Na maanden droogte valt er eindelijk wat regen — maar is het écht genoeg?
Na een lange, zinderende droogteperiode is het eindelijk gebeurd: sinds het weekend regent het weer. En niet alleen in één hoek van het land — flinke buien vallen verspreid over heel Nederland. De weersvoorspelling belooft zelfs dat de regen de komende twee weken aanhoudt. Mooi nieuws, toch? Maar voordat we de paraplu’s al weggooien: hoeveel helpt die regen nou echt? We hebben een paar belangrijke vragen op een rijtje gezet — en klimaat- en hydrologen geven eerlijk antwoord.
Hoeveel regen verwachten we eigenlijk?
Klimaatonderzoeker Peter Siegmund van het KNMI verwacht de komende twee weken ongeveer 70 millimeter regen. Voor wie zich dat moeilijk kan voorstellen: als al dat water op één plek zou blijven liggen (zonder wegstromen of verdampen), zou het een laag van 7 centimeter vormen op een tegel van één bij één meter.
Deze week wordt het waarschijnlijk 30 tot 35 millimeter, en volgende week komt er naar verwachting weer een vergelijkbare hoeveelheid bij. En het valt niet in één keer — bijna elke dag kan er wel een bui doorheen gaan. Normaal gesproken valt er in de hele maand augustus zo’n 100 millimeter. “Dus 70 millimeter in de helft van de maand is best veel”, zegt Siegmund. “We krijgen een natte tweede helft van augustus.”
Maar lost dat de droogte op?
Nee. Het huidige neerslagtekort ligt volgens Siegmund op ongeveer 310 millimeter. De komende regen haalt daar wel iets van af — maar veel minder dan je zou denken. Want terwijl het regent, blijft ook water verdampen. Van die verwachte 70 millimeter regen verdampt er de komende twee weken naar schatting zo’n 40 millimeter. Per saldo neemt het tekort dus slechts met ongeveer 30 millimeter af.
Dat betekent: het neerslagtekort blijft uitzonderlijk hoog. Zelfs nadat deze regenperiode voorbij is, zal deze zomer naar verwachting nog steeds behoren tot de 5 procent droogste jaren ooit. Om het tekort tot een ‘normaal’ niveau terug te brengen, zou er tot eind september een enorme hoeveelheid regen nodig zijn — volgens Siegmund zelfs drie keer de normale september-neerslag alleen al in die ene maand.
Is het goed dat de regen langzaam en verspreid valt?
Ja, dat is in ieder geval een pluspunt. Omdat de regen niet in één of twee dagen over ons heen komt, maar mooi verdeeld over twee weken, heeft de uitgedroogde bodem meer tijd om het water op te nemen. Dat is relatief gunstig voor het terugdringen van oppervlakkige droogte — al blijft het grote tekort natuurlijk bestaan.
Toch zal het water niet diep doordringen, legt hydroloog Inge de Graaf van Wageningen University & Research uit. “Er zit nog meer regen in de voorspellingen, dus de bovenste bodemlaag wordt wel nat. Maar onder die laag verandert deze regen weinig.” Gras, dat ondiep wortelt, wordt misschien wat groener — maar alles daaronder blijft kurkdroog. “Vegetatie die dieper wortelt heeft dus niet veel aan deze regen.”
En het grondwater? Wordt dat nu eindelijk aangevuld?
Niet direct. Volgens De Graaf is de verdamping in augustus meestal nog veel hoger dan de neerslag. Daardoor wordt veel regen eerst gebruikt door de bodem en de vegetatie — voordat er überhaupt wat bij het grondwater komt. Ze verwacht pas in het najaar dat het grondwater geleidelijk weer wat aangevuld gaat worden. En zelfs dan? “Grondwater heeft een geheugen. Na de droogte van 2018 duurde het twee seizoenen voordat het weer hersteld was. De kans dat zo’n groot tekort in de bodem én het grondwater binnen een paar maanden verdwenen is, is heel klein. Dat is gewoon niet aan de orde.”
En de Rijn en Maas? Helpen deze buien daar ook?
Helaas niet echt. De regen in Nederland alleen heeft maar beperkte invloed op de waterstand in de grote rivieren. Voor de Rijn en Maas is vooral belangrijk hoeveel regen er valt in hun stroomgebieden buiten Nederland — denk aan Duitsland en verder stroomopwaarts. Om de waterstand écht te laten stijgen, is langdurig veel neerslag nodig in die gebieden. De weersverwachting daar biedt wel enige hoop — maar de achterstand die zich tijdens de lange droge periode heeft opgebouwd, is daarmee niet meteen weg.
Veel ouders krijgen PTSS-klachten na een vroeggeboorte — en dat is volkomen begrijpelijk
Door Sander Zurhake, redacteur Gezondheidszorg
Een derde van de moeders van zeer vroeg geboren baby’s (voor 29 weken) heeft zo veel psychische klachten dat er sprake kan zijn van een posttraumatische stressstoornis (PTSS). Ook bij vaders komt het vaker voor dan je zou denken: bijna één op zes. Dat blijkt uit een grote Nederlandse studie van het Amsterdam UMC, het Erasmus MC en het UMC Utrecht — vandaag gepubliceerd in het internationale wetenschappelijke tijdschrift Pediatrics.
De onderzoekers pleiten daarom duidelijk: psychologische zorg voor ouders moet standaard worden wanneer een kind te vroeg ter wereld komt. Niet als extra optie, maar als essentieel onderdeel van de geboortezorg. Want een vroeggeboorte is geen ‘klein’ of ‘tijdelijk’ incident — het is een diepe, schokkende ervaring die lang nadert.
Waarom is een vroeggeboorte zo belastend?
Baby’s die voor 29 weken geboren worden, hebben altijd levensreddende zorg nodig op de neonatologie-IC — de intensive care specifiek voor pasgeborenen. Vaak zijn ingrijpende handelingen onvermijdelijk: operaties, spoedbehandelingen, hartslag- en ademmonitoring die constant piept… En ouders moeten vaak toekijken, machteloos, terwijl hun pasgeboren kindje wordt behandeld.
“Ouders ervaren dan vaak enorme machteloosheid. Ze moeten toekijken hoe ingrijpende handelingen op hun pasgeboren kind worden verricht — en dat is zonder meer een schokkende ervaring.”
— Lotte Havermans, hoogleraar en onderzoeker bij het Amsterdam UMC
Dat soort intensieve, oncontroleerbare momenten past precies binnen het profiel van een traumatische ervaring — net zoals bij militairen in oorlogsgebieden of slachtoffers van rampen. Toch was tot nu toe nooit eerder op landelijk niveau onderzocht wat zo’n gebeurtenis met ouders doet.
Hoe werd het onderzoek gedaan?
Alle neonatologie-IC’s in Nederland deden mee. De onderzoekers volgden 446 zeer vroeg geboren baby’s, terwijl ouders van 217 gezinnen vragenlijsten invulden over hun mentale welzijn:
– kort na de geboorte,
– een maand later,
– en rond de oorspronkelijke uitgerekende datum.
En wat bleek? Een aanzienlijk aantal ouders had duidelijke PTSS-klachten: herbelevingen, negatieve gevoelens, vermijding van herinneringen of situaties die eraan doen denken, en verhoogde spanning — zoals aanhoudende angst of alertheid.
“Ik hoef maar handontsmettingsmiddel te ruiken…”
Tatiana van Lier vertelt haar ervaring: veertien jaar geleden werd haar zoon in de 27e week geboren. Hij kreeg hersenbloedingen, epileptische aanvallen — en moest op amper vier weken oud een hersenoperatie ondergaan.
“Ik denk dat we iedere 10 seconden wel een keer dachten dat hij doodging.”
Haar eerste kindje was ook te vroeg geboren en overleden. Haar zoon overleefde — en is nu een gezonde tiener. Maar de angst is nooit helemaal verdwenen.
“Ik hoef maar piepjes van een hartmonitor te horen of het handontsmettingsmiddel in ziekenhuizen te ruiken, en ik ben weer helemaal terug op de kinder-IC.”
Wie loopt meer risico?
Niet iedereen reageert even sterk, maar sommige factoren verhogen de kans op PTSS-klachten:
– Eerdere heftige of traumatische ervaringen,
– Eerdere psychische problemen,
– Veel stress tijdens de zwangerschap of tijdens de opname op de IC.
En dat is belangrijk — want de geestelijke gezondheid van ouders heeft direct gevolgen voor hun kind. Vooral bij vroeggeborenen, die al kwetsbaarder kunnen zijn op sociaal-emotioneel vlak, speelt de ouder-kind interactie een cruciale rol.
“We weten dat psychische problemen van ouders een negatief effect kunnen hebben op de ontwikkeling van kinderen. En die ouder-kind interactie is juist cruciaal voor een gezonde groei.”
— Lotte Havermans
Wat willen de onderzoekers bereiken?
Ze hopen dat dit onderzoek een eerste stap is naar een beter zorgpad: waarbij bij elke vroeggeboorte automatisch ook aandacht is voor de geestelijke gezondheid van de ouders.
“Tot nu toe stond het kind centraal — en dat is logisch, want het gaat erom het kind in leven te houden en medisch gezien zo gezond mogelijk te maken. Maar het welzijn van het kind op de lange termijn begint bij de ouders. Daarom moeten we ook hun zorg goed organiseren als ze dat nodig hebben.”
Ouders die steun nodig hebben of gewoon willen praten over wat ze meemaakt hebben, kunnen terecht bij de patiënt- en oudervereniging Care4Neo.
Veel mensen zien man van dak vallen bij supermarkt in Mierlo
Een man is dinsdagmiddag gewond geraakt nadat hij van het dak van een supermarkt in het centrum van Mierlo viel. Het gebeurde terwijl agenten met hem in gesprek waren — en dat voor ogen van veel toeschouwers.
De politie kreeg die middag meerdere meldingen over een man op het dak van de supermarkt aan de Dorpsstraat. Omdat het midden in het centrum ligt, trok het snel aandacht. Agenten gingen met hem praten, maar door een taalbarrière was in eerste instantie niet helemaal duidelijk wat er precies aan de hand was.
Terwijl het gesprek nog gaande was, viel de man plotseling van het dak. Of hij per ongeluk struikelde of zelfsprong, is nog onduidelijk. Direct daarna zetten andere agenten de omgeving af met waarschuwingslint. Ook landde er een traumahelikopter ter plekke om spoedhulp te verlenen.
Een trauma-arts nam de leiding bij de hulpverlening en begeleidde de man in de ambulance naar het ziekenhuis.
Door de spanning en de drukte bleven de parkeerplaats én de supermarkt langdurig gesloten. Om de nieuwsgierigen op afstand te houden, plaatste de politie zelfs een zichtscherm.
Eindelijk regen na maanden van droogte: hoeveel helpt het echt?
Na maandenlang wachten — en veel te veel zon — is het eindelijk gebeurd: sinds het weekend regent het weer. Verspreid over heel Nederland vallen flinke buien, en de weersvoorspelling belooft dat dit de komende twee weken zo blijft. Maar nu het eindelijk nat wordt: hoeveel verschil maakt die regen echt? We hebben een paar belangrijke vragen op een rijtje gezet — en klimaat- en hydrologie-experts gevraagd om eerlijk uit te leggen wat er nu écht gebeurt.
Hoeveel regen valt er eigenlijk?
Volgens klimaatonderzoeker Peter Siegmund van het KNMI wordt de komende twee weken ongeveer 70 millimeter regen verwacht. Voor wie daar weinig mee doet: dat is genoeg om op een vierkante tegel (1 bij 1 meter) een waterlaag van 7 centimeter hoog te vormen — als al dat water zou blijven liggen, zonder weg te lopen of te verdampen.
Deze week valt er naar verwachting 30 tot 35 millimeter, en volgende week waarschijnlijk weer een vergelijkbare hoeveelheid. En het valt niet in één keer: bijna elke dag kan er wel een bui doorheen gaan. Voor augustus is dat behoorlijk veel — normaal valt er in de hele maand rond de 100 millimeter. “Dus 70 millimeter in de helft van de maand is best veel”, zegt Siegmund. “We krijgen een natte tweede helft van augustus.”
Helpt dat tegen de droogte?
Helaas: nee. Het huidige neerslagtekort zit volgens Siegmund op ongeveer 310 millimeter. De komende regen haalt daar wel iets vanaf — maar veel minder dan je zou denken. Want terwijl het regent, blijft het ook verdampen. Van die verwachte 70 millimeter gaat naar schatting zo’n 40 millimeter direct weer verloren door verdamping. Per saldo betekent dat: het tekort wordt slechts met zo’n 30 millimeter kleiner.
Het neerslagtekort blijft dus uitzonderlijk groot. Zelfs nadat deze regenperiode voorbij is, zal deze zomer naar verwachting nog steeds tot de 5 procent droogste jaren ooit behoren. En om het tekort helemaal in te halen tot een ‘normaal’ jaar? Dat zou pas lukken als er tot eind september een enorme hoeveelheid regen valt — volgens Siegmunds ruwe berekening zelfs drie keer de normale september-neerslag.
Is het tenminste goed verdeeld?
Ja — en dat is een klein beetje goed nieuws. Omdat de regen zich over twee weken verspreid, en niet in één dag, krijgt de uitgedroogde bodem meer tijd om het water op te nemen. Dat is relatief gunstig voor het terugdringen van oppervlakkige droogte.
Maar hydroloog Inge de Graaf van Wageningen University & Research wijst terecht op een belangrijke beperking: “Er zit nog meer regen in de voorspellingen, dus de bovenste bodemlaag zal nat worden. Maar voor alles daaronder verandert deze regen weinig.” Gras wordt misschien wat groener, want het heeft ondiepe wortels — maar planten met diepere wortels merken er nauwelijks iets van. “De vegetatie die dieper wortelt heeft niet veel aan deze regen.”
En het grondwater?
Daar helpt deze regen ook niet echt mee. “Grondwater heeft een geheugen”, legt De Graaf uit. Na de droogte van 2018 duurde het twee seizoenen voordat het grondwater weer hersteld was. “De kans dat je zo’n groot tekort in de bodem én in het grondwater binnen een paar maanden kunt herstellen, is heel klein. Dat is eigenlijk gewoon niet aan de orde.” Ze verwacht pas in het najaar een beginnetje van aanvulling — en zelfs dan is het tekort waarschijnlijk nog niet opgelost tegen de winter.
En de grote rivieren? Rijn en Maas?
De regen in Nederland alleen is daarvoor niet genoeg. Voor de Rijn en Maas telt vooral wat er valt in hun stroomgebieden buiten Nederland — dus in Duitsland en verder stroomopwaarts. Regen hier heeft maar beperkte invloed op de hoeveelheid water die via de grote rivieren ons land binnenkomt. Om het waterpeil echt te laten stijgen, is langdurig veel neerslag nodig in die gebieden. De weersverwachting daar biedt wel een beetje hoop — maar de achterstand van de lange droge periode is daarmee zeker niet in één keer weg.
Laura beschoten met vuurwerk om haar pridevlag: “Ik ben absoluut bang”
Een rustige zaterdagavond in Breda draait voor Laura volledig op zijn kop — midden in haar eigen woonkamer. Ze zit gewoon op de bank, toen opeens een vuurwerkbal door haar open balkondeur vliegt. Gelukkig staat er toevallig een emmer water van haar mobiele airco in de kamer — daarmee blust ze het vuurwerk meteen. Gelukkig blijft het bij geen schade binnen.
Maar dat is pas het begin.
Laura, zelf queer en trots op haar identiteit, loopt naar het balkon om te kijken wat er aan de hand is. Daar ziet ze een man die volgens haar met een Romeinse kaars op haar richt — en schiet. Twee vuurballen suizen langs haar hoofd, één raakt haar schouder. Haar regenboogvlag, hangend als symbool van trots en verbondenheid, krijgt meerdere schroeiplekken. En terwijl dat gebeurt, wordt ze uitgescholden — over die ‘vuile kankervlag’, over haar zelf: ‘vieze kankerpot’, en met de dreiging dat ze hem ‘vooral niet op straat mag tegenkomen’.
Dat laatste zit haar nog steeds dwars.
“Mijn huis was de plek waar ik me veilig voelde. Dat gevoel is weg.”
Sinds het incident durft ze haar balkondeur niet meer open te zetten. ’s Avonds haar hond uitlaten? Dat leidt nu tot paniekaanvallen. “Op straat ben ik wel eens uitgescholden. Dat maakte niet zoveel indruk. Maar dit gebeurde bij mijn woning. Een plek waar ik me veilig behoor te voelen.”
Kort na het incident belt ze 112. De politie komt zondagochtend rond kwart voor negen langs om haar aangifte op te nemen.
De oude, beschadigde pridevlag verdwijnt van haar balkon — maar alleen om plaats te maken voor een nieuwe. Laura weigert zich laten intimideren.
“Ik ben absoluut bang, maar ik ga daar tegenin. Ik geef niet toe aan de angst. Ik wil hem niet zijn doel laten bereiken.”
Brits stel en piloot omgekomen bij helikoptercrash tijdens huwelijksreis
Gistermiddag vloog een jong Brits stel — net getrouwd en midden in hun droomhuwelijksreis — met een privéhelikopter vanaf het Griekse dorp Markopoulo, vlak bij Athene, richting het sfeervolle eiland Sifnos. Maar de landing zou nooit plaatsvinden: de helikopter stortte neer vlak bij de landingsplaats… en vloog direct in brand.
De locoburgemeester van Sifnos, Manolis Fountoulakis, was al binnen enkele minuten ter plaatse. Hij beschrijft het tafereel als gruwelijk: “Wat ik zag, was een vormloze massa. Er was bijna niets meer over van de helikopter.” Dat zei hij tegen het Griekse nieuwsplatform GriekseNews IT. Omwonenden hadden de crash zelf gezien — en hoorden eerst een onheilspellend, onregelmatig motorgeluid voordat alles gebeurde.
Bij het wrak werden twee slachtoffers gevonden. De derde lag op korte afstand van het puin. Het waren de Britten Alexander Cromie (30) en Marie Ebert (31), allebei uit Londen. Ze waren pas getrouwd en zaten midden in hun huwelijksreis. Alexander werkte bij het internationale investeringsbedrijf Blackstone — dat in een officiële verklaring benadrukt dat ‘Alex geliefd was bij iedereen die hem kende’.
De piloot was de 55-jarige Griek Giorgos Raikos. Volgens lokale media een ervaren vlieger, getrouwd en vader van drie kinderen.
De oorzaak van de crash is nog volledig onduidelijk. De Griekse luchtvaartautoriteiten zijn nu aan het onderzoeken of er sprake was van een technisch probleem of een menselijke fout. Voorlopig is er geen uitsluitsel.
Als eerste op de hoogte van het laatste nieuws
