Finale US Open gaat tussen Sabalenka en Rybakina, nummers één en twee van de wereld
Sabalenka verslaat Pegula in halve finale
De finale van de US Open bij de vrouwen gaat tussen de nummers één en twee van de wereld. Aryna Sabalenka (1) won in New York in de halve eindstrijd met 7-5, 6-2 van de Amerikaanse Jessica Pegula (3).
Rybakina te sterk voor Gauff
Jelena Rybakina (2) was een andere Amerikaanse, Coco Gauff (4), met 3-6, 6-4, 6-4 de baas.
Wisseling op de ranglijst
Rybakina lost maandag, ongeacht de uitkomst van de finale, Sabalenka af als nummer één van de wereld. De 28-jarige Belarussische voerde de ranglijst maar liefst 99 weken op rij aan.
Finale-ervaring
Voor Sabalenka wordt het haar vierde US Open-finale op rij en haar negende grandslamfinale in totaal. Ze won de Australian Open en de US Open tweemaal. Rybakina gaat haar vierde grandslamfinale spelen en won eerder de titel op Wimbledon en de Australian Open.
Sabalenka te sterk voor Pegula
Sabalenka, de afgelopen twee jaar winnares in New York, nam het al voor de 14de keer op tegen Pegula en trok voor de tiende keer aan het langste eind. De Amerikaanse, die ook in 2025 (halve finale) en 2024 (finale) van de Belarussische verloor op de US Open, kende een prima start. Sabalenka oogde onrustig en Pegula had het betere van het spel. De Amerikaanse miste op 4-4 echter haar enige breekkans, waarna een zwakke servicegame op 5-6 haar de set kostte. Sabalenka was daarna oppermachtig, met name dankzij haar geweldige forehand. Pegula kwam niet meer onder de druk uit en werd nog twee keer gebroken.
Rybakina wint van Gauff
Rybakina, die in New York nooit verder reikte dan de vierde ronde, boekte haar tweede zege op Gauff in drie duels. Vorige maand was ze de Amerikaanse in de halve finales in Toronto ook de baas en ook toen verloor ze de eerste set. Gauff lokte aanvankelijk met prima spel vanaf de baseline de fouten uit bij de Kazachse, die op 2-3 werd gebroken. Gauff werd daarna slordiger en Rybakina wist daar wel raad mee. Gauff toonde op 3-5 in set drie nog even haar vechtlust, maar werd een game later weer gebroken.
Geen Amerikaanse in grandslamfinale
Door de uitschakeling van Pegula en Gauff staat er dit jaar geen enkele Amerikaanse in een grandslamfinale. De laatste keer dat dat gebeurde, was al twintig jaar geleden.
Onderlinge balans
Sabalenka en Rybakina treffen elkaar zaterdag en stonden in hun carrière zeventien keer eerder tegenover elkaar, waarbij de Belarussische tien keer wist te winnen. De twee vonden elkaar aan de overkant van het net in twee eerdere grandslamfinales. In 2023 was Sabalenka de sterkste in de finale van de Australian Open. Dit jaar stonden de twee weer tegenover elkaar in de finale in Melbourne, maar ditmaal wist Rybakina te winnen.
Sabalenka weer in de US Open-finale: vierde keer op rij
Sabalenka heeft zich voor het vierde jaar op rij weten te plaatsen voor de finale van de US Open. In 2023 stond ze daar voor het eerst, maar toen moest ze haar meerdere erkennen in de Amerikaanse Coco Gauff. Gauff speelt later in de nacht van donderdag op vrijdag haar eigen halve finale tegen de Kazachse Elena Rybakina. Een jaar later, in 2024, was Sabalenka wel de sterkste: ze versloeg toen Pegula. Vorig jaar wist ze ook de Amerikaanse Amanda Anisimova te verslaan. Voor de 32-jarige Pegula was het alweer de derde keer op een rij dat ze de halve finale bereikte.
Tim Beerens: van zwembadrand naar WK Ironman
Stel je voor: je ligt in het water, je haalt de overkant van het zwembad niet eens. En een paar jaar later sta je aan de start van het WK Ironman in Nice. Dat is het verhaal van Tim Beerens, een 32-jarige Eindhovenaar die vier jaar geleden zijn leven compleet omgooide.
Tien jaar niets, toen alles
Beerens sportte als tiener nog wel wat in de sportschool, maar daarna gebeurde er zo’n tien jaar lang helemaal niets. Tot hij op social media een advertentie zag voor een lokale triatlon over een korte afstand. Hij zocht goede begeleiding en ging ervoor. Zijn coach vroeg al snel waarom hij er niet een tandje bij deed. Zo rolde hij in de halve afstanden, met één groot doel: ooit naar een WK.
“Ik werd vierkant uitgelachen”
Voordat hij kon triatlonnen, moest hij alles nog leren. “Ik haalde de eerste keer de overkant van het zwembad niet en hardlopen kon ik niet. Ook had ik nog nooit op een wedstrijdfiets gezeten,” vertelt hij. Toen hij die fiets kocht en over zijn doel vertelde, werd hij vierkant uitgelachen. Zijn gebrek aan fietservaring is nog steeds te zien: “Een wielrenner krijgt een hartverzakking als hij mijn bochten ziet.”
Zwemmen, fietsen, lopen – en vooral plannen
Een halve Ironman bestaat uit 1,9 kilometer zwemmen, 90 kilometer fietsen en een halve marathon van 21,1 kilometer. Zijn strategie? “Met het zwemmen probeer ik mijn benen te sparen, mijn armen mogen opgebrand worden. Bij het fietsen hou ik nog een beetje in voor het laatste onderdeel.” Het zwaarste moment zit volgens hem in de laatste vijf kilometer van het hardlopen. “Je komt jezelf dan tegen, maar het gaat erom wat je dan doet. Opgeven of een tandje erbij?”
Twee tot vier trainingen per dag
Trainen doet Beerens twee tot vier keer per dag, vaak meer dan twintig uur per week. Van zwemmen in de vroege ochtend tot hardlopen of fietsen in de lunchpauze, tussen afspraken door of ’s avonds. “In vier jaar tijd heb ik geen enkele geplande training overgeslagen. Verjaardagen, vakanties en feestdagen moesten wijken voor het trainingsschema.”
Een eenzame sport
Het trainen voor een halve Ironman is vaak eenzaam, geeft hij toe. “Voor het zwemmen sta ik om 5 uur op, er zijn weinig gekken die zo vroeg mee gaan trainen. Bij een duurtraining op de fiets gaat er weleens iemand mee.” Er zijn genoeg momenten dat hij geen zin heeft, maar hij is zeer gemotiveerd. “Wie het meeste tijd erin investeert, wordt de snelste.”
Beter in zijn vel dan ooit
Het sporten zorgt ervoor dat hij zich beter voelt dan ooit en hij leerde dat er meer mogelijk is dan hij dacht. “Twee jaar terug rende ik de halve marathon met een scheurtje in mijn scheenbeen, dat werden er twee. Niet mijn verstandigste beslissing ooit, maar over grenzen heengaan is ook leerzaam.”
Genieten in Nice
In Nice wil hij vooral genieten. Daarna gaat hij op zoek naar nieuwe sportieve uitdagingen. “Ik krijg vaak de vraag of ik een hele Ironman ga doen, maar ik heb geen tijd voor trainingsblokken van zeven uur. Ik zou het qua afstand kunnen, maar dan kan ik niet meedoen voor het podium. Dat competitieve vind ik leuk.”
Solheim Cup in Cromvoirt: prijzig, maar de fans komen toch massaal
Een kleine plek, een groot evenement
Cromvoirt is voor de meeste Amerikanen niet direct een bekende naam. Daar komt deze week verandering in, want de internationale golfwedstrijd de Solheim Cup trekt een hoop bezoekers uit Amerika en andere delen van de wereld naar het Brabantse dorp. Dat gebeurt allemaal terwijl de ticketprijzen behoorlijk hoog liggen – al vinden de meeste supporters dat eigenlijk wel meevallen.
“Noem jij dat hoog?”
Ruth Leonard uit Wales zit aan een tafel met haar vriendinnen en snapt de ophef over de prijzen niet zo. “Je hebt hier de hele dag golf op het allerhoogste niveau, noem jij dat hoog?”, zegt ze. Voor volwassenen beginnen de tickets rond de 125 euro, wat een bezoek aan de Solheim Cup in Cromvoirt niet voor iedereen haalbaar maakt. Toch vliegen de kaartjes voor het duel tussen de beste vrouwelijke golfers van Europa en de Verenigde Staten over de toonbank.
Iets verderop zit een kleurrijk gezelschap uit Zweden. “We betalen graag deze prijzen, het is het meer dan waard. Het vrouwengolf zit in de lift, het niveau is ongelofelijk. En we betalen ook graag voor de biertjes. Niet gelijk om zes uur, maar laten we vijf over zes uur doen”, zeggen de vrouwen lachend.
Ook Amerikanen weten de weg te vinden
De Amerikaanse Catherine Duggan reisde ook af naar Cromvoirt. Op het station in Den Bosch stapte de oud-prof in de pendelbus richting Bernardus Golf, de golfbaan in Cromvoirt. In die bus zat ze bepaald niet als enige Amerikaanse. “In vergelijking met vroeger is het niveau enorm gestegen, tot aan de perfectie toe. Het is voor Nederland bijzonder dat dit toernooi hier wordt gehouden, ik wilde er graag bij zijn.”
Vrijwilligers uit de hele wereld
De voordeligste manier om binnen te komen is als vrijwilliger. Op donderdag waren er bijna 700 vrijwilligers uit alle hoeken van de wereld, en de komende dagen komen daar nog meer bij. Een van hen is Julie Coxell uit Wales, die de hele week van elk moment geniet. “Dat we hier vrijwilliger zijn, is een privilege. We mogen bij het toernooi zijn en het brengt mensen uit heel de wereld samen. Je stopt er energie in, maar je krijgt er zoveel voor terug.”
Vrijwilliger Roel uit Kaatsheuvel is de hele week op het terrein te vinden, maar vindt de ticketprijzen naar verhouding helemaal niet hoog. “Ga eens naar een sterrenrestaurant, dan ben je dit bedrag kwijt in een paar uur. Dit is veel meer waard dan een etentje. En dat met supporters uit de hele wereld die door elkaar lopen, zie je dat ooit gebeuren bij een voetbalwedstrijd?”
“Dit maak je maar één keer in je leven mee”
Erica en Wim Mooijeland uit Wagenberg hebben al vaker als vrijwilliger bij golftoernooien gewerkt. Toen ze hoorden dat de Solheim Cup voor het eerst naar Nederland kwam, hoefden ze niet lang na te denken. “Dit maak je maar één keer in je leven mee, dit konden we niet missen.”
Van uitgelachen op de fiets tot WK Ironman: het verhaal van Tim Beerens
Stel je voor: je koopt een racefiets, vertelt mensen over je grote droom, en je wordt vierkant uitgelachen. Dat overkwam Tim Beerens. Maar kijk waar hij nu staat.
Tien jaar niks, toen alles anders
De 32-jarige Eindhovenaar sportte tien jaar lang bijna niet. Rond zijn zestiende ging hij nog wel eens naar de sportschool, maar daarna gebeurde er jarenlang helemaal niks. Tot hij vier jaar geleden een advertentie op social media zag voor een lokale triatlon. Dat ene moment gooide zijn leven compleet om.
Van zwembadrand tot WK-startbewijs
Beerens begon met een korte triatlonafstand en zocht er meteen goede begeleiding bij. Zijn coach vroeg al snel waarom hij niet een tandje bijstak. Zo rolde hij de halve afstanden in, met één duidelijk doel: ooit naar een WK. Maar eerst moest hij alles onder de knie zien te krijgen. “Ik haalde de eerste keer de overkant van het zwembad niet en hardlopen kon ik niet,” vertelt hij. “Ook had ik nog nooit op een wedstrijdfiets gezeten.”
Toen hij die fiets eenmaal kocht en zijn ambitie deelde, werd hij vierkant uitgelachen. “Je ziet overigens dat ik geen jarenlange fietservaring heb. Een wielrenner krijgt een hartverzakking als hij mijn bochten ziet.”
Fulltime baan plus topsport
De halve Ironman bestaat uit 1,9 kilometer zwemmen, 90 kilometer fietsen en een halve marathon van 21,1 kilometer. Beerens combineert dat met een fulltime baan, wat een bizar tijdsschema oplevert. Hij traint twee tot vier keer per dag, vaak meer dan twintig uur per week. Dat varieert van zwemmen in de vroege ochtend tot hardlopen of fietsen in de lunchpauze, tussen afspraken door of ’s avonds.
“In vier jaar tijd heb ik geen enkele geplande training overgeslagen. Verjaardagen, vakanties en feestdagen moesten wijken voor het trainingsschema.”
Een eenzame weg naar de top
Dat trainen is vaak eenzaam, geeft hij toe. “Voor het zwemmen sta ik om 5 uur op, er zijn weinig gekken die zo vroeg mee gaan trainen.” Toch houdt hij de motivatie vast. “Er zijn genoeg momenten dat ik geen zin heb, maar ik ben zeer gemotiveerd om iets te bereiken. Wie het meeste tijd erin investeert, wordt de snelste.”
Over zijn aanpak tijdens de race is hij duidelijk. “Met het zwemmen probeer ik mijn benen te sparen, mijn armen mogen opgebrand worden. Bij het fietsen hou ik nog een beetje in voor het laatste onderdeel. Het zwaarste moment is de laatste 5 kilometer bij het hardlopen. Je komt jezelf dan tegen, maar het gaat erom wat je dan doet. Opgeven of een tandje erbij?”
Grenzen opzoeken
Het sporten zorgt ervoor dat hij beter in zijn vel zit dan ooit. Ook leerde hij dat er meer mogelijk is dan hij vooraf dacht. “Twee jaar terug rende ik de halve marathon met een scheurtje in mijn scheenbeen, dat werden er twee. Niet mijn verstandigste beslissing ooit, maar over grenzen heengaan is ook leerzaam.”
Komende zondag start hij op het WK Ironman in Nice, waar hij vooral wil genieten. Daarna gaat hij op zoek naar nieuwe sportieve uitdagingen. “Ik krijg vaak de vraag of ik een hele Ironman ga doen, maar ik heb geen tijd voor trainingsblokken van zeven uur. Ik zou het qua afstand kunnen, maar dan kan ik niet meedoen voor het podium. Dat competitieve vind ik leuk.”
Feyenoord deelt 47 stadionverboden uit na vuurwerkincident, KNVB scherpt protocol aan
Feyenoord heeft 47 supporters een stadionverbod gegeven nadat ze tijdens de uitwedstrijd bij Cambuur vuurwerk hadden afgestoken. Deze daders mogen niet meer naar wedstrijden in De Kuip komen, hun kaart voor uitwedstrijden is geblokkeerd en de club meldt hen bij de KNVB aan voor een landelijk stadionverbod. Dat laat de Rotterdamse club weten.
Aangescherpte protocollen
Naar aanleiding van dit incident worden de protocollen van de KNVB verder aangescherpt. De voetbalbond heeft samen met het Openbaar Ministerie, de politie, minister David van Weel van Justitie en Veiligheid en burgemeester Depla van Breda – namens alle burgemeesters met betaald voetbalorganisaties in hun gemeenten – besloten dat wedstrijden voortaan direct worden gestaakt als er vuurwerk richting het veld of de tribunes wordt gegooid of geschoten.
Gewonden bij Cambuur-Feyenoord
Tijdens het duel in Leeuwarden schoten de supporters veel vuurwerk vanuit het uitvak richting het veld, maar ook richting de tribunes met Cambuur-aanhang. Daarbij raakten zeven thuisfans gewond. Zij liepen brandwonden, oogletsel en gehoorschade op.
Reactie Feyenoord
Algemeen directeur Robert Eenhoorn van Feyenoord noemde de gebeurtenissen “waardeloos” en “gewoon verschrikkelijk”. Feyenoord besloot naar aanleiding van de gebeurtenissen geen uitfans meer mee te nemen naar de duels tegen NEC in Nijmegen en PEC Zwolle. Voortaan worden wedstrijden al gestaakt bij de eerste keer dat er vuurwerk richting het veld gaat.
Strengere aanpak
Ook zullen de politie en het OM het gewelddadige en criminele deel van harde kernen en ultragroepen “intensiever opsporen en vervolgen”, schrijft het ministerie van Justitie en Veiligheid. “Recente incidenten in Leeuwarden en Utrecht onderstrepen de noodzaak om gezamenlijk een vuist te maken tegen ernstige en moedwillige veiligheidsincidenten rond voetbalwedstrijden. Het is schandalig dat een kleine groep stadionbezoekers zich zo misdraagt en het verpest voor de andere bezoekers.”
