Ook de Franse voetbalbond zegt ‘nee’ tegen Infantino
De Franse voetbalbond (FFF) heeft officieel haar steun voor FIFA-baas Gianni Infantino ingetrokken — en dat doet ze heel duidelijk en openlijk. Terwijl de FFF op 29 juni nog publiekelijk achter Infantino stond, is er nu een scherpe koerswijziging. De reden? Zijn controversiële plannen om aandelen van het wereldkampioenschap te verkopen aan particuliere investeerders. Hoewel die plannen inmiddels zijn ingetrokken, vindt de FFF ze toch onaanvaardbaar: volgens bondspresident Noël Le Graët (via woordvoerder Moustapha Diallo) botsen ze met “de fundamentele beginselen van goed bestuur én de kernwaarden van het voetbal”. En daarom: geen steun meer — de voorwaarden zijn simpelweg niet meer vervuld.
Dit is overigens al lang niet de eerste bond die afstand neemt. Eerder trokken ook de KNVB (Nederland), de Belgische KBVB, en de voetbalbonden van Denemarken, Engeland, Faeröer, Finland, IJsland, Noorwegen, Servië, Wales en Zweden hun steun voor Infantino terug.
Pepi voelt zich klaar voor zijn grote kans bij PSV: ‘Eindelijk een échte, complete spits worden’
In de 87ste minuut 0–2 achterstaan… en dan in de 95ste minuut — op een waanzinnige Champions League-avond — alsnog de beslissende 3–2 maken. Ricardo Pepi denkt er nog regelmatig aan terug: “Dit was één van mijn mooiste momenten bij PSV”, vertelt hij aan de NOS. Donderdagavond om 18.45 speelt PSV, ruim anderhalf jaar later, weer tegen dezelfde tegenstander: Sjachtar Donetsk. Maar Pepi is sindsdien flink veranderd. Geen supersub meer die pas in de slotfase het verschil maakt — nu staat hij gewoon in de basis. En hij weet zeker: dit moet zijn jaar worden.
Je vergeet wel eens dat Pepi pas 23 is. Hij loopt al zo lang rond in de Eredivisie dat hij bijna als ‘oudgediende’ wordt gezien. In drie seizoenen bij PSV werd hij driemaal landskampioen — en afgelopen seizoen bovendien clubtopscorer. Een jaar geleden kreeg hij eindelijk zijn kans als vaste basisspeler, nadat Luuk de Jong Eindhoven had verlaten. Maar toen kwam de pech: al vroeg in het seizoen raakte hij geblesseerd. En toen hij weer terug was, draaide PSV op volle toeren met twee ‘tienen’ — Ismael Saibari en Guus Til — die beurtelings als valse spits optraden. Voor de ‘echte’ centrumspits bleef even geen plek over.
Daarna kwam de volgende klap: in januari brak hij tijdens een doelpunt zijn onderarm. Mentale uitdagingen volgden snel. “Ik probeerde houvast te vinden in mijn geloof en mezelf steeds weer te herhalen dat je niet over alles kunt beslissen”, zegt hij. En dan, anderhalve maand later: een bijna-gemaakte transfer naar de Premier League. Fulham stond op het punt om bijna 40 miljoen euro neer te leggen, Pepi had zelfs al een rondleiding gehad op hun trainingscomplex. “Dat was geen makkelijke periode — niet alleen voor mij, maar ook voor mijn familie. Zij staan altijd voor me, en iedereen was teleurgesteld. Maar alles gebeurt om een reden. Uiteindelijk heb ik dat als brandstof gebruikt om er sterker uit te komen.”
En dat lukte. Ondanks twee lange blessures én teleurstellingen werd hij toch clubtopscorer — en pakte hij zijn derde landstitel op rij. Daarna wachtte een mooie zomer: het WK in de Verenigde Staten, zijn WK. “Een droom die uitkwam. Voor je eigen land spelen op het hoogste niveau — en dan nog in eigen land. Als kind droom je daarvan: schitteren voor jouw mensen, voor jouw fans. Het was heel speciaal.” Toch kijkt hij met gemengde gevoelens terug. Vijf wedstrijden, ruim 200 speelminuten… maar geen doelpunten. En dat knaagt. “Onderdeel zijn van het team is voor mij nooit genoeg.”
Toch, nog voordat hij op vakantie ging na een extreem zwaar seizoen, gaf hij duidelijk te kennen aan zijn zaakwaarnemer: “Komend seizoen blijf ik sowieso bij PSV.” Op het eerste gezicht verrassend. Drie kampioenschappen, Champions League-ervaring, topscorertitel, vaste plek in het Amerikaanse elftal — waarom dan blijven?
Wie Pepi de eerste wedstrijden van het nieuwe seizoen ziet spelen, begrijpt het meteen: het gaat hem om ontwikkeling. De spits die vroeger vooral een koele afmaker was in de zestien, is nu overal op het veld actief. Hij jaagt, zet druk, is aanspeelbaar vanuit het middenveld, gaat duels aan. Hij wil in een vertrouwde, rustige omgeving écht groeien — tot een betere, veelzijdigere, complete spits.
“Ik heb het hier geweldig naar m’n zin. Maar ik heb nu een andere rol: ik probeer een ervaren speler te zijn waar jonge spelers zich aan kunnen optrekken. Ik kwam hier binnen als broekie in een compleet ander team dan dat er nu staat. Nu sta ik wat minder diep in de punt en scoor ik misschien wat minder — laat mensen maar praten. Want geloof me: winnen verveelt nooit.”
Ziyech maakt transfervrije overstap naar Braziliaanse club Botafogo
Hakim Ziyech is officieel lid geworden van Botafogo — de beroemde Braziliaanse club uit Rio de Janeiro. De Marokkaanse international werd met veel enthousiasme ontvangen onder de clubkleuren wit en zwart, en tekende voor twee seizoenen.
Ziyech kwam transfervrij over, nadat hij eind deze zomer zijn contract had beëindigd bij Wydad Casablanca. Bij die Marokkaanse topclub speelde hij anderhalf jaar — in die tijd kwam hij zestien keer in actie, scoorde negen keer en gaf twee assists.
Interessant detail: Botafogo is ook de club waar Clarence Seedorf in 2014 zijn professionele loopbaan afsloot.
Ziyech begon zijn voetbalcarrière in Nederland: hij doorliep de jeugdopleiding van sc Heerenveen, brak daar door in het eerste elftal, en vertrok daarna via FC Twente naar Ajax. Bij de Amsterdammers liet hij zich vooral opvallen in het seizoen 2018–2019 — toen Ajax tot de halve finales van de Champions League stootte. Zijn sterke prestaties leverden hem een transfer op naar Chelsea. Maar in Londen wist hij nooit een vaste plek in de basis te bemachtigen. Daarna volgden een huurperiode bij Galatasaray, een definitieve overstap naar die Turkse club in de zomer van 2024, en nog geen half jaar later alweer een verhuizing — dit keer naar Al Duhail in Qatar.
Pepi wil nog belangrijker worden voor PSV
In de 87ste minuut: 0–2 achter. In de 95ste minuut: 3–2 winst — op een waanzinnige Champions League-avond tegen Sjachtar Donetsk. Dat moment blijft zitten bij Ricardo Pepi. “Dit was één van mijn mooiste momenten bij PSV”, vertelt hij aan de NOS. Donderdagavond om kwart voor zeven speelt PSV, ruim anderhalf jaar later, weer tegen dezelfde club. Maar Pepi is inmiddels niet meer de supersub die op het laatste nippertje wedstrijden beslist. Nu staat hij in de basis — en weet heel goed dat dit zijn seizoen moet worden.
Een spits met een lange weg — maar pas 23 jaar oud
Je vergeet soms wel dat Pepi pas 23 is. Zo lang draait hij al mee in de Eredivisie, zo vaak heeft hij al gevierd: drie landstitels op rij, en afgelopen seizoen bovendien clubtopscorer. Toen Luuk de Jong vorig jaar uit Eindhoven vertrok, leek het eindelijk het moment om als vaste basisspeler te doorslaan. Maar toen kwam de eerste blessure — vroeg in het seizoen. En toen hij terugkeerde, was PSV al een soepel lopende machine met twee ‘tienen’ (Saibari en Til) die beurtelings als valse spits fungeerden. Voor de ‘echte’ centrumspits was even geen plek.
En dan kwam januari: tijdens het maken van een doelpunt brak hij ongelukkig zijn onderarm. Mentale wankelheid volgde. “Ik probeerde houvast te vinden in mijn geloof en mezelf steeds weer te herhalen dat je niet over alles kunt beslissen.”
Bijna Fulham — en wat daarna gebeurde
Een maand later werd het nog lastiger: een transfer naar de Premier League stond op het punt te slagen. Fulham had bijna 40 miljoen euro vrijgemaakt voor hem, en Pepi had zelfs al een rondleiding gehad op hun trainingscomplex in Londen. “Dat was geen makkelijke periode. Niet alleen voor mij, maar ook voor mijn familie. Zij staan altijd voor me — en iedereen was teleurgesteld. Maar alles gebeurt met een reden. Uiteindelijk heb ik dat als brandstof gebruikt om er sterker uit te komen.”
En dat deed hij. Ondanks twee lange blessures én een afgeblazen transfer werd hij toch clubtopscorer — en pakte hij zijn derde landstitel op rij. Daarna wachtte een droom: het WK in de Verenigde Staten. “Een kinderdroom: voor je eigen land spelen, op het hoogste niveau, en dan ook nog eens thuis. Schitteren voor je eigen mensen, voor je eigen fans. Het was echt speciaal.”
Toch kijkt hij met gemengde gevoelens terug. Vijf WK-wedstrijden, ruim 200 speelminuten — maar geen doelpunten. En dat knaagt. “Onderdeel van het team zijn, is voor mij nooit genoeg.”
Waarom blijven? Omdat hij nog meer wil
Nog voordat hij op vakantie ging na het lange seizoen, sprak hij duidelijk tegen zijn zaakwaarnemer: “Ik wil komend seizoen sowieso bij PSV blijven.” Op het eerste gezicht verrassend — drie titels, Champions League-ervaring, clubtopscorer, vaste plek bij de Amerikaanse selectie… waarom dan niet verder?
Wie hem de eerste wedstrijden van het nieuwe seizoen ziet spelen, begrijpt het meteen: het gaat om ontwikkeling. Pepi is niet meer alleen de koele afmaker in de zestien. Nu zie je hem overal: afjagen, drukzetten, zich op het middenveld aanspeelbaar houden, duels aangaan. Hij wil in een vertrouwde, rustige omgeving een betere, completere spits worden.
“Ik heb het hier geweldig naar m’n zin. Maar ik heb nu een andere rol: ik probeer een ervaren speler te zijn waar de jonge jongens zich aan kunnen optrekken. Ik kwam hier binnen als broekie in een compleet ander team dan dat er nu staat. Nu sta ik iets minder diep in de punt en scoor ik wellicht minder — maar laat mensen maar praten. Want geloof me: winnen verveelt nooit.”
Van de Zandschulp stopt bij de kwartfinale van de US Open — Zverev blijft ongenaakbaar
Botic van de Zandschulp had een grote kans om geschiedenis te schrijven in New York — maar het mocht niet zo zijn. In de kwartfinale van de US Open liep hij tegen de muur van Alexander Zverev: 2-6, 5-7, 1-6. De als eerste geplaatste Duitser was simpelweg te sterk, en Botic kon hem niet dwingen tot een echte foutenstrijd.
Had hij het gehaald, dan was hij de eerste Nederlandse man sinds Sjeng Schalken in 2002 geweest die de halve finale van de US Open bereikte — en de eerste Nederlandse enkelspeler in een grandslamhalve finale sinds Kiki Bertens op Roland Garros in 2016. Een mooie, zware eredienst — maar helaas geen happy ending.
Waar ging het mis?
De tweede set was het moment waarop alles draaide. Bij 5-4 kreeg Botic een setpoint op Zverevs service — maar na een lange rally schoot zijn forehand net in het net. Eerder in diezelfde game had hij al een breakpoint laten lopen, ook na een uitputtende rally. Zverev daarentegen benutte zijn enige breakpoint op 5-5 én serveerde de set daarna gerust uit.
En hoewel Zverev in de eerste set vijf dubbele fouten maakte en af en toe zelfs mopperde (alsof hij even kwetsbaar leek), hoefde hij eigenlijk niet veel beter te spelen — want Botic leverde met dertien onnodige fouten zelf al genoeg handvatten. In de derde set was het dan ook snel voorbij: één vroege break volstond voor Zverev om Botic’s weerstand definitief te breken.
Wat nu?
Zverev treedt nu op tegen Karen Chatsjanov in de halve finale — de 30-jarige Rus versloeg Alexander Blockx, die in de derde set geblesseerd moest opgeven (6-2, 7-5, 3-2). De andere halve finale is een Amerikaanse showdown tussen Ben Shelton en Frances Tiafoe.
Voor Botic is het wel een sterke toernooi-afsluiting. Onder coach Raemon Sluiter is hij dit jaar steeds verder opgeklommen op de wereldranglijst — en door deze kwartfinale keert hij terug in de top 40. Zijn hoogste ooit was nummer 22, in 2022. Dit jaar pakte hij onder meer een halve finale in Boekarest, kwartfinales in Rotterdam en Winston-Salem, en de laatste zestien in Montreal. En ja — in Montreal liet hij eerder dit jaar al zien dat hij wel kan stunten: toen versloeg hij juist Zverev… en later ook Daniil Medvedev.
Dus: geen paniek. Maar deze keer? Niet genoeg.
