Mischa Bredewold mist WK wielrennen na harde val in Faun Tour Femmes
Mischa Bredewold moet met een zwaar hart de wereldkampioenschappen wielrennen laten schieten — en dat komt door een pijnlijke valpartij tijdens de Faun Tour Femmes. De 26-jarige renster van SD Worx-Protime stond net nog op de officiële Nederlandse WK-selectie, die donderdag werd bekendgemaakt voor de wedstrijden later deze maand in Montreal. Maar op diezelfde dag ging het mis: tijdens een etappe van de Faun Tour Femmes — een rittenkoers op het tweede niveau in Frankrijk — kwam ze ten val.
Ze reed de etappe wel uit, maar na afloop bleek het ernstiger dan gedacht: in het ziekenhuis werd een kleine breuk in haar bekken én een wond aan haar elleboog vastgesteld. Daarna volgde direct een operatie. Gelukkig was er geen sprake van een afgescheurde pees in de elleboog, zoals eerst gevreesd — dat meldt Bredewold zelf in een persbericht. “Dit is een enorme teleurstelling. Ik vrees dan ook dat dit hoogstwaarschijnlijk het einde van mijn seizoen betekent.”
Ilse Kuijt: de stille kracht die onopvallend opvallend is
Ilse Kuijt zoekt geen aandacht — maar die komt vanzelf. De 27-jarige 3×3-basketbalster uit Katwijk speelt deze week een cruciale rol voor het Nederlandse vrouwenteam dat in Antwerpen de Europese titel probeert te verdedigen. Ze noemt zichzelf graag ‘onopvallend opvallend’.
“Inderdaad, ik hoef niet per se op de voorgrond”, zegt ze met een glimlach. “Daar ben ik niet zo van — en dat vind ik helemaal niet erg.”
Van Katwijk naar de wereldtop
Ilse is de jongste van vier basketballende zussen. Oudste Sonja en Fleur zijn gestopt, Karin speelt nog steeds — en Ilse? Die timmert al jaren aan de top. Met Grasshoppers werd ze zes keer kampioen en vijf keer bekerwinnares in het 5-5-basketbal. Maar sinds een paar jaar is ze volledig overgestapt op 3×3 — en daar heeft ze al wereldkampioen op haar naam staan (vorig jaar).
Alleen die Europese titel ontbreekt nog. Die won Nederland in 2023 én 2025… maar Ilse maakte toen nog geen deel uit van het team.
“Daar kan ik dit weekeinde iets aan veranderen”, zegt ze. “Ik ga er zeker mijn best voor doen. We moeten ons eigen spel spelen, dicht bij onszelf blijven — en niet te veel afgeleid raken door wat er om ons heen gebeurt. En dan kijken we gewoon wat er gebeurt.”
Geen show, wel impact
Verwacht geen flamboyante interviews of overdreven feestjes na een winst. Ilse is bescheiden — echt. Op oude filmpjes van overwinningen zie je haar vaak net iets rustiger dansen dan haar teamgenoten.
“Dat doe ik niet bewust hoor. Het zit gewoon een beetje in me, denk ik.”
Maar zodra de wedstrijd begint? Dan verandert alles. Op het veld is ze een andere Ilse: scherp, doortastend, onvermoeibaar.
“Je doet gewoon je best om te winnen”, houdt ze het simpel.
En dat doet ze goed. Afgelopen weekend pakte het Nederlandse team brons op de Women’s Series-finale in Shanghai. Ilse eindigde daar zelf als tweede in het klassement voor rake tweepunters — en derde in assists. Precies wat bondscoach Maksim Kovacevic nodig had.
“Ze schiet veel én creëert veel — ook voor anderen”, prijst hij. “Sinds ze bij het team kwam, zet ze elke dag energie neer: op én naast het veld.”
Het geheim achter haar schot? Gewoon blijven schieten
Over haar zuivere afstandsschoten en dreigende drives naar de basket wordt vaak gevraagd. Het antwoord van Ilse?
“Gewoon veel blijven schieten, je hele carrière lang. Het is vooral een kwestie van zelfvertrouwen — en niet twijfelen als je de bal loslaat.”
Druk voelt ze nauwelijks.
“Eigenlijk vind ik het best lekker om daarmee om te gaan. Voor de wedstrijd heb ik wel wat zenuwen — maar zodra ik op het veld sta, is dat meteen weg.”
Kovacevic vindt haar soms nog te bescheiden.
“Maar dat is gewoon wie ze is. Ze is stil, niet de meest luidruchtige — al is ze in de loop der tijd wel comfortabeler geworden binnen het team.”
Toch wil hij dat ze zichzelf meer laat zien:
“Als je de aanvallende kwaliteiten van Ilse hebt, dan kun je niet nederig zijn. Dan moet je een killer zijn.” En daar werkt ze aan.
Een oog op Los Angeles — maar één stap tegelijk
Nederland staat momenteel bovenaan de wereldranglijst voor 3×3-vrouwen. Als die positie in 2027 blijft, is een rechtstreekse kwalificatie voor de Olympische Spelen in Los Angeles in 2028 realistisch.
“Los Angeles is het doel op lange termijn”, erkent Ilse. “Daar wil ik graag bij zijn — maar we blazen niet te hoog van de toren. Laten we het gewoon per jaar bekijken.”
PSV Vrouwen hoopt op een sterke uitwedstrijd tegen AZ
Na een week vol hoogte- én dieptepunten staat er zondag een belangrijke uitwedstrijd op het programma: PSV Vrouwen trekt naar Alkmaar om het op te nemen tegen AZ. Het team wil de momentum van de overtuigende 6-0-zege op Feyenoord meenemen — en hopelijk weer een stukje meer zelfvertrouwen winnen na de pijnlijke uitschakeling in de UEFA Women’s Champions League.
Melanie Bross, al zes jaar vast onderdeel van PSV Vrouwen, kijkt met veel focus vooruit naar het duel. Dit seizoen speelt ze onder een nieuwe trainer, en ze merkt dat het team geleidelijk beter op elkaar ingespeeld raakt. Toch zit de nederlaag tegen het Deense HB Køge nog steeds wat dwars: “We waren zo dichtbij en missen de league phase op één doelpunt. Dat is zuur.” Maar er is ook ruimte voor hoop: eind september wacht alweer een nieuwe Europese kans — dan is Fortuna Hjørring uit Denemarken de tegenstander in de UEFA Women’s Europa Cup.
De grote winst op Feyenoord gaf het hele team een flinke opkikker. Volgens Bross was het vanaf de eerste minuut een sterke, gecontroleerde wedstrijd waarin de kansen goed werden benut. “De puzzelstukjes vielen in elkaar”, zegt ze met een knikje. Zelf scoorde ze niet — haar schot werd net nog gestopt door de keeper — maar ze blijft geloven in een doelpunt: “Soms moet je ook een beetje geluk hebben. Ik hoop dat de goals voor mij weer gaan komen.”
AZ wordt gezien als een stevige en tactisch bewuste tegenstander. “Zij willen voetballen en kunnen het ieder team moeilijk maken”, weet Bross. Toch heeft ze vertrouwen: als PSV zijn eigen spel speelt, zoals tegen Feyenoord, dan denkt ze dat het goed kan gaan. “Tegen Feyenoord viel alles op z’n plek, en ik hoop dat dat nu weer gebeurt.”
Driessen breekt de ijzeren greep van Azerbeidzjan – Nederlandse 3×3-dames pakken eerste EK-zege op Azerbeidzjan
De Nederlandse 3×3-basketbalsters hebben hun EK-debuut in Azerbeidzjan met een knappe 21–12 overwinning afgesloten – en dat vooral dankzij een sterke Noortje Driessen.
Gisteren was het zover: de ploeg (bestaande uit Noortje Driessen, Janis Boonstra, Ilse Kuijt en Evelien Lutje Schipholt) begon haar campagne tegen de gastheren, en hoewel het aanvankelijk wat wankelde – Driessen scoorde weliswaar het eerste punt, maar daarna kwam Azerbeidzjan flink fysiek onder druk – wisten de Nederlandse dames zich uiteindelijk sterk te herstellen.
Ook de lange Brianna Fraser (1,91 meter) probeerde het Nederlandse spel te verstoren met harde blocks, maar die strategie leidde juist tot onrust bij de thuisploeg: al na een halve wedstrijd hadden ze tien teamfouten op hun naam staan. Daardoor kregen de Nederlandse vrouwen ruimte – vooral via vrije worpen – om de stand open te breken naar 14–10. En toen ging Driessen echt los: 13 punten in totaal, onstuitbaar, onmisbaar.
Interessant detail? Al afgelopen weekend haalden dezelfde dames brons bij de Women’s Series-finale in Shanghai – ook toen was Azerbeidzjan de tegenstander. En ja, de Nederlandse 3×3-vrouwen zijn niet zomaar een ploeg: ze zijn regerend wereld- én Europees kampioen, staan bovenaan de wereldranglijst, en als ze die toppositie tot 2027 weten te behouden, is een rechtstreekse ticket naar de Olympische Spelen van 2028 heel realistisch.
Vandaag om 20.45 uur staat Oekraïne op het programma – dus let goed op!
Zverev pakt zijn derde grandslamfinale op rij – maar nu wacht Shelton
Alexander Zverev heeft zich weer eens doorgevochten naar een grandslamfinale. Dit keer bij de US Open, en het is alweer de derde achtereenvolgende keer dat hij in zo’n grote eindstrijd belandt. Na zijn eerste grote titel op Roland Garros én de finale op Wimbledon, staat hij nu op het punt om zijn tweede grandslam van het jaar binnen te halen – en wel op hardcourt in New York.
In de halve finale was hij te sterk voor de Rus Karen Chatsjanov: 6-3, 7-6 (7), 7-6 (6). Een spannende, strak gespeelde wedstrijd waarin Zverev geen enkel breekpunt liet lopen op zijn eigen service – terwijl hij wel telkens onder druk kwam in de tiebreaks. In de tweede set stond hij zelfs 3-5 achter, maar wist terug te komen. In de derde set gebeurde bijna hetzelfde: 2-5 achter, twee setpunten wegwerken, en dan meteen winnen op zijn eerste matchpoint. Knap werk, vooral onder die New Yorkse druk.
Zijn tegenstander in de finale? Ben Shelton. De Amerikaanse nummer acht van de wereld maakt voor het eerst in zijn carrière deel uit van een grandslamfinale. Hij versloeg landgenoot Frances Tiafoe in vier sets: 4-6, 6-3, 6-3, 7-5. Een wedstrijd waarin hij langzaam maar zeker op gang kwam – vooral met zijn krachtige linkse service en slag – en uiteindelijk de bovenhand kreeg in de langste games, zoals die laatste game van de derde set met zevenmaal deuce.
Interessant detail: Shelton en Zverev hebben elkaar dit jaar al drie keer getroffen – allemaal in 2025, en allemaal zonder dat Shelton ook maar één set won. Of dat patroon breekt in de finale, blijft afwachten. Voor Shelton is het een historische kans; voor Zverev een kans om zijn momentum te behouden – vooral met Jannik Sinner afwezig en Carlos Alcaraz al uitgeschakeld.
