Helmond Sport verliest in Maastricht — veel kansen, geen doelpunten
Zaterdagavond ging het mis voor Helmond Sport in De Geusselt: met 2–0 onderuit tegen MVV Maastricht. Ondanks een flink aantal kansrijke momenten bleef de netten in Helmondse kleuren leeg — en dat kostte uiteindelijk de volledige drie punten.
Een veelbelovende start… die niet leidde tot doelpunten
De wedstrijd begon goed voor de ploeg uit Brabant: al na vier minuten kreeg Tarik Essakkati een grote kans na een mooie voorzet van Thomas Poll — maar hij schoot naast. Ook Livio Cicero en Joep van der Sluijs kregen hun momenten, alleen misten ze net de nodige scherpte. Aan de andere kant liet MVV zich pas na zeventien minuten zien: Olivier Dumont kapte zich vrij en raakte de paal. Helmond bleef gevaarlijk — met mogelijkheden voor Van der Sluijs én Sem Dekkers — maar voor rust stond het nog steeds 0–0.
MVV breekt de stand open
Kort na rust sloeg MVV toe: in de 49e minuut bracht Dumont zijn ploeg op voorsprong met een doelpunt langs doelman Bergsen. Helmond reageerde direct: Essakkati kreeg meteen een kans om gelijk te maken, maar zijn poging werd van de lijn gehaald. Daarna bleef de ploeg aandringen — Pol Llonch zag zijn schot gestopt door MVV-doelman Hugo Wentges, en trainer Frédéric Frans bracht zelfs debutant Brian van den Boogaard op het veld in een poging het tij te keren.
Sierra beslist in de slotfase
In de 78e minuut maakte Elias Sierra de tweede treffer voor MVV — een krachtige schot van buiten het strafschopgebied dat de wedstrijd definitief besliste. Helmond probeerde nog één keer alles: Cicero kreeg een laatste kans op een aansluitingstreffer, maar Wentges redde weer knap. Uiteindelijk bleef het bij nul doelpunten voor Helmond Sport — en zo keerde de ploeg zonder punten terug naar Brabant.
Dansende Roy Meyer geniet van zijn MMA-speeltuin: ‘Ik wil iemands kop eraf slaan’
Nee, moe was hij zeker niet. Roy Meyer (35) maakte zaterdagavond zijn officiële MMA-profdebuut — en deed dat met een razendsnelle knock-out op Tiago Afonso uit Paraguay. De Bredanaar stapt het liefst meteen weer de kooi in. “Ik heb mijn roeping gevonden.”
Het publiek in Maaspoort Den Bosch kreeg niet lang tijd om te genieten van Meyers eerste professionele MMA-optreden. Bij zijn opkomst liet hij al zijn iconische geblaf horen, daarna duurde het maar een paar tellen voordat hij Afonso op de grond had — en kort daarop knock-out sloeg.
“Eigenlijk wilde ik vragen of we nog een ronde verder mochten, zo’n zin had ik erin! Mijn trainer zei nee, dus heb ik het rustig afgelopen.”
Voor Meyer is MMA geen gewone sport — het is een speeltuin. Een plek waar zijn oude passies, zoals judo en boksen, perfect samenkomen. “Ik heb zeven maanden keihard getraind voor deze eerste wedstrijd. Misschien dachten sommigen dat ik als judoka zou vechten… maar nee: ik geef liever klappen dan grepen. Als ik ga, dan is het alsof er een rode lap voor een stier hangt.”
De voormalig topjudoka wil zo snel mogelijk terug in de kooi — winnen is belangrijk, maar niet genoeg. “Bij mij wordt het nooit saai of afwachtend. Vanaf seconde één wil ik iemands kop eraf slaan. In de ring kies ik direct voor maximale intensiteit. Mooi winnen? Leuk. Leelijk winnen? Ook prima. Zolang ik iemand neer kan slaan — en het publiek waar voor zijn geld geeft — ben ik tevreden.”
Met zijn 35 jaar is hij zeker niet de jongste in de kooi, maar dat ziet hij als een non-issue. Zijn doel is duidelijk: de UFC. De Ultimate Fighting Championship — ‘s werelds grootste en meest bekende MMA-organisatie. “Ik heb mezelf anderhalf jaar gegeven. Twee jaar is ook goed. Het is aan mij om ervaring op te doen en veel wedstrijden te vechten.”
Na de overwinning op Afonso liet hij zijn soepele heupen spreken — en gooide er wat dansjes uit. “Ik beloof je: de volgende keer toon ik een andere stijl. Maar pas nadat ik mijn tegenstander gruwelijk knock-out heb geslagen.”
Gerard knapte op na zijn ziekte en vierde dat met de Tilburg Ten Miles
Met duizenden hardlopers en tienduizenden toeschouwers stroomt Tilburg komend weekend vol tijdens de Tilburg Ten Miles — een feest van beweging, gezelligheid en onverwachte kracht. Voor Gerard Hermans (77) uit Riel en zijn zoon Mathieu (49) is het dit jaar écht bijzonder. Niet alleen omdat ze weer samen aan de start staan, maar vooral omdat Gerard een paar jaar geleden flink tegen de lamp liep: een bloedziekte trok hem hard mee. Maar hij gaf niet op. En nu? Nu viert hij zijn herstel — op zijn eigen manier: met schoenen aan, een glimlach op zijn gezicht, en tien mijl voor de boeg.
“Ik moest voor mijn gevoel laten zien dat ik nog leefde.”
Hardlopen is al sinds zijn jeugd zijn ding — ruim vijftig jaar lang. Voetbal en badminton deden ook mee, maar rennen? Dat zat hem als gegoten. Na het werk een uurtje door de buurt, lokale wedstrijden, gewoon doen. Toen kwam de ziekte. Een harde klap — maar geen einde. Gerard knokte zich erbovenop. En toen dacht hij: Waarom zou ik die oude liefde niet weer eens oppakken? De Tilburg Ten Miles was de perfecte kans om te tonen: ja, ik ben er nog — en ik geniet ervan.
Voor hem is het evenement meer dan een wedstrijd. Het is een “bijzonder fenomeen”: de energie van de mensen langs de route, het gevoel van samenzijn, de vrijheid van bewegen. Snelheid? Niet zo belangrijk. Wel dat hij binnen de sluitingstijd over de streep komt — en vooral dat hij lekker mee kan doen, zonder druk, zonder verwachtingen. Gewoon bewegen, blijven fit, en vooral: blijven leven.
En natuurlijk doet hij het niet alleen. Zijn zoon Mathieu staat al jaren naast hem — op de startlijn, in de straten van Tilburg, soms zelfs met kleinzonen Cesar en Lewis in de buurt. Voor Mathieu is hardlopen geen nieuwheid: “Als kind rende ik al mee door de bossen, of stond ik langs de zijlijn te juichen als pap een duurloopje deed.” Vandaag is het een vaste traditie: samen aan de start, samen over de finish.
“Het blijft goud om samen met die ouwe te lopen.”
Voor Mathieu is de Tilburg Ten Miles de ultieme jaarlijkse conditietest — maar bovenal een groot, gezellig familiefeest, in samenwerking met de hele stad.
Gerard lacht erover: “Hij appte me laatst om een rondje te lopen… maar had blijkbaar niet zoveel getraind. Normaal rent hij met die lange benen flink sneller. Maar als hij het niet volhoudt? Dan mag hij rustig wandelen. Dan kan ik hem eindelijk eens voorbij rennen.”
Assefa wint de marathon van Berlijn — maar krijgt op het laatste moment kramp en mist het wereldrecord
Tegen alle verwachtingen in won Tigist Assefa de marathon van Berlijn… maar niet zonder drama. Op het allerlaatste stuk kreeg ze last van hevige spierkramp, waardoor ze haar tempo moest inhouden en het wereldrecord uiteindelijk net miste. Een emotionele finish, waarbij ze wel over de streep kwam als nieuwe winnares — maar zonder de historische tijd die veel fans hadden verwacht.
Wat gebeurde er verder in Berlijn?
Bij de mannen was het Ethiopiër Guye Adola (35) die voor de tweede keer de marathon van Berlijn op zijn naam schreef. Hij finishte in een nieuwe persoonlijke toptijd van 2:02.50 — een prachtige prestatie. Zijn landgenoot Gemechu Dida Diriba werd tweede in 2:03.19, en Gabriel Geay uit Tanzania eindigde derde met 2:03.59. Adola had eerder dit jaar al de marathon van Rotterdam gewonnen, toen in 2:03.54.
En wat met de andere toplopers?
De Keniaanse wereldrecordhouder en afgelopen jaar’s winnaar Sabastian Sawe was dit jaar afwezig. Hij kampt met een blessure. Toch is zijn naam nog steeds in beeld: afgelopen april liet hij in Londen zien wat hij kan — met een officiële tijd van 1:59.30, de eerste onder de magische grens van twee uur.
Op Nederlandse bodem: Tom Hendrikse eindigde op plek 35, met een tijd van 2:13.20. Dat was net buiten bereik van zijn persoonlijk record van 2:11.07.
En over die wereldrecord-kwestie…
Chepngetich zit momenteel een driejarige dopingschorsing uit. Haar resultaten vanaf maart 2025 zijn ongeldig verklaard — wat betekent dat haar wereldrecord (voor zover dat op dat moment nog geldig was) officieel nog staat. Voorlopig dus geen nieuwe wereldtijd in Berlijn — maar wel een spannende, hartstochtelijke wedstrijd met een verrassende winnares.
Gevecht tussen Fury en Joshua weer in de wankel
Een dag na de grote aankondiging dat het langverwachte gevecht tussen de Britse boksers Tyson Fury en Anthony Joshua eindelijk doorging, liet Fury plotseling weten: ‘Niet zo zeker meer.’ In een video op sociale media legde hij uit dat Joshua en zijn promotor Eddie Hearn zich blijkbaar toch weer terugtrokken — of althans probeerden te doen.
Hearn gaf toe dat er spanning zit over wie wat mag promoten én waar het gevecht eigenlijk plaatsvindt. Hij en Joshua wilden graag dat het in Groot-Brittannië zou worden gehouden, terwijl de andere kant (met Madison Square Garden in New York) juist op een Amerikaanse locatie stond.
Het is al jaren een soort bokswedstrijd op papier: telkens weer wordt er over onderhandeld, afgesproken, heroverwogen… En telkens weer duikt er een nieuwe reden op om te twijfelen. Eerder deze maand had Fury al eens gezegd dat Joshua zich had teruggetrokken — en noemde hij hem daarbij zonder omwegen een “lafaard”.
