Twee inbrekers op heterdaad gepakt in Tilburg — vuurwapen gevonden in hun auto
Twee mannen uit Den Haag zijn maandag op frisse lucht betrapt tijdens een poging tot inbraak aan de Kalenbergplaats in Tilburg. Een ooggetuige merkte de verdachte activiteit op en belde meteen de politie. Door die snelle melding konden agenten ter plaatse arriveren voordat de twee konden ontsnappen. De mannen, 41 en 43 jaar oud, werden ter plekke aangehouden.
Bij het doorzoeken van hun voertuig vond de politie ook een vuurwapen — een zware aanvulling op wat al een ernstige zaak was.
Kijkje achter de schermen: waar ‘t Buske, radio en nieuws echt tot stand komen
Wil je weten hoe het écht zit? Hoe een aflevering van ‘t Buske ineens op je scherm verschijnt, waarom je ’s ochtends jouw favoriete stem op de radio hoort, of hoe een nieuwsbericht van Brabant in een paar uur van tweet naar tv-uitzending gaat? Dan is deze open dag precies wat je zoekt!
Op zaterdag 7 november krijg je de kans om eens goed rond te kijken bij Omroep Brabant — écht van dichtbij. We doen onze deuren open, zodat jij zelf kunt ervaren wat ‘het gevoel van hier’ betekent. Van de knipperende lichten in de tv-studio tot de rustige concentratie in de redactiekamer: alles is te zien, te horen en te beleven.
“3, 2, 1… en we zijn live!” — dat moment wordt niet toevallig opgevoerd. Tijdens de rondleiding nemen medewerkers je mee door de televisie- en radiostudio’s, laten zien hoe nieuws wordt gevonden, bewerkt en uitgezonden, en vertellen ze waarom programma’s als ‘t Buske en Zinderend Zuiden zo Brabants aanvoelen.
Directeur Hanneke Koppers: “Al 50 jaar brengen we de verhalen van Brabant naar het scherm, de lucht en het web. Nu nodigen we jou uit om eens te zien waar die verhalen écht vandaan komen.”
Praktische info
Er zijn vier tijdstippen om mee te doen:
– 09:30 – 11:00 uur
– 11:15 – 12:45 uur
– 13:30 – 15:00 uur
– 15:15 – 16:45 uur
Inschrijven is verplicht (via de link hieronder) en mogelijk voor maximaal vier personen per inschrijving. De rondleiding is bedoeld voor bezoekers van tien jaar en ouder, en wordt gegeven in het Nederlands. Kom op tijd — want als het vol is, is het vol! En als je al eens eerder bent geweest: maak dan graag ruimte voor anderen die nog nooit binnen mogen kijken.
Asielaanvragen van Oekraïners moeten écht worden bekeken — en dat zorgt voor flinke spanning in het asielstelsel
De asielaanvragen van ruim 140.000 Oekraïense vluchtelingen die sinds de oorlog in Nederland zijn aangekomen, liggen nog steeds op de plank — maar dat mag niet langer zo blijven. Dat heeft het Europese Hof van Justitie vorige week duidelijk gemaakt. En ja, dat roept meteen vragen op: hoe gaan we dit nu oplossen? Want het betekent dat al die aanvragen moeten worden behandeld — ook al was dat tot nu toe niet gebeurd.
Waarom stonden die aanvragen eigenlijk stil?
Toen veel Oekraïners na de uitbraak van de oorlog naar Nederland kwamen, kregen ze automatisch tijdelijke bescherming via de Europese Richtlijn Tijdelijke Bescherming. Dat betekende onder andere dat ze meteen mochten werken, toegang hadden tot opvang, medische zorg en onderwijs voor hun kinderen. Maar hier in Nederland werd die bescherming gekoppeld aan het indienen van een formele asielaanvraag — en die aanvraag werd daarna meteen ‘opgeschort’. Eigenlijk: op de wachtlijst gezet, zonder verdere behandeling.
Het Europese Hof zegt nu: nee, dat is niet toegestaan. Je kunt een asielaanvraag niet eindeloos parkeren, ook al heb je iemand al tijdelijke bescherming gegeven.
“Dat moet wel” — zelfs als het lastig is
Minister Van den Brink van Asiel en Migratie erkent het openlijk: “Wij hebben er lang voor gekozen om aanvragen van Oekraïners, vanwege het feit dat ze al bescherming kregen, in Nederland niet te behandelen. Ook omdat het een heel groot aantal was. Het hof zegt nu duidelijk: dat moet wel.”
Asieladvocaat Wil Eikelboom noemt het achteraf “erg onhandig”: het koppelen van tijdelijke bescherming aan een asielaanvraag was hier bijna uniek in Europa. In veel andere landen hoefden Oekraïners juist géén asielaanvraag in te dienen om tijdelijke bescherming te krijgen. Nederland is dus echt de uitzondering.
Hoe gaat het nu verder? Een soort ‘faseplan’
De minister wil het probleem niet onderuithalen — maar wel slim aanpakken. Hij stelt voor om de asielaanvragen in fases af te handelen:
– Eerst de nieuwe aanvragen van mensen die nu net aankomen;
– Daarna de ruim vijftigduizend mensen die al op de wachtlijst stonden (maar niet per se Oekraïners);
– En pas daarna de grote groep Oekraïners met die opgeschorte aanvragen.
Volgens universitair docent migratierecht Ricky van Oers is dat inderdaad toegestaan binnen de uitspraak van het Hof — mits Nederland prioriteiten stelt, bijvoorbeeld op basis van gezinsomstandigheden of kwetsbaarheid. Maar: het is geen excuus om niets te doen. Uiteindelijk moet elke aanvraag toch worden beoordeeld.
Wat betekent dat voor Oekraïners zelf?
Veel van hen leven nu al jaren in wat Van Oers noemt “permanente tijdelijkheid”: ze mogen hier wonen, werken en hun kinderen naar school sturen — maar zonder zekerheid over de toekomst. De tijdelijke bescherming loopt tot maart 2028, maar of die daarna wordt verlengd, is nog onduidelijk. En terwijl ze al jaren in Nederland wonen, ligt er dus een onbehandelde asielaanvraag op tafel — die, als die wordt ingewilligd, véél meer zekerheid zou geven.
Vluchtelingenwerk ziet al nu de onrust toenemen. Veel Oekraïners weten nog niet eens van de uitspraak van het Hof — maar als het nieuws zich verspreidt, leidt dat vrijwel zeker tot onduidelijkheid en onrust. Terugkeren naar Oekraïne is op dit moment geen serieuze optie. Wat ze wel nodig hebben, is een duurzaam plan — met een snelle én zorgvuldige beoordeling van hun verblijfsstatus.
Wat gebeurt er nu verder?
De hoogste bestuursrechter in Nederland moet nu de uitspraak van het Europese Hof beoordelen en vertalen naar de Nederlandse praktijk. Juristen zijn duidelijk: Nederland kan deze uitspraak niet negeren of opzij zetten. Het is niet een suggestie — het is een bindende regel.
Trump maakt belastingvrije ‘rode diesel’ voor iedereen beschikbaar — maar werkt het wel?
President Donald Trump heeft een nieuw decreet ondertekend waarmee belastingvrije rode diesel vanaf nu ook mag worden gebruikt door gewone Amerikanen — inclusief vrachtwagenchauffeurs en andere weggebruikers. Hij deed dat tijdens een bijeenkomst in Nebraska, terwijl de brandstofprijzen in de VS hard oplopen. De oorlog in het Midden-Oosten en andere wereldwijde spanningen hebben het aanbod aan olie verstoord, en Trump wil daarmee iets doen in de aanloop naar de tussentijdse verkiezingen in november.
Wat is rode diesel eigenlijk?
Rode diesel is vrijwel identiek aan gewone diesel — alleen zit er een rood kleurstofje in (om belastingfraude te voorkomen) én er wordt géén federale accijns op geheven. Normaal gesproken is deze brandstof alleen toegestaan voor gebruik buiten de openbare weg: denk aan landbouwmachines, bouwvoertuigen of generatoren. Op reguliere diesel zit in de VS een landelijke belasting van 24,4 cent per gallon (ongeveer 3,785 liter). Dat scheelt bij een volle tank van 250 gallon zo’n $60 — dus het is flink wat geld.
Waarom zou dit helpen?
Volgens het Witte Huis moet de maatregel onder meer vrachtwagenchauffeurs en boeren steunen. Boeren zijn trouwens al lang toegestaan om rode diesel te gebruiken — maar dat helpt hen nu weinig, want de prijs van diesel zelf blijft stijgen. En die stijging is juist hun grootste probleem. “Deze maatregel lost dat niet op”, zegt landbouweconoom Gregory Ibendahl van Kansas State University tegen de New York Times.
Maar… is het wel realistisch?
Energie-experts twijfelen sterk. Chris Kennedy van Bloomberg Economics wijst erop dat het onduidelijk is hoe gewone chauffeurs überhaupt toegang krijgen tot rode diesel — die wordt meestal verkocht via landbouwcoöperaties of kleine tankstations, niet via reguliere pompstations. Ook Tom Kloza van Gulf Oil benadrukt tegen Reuters dat de maatregel geen extra diesel op de markt brengt. Dus geen sprake van lagere prijzen door groter aanbod. Sterker nog: als veel meer mensen plotseling mogen kopen, kan de vraag stijgen — en dan kan de prijs van rode diesel juist omhooggaan, aldus Bloomberg.
En dan is er nog de belastingkant: minder accijns betekent minder inkomsten voor de overheid. Volgens energieanalist Preben Sørli van Rystad Energy zou dat op termijn aanzienlijk kunnen uitpakken.
Kortom: het klinkt als een snelle oplossing, maar in de praktijk is het lastiger dan het lijkt — en misschien zelfs contraproductief.
Belg krijgt chemische castratie na zedendelict – ook Nederland kent dit, maar dan heel anders
Een 21-jarige man uit Brugge heeft zich op sociale media voorgedaan als een 18-jarige om contact te leggen met een 16-jarig meisje. Bij hun afspraak verkrachtte hij haar. Daarnaast loopt er nog een tweede zaak tegen hem: jaren geleden zou hij ook een 12-jarig meisje hebben misbruikt.
Volgens de gerechtspsychiater is de man hyperseksueel én zwakbegaafd – en heeft hij een groot risico op herhaling. Toch hoeft hij niet meteen de gevangenis in. De rechter stelde een reeks voorwaarden: een driejarig contactverbod met het slachtoffer, een schadevergoeding van 4000 euro… én chemische castratie.
Maar wat betekent dat nu precies?
Chemische castratie houdt in dat je via medicijnen het testosteronniveau zo laag brengt dat het op het niveau komt van een jongen vóór de puberteit. Het is dus géén operatie – fysieke castratie (het verwijderen van de teelballen) gebeurt in Nederland én België niet. Wel wordt hier soms libido-remmende medicatie gebruikt, maar altijd onder strenge medische begeleiding én in combinatie met een therapeutische behandeling. In tbs-klinieken komt dat bijvoorbeeld wel eens voor.
Wineke Smid, expert op het gebied van zedendelicten en hoofd Onderzoek bij de Van der Hoeven Kliniek, legt uit: “Je verlaagt daarmee niet iemands seksuele interesse, maar wel de neiging om er iets mee te doen.” En hoewel de werking in principe omkeerbaar is, is het geen ‘knopje dat je even aan- of uitzet’. Het remt de hele seksualiteit – niet alleen de ongewenste delen. Mensen verliezen vaak energie, krijgen last van gewichtstoename of botontkalking, en soms zelfs borstvorming.
En dan de grote vraag: zou zo’n dwangmaatregel ook in Nederland kunnen?
Jan-Jesse Lieftink, advocaat en tbs-expert, denkt van niet – tenminste niet op dezelfde manier als in België. In Nederland kan medicatie wel onderdeel zijn van een tbs-met-voorwaarden-regime, maar daar moet de persoon zelf expliciet mee instemmen. “Theoretisch zou het kunnen”, zegt hij, “maar in de praktijk past het vaak niet bij het doel van tbs met voorwaarden: snelle, veilige terugkeer in de maatschappij.” Sterke libido-remmers worden daarom vooral overwogen bij mensen met een zeer hoog herhalingsrisico – en meestal pas als onderdeel van verlofregelingen, om extra steun te bieden tijdens de behandeling.
Smid benadrukt ook het menselijke: “Mensen willen vaak juist meer grip op hun seksuele gedrag – niet per se alles kwijtraken. Ze willen geen nieuw delict plegen, maar ze willen ook niet hun hele seksualiteit opofferen.” En als iemand de medicatie puur als straf ervaart, zonder inzicht of bereidheid, dan is de kans klein dat het daadwerkelijk het risico verlaagt.
Kort samengevat: chemische castratie bestaat in Nederland, maar niet als een rechtbankelijke dwangmaatregel zoals in België. Hier draait het om samenwerking, keuze en begeleiding – nooit om een ‘magische pil’ die alle problemen oplost.
Wat maakt de Franse scholierenprotesten steeds groter?
Het Franse scholierenprotest is niet alleen in omvang toegenomen — het is ook heftiger geworden én steeds duidelijker een politieke kwestie. Vandaag, tijdens een landelijke protestdag, trokken zeker tienduizenden mensen (volgens de vakbond zelfs honderdduizenden) de straat op, om hun steun te betuigen aan de scholieren die al wekenlang opstandig zijn.
Het begon twee weken geleden, vlak na de start van het nieuwe schooljaar. En het draait om meer dan ‘gewoon’ ontevredenheid: er is sprake van een ernstig tekort aan leraren, chaotische lesroosters, gebrekkige schoolmaterialen — en bovenal een diepe ongelijkheid. Scholen in de banlieus (de buitenwijken van grote steden) worden veel harder getroffen dan die in welvarende centra of landelijke gebieden.
In deze aflevering van Podcast De Dag horen we wat Nederlandse studenten Raoul en Felix — die momenteel in Frankrijk studeren — daar zelf meemaken. Ze vertellen over de sfeer op de campus, de discussies onder medestudenten en waarom veel jongeren zich nu pas echt serieus genomen voelen. Ook Niek Pas, Frankrijk-deskundige van de Universiteit van Amsterdam en ex-docent in Frankrijk, legt uit waarom deze protesten niet los te zien zijn van de aankomende presidentsverkiezingen. Politici proberen de onrust juist te gebruiken: ze wijzen elkaar de schuld toe voor de slechte staat van het onderwijs.
Luister naar deze aflevering via NPO Luister (opent in nieuw venster) of in elke andere podcastapp.
Bevalt het? Vergeet dan niet te abonneren!
Reageren? Mail naar dedag@nos.nl (opent in nieuw venster)
Presentatie en montage: Elisabeth Steinz
Redactie: Max Smedes en Wouter Sloekers
Eindredactie: Judith van de Hulsbeek
Deel artikel: Advertentie via Ster.nl (opent in nieuw venster)
