Hennie is vlak voor kerst bruut vermoord: zo sleepte de zaak negen jaar voort
Het is 23 december 2017. Terwijl veel Brabanders zich door overvolle supermarkten worstelen voor de laatste kerstinkopen, gebeurt er aan de Hoogvensestraat in Tilburg iets verschrikkelijks. De 58-jarige Hennie wordt die avond op brute wijze vermoord.
Negen jaar later — dus nu — komt er eindelijk een (voorlopige) afsluiting in deze gruwelijke zaak. Haar lichaam wordt die avond bij een garagebox gevonden: zwaar toegetakeld, meerdere keren gestoken en met een doorgesneden hals. In eerste instantie is er geen spoor van een dader. Toch duurt het niet lang voordat de politie iemand oppakt: Werner de R., een huisvriend van Hennie. Volgens het onderzoek zou hij haar geld verschuldigd zijn — maar waarom het op die avond zo fataal misging, blijft tot op de dag van vandaag onduidelijk.
Na jarenlang heen en weer gesjouw met processen, nieuw bewijs, herzieningen en talloze uitsteltermijnen, hoorden Werner én Hennies nabestaanden deze week eindelijk het vonnis: tien jaar gevangenisstraf. Maar brengt dat ook duidelijkheid? Is er nu echt rust voor de familie? En vooral: waarom heeft het zo ontzettend lang geduurd?
Alles wat je moet weten over deze pijnlijke, langdragende zaak vind je in de nieuwe aflevering van Misdaad Uitgelegd.
Sindy’s droomhuis: een kleurrijk stukje jaren tachtig belandt in de kringloop
Een compleet Sindy-droomhuis uit de jaren tachtig is deze week binnengekomen bij kringloopwinkel La Poubelle in Tilburg — en ja, het ziet er nog precies zo uit als toen je er als kind uren mee speelde. Voor wie ooit met Sindy- of Barbiepoppen fantaseerde over volwassen leven (maar dan met veel meer plastic meubeltjes), is dit een flinke dosis jeugdnostalgie in één pakket.
“Je herkent meteen dat het uit die tijd komt: aan de kledingstijl, de meubels, zelfs het behang”, vertelt Karin Braam van La Poubelle. “Zo’n groot poppenhuis roept bij veel mensen direct herinneringen op aan hun eigen jeugd.”
Waarom is dit huis zo typisch jaren tachtig?
Denk aan felle kleuren, scherpe hoeken en een gezellige chaos van details. De gekleurde bankstellen, de gigantische radiokast en het opvallende behangmotief? Allemaal klassiekers uit die tijd. En ook de poppen zelf zijn een tijdscapsule: felgekleurde outfits, grote oorringen, vette kuiven en gewafeld haar — zo zag ‘volwassen’ er in de jaren tachtig uit.
Sindy: het Britse antwoord op Barbie
Barbie werd in 1959 bedacht door Mattel in Amerika. Maar vanaf 1963 kwam het Britse merk Pedigree met een slimmere tegenhanger: Sindy. Ze was jonger, toegankelijker en minder glamoureus dan haar Amerikaanse concurrent — en werd al snel een serieuze speler op de poppenmarkt. In de jaren zeventig was ze zelfs de best verkochte pop in Groot-Brittannië. Vanaf 1974 kreeg ze haar eigen droomhuis: iets ingetogener dan het flamboyante Barbiehuis, maar even vol liefde voor detail.
In Nederland was Barbie misschien populairder, maar Sindy heeft zeker haar eigen plek in veel herinneringen — vooral bij wie haar samen met een zusje uithing.
Een verhuizing, een afscheid… en een nieuwe start
Het huis dat nu in Tilburg staat, was jarenlang een vast onderdeel van een gezinshuishouden. “De klant die het binnenbracht, heeft er vroeger samen met haar zus uren mee gespeeld”, zegt Braam. “Het stond nog steeds op de overloop bij hun ouders — maar door een verhuizing moesten ze er met pijn in het hart afscheid van nemen.”
Kleine sigaretten, grote herinneringen
En dan zijn er nog de kleine, onverwachte details die écht de tijd geven: zoals de papieren sigaretjes die de vorige eigenaresse als kind in de vingers van de poppen stopte. “In die tijd was roken overal normaal — voor de klas, in het vliegtuig, zelfs in films”, lacht Braam. “Voor kinderen was dat gewoon een beeld uit de wereld om hen heen. Nu kun je je dat bijna niet meer voorstellen.”
Waarom verzamelaars blij zijn met dit huis
Volgens Braam is zo’n compleet Sindy-droomhuis een ware schat onder verzamelaars. Niet alleen omdat het al vijftig jaar bestaat, maar ook omdat Sindy-items minder vaak opduiken dan Barbie-artikelen. De originele dozen van de poppen ontbreken helaas — anders zou de waarde hoger liggen. Toch trekt het huis al veel aandacht: zowel volwassen liefhebbers als kinderen die spontaan blijven staan bij al die leuke spulletjes.
La Poubelle is geen gewone kringloopwinkel: het is een plek waar vrijwilligers samenwerken met medewerkers voor wie werk vinden lastiger is. “We hebben een maatschappelijke functie en willen voor iedereen toegankelijk zijn”, benadrukt Braam. Het vintage Sindy-huis is officieel rond de honderd euro waard — maar als er liefhebbers zijn, is er altijd ruimte voor een praatje over de prijs.
Politie pakt 21 mensen op tijdens vakbondsdemo in Brussel — maar de onrust blijft
De Belgische politie heeft gisteren minstens 21 mensen aangehouden tijdens een vakbondsactie in Brussel. De staking was bedoeld als een rustige, symbolische waarschuwing tegen de plannen van de regering om flink in te snijden op sociale zekerheid — denk aan pensioenen, lonen en openbare diensten. Maar wat als klein protest begon, liep al snel uit de hand.
Tijdens de dag mengden zich honderden jongeren onder de demonstranten — veelal scholieren, volgens verschillende Belgische media — en die zorgden voor grote onrust. Ze gooiden stenen naar de politie, staken vuurwerk af en veroorzaakten chaos vooral rond station Brussel-Zuid (en eerder ook bij Brussel-Centraal, waar de relletjes ’s ochtends begonnen). De politie reageerde met waterkanonnen en traangas, maar volgens een verslaggever van VRT NWS lukte het niet om de groepen echt uit elkaar te drijven.
Van de 21 gearresteerden zijn er minstens dertien minderjarig. De officiële vakbondsdemo is inmiddels afgelopen, maar de ongeregeldheden gaan door — vooral in de buurt van het zuidstation.
Volgens de vakbonden was de actie juist bedoeld om niet te escaleren: een kleine, duidelijke boodschap aan de regering die op dit moment de begroting doornamet. Maar door de inmenging van de jongeren is die boodschap volgens hen verloren gegaan. Ze waren zelfs al van tevoren bang dat de betoging uit de hand zou lopen — en helaas bleek dat terecht.
Station Brussel-Centraal is inmiddels weer vrijgegeven, maar de meeste ingangen blijven dicht. Reizigers moeten dus omlopen om binnen te komen. Gelukkig verliep de rest van de vakbondsdemo elders in Brussel wel rustig.
Muis tussen de donuts: Dunkin’ Donuts in Eindhoven reageert op viral TikTok-video
Eergisteren deed een korte, maar flink opvallende video de ronde op TikTok: een muis die nonchalant door de toonbank van de Dunkin’ Donuts in Eindhoven wandelt — recht tussen de glazuur- en sprinklesbergjes door. Het filmpje ging binnen een paar dagen bijna zestienduizend keer rond… wacht, nee: bijna zestien miljoen keer. Ja, je leest het goed. Wereldwijd. Met commentaren als “Donut toppings in the Netherlands are wild”, “Ik weet dit is vies, maar hij is wel cute” en zelfs een plagerig “Mickey Mouse collab donut?” — het internet had direct een mening.
Maar wat zegt het bedrijf zelf? Volgens de woordvoerder van Dunkin’ Donuts komt de muis niet uit de winkel zelf. Het probleem zou liggen elders: de grote verbouwingen op de Piazza én rond station Eindhoven hebben veel grond opengebroken — en daarmee ook oude rioleringen en afvoerkanalen blootgelegd. Die lopen vaak ondergronds met elkaar verbonden, waardoor muizen makkelijk van de ene plek naar de andere kunnen trekken. Ook andere winkels in hetzelfde centrum (zoals kledingzaken) zouden er last van hebben. Het pandeigenaar én de gemeente weten al lang van het probleem, zegt Dunkin’.
En ja — op de dag dat de muis werd gespot, zijn alle donuts die in de buurt waren geweest direct weggegooid. Geen enkele is verkocht of geconsumeerd. Volgens het bedrijf is er dus geen enkel risico voor klanten. De oplettende klanten die het beestje zagen, meldden het meteen — en één van hen wist het zelfs op video te vangen. RTL Nieuws probeerde contact op te nemen met de maker van de video, maar had op het moment van schrijven nog geen reactie ontvangen.
Wat heeft Dunkin’ nu gedaan? Direct na het incident zijn gaten in het pand gedicht, en zijn er — volgens de woordvoerder — diervriendelijke bestrijdingsmiddelen ingezet. Een externe partij heeft de hygiëne gecontroleerd en geconstateerd dat alles in orde is. En omdat Dunkin’ een Amerikaanse franchise is, gelden er bovendien strengere interne regels dan alleen de Nederlandse wetgeving vereist. Daarom komt er zelfs een internationale inspectiegroep langs om alles te checken.
De woordvoerder benadrukt: “We doen alles wat we moeten en kunnen doen.” En hoewel het bedrijf het voorval “erg jammer” noemt, staat voedselveiligheid — altijd al — hoog in het vaandel.
Een executie wereldwijd livestreamen — mag dat zomaar?
“We willen dat iedereen het kan zien, écht openbaar maken. Want mensen moeten begrijpen wat er gebeurt als je zoiets doet”, zei defensieminister Hegseth gisteren over de geplande executie van Nidal Hasan. Die werd al in 2013 ter dood veroordeeld voor de schietpartij op Fort Hood in 2009, waarbij dertien ongewapende militairen omkwamen. Het was de grootste niet-vijandelijke aanval op een Amerikaanse basis ooit — en nu moet Hasan op 3 december publiekelijk worden geëxecuteerd, op precies dezelfde plek waar hij die daad pleegde.
Maar ja: ‘publiekelijk’ klinkt al verontrustend genoeg. En nu komt er ook nog een livestream bij. Wereldwijd. Voor iedereen. Zonder leeftijdsgrens.
Dat roept meteen vragen op — en veel kritiek. De laatste keer dat er in de VS openbaar werd geëxecuteerd, was in 1936. Negentig jaar geleden. De Verenigde Naties noemen het alvast een ‘openbare terechtstelling’ én ‘een vorm van marteling’. Ook binnen de VS is er grote bezorgdheid. Correspondent Erik Mouthaan legt uit dat Hegseth dit besluit niet zomaar alleen mag nemen. En dan is er nog de praktijk: het leger heeft regels — bijvoorbeeld dat kinderen géén toegang mogen hebben tot executies. Hoe voorkom je dat, als iedereen met een telefoon of laptop mee kan kijken?
En het blijft niet bij de VS. Jurist en Amerikakenner Kenneth Manusama verwacht dat ook buitenlandse instanties gaan ingrijpen. Denk aan de Europese Unie: die zou volgens hem juridisch kunnen verbieden dat zo’n video wordt uitgezonden op Europese grond. “Zullen we dit echt laten gebeuren?”, is de vraag die al in sommige hoofdsteden wordt gesteld.
Toch blijft Hegseth vastberaden. Voor hem is het een ‘no-brainer’. Het past bij zijn imago: sterk, onverbiddelijk, geen compromissen met mensen die Amerika aanvallen. Hij vindt de bestaande regels te zacht, te ouderwets. En terroristen? Volgens hem moeten ze worden behandeld als barbaren — en dus ook als barbaren worden gestraft.
Daarom wil hij ook niet gewoon een injectie of elektrische stoel, maar een vuurpeloton. Een methode die al zestig jaar niet meer is toegepast — en even controversieel is als de livestream zelf. Want hoeveel lijden veroorzaakt dat eigenlijk? Dat is onduidelijk. En dat maakt het extra kwetsbaar voor juridische aanvechting.
Manusama verwacht dan ook dat Hasan’ advocaten direct zullen inspringen: “Dit is niet normaal, niet volgens protocol — publiekelijk, vuurpeloton, livestream… alles wijkt af. Dat is een duidelijke reden voor een nieuwe rechtszaak.” De kans dat de executie daardoor wordt uitgesteld? Groot. Dat hij uiteindelijk helemaal vrijkomt? Nagenoeg nihil. Maar wellicht wordt het uiteindelijk toch op een andere manier uitgevoerd — behalve het vuurpeloton, daarop houdt Hegseth blijkbaar stand.
Tot slot: ook president Trump moet akkoord gaan. Zijn standpunt is nog onbekend. En dat is niet onbelangrijk — want executies zijn de afgelopen weken al heftig onderwerp in de VS. Vorige week mislukte de executie van Christa Pike in Tennessee: na twee dodelijke injecties overleefde ze de procedure. Mouthaan legde toen al uit dat zulke fouten in de VS helaas vaker voorkomen dan je zou denken.
Van Heemst mist brons met een haar, Catharina eindigt als zevende op WK judo in Bakoe
Judoka Yael van Heemst maakte op haar eerste WK een sterke indruk — maar helaas net iets te kort voor een medaille. In Bakoe stond ze in de strijd om het brons tegen de Duitse wereldtopper Ana Monta Olek, en hoewel ze zich via de herkansingen daar had gevochten, moest ze uiteindelijk wel onderdoen. Al na twee minuten kreeg Olek een waza-ari met een snelle heupworp, en daarna pakte ze Van Heemst direct vast in een houdgreep — en die kon ze niet meer ontwijken.
Voordat ze bij Olek terechtkwam, was Van Heemst al eerder uitgeschakeld in de kwartfinales — door de Oekraïense Yelyzaveta Lytvynenko, die uiteindelijk zelf tot in de finale zou doordringen. Maar in de herkansing liet Van Heemst zien waarom ze zo’n beloftevolle naam is: ze versloeg de Braziliaanse Beatriz Freitas, die liefst achttien plaatsen hoger staat op de wereldranglijst dan zijzelf.
Ook Simeon Catharina, die dit jaar flink op de radar stond als medaillekandidaat, moest het zonder podium doen. Hij werd al in de kwartfinales gestopt door de Japanse Dota Arai, die later zelfs de finale haalde. In de herkansing ging het lang gelijk tegen de Oezbeek Turbiev, totdat die in de gouden score (de verlenging) de aanval van Catharina overnam, hem achterover gooide en daarmee een yuko scoorde. En dat was het: einde WK voor Catharina, met een zevende plek als resultaat.
Na afloop was hij duidelijk teleurgesteld: “Dat is niet waar ik voor kwam. Ik wilde hier echt om de medailles vechten — en ik dacht echt dat vandaag die dag zou zijn.” Toch ziet hij ook de groei: “Als je mij twee jaar geleden had verteld dat ik op een WK om medailles zou vechten, dan had ik je niet geloofd.” En dat zegt wat: toen stond hij nog niet eens op een WK, terwijl hij dit jaar bij zes van de zeven toernooien in het finaleblok stond.
Ook Michael Korrel, tweevoudig WK-medailleur en concurrent van Catharina om een ticket voor de Olympische Spelen van 2028, was al vroeg uitgeschakeld — maar liet wel zien dat hij nog volop in de wedstrijd zit. “Ik voel dat ik nog van waarde kan zijn op het allerhoogste niveau, en ik ben vastberaden om voor de medailles te strijden”, aldus de 32-jarige judoka.
En dan Marit Kamps, die op haar WK-debuut in de nieuwe gewichtscategorie tot 78 kilo uitkwam. Vijf maanden eerder begon ze pas met deze klasse — na eerst in de zwaargewichtsklasse (+78 kg) te hebben gevochten. Ze had in één jaar tijd ruim 25 kilo afgevallen én moest daardoor helemaal opnieuw beginnen op de wereldranglijst. Geen wonder dat ze als laaggeplaatste judoka meteen tegen nummer vier van de wereld, Mayu Ikeda, moest opdagen. Na anderhalve minuut werd Kamps in een verwurging vastgelegd — en kon ze er niet meer uit komen. Einde toernooi voor de Drentse.
Deel artikel: Advertentie via Ster.nl (opent in nieuw venster)
