Tim haalde de overkant van het zwembad niet, nu wacht WK Ironman
Tim Beerens sportte tien jaar bijna niet, maar vier jaar geleden gooide hij zijn leven helemaal om. Wat begon met een advertentie op social media voor een lokale triatlon, loopt nu uit op het WK Ironman in Nice komende zondag. Topsport combineert hij met een fulltime baan, dus heeft de 32-jarige Eindhovenaar een bizar tijdsschema. “Ik kan genieten van afzien.”
Van sportschool naar niets doen
Beerens ging rond zijn zestiende veel naar de sportschool, maar daarna deed hij zeker tien jaar vrijwel niets aan sport. “Toen ik via een advertentie geïnspireerd werd voor een korte afstand van een triatlon, heb ik goede begeleiding gezocht”, zegt Beerens. “Mijn coach vroeg al na een paar maanden waarom ik er geen tandje bijdeed. Ik ben toen begonnen met halve afstanden en had al snel het doel om ooit naar een WK te gaan.”
Eerst alle onderdelen onder de knie krijgen
Beerens moest voor de triatlon eerst alle onderdelen onder de knie krijgen. “Ik haalde de eerste keer de overkant van het zwembad niet en hardlopen kon ik niet. Ook had ik nog nooit op een wedstrijdfiets gezeten. Toen ik die fiets kocht en vertelde over mijn doel, werd ik vierkant uitgelachen. Je ziet overigens dat ik geen jarenlange fietservaring heb. Een wielrenner krijgt een hartverzakking als hij mijn bochten ziet.”
Opgeven of een tandje erbij?
De halve Ironman bestaat uit 1,9 kilometer zwemmen, 90 kilometer fietsen en een halve marathon hardlopen: 21,1 kilometer. “Met het zwemmen probeer ik mijn benen te sparen, mijn armen mogen opgebrand worden. Bij het fietsen hou ik nog een beetje in voor het laatste onderdeel. Het zwaarste moment is de laatste 5 kilometer bij het hardlopen. Je komt jezelf dan tegen, maar het gaat erom wat je dan doet. Opgeven of een tandje erbij?”
Geen enkele training overgeslagen
Trainen doet hij zo’n twee tot vier keer per dag, vaak ruim twintig uur per week. Dat varieert van zwemmen in de vroege ochtend tot hardloop- of fietstrainingen in de lunchpauze, tussen afspraken door of in de avond. “In vier jaar tijd heb ik geen enkele geplande training overgeslagen. Verjaardagen, vakanties en feestdagen moesten wijken voor het trainingsschema.”
Een eenzame bezigheid
Het trainen voor de halve Ironman is vaak eenzaam, geeft de Eindhovenaar aan. “Voor het zwemmen sta ik om 5 uur op, er zijn weinig gekken die zo vroeg mee gaan trainen. Bij een duurtraining op de fiets gaat er weleens iemand mee. Er zijn genoeg momenten dat ik geen zin heb, maar ik ben zeer gemotiveerd om iets te bereiken. Wie het meeste tijd erin investeert, wordt de snelste.”
Over grenzen heengaan is leerzaam
Het sporten zorgt ervoor dat hij beter in zijn vel zit dan ooit. Bovendien leerde hij dat er meer mogelijk is dan hij vooraf had gedacht. “Twee jaar terug rende ik de halve marathon met een scheurtje in mijn scheenbeen, dat werden er twee. Niet mijn verstandigste beslissing ooit, maar over grenzen heengaan is ook leerzaam.”
Genieten in Nice
In Nice probeert hij vooral te genieten. Na het WK gaat hij op zoek naar nieuwe sportieve uitdagingen. “Ik krijg vaak de vraag of ik een hele Ironman ga doen, maar ik heb geen tijd voor trainingsblokken van zeven uur. Ik zou het qua afstand kunnen, maar dan kan ik niet meedoen voor het podium. Dat competitieve vind ik leuk.”
Feyenoord deelt 47 stadionverboden uit na vuurwerkincident bij Cambuur
Feyenoord heeft 47 supporters een stadionverbod gegeven na het vuurwerkincident tijdens de uitwedstrijd bij Cambuur. De daders mogen geen wedstrijden meer bezoeken in de Kuip, hun kaart voor uitwedstrijden is geblokkeerd en ze worden aangemeld bij de KNVB voor een landelijk stadionverbod. Dat laat de Rotterdamse club weten.
Tijdens het duel in Leeuwarden schoten supporters veel vuurwerk vanuit het uitvak richting het veld, maar ook naar de tribunes met Cambuur-aanhang. Daarbij raakten vijf thuisfans gewond. Ze liepen brandwonden, oogletsel en gehoorschade op. Algemeen directeur Robert Eenhoorn noemde de gebeurtenissen “waardeloos” en “gewoon verschrikkelijk”. Feyenoord besloot naar aanleiding van het incident geen uitfans meer mee te nemen naar de duels tegen NEC in Nijmegen en PEC Zwolle.
Deel artikel: Vijf Cambuurfans gewond door vuurwerk Feyenoordsupporters Feyenoord neemt komende twee uitduels geen fans mee na vuurwerkincident bij Cambuur Meer gewonden bij vuurwerk Cambuur-Feyenoord, KNVB past protocol niet aan Onbegrip om uitspelen Cambuur-Feyenoord na vuurwerk op gezinstribune
Advertentie via Ster.nl (opent in nieuw venster)
Hoge entreeprijzen, maar golf-fans massaal naar Cromvoirt: ‘Meer dan waard’
Cromvoirt? Nog nooit van gehoord
Cromvoirt is voor de meeste Amerikanen echt een plek waar ze nog nooit van gehoord hebben. Maar dat verandert deze week, want de Solheim Cup – een grote internationale golfwedstrijd – trekt superveel toeristen uit Amerika en de rest van de wereld naar het Brabantse dorp. En dat terwijl de tickets behoorlijk prijzig zijn. Toch vinden de meeste fans dat het prima te doen is. “Je krijgt hier de hele dag golf op het allerhoogste niveau, noem jij dat hoog?”, zegt Ruth Leonard uit Wales.
Tickets vanaf 125 euro, maar ze vliegen weg
Voor volwassenen beginnen de tickets bij ongeveer 125 euro, dus een bezoekje aan de Solheim Cup in Cromvoirt is niet voor iedereen weggelegd. Toch gaan de kaartjes voor het duel tussen de beste vrouwelijke golfers van Europa en de Verenigde Staten als warme broodjes over de toonbank. Aan een tafel zit Ruth Leonard uit Wales met haar vriendinnen, en iets verderop zit een kleurrijk gezelschap uit Zweden. “We betalen graag deze prijzen, het is het meer dan waard. Het vrouwengolf zit in de lift, het niveau is ongelofelijk. En we betalen ook graag voor de biertjes. Niet gelijk om zes uur, maar laten we vijf over zes uur doen”, zeggen de vrouwen lachend.
Van Den Bosch naar de golfbaan
De Amerikaanse Catherine Duggan kwam ook naar Cromvoirt. Op het station in Den Bosch stapte de oud-prof in de pendelbus naar Bernardus Golf, de golfbaan in Cromvoirt. In de bus bleek ze zeker niet de enige Amerikaanse. “In vergelijking met vroeger is het niveau enorm gestegen, tot aan de perfectie toe. Het is voor Nederland bijzonder dat dit toernooi hier wordt gehouden, ik wilde er graag bij zijn.”
Vrijwilligers uit de hele wereld
De goedkoopste manier om binnen te komen is als vrijwilliger. Op donderdag waren er bijna 700 vrijwilligers uit de hele wereld, en de komende dagen komen daar nog meer bij. Zoals Julie Coxell uit Wales, die de hele week van ieder moment geniet. “Dat we hier vrijwilliger zijn, is een privilege. We mogen bij het toernooi zijn en het brengt mensen uit de hele wereld samen. Je stopt er energie in, maar je krijgt er zoveel voor terug.”
‘Dit maak je maar één keer in je leven mee’
Vrijwilliger Roel uit Kaatsheuvel is de hele week aan het werk op het terrein, maar vindt de ticketprijzen naar verhouding helemaal niet hoog. “Ga eens naar een sterrenrestaurant, dan ben je dit bedrag kwijt in een paar uur. Dit is veel meer waard dan een etentje. En dat met supporters uit de hele wereld die door elkaar lopen, zie je dat ooit gebeuren bij een voetbalwedstrijd?”
Erica en Wim Mooijeland uit Wagenberg zijn al vaker vrijwilliger geweest bij golftoernooien. Toen ze hoorden dat de Solheim Cup voor het eerst naar Nederland kwam, twijfelden ze geen moment. “Dit maak je maar één keer in je leven mee, dit konden we niet missen.”
Bijna profvoetballer-af, maar nu topscorer: het opmerkelijke verhaal van N’Djoli
Door Sander Maassen van den Brink, redacteur voetbal
Met een brede grijns komt Jean-Paul N’Djoli het Asito stadion binnenlopen voor zijn interview met de NOS. En dat is niet zonder reden: de in Frankrijk geboren aanvaller met Congolese roots is eindelijk weer gelukkig in het voetbal. Met negen goals in slechts vijf wedstrijden voor koploper Heracles heeft de vrij onbekende spits razendsnel naam gemaakt in de eerste divisie. Best bijzonder, zeker als je bedenkt dat twee jaar geleden nog de vraag boven kwam drijven of N’Djoli ooit nog een profwedstrijd zou spelen.
Een zware start in Parijs
Het voetballeven van de 25-jarige spits ging allesbehalve over rozen. Tot zijn tiende groeide hij op in een buurt rond Parijs, samen met zijn ouders en vier broers in een huis met maar twee kamers. “We sliepen met z’n allen bij elkaar.” Het was geen fijne buurt, er werd veel gevochten. “Het was zo gevaarlijk dat mijn ouders niet wilden dat ik buiten ging voetballen. Het leven in Parijs was zwaar.”
Wat opvalt: de spits vertelt er open en rustig over. Net zo rustig als hij op het veld zijn goals maakt. “Dat is mijn persoonlijkheid. Ik heb veel meegemaakt in mijn carrière en wil mijn voeten op de grond houden. Ik weet dat het leven – en het leven in het voetbal – snel een andere kant op kan gaan.”
Van Normandië tot Spanje: flinke hobbels
De carrière van N’Djoli kende de nodige obstakels. Op zijn elfde verhuisde hij naar Normandië, waar hij terechtkwam in de voetbalacademie Évreux – dezelfde academie waar spelers als Ousmane Dembélé en Dayot Upamecano groot werden. “Die verhuizing veranderde ons leven, daar genoot ik echt van het voetbal.”
Ondertussen bouwde hij ook aan een modellencarrière, net als zijn broers. Maar uiteindelijk liet hij dat varen. Vanaf 2021 richtte hij zich in Spanje volledig op voetbal, al kwam zijn carrière daar maar moeilijk van de grond. “Bij Vallecano in 2021 kende ik mijn eerste moeilijke moment. Ik kwam tegenover de club te staan in de rechtbank. Daarna ging ik naar Hércules Alicante. Na een oké eerste jaar kwam ik niet meer in de plannen van de trainer voor en moest ik zes maanden apart van de groep trainen. Daarna ging ik naar Badalona Futur. Daar kreeg ik in een half jaar maar één maand salaris uitbetaald, dat was crazy.”
Bijna gestopt
Het zorgde ervoor dat de spits terugging naar Frankrijk. Hij klopte aan bij clubs in de vierde divisie, maar ze wilden hem niet hebben. “Toen wilde ik stoppen. Ik dacht: er zijn ook andere dingen in het leven.” Maar na veel bidden en gesprekken met mensen dicht om hem heen, besloot hij toch anders. N’Djoli belde een bekende Zwitserse spelersmakelaar. “Hij zei: als je naar Zwitserland komt, kan je nog een stap maken.”
Achteraf een van de beste beslissingen uit zijn leven. N’Djoli kwam terecht bij een club op het vierde niveau in Zwitserland. “Het was een zeer laag niveau, maar ik bleef nederig. Soms is het beter om een stap terug te zetten. En als jij denkt dat het niet je niveau is, moet je dat laten zien. Dat deed ik.”
Vertrouwen als sleutel
Hij hervond het plezier in het voetbal en begon te scoren. Bij SC Brühl, toen het tweede Zwitserse niveau, maakte N’Djoli 12 doelpunten in 16 wedstrijden. “Ik kreeg daar weer vertrouwen. Dat is een van de meest ondergewaardeerde dingen in het voetbal. In het profvoetbal zijn namelijk geen goede of slechte voetballers, alleen heeft de één wel het vertrouwen en de ander niet.”
Dat merkt hij nu ook bij Heracles. De club uit Almelo vond hem via een databedrijf en geeft de Fransman veel vertrouwen. “De trainer en mijn medespelers laten me voelen dat ik het kan. Ze praten veel met me en geven mij verantwoordelijkheden. Ik ben nieuw, maar ik zit al meteen in de groep met de leiders van het team. Dat geeft extra motivatie.”
Doelpuntenexplosie en dromen
Het resulteerde in een doelpuntenexplosie. “Zoveel had ik niet verwacht, maar ik wil nu topscorer worden. En wij moeten kampioen worden. Daar hoop ik ook op, want ik heb nog nooit een titel gewonnen.”
Het zijn doelen voor de korte termijn, want N’Djoli weet: het voetballeven valt niet te plannen. “Wat ik heb meegemaakt, geeft me nu veel kracht. Waar andere spelers een tegenslag als harde klap ontvangen, weet ik hoe het is. Ik kan er nu makkelijker mee omgaan.”
Zo durft de topschutter weer te dromen. “Ik wil Champions League spelen en het nationale team van Congo halen. Mijn ouders komen uit Congo en ik ben opgegroeid met die cultuur. Ik wil echt in dat nationale team terechtkomen, ik heb namelijk nooit de kans gehad om eens naar Congo te gaan.”
Kneutergat oftewel Cromvoirt: de golfwereld kijkt drie dagen lang naar Brabant
Even geen St. Andrews of Augusta, maar gewoon Kneutergat. Oftewel Cromvoirt, buiten de carnavalsperiode. Op Bernardus Golf nemen de beste golfsters van Europa het de komende drie dagen op tegen de Amerikaanse ploeg tijdens de Solheim Cup. Het dorpje telt amper 1.200 inwoners, maar verwacht zo’n 80.000 bezoekers. Nooit eerder vond zo’n grote golfwedstrijd in Nederland plaats, en de link met carnaval is snel gelegd: Cromvoirt kleurt de komende dagen blauw-geel van de Europese fans en rood-wit-blauw van de Amerikaanse aanhang. Uitbundige outfits, speelse rivaliteit en een gemoedelijke sfeer.
Wat is de Solheim Cup eigenlijk?
De Solheim Cup is de vrouwelijke versie van de Ryder Cup en wordt elke twee jaar gespeeld. Het format heet matchplay: niet de totale score over achttien holes telt, maar het aantal gewonnen holes. Een hole met vier slagen verliezen kost dus precies evenveel als met één slag verliezen. Nederland heeft geen speelster in het Europese team, maar Anne van Dam is er wel vice-captain voor Europa. In 2019 won ze de Cup zelf, een ervaring die er flink inhakte. “Als je naam wordt omgeroepen voor Europa, dat is echt wel het mooiste moment uit mijn carrière”, zegt Van Dam. “De zenuwen die je op dat moment voelt, dat is niet te beschrijven. Om daar te staan en dan zo’n bal te moeten slaan, je voelt niks van je hele lichaam omdat je zoveel adrenaline hebt. Dat is een van de mooiste sportmomenten in het golf die je kan hebben.”
De puntentelling en het speelschema
Europa en de VS spelen om 28 punten. Europa heeft 14,5 punten nodig om de Cup te winnen, titelverdediger Verenigde Staten heeft aan 14 punten genoeg om de beker te behouden. Vrijdag en zaterdag wordt er in koppels gespeeld: twee Europese tegen twee Amerikaanse speelsters. Zondag volgen twaalf enkelspelen, één tegen één. In 2024 wonnen de Amerikanen met 15,5-12,5, en op Brabantse bodem jagen ze op hun eerste overwinning in Europa sinds 2015. De laatste jaren lagen Europa en de VS opvallend dicht bij elkaar: over de laatste vier edities was het verschil in de eindstand in totaal slechts zes punten. Het thuisvoordeel blijkt vaak de doorslag te geven. De Verenigde Staten wonnen acht van de tien edities die in eigen land werden gespeeld. In Europa won Amerika drie keer, tegenover vijf Europese zeges en één gelijkspel.
Nelly Korda en Lottie Woad: kopvrouwen met verschillende staat van dienst
Twee speelsters springen eruit: Nelly Korda en Lottie Woad. Niet alleen omdat ze tot de absolute wereldtop behoren, maar ook omdat ze de nummer één van hun team zijn. Korda is de Amerikaanse kopvrouw en de nummer één van de wereld. Woad is de hoogst gerangschikte Europese speelster op plaats 7 van de wereldranglijst. Maar daar houdt de vergelijking voorlopig op. Korda is 28, speelt haar vijfde Solheim Cup en heeft vier majors, olympisch goud en negentien LPGA-zeges achter haar naam. Dit seizoen won ze vier toernooien, waarvan twee majors. Woad is 22 en maakt haar debuut. De Engelse uit Farnham stormde in ruim een jaar als prof naar plek zeven op de wereldranglijst. Toch is ze hier debutante: op Bernardus speelt ze haar eerste Solheim Cup. “Ik ben een groentje in de zin dat ik deze week niet eerder heb meegemaakt. Mijn team behandelt me ook een beetje als een groentje, maar ik heb vrij goed gespeeld. Ze laten me zoveel mogelijk wedstrijden spelen.”
Korda niet onverslaanbaar
Korda heeft met Allisen Corpuz een ijzersterke partner. Het Amerikaanse duo bleef in 2024 in alle vier partijen ongeslagen. Toch is ook de nummer één van de wereld niet onverslaanbaar in de Solheim Cup. Haar laatste twee enkelspelen verloor ze, waaronder in 2024 van de Engelse Charley Hull. En ondanks haar indrukwekkende erelijst won Korda de Solheim Cup nog nooit op vreemde bodem. “Als we in Europa komen, hebben we de neiging om daarmee te worstelen”, zegt Korda. “Maar onze groep meiden is behoorlijk geweldig geweest. We hebben een geweldige chemie en ik denk dat het daar deze week om draait. We kunnen op elkaar vertrouwen.”
Ervaring versus frisse mix
De Amerikaanse captain Angela Stanford leunt op ervaring: slechts twee van haar twaalf speelsters zijn rookies. Volgens Stanford zal het verschil waarschijnlijk niet in de kwaliteit van het golf zitten: “Het golfniveau is zo hoog dat je sowieso geweldig golf gaat zien. Uiteindelijk gaat het om wat je diep van binnen hebt om je over de finish te helpen.” Europa kiest onder captain Anna Nordqvist voor een iets frissere mix met vier debutanten. “De debutanten hebben geen last van slechte herinneringen aan deze wedstrijd en staan er open in. Ook de verwachtingen zijn minder hoog gespannen, dat kan helpen”, verklaart ze haar keuze.
Alle ogen op Bernardus
Wie daar het meeste aan heeft, blijkt vanaf vrijdag. Voor drie dagen zijn wereldwijd alle golf-ogen gericht op Bernardus. En in Kneutergat weten ze wel hoe je een feestje bouwt.
