Geheime wapenopslag gevonden in een bos bij Berlijn — en het ziet er niet naar uit dat het toeval was
De Duitse veiligheidsdiensten zijn behoorlijk onrustig geworden na de vondst van een verborgen wapenopslag in een bos vlak bij Berlijn. Volgens onderzoek van WDR, NDR en de Süddeutsche Zeitung zou het hier gaan om een geheim depot dat door Russische inlichtingendiensten is ingericht — met als doel wapens klaar te leggen voor spionnen die in Duitsland fysieke aanslagen moesten plegen.
De twee pistolen of revolvers werden vorig jaar ontdekt op de grens tussen Berlijn en Brandenburg. De BfV (Duitsland’s binnenlandse veiligheidsdienst) had daarvoor “concrete informatie” ontvangen — waardoor de locatie kon worden opgespoord.
Wat volgde, was geen standaard opruimactie: de wapens werden bewust niet weggehaald. In plaats daarvan werden ze onklaar gemaakt én voorzien van GPS-trackers. Ook werd de plek continu in de gaten gehouden — om te zien of iemand zou proberen ze op te halen. Dat gebeurde niet. Nu wordt de locatie officieel beschouwd als “dood”.
Volgens bronnen binnen het onderzoek is het zeer waarschijnlijk dat de aanwezigheid van politie en surveillances rond de plek is opgemerkt door de mensen achter de opslag. En dat zou ook verklaren waarom niemand terugkwam.
Een belangrijke ontwikkeling vond vorig najaar plaats in Roemenië: daar werd een verdachte aangehouden die volgens de Duitse autoriteiten de opslagplek zelf heeft aangelegd. Sinds november loopt tegen hem een onderzoek wegens het voorbereiden van een ernstig staatsgevaarlijk geweldsmisdrijf.
Het is al maandenlang duidelijk dat Duitse veiligheidsdiensten waarschuwen voor mogelijke Russische aanslagen — onder andere gericht op leidinggevenden in de defensie-industrie of Oekraïense oppositieleden die in ballingschap leven in Duitsland.
De Russische ambassade heeft tot nu toe nog niet gereageerd op de onthullingen. Rusland heeft eerder soortgelijke beschuldigingen over sabotage en spionage in Duitsland van de hand gewezen.
Interessant is ook de timing: deze onthulling komt ruim twee weken nadat op het vliegveld van Leipzig een drone met explosieven werd gevonden bij een Oekraïens vrachtvliegtuig. Toen sprak minister Dobrindt van een mogelijke aanslagpoging — en sloot niet uit dat een buitenlandse staat erachter zat. Wie precies verantwoordelijk is, is nog onduidelijk.
En pas geleden verklaarde Russisch buitengewoon minister Lavrov dat Moskou zijn methoden om “alles te vernietigen wat de oorlogsmachine van Kyiv vanuit het Westen voedt” aanzienlijk zal intensiveren.
Kasteelallure voor een kringloopprijs
Bij kringloopwinkel La Poubelle in Goirle kun je even vergeten dat je in een tweedehandszaak bent — en je voelen alsof je net binnenstapt in een zachte, stoffige hoek van een oud kasteel. De sterren van deze week? Twee imposante herenstoelen die meteen opvallen: hoog, statig, en vol karakter.
Medewerker Bart Vreijsen lacht: “Iedereen loopt erlangs en zegt meteen: ‘Ja, dit zijn ooit écht dure stoelen geweest.’ Maar… je moet er wel plek voor hebben.”
Ze komen uit een gedistingeerd huis — de hele inboedel werd door het team van La Poubelle opgehaald. En tussen al die meubels stonden deze twee pareltjes: prachtige, historische stoelen, waarschijnlijk uit de late 19e of vroege 20e eeuw. Bart noemt ze “kasteelstoelen” — of, wat betreft de stijl, ook wel Lodewijk XVI-stoelen. Een echte blikvanger is hun onderstel: de poten zijn gemaakt van fijn gedraaid houtsnijwerk. “Meestal zijn ze vrij simpel en recht, dus dit is echt bijzonder.”
Ze zijn niet alleen oud (ongeveer 100 jaar), maar ook nog steeds in topconditie — de bekleding is vernieuwd, strak en in uitstekende staat. En dan is er nog dat extra laagje allure: de zwarte stof is versierd met een gouden letterprint… in het Latijn. Het blijkt een fragment uit Ars Poetica, het beroemde gedicht van de Romeinse dichter Horatius uit 12 voor Christus. Een beetje klassiek, een beetje koninklijk — en heel onverwacht op een stoel in een kringloopwinkel.
Bart denkt dat zo’n stoel in een reguliere antiekwinkel makkelijk 600 tot 1000 euro zou kosten — een set zelfs rond de 1500 euro. Maar bij La Poubelle? Je kunt ze los kopen voor 75 euro per stuk, of als set voor 150 euro. “Ergens loopt de nieuwe eigenaar al rond,” grapt hij.
Waar passen ze? Denk aan een notariskantoor met klasse, een advocatenpraktijk met flair… of misschien een fotostudio waar je graag een koninklijk tintje toevoegt aan portretten. En ja — ze zijn groot. Dus zorg wel dat je ruimte hebt om ze te laten stralen.
Vier jaar cel voor man die zijn vriendin verkrachtte – minder dan de officier eiste
N. stond terecht omdat hij zijn toenmalige vriendin tussen 2021 en 2023 zeven keer zou hebben verkracht. De rechtbank vond echter voor veel van die beschuldigingen te weinig bewijs om tot een veroordeling te komen. Het slachtoffer en N. hadden een relatie, en aan het begin daarvan was zij zeventien — hij is vijftien jaar ouder. Volgens justitie zou hij haar seksueel hebben benaderd op een manier die niet in lijn was met vrijwilligheid. Hij zelf beweerde altijd dat er geen dwang was: noch bij seks met hemzelf, noch bij seks met anderen.
Toen de relatie net begon, maakten de ouders van het slachtoffer melding bij Veilig Thuis. Ze waren bang dat N. druk op hun dochter uitoefende en haar misschien drugs gaf. Veilig Thuis noemde het een ‘zorgelijke relatie’, maar kon destijds niets doen — het meisje was bijna meerderjarig.
N. werd ook verdacht van het betrekken van vijf vrienden bij seksuele handelingen met het slachtoffer. Twee daarvan werden nooit vervolgd. De andere drie stonden vandaag voor de rechter — en werden allemaal vrijgesproken. De rechtbank zag onvoldoende bewijs om hun schuld te bewijzen.
Wel gelooft de rechter volledig wat het slachtoffer vertelt. In de uitspraak staat: “Aangeefster heeft consistent en gedetailleerd verklaard over de aard van de seksuele handelingen en de omstandigheden waaronder deze hebben plaatsgevonden.” Maar: er is simpelweg te weinig ander bewijs dat haar verhalen ondersteunt.
Tijdens haar spreekrecht, twee weken geleden, vertelde de vrouw dat ze nog steeds bang is om de mannen tegen te komen — en zich ongemakkelijk voelt bij onbekende mannen. “Wat me is aangedaan, zal me altijd bijblijven. Het is iets wat ik nooit helemaal kwijt zal raken.” Ze voegde eraan toe: “Het doet me veel pijn dat ze alleen aan hun seksuele behoeften dachten, er is geen rekening gehouden met mijn grenzen. Door wat er is gebeurd is mijn vertrouwen in mensen ernstig beschadigd.”
Twee van de vrienden, Joey de V. en Wouter K., zeiden dat ze ervan overtuigd waren dat het slachtoffer seks wilde. Jeffrey R., de derde, ontkende zelfs dat er ooit seksueel contact met haar is geweest.
Eerder vorige maand protesteerden honderden mensen bij de rechtbank in Utrecht. Ze deden dat omdat twee mannen — die volgens de aanklacht een 17-jarig meisje hadden verkracht — werden vrijgesproken.
Australië pakt man op die in Oekraïne voor Rusland zou hebben gespioneerd
De Australische politie heeft een 27-jarige man gearresteerd die volgens de aanklacht probeerde gevoelige informatie over het Oekraïense leger aan Rusland door te spelen. Volgens de autoriteiten dacht hij dat hij met Russische geheimagenten samenwerkte — maar wie er echt achter zat, is nog onduidelijk. Het kan ook zijn dat hij werd benaderd door een andere dienst, zoals de Australische of Oekraïense inlichtingendienst.
De man heeft zowel de Russische als de Australische nationaliteit. Hij vertrok in oktober 2024 naar Rusland, waar hij naar verluidt een militaire training kreeg. Later, in 2025, reisde hij naar Oekraïne om zich bij het Oekraïense leger aan te sluiten — niet om te vechten, maar om van binnenuit informatie te verzamelen over militairen, eenheden en strategische locaties.
Als hij schuldig wordt bevonden, riskeert hij tot wel twintig jaar cel.
Dit is niet de eerste keer dat Australië een verdachte spion op pakt. In 2024 werd al een Russisch-Australisch echtpaar aangehouden op soortgelijke beschuldigingen — hun proces moet nog beginnen. En eerder had Mike Burgess, directeur van de Australische inlichtingendienst ASIO, al gezegd dat Australië in 2022 een ‘zwerm’ spionnen van een buitenlands land had uitgezet. Hoewel hij het land niet noemde, wordt algemeen aangenomen dat het Rusland betrof.
Dat past in een breder beeld: sinds Rusland in februari 2022 een grootschalige invasie van Oekraïne begon (na de annexatie van de Krim in 2014 en de escalatie in de Donbas-regio), zijn er wereldwijd steeds meer waakzaamheid rond spionage en cyberdreigingen. Zo waarschuwde pas vorige maand een andere Australische geheime dienst voor Russische hackpogingen tegen de Australische industrie, defensie, communicatienetwerken en energievoorziening.
Rijen in Japan voor ‘Meisje met de parel’: wordt hier bijna als iets heiligs gezien
Anoma van der Veere, correspondent Japan
Op haar derde bezoek aan het land is Meisje met de parel van Johannes Vermeer opnieuw een ware sensatie in Japan. Op de eerste dag stonden lange rijen mensen in de zomerhitte te wachten voor het Nakanoshima Museum of Art in Osaka — sommigen al uren vóór de opening. Het schilderij, dat speciaal uit Nederland is overgekomen, trekt zo’n intense belangstelling dat zelfs de Japanse prinses Aiko als enige mag binnengaan zonder te hoeven wachten.
“Mensen willen me letterlijk aanraken zodra ze horen dat ik bij het Mauritshuis werk”, vertelt directeur Martine Gosselink van het museum in Den Haag, die mee is gereisd. “Zo bijzonder is dit schilderij hier. Het wordt bijna als iets heiligs gezien — dus ja, dan is het logisch dat het naar Japan gaat.”
Het is trouwens geen gewone bruikleen: Meisje met de parel is het belangrijkste schilderij van het Mauritshuis, en wordt bijna nooit geleend. Deze reis is alleen mogelijk omdat het museum tijdelijk gesloten is voor renovatie. En wie weet: dit zou zelfs de laatste keer zijn dat het werk zo ver reist.
Eerdere Vermeertentoonstellingen in Japan waren al enorm succesvol: in 2000 trok de tentoonstelling in Osaka rond de 600.000 bezoekers, en in 2012 — toen het meisje in Tokio én Kobe te zien was — kwamen er samen maar liefst 1,2 miljoen mensen kijken. Dat is bijna één op de honderd Japanners!
“Toen we hoorden dat het werk maar naar één locatie kon, wilde ik het graag naar Osaka halen”, zegt Reiko Horikoshi van de Asahi Shimbun, medeorganisator van de tentoonstelling. “Het is een uitzonderlijke kans om hier, op eigen bodem, echt tegenover het origineel te staan.”
De vraag was zo groot dat het kaartjessysteem tijdens de voorverkoop instortte. De oorspronkelijke volgorde-van-aanmelding-regeling werd daarom vervangen door een loterij. Alle verkochte kaarten gelden voor een vaste dag én een vaste tijd — aan de kassa zijn geen losse dagkaarten meer te koop. En natuurlijk: de veiligheidsmaatregelen rond het schilderij zijn streng. “Over de details kan ik niets zeggen”, zegt Horikoshi, “maar het wordt beschermd volgens de hoogste internationale normen.” Gosselink is gerust: “Ze komt zeker terug.”
Een houten hommage, vlakbij het museum
Op een steenworp afstand van het museum klinkt het ritmische tikken van hamers op beitels. In Maeda’s atelier ruikt het naar vers hout, en de vloer ligt bezaaid met houtsnippers. Met eeltige handen haalt hij voorzichtig een groot, vierkant houten paneel uit het bubbeltjesplastic.
“Ik wilde het ongrijpbare van Vermeers schilderkunst laten zien. Maar hoe druk je dat uit in hout? Daar heb ik enorm mee geworsteld”, vertelt hij.
Wie binnenloopt herkent het gezicht meteen: de tulband, de halfgeopende mond, de ronde oorbel — Meisje met de parel, maar dan driedimensionaal, gebeeldhouwd met traditionele Japanse houtsnijtechnieken. Maeda maakte het speciaal voor haar komst naar Osaka.
Hij zag het origineel al eerder, tijdens een studiereis in 2022 in het Mauritshuis — net als vele andere Japanners die expres naar Den Haag reizen om haar te zien. “Ik kon het nauwelijks geloven toen ik hoorde dat ze naar Osaka kwam, naar een museum hier vlakbij.” Zijn eerste ontmoeting met het schilderij staat hem nog levendig bij: “Ze heeft een bepaalde uitstraling die je niet van je af kunt schudden. Nu krijgen mensen hier de kans dit Nederlandse meesterwerk écht te zien. Ik denk dat dat enorm veel zal losmaken.”
Van knuffels tot kostbare oorbellen
De ‘Vermeergekte’ reikt ver buiten de tentoonstellingszaal. In de museumwinkel liggen stapels Nijntjeknuffels, snoepjes, koffiebekers, sleutelhangers en jassen — allemaal geïnspireerd op het meisje. Er hangen zelfs peperdure kunstwerken waarop bekende Japanse animatiefiguren precies dezelfde kleding dragen.
En sieraadmaker Mikimoto maakte drie echte versies van de (mogelijk verzonnen) oorbel — de duurste kost ruim 100.000 euro.
“Nederland is gezegend met grote kunstenaars die in Japan veel aandacht krijgen”, zegt ambassadeur Gilles Beschoor-Plug, die voor de opening naar Osaka kwam. “Dat vergroot de belangstelling voor Nederland en helpt ons enorm bij ons werk hier.”
Japan is bovendien een focusland binnen het Nederlandse internationale cultuurbeleid. “We brengen kunstenaars uit onze landen veel samen”, vertelt Heleen Bakker, directeur-generaal Europese Samenwerking bij Buitenlandse Zaken. “Dit is dus goed voor de reputatie van Nederland. Daar kunnen we op voortbouwen.”
Wanneer Maeda eindelijk weer tegenover het echte schilderij staat, ziet hij een diepe overeenkomst met zijn eigen ambacht: “Net zoals ik soms het hout voor zichzelf laat spreken, laat Vermeer zijn verf voor zichzelf spreken.”
Die stille verfijning — die rustige kracht — is precies wat het schilderij in Japan zo geliefd maakt. “Dat het meisje hier zoveel mensen in beweging brengt, is geen toeval.”
Klusjesman Roy: vijf jaar cel voor oplichten van ouderen met nep-dakverhalen
Roy S. (39) uit Den Bosch deed zich jarenlang voor als betrouwbare klusjesman – terwijl hij helemaal geen dakdekker was. Zijn truc? Langslopen bij vooral oudere mensen, een verzonnen verhaal ophangen over ‘dreigende lekkages’ en ‘spoedreparaties’, en dan meteen een flinke aanbetaling eisen: tussen de €500 en €3400 per keer. Maar zodra het geld in zijn zak zat… poef – verdwenen. Geen reparatie, geen terugbellen, geen spoor meer.
De rechtbank noemt dat niet zomaar oplichting – het is volgens hen zeer kwalijk. En terecht: Roy heeft dit niet één of twee keer gedaan, maar bewust tot zijn levensstijl gemaakt. Dat blijkt ook uit zijn strafblad: eerder al veroordeeld voor dezelfde soort babbeltrucs aan de deur.
Hoe werkte de oplichtingsmachine?
Tussen 30 november 2023 en 1 april 2025 kwamen er maar liefst 25 aangiftes binnen bij de politie. Roy sloeg toe in steden als Bergen op Zoom, Raamsdonksveer, Geertruidenberg, Oosterhout, Rijen, Oisterwijk, Zevenbergen, Moerdijk, Roosendaal, Breda en Hoeven – en zelfs buiten Noord-Brabant.
Zijn slachtoffers hadden allemaal hetzelfde verhaal: een man aan de deur, een overtuigend verhaal over kapotte dakpannen, een dringende waarschuwing voor lekkages… en dan direct de vraag om een aanbetaling. Geen offerte, geen tijd om na te denken – alleen druk, onzekerheid en vertrouwen in iemand die er uitzag alsof hij wist wat hij deed.
Waarom zo’n zware straf?
De reclassering onderzocht Roy nog eens grondig – en concludeert dat dit voor hem niet ‘maar een foutje’ is, maar een way of life. Hij voelt geen schuld, neemt geen rekening met de gevolgen voor zijn slachtoffers… en zegt weliswaar dat hij het anders wil doen, maar kiest toch steeds weer voor de snelle weg naar geld. Het risico op herhaling? Volgens de reclassering: gemiddeld tot hoog.
Daarom vroeg de officier van justitie in Breda vijf jaar cel – en de rechters gingen daar mee akkoord. Roy krijgt vijf jaar gevangenisstraf voor 24 gevallen van oplichting én zes diefstallen.
De echte schade gaat veel verder dan geld
De rechters legden in hun uitspraak nadruk op wat er echt is aangetast:
– Het financiële vermogen van vaak kwetsbare ouderen,
– Hun vertrouwen in medemensen,
– En vooral hun gevoel van veiligheid – want Roy was niet alleen aan de deur, maar in veel gevallen ook binnen in hun woning.
Sommige slachtoffers zijn nu bang dat hij terugkomt of zelfs inbreekt. Anderen schamen zich enorm omdat ze ‘in de val zijn gelopen’, terwijl ze dachten hun spaargeld op een goede manier te investeren. Die pijn blijft lang zitten.
Wat moet Roy nog verder?
Naast de celstraf moet hij ook de schadeclaims van zijn slachtoffers vergoeden – in totaal tienduizenden euro’s.
Het Openbaar Ministerie vroeg ook om een beroepsverbod (zoals ‘verbod om zich als klusjesman te presenteren’) – maar de rechters weigerden dat. Roy is immers geen erkende dakdekker, dus een beroepsverbod zou weinig effect hebben. Ook het verzoek om zijn volledige naam openbaar te maken in de uitspraak werd afgewezen. De rechters vinden het weinig zinvol om de buitenwereld nu al te waarschuwen voor iemand die pas over vijf jaar vrijkomt.
