Na de wapenstok komt nu ook pepperspray voor Bredase BOA’s – en dat zo snel mogelijk
BOA’s in Breda gaan binnenkort (hopelijk) niet alleen met een korte wapenstok, maar ook met pepperspray de straat op. Dat wil wethouder Eddie Förster graag zo snel mogelijk realiseren. De handhavers worden al getraind in het veilig en verantwoord gebruik van het spuitje – ze mogen het alleen nog niet mee naar buiten nemen. Daarvoor is toestemming nodig van de minister van Justitie en Veiligheid, en die kan nog wel even op zich laten wachten. Maar als Breda als pilotgemeente mag beginnen met pepperspray, dan grijpt de stad die kans met beide handen aan.
Meer BOA’s, maar ook meer behoefte aan BOA’s
Om de veiligheid in de stad te versterken – vooral rond het station, de Willemstraat en het Valkenbergpark – wil Breda de komende jaren flink extra inzetten op handhaving. Die gebieden worden door veel inwoners en bezoekers als onveilig ervaren. Daarom komt er onder andere een vaste BOA-post: een plek waar handhavers altijd terechtkunnen, maar ook waar burgers direct hulp of advies kunnen vragen. De Willemstraat, precies tussen station en park, is daarbij een serieuze optie – denk aan een gehuurde ruimte waar ook zorgpartijen samen kunnen werken.
“Je gaat in ieder geval een plek hebben waar mensen naartoe kunnen als ze vragen hebben, maar waar ze ook direct om hulp kunnen vragen”, legt Förster uit. En ja: het stationsgebied is al dé plek met de meeste BOA’s in de hele gemeente. Toch voelt het nog steeds niet genoeg. “Tegelijkertijd merk je dat het zelfs met dat aantal nog niet genoeg voelt. En daar willen we echt wat aan doen.”
Afgelopen week zijn daarom dertien nieuwe BOA’s begonnen. Maar let op: dat betekent niet automatisch dertien extra handhavers. Een groot deel is nodig om collega’s te vervangen die vertrokken zijn – vooral naar de politie. “Ik zie vooral dat het laatste jaar heel veel BOA’s overstappen naar de politie”, zegt de wethouder. “Dat was altijd al zo, maar nu nog veel meer.” Hij ziet dat echter ook positief: “Dat zegt iets over hoe professioneel onze BOA-organisatie is. Ik zie het als een voordeel.”
Meer uitrusting én meer mensen – maar eerst moet de vraag worden ingevuld
Kort samengevat: Breda wil zowel meer BOA’s op straat hebben als beter uitgerust – met pepperspray als logische volgende stap na de wapenstok. Alleen: vinden blijft lastig. De gemeente hoopt de komende tijd nog meer handhavers aan te trekken, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Voorlopig is het dus een combinatie van slimme inzet, vaste posten en snelle toestemming voor nieuwe middelen – zoals dat pepperspray.
Groot Nederlands ingenieursbureau Arcadis schrapt 1000 banen
Arcadis, het bekende Nederlandse ingenieurs- en adviesbureau met wortels in Arnhem (opgericht al in 1888!), gaat 1000 banen schrappen. Het is geen klein besluit — het bedrijf telt wereldwijd 34.000 medewerkers en werkt in meer dan 30 landen. De ontslagen maken deel uit van een grootschalige ‘reset’ die Arcadis voor de komende jaren wil doorvoeren.
Waarom nu? Een strategische heroriëntatie
De afgelopen jaren zijn zwaar geweest: de resultaten vielen tegen, en het bedrijf zit midden in een diepgaande strategische herbezinning. De focus verschuift naar de markten die het hardst groeien én het meeste rendement opleveren — denk aan infrastructuur, energie, water, datacenters en halfgeleiders. Tegelijkertijd wil Arcadis de organisatie strakker maken: minder managementlagen, snellere besluitvorming. En ja — AI is hierbij het grote toverwoord. Het bedrijf wil kunstmatige intelligentie veel breder inzetten, niet alleen als ondersteuning, maar als drijfveer voor efficiëntie en innovatie.
Wat betekent dit voor medewerkers?
Waar precies de 1000 banen verdwijnen, is nog niet helemaal duidelijk. Wel is bekend dat er recent al eerder reorganisaties zijn aangekondigd — en dat werknemers zich steeds meer zorgen maken over de rol van AI in hun dagelijkse werk. Niet zonder reden: automatisering en slimme tools staan centraal in de nieuwe visie, en dat roept vragen op over toekomstbestendigheid van bepaalde functies.
Een bedrijf met historie, in een tijd van verandering
Arcadis heeft een rijke geschiedenis: van Heidemij naar Arcadis in 1997, en projecten die bijna iedereen kent — zoals de renovatie van Rotterdam Centraal en het Rijksmuseum, of de hulp bij de wederopbouw van waterkeringen in New Orleans na orkaan Katrina. Onlangs stond het ook in het nieuws vanwege overnamegeruchten: WSP Global (Canada) was serieus geïnteresseerd, maar trok zich eerder deze maand terug. Voorlopig blijft Arcadis dus zelfstandig — maar wel met een nieuwe koers, en een behoorlijke prijskaart.
Minder afleiding op de bank: geen laptops, telefoons of tablets meer tijdens colleges bij de UvA
Studenten van de opleiding Interdisciplinaire Sociale Wetenschap aan de Universiteit van Amsterdam (UvA) mogen dit academiejaar geen laptops, smartphones of tablets gebruiken tijdens hun colleges. Het doel? Minder digitale afleiding en meer aandacht voor wat er op dat moment wordt uitgelegd.
Volgens Cyrilein Evertsen, universitair hoofddocent van de opleiding, is het probleem groot: “60 tot 80 procent van de studenten doet tijdens colleges met digitale apparatuur gewoon iets anders dan luisteren.” Denk aan online winkelen, berichten versturen via Instagram of simpelweg een mail checken — terwijl de docent aan het woord is. “Ze waren mentaal niet aanwezig bij dat college en bij de stof”, legt ze uit.
De opleiding wil daarmee bewust kiezen voor minder schermtijd en meer focus. In plaats van te typen, mogen studenten aantekeningen op papier maken. Dat klinkt ouderwets, maar er zit wel wat in: volgens onderzoek onthoud je vaak beter wat je met de hand opschrijft — al is er ook onderzoek dat daar juist mee twijfelt. Opleidingsdirecteur Michaela Hordijk: “Er zijn wetenschappelijke studies die zeggen dat je wat je opgeschreven hebt beter onthoudt. Andere studies zeggen: ‘Nou, dat valt wel mee’.”
Reacties onder studenten lopen uiteen. De ene student vindt het werken zonder laptop echt helpen: “Het werkt wel voor mij”, zegt ze na afloop van een college. Een andere benadrukt juist de verantwoordelijkheid van de student zelf: “De verantwoordelijkheid om het tentamen voor te bereiden ligt bij ons. Ik vind dat wij binnen die voorbereiding een bepaalde keuzevrijheid moeten hebben hoe wij dit willen doen.”
Ook emeritus hoogleraar onderwijspsychologie Paul Kirschner (Universiteit Utrecht) is een voorstander van het ‘handmatig noteren’. Tijdens zijn eigen colleges gold vroeger een vergelijkbare regel: “Doe alle elektronische apparatuur uit want het is een weapon of mass distraction.” Wie toch bleef scrollen, kon worden gevraagd het college te verlaten — ook al was er geen aanwezigheidsplicht. En dat heeft volgens hem een reden: “Als je een mail ziet, ben je even niet met het college bezig. Dat is niet erg, zou je dan denken. Maar uit onderzoek blijkt dat ook mensen links en rechts van je daardoor significant slechter presteren.”
Daarnaast gaat het hem vooral om hoe je aantekeningen maakt. Met een laptop kun je letterlijk meeschrijven wat de docent zegt — snel, maar oppervlakkig. Met pen en papier moet je samenvatten, parafraseren en dus actief nadenken over de inhoud. “Schrijven gaat minder snel. Dat betekent dat mensen moeten samenvatten en parafraseren wat ik heb gezegd. Dan ben je de informatie aan het verwerken. En leren is informatie verwerken.”
Deel artikel: Advertentie via Ster.nl (opent in nieuw venster)
TikTok-rij op de grachtengordel duwt huizenprijzen omlaag
Je kent het wel: een lange, kronkelende rij mensen op een smalle Amsterdamse grachtstraat, allemaal in de weer met hun telefoon, wachtend op een bakje patat met extravagante toppings. Dat is niet zomaar een snackbar – dat is Fabel Friet in de Negen Straatjes, die in 2022 écht door de TikTok-machine werd meegesleurd. En wat voor veel bezoekers een leuke ervaring is, blijkt voor omwonenden toch wat minder fijn – en dat merk je nu zelfs op de koopwaarde van hun huis.
Wat zegt het onderzoek?
Een nieuw onderzoek van Rosa van der Drift, promovendus aan de TU Delft, verscheen maandag in het vakblad Regional Studies. Ze keek specifiek naar wat er gebeurde met de prijzen van woningen rondom die beroemde frietzaak – vooral nadat de TikTok-rijen echt van de grond kwamen.
Voor de analyse vergeleek ze huizen binnen 500 meter van de rij met vergelijkbare woningen op 1 tot 1,5 kilometer afstand. Het resultaat? Huizen in de directe omgeving werden na het opkomen van de TikTok-hype gemiddeld 4,88 procent goedkoper verkocht – dat is ongeveer €41.000 minder. En hoe dichter bij de rij, hoe harder de klap:
– Binnen 70 meter: een waardeverlies van rond de 11,4 procent
– Tussen 70 en 500 meter: een daling van zo’n 4,7 procent
– Vanaf 500 meter tot 1 kilometer: geen statistisch significant effect meer
Het onderzoek baseert zich op liefst 6.233 woningtransacties tussen 2015 en 2023 – en houdt rekening met allerlei factoren zoals woonoppervlak, bouwjaar, onderhoud en type woning. Interessant: vóór de TikTok-hype ontwikkelde de buurt zich precies zoals verwacht – dus geen sprake van een al bestaande neergang.
Waarom willen kopers minder betalen?
Dat weet de onderzoeker niet met zekerheid – maar omwonenden geven wel duidelijke redenen:
– Volle stoepen, vaak zelfs onbegaanbaar voor bewoners
– Afval overal: verloren bakjes, restjes patat, en ja – zelfs meeuwen die afkomen op halflege porties
– Toeristen die op trappen en stoepen gaan zitten eten, alsof het een terras is
– Er is zelfs sprake van een valkenier met een roofvogel in de buurt, ingehuurd om de meeuwen op afstand te houden
Fabel Friet probeert het allemaal te beperken: eigen schoonmakers, hosts die verkeerstoren voorkomen, extra maatregelen tijdens piekmomenten. Maar de drukte blijft. Zo verhuisde de Wijnwinkel – een slijterij vlakbij – zelfs naar een andere kant van de buurt, omdat de toestroom gewoon te veel werd.
En dan is er ook nog de rechtszaak: dinsdag wordt in de rechtbank een geschil behandeld tussen omwonenden en de gemeente Amsterdam. Zij eisen dat de vergunning voor Fabel Friet wordt ingetrokken, omdat de snackbar volgens hen de gestelde regels niet naleeft.
Kort samengevat
De TikTok-rij op de grachtengordel is meer dan een tijdelijke ophef – het heeft concrete gevolgen voor de waarde van huizen in de omgeving. Niet alleen voor wie daar woont, maar ook voor wie er ooit zou willen wonen of kopen.
Na dagenlange protesten in Spanje mag vrouw (87) toch in haar woning blijven
Eindelijk goed nieuws: de 87-jarige Maricarmen uit Madrid, die vorige week onder grote ophef uit haar huis werd gezet, mag er weer blijven wonen — en wel tegen een veel lagere huur. Dat is het resultaat van een akkoord met haar verhuurder, zo meldt de Spaanse omroep RTVE.
Maricarmen moest na meer dan 70 jaar haar thuis verlaten, omdat ze de forse huurverhoging niet meer kon betalen. Haar geval sloeg direct aan: ze werd binnen no time het gezicht van de wooncrisis in Spanje — een crisis waarbij huurprijzen door het plafond gaan, woningen schaars zijn en kwetsbare mensen als zij plots zonder alternatief op straat staan.
En dat leidde tot massale actie. Afgelopen dagen trokken tienduizenden mensen de straten van Madrid om te protesteren tegen de macht van verhuurders, de onhoudbare stijging van de woonlasten én uithuiszettingen zonder enig plan B. Gisteravond ging het zelfs zo ver dat demonstranten in Barcelona barricades oprichtten rond een conferentiecentrum — precies waar premier Sánchez op dat moment bijeen was.
Volgens Maricarmens advocaat Duro is nu afgesproken dat ze voortaan slechts 30 procent van haar maandelijkse pensioen als huur hoeft te betalen. Hoeveel dat precies is, is nog onduidelijk. Wel is duidelijk: als ze het aanbod accepteert, mag ze nog minstens acht jaar in haar appartement blijven.
Duro vindt het jammer dat het pas zover moest komen — nadat Maricarmen in een situatie terechtkwam waar niemand ooit in zou mogen belanden. Toch noemt ze het eindresultaat “beter en gelukkiger voor iedereen”.
Tijdens de uithuiszetting vorige week woensdag stonden honderden mensen voor haar deur te protesteren. Maricarmen werd zelfs op een brancard uit haar woning gedragen. De politie moest uiteindelijk traangas inzetten om de menigte te verdrijven.
De achtergrond van al dit gedoe? Veel Spanjaarden kunnen zich gewoon geen woning meer veroorloven — door de hoge inflatie én het enorme tekort aan huizen. Volgens de Spaanse nationale bank ontbraken er vorig jaar maar liefst 550.000 woningen. En vergeleken met andere Europese landen ligt Spanje flink achter op het gebied van sociale huurwoningen. Vooral in grote steden zoals Madrid, Barcelona en Valencia is de druk enorm.
Premier Sánchez roept vandaag zijn kabinet bijeen om over oplossingen te praten — maar welke maatregelen er precies komen, laat hij nog even in het midden. Wel benadrukt hij dat het beschermen van kwetsbare huurders “geen kwestie van ideologie is, maar van menselijkheid”.
Jeffrey (51) woont in een tent: ‘Ben klaar met de maatschappij’
Op een geheime plek, diep weggestopt tussen de bomen rond Tilburg, staat een eenvoudige tent. Daar woont Jeffrey — 51 jaar oud, onafhankelijk als geen ander, en duidelijk niet geïnteresseerd in wat de rest van de wereld ‘normaal’ noemt. Hij wil niet gevonden worden… maar wel graag laten zien hoe hij leeft. En dus mag programmamaker Merlijn Passier één nacht bij hem langskomen — voor het tweede seizoen van Merlijn en de Nachtbrakers, waarin hij ontdekt wat er allemaal gebeurt in Brabant als iedereen al lang in bed ligt.
“De maatschappij kan mijn rug op”
Jeffrey is duidelijk: “De maatschappij kan mijn rug op. Veel te kapitalistisch, daar wil ik niet aan meedoen.” Dat is geen flauwe grap — het is zijn uitgangspunt. Hij ziet zichzelf als een vrijbuiter, iemand die nooit echt in lijn wilde lopen met school, werk of verwachtingen. “Ik heb de mavo niet afgemaakt. Ik had te druk met skateboarden”, zegt hij met een knipoog. Vandaag heeft hij geen vaste woonplaats, geen baan, geen contracten — en dat is volgens hem helemaal oké. “Ik heb te veel moeilijke relaties. Het leven is voor mij al heel lang spartaans. Ik ben volleerd spartaan.”
Een kat, koffie en een warme deken
Zijn tent is klein, maar netjes: een veldbed, een stoel, een tafeltje en een fornuis. En overal: blikjes kattenvoer met zalm. Want Jeffrey heeft een kat geadopteerd in het bos — Tijgertje. Die krijgt elke dag zijn portie, en ook gasten worden verwelkomd: water, oploskoffie én acht suikerklontjes gaan samen in het pannetje — voor een stevige kop koffie.
En nee, hij vindt het niet gek dat hij in een tent woont. Als Merlijn vraagt of hij geen hulp kan krijgen — “Is het in Nederland niet best moeilijk om in de goot te belanden?” — reageert Jeffrey met een scherpe glimlach: “De goot? Ik heb toch een dak boven mijn hoofd? Jij zit met je dikke reet op mijn warme dekens! En het is goedkoper dan jouw huur!”
Een reddende engel met een vuilniszak
Midden in het gesprek gaat Jeffrey’s telefoon. Het is Rico — een vriend die regelmatig langs komt met spullen. “Ik heb je jas uitgewassen, je beddengoed, en hier ook wat eten en drinken voor je”, zegt hij terwijl hij een vuilniszak pakt en begint op te ruimen. Er ligt nog wat gebruikte toiletpapier rond — een wc heeft Jeffrey namelijk niet in zijn tent. Rico is zelf ook ooit dakloos geweest. “Dus ik weet hoe fijn het is als mensen je dan helpen.” Nu woont hij weer in een appartement — en laat Jeffrey af en toe douchen. Maar verder: “Hij heeft zijn eigen ding, hè.”
Trots én schaamte — allebei tegelijk
Het is niet allemaal rozengeur en maneschijn. Jeffrey erkent het openlijk: “Enerzijds ben ik trots, anderzijds schaam ik me dood.” Toch blijft hij standvastig: “Ik sta op wanneer ik wil. Ga slapen wanneer ik wil. En als ik weer de kolder in mijn kop krijg? Pak ik mijn boeltje op — en staat die tent zo weer ergens anders.”
