Politie haalt ‘skinnybike’ van de weg die 120 kilometer per uur kon
De politie in Enschede heeft gisteravond een nogal opvallende vangst gedaan: een zogenaamde ‘skinnybike’ die maar liefst 120 kilometer per uur kon halen. Dat meldt de politie op Instagram. Een skinnybike lijkt op een fatbike, maar dan met dunnere banden en een verstelbaar zadel.
Agenten kwamen een groepje jongeren tegen dat er bij het zien van de politie direct vandoor ging met hun fat- en skinnybikes. Eén van die jongeren probeerde nog via het gras te ontkomen, maar werd al snel ingerekend. Uit een test bleek dat zijn skinnybike was voorzien van een gashendel, waarmee hij die hoge snelheid kon bereiken. Extra opvallend: de ‘fiets’ had helemaal geen ketting, dus trappen was er überhaupt niet bij. De politie deelde beelden van de actie.
De skinnybike is in beslag genomen en gaat vernietigd worden. De eigenaar kan daarnaast rekenen op een flinke boete, zo laat de politie weten. Waar in Enschede de skinnybike precies werd aangetroffen, is overigens niet bekendgemaakt. In het centrum van de stad geldt al een fatbikeverbod tijdens winkeluren, en daar zijn zowel bewoners als de gemeente tevreden over. Amsterdam heeft inmiddels ook een verbod op fatbikes in het Vondelpark.
De komst van de skinnybike is volgens experts een reactie op de verwachte nieuwe regels. Het kabinet wil namelijk een helmplicht invoeren voor jongeren tot 18 jaar op fatbikes en e-bikes, plus een minimumleeftijd van 14 jaar. Die helmplicht staat gepland voor 2027. Fabrikanten spelen daar nu al op in door met dit soort alternatieven te komen.
Binnenland
Deel artikel:
Advertentie via Ster.nl (opent in nieuw venster)
Vogels Verstopten Zich Tijdens Eclips: ‘Bewijst Hoe Gevoelig Natuur Is Voor Licht’
Een bijzonder natuurfenomeen onderzocht
Tijdens de recente zonsverduistering bleek maar weer eens hoe sterk de natuur reageert op licht. Onderzoeksleider en sterrenkundige Theo Jurriens raakte geïnspireerd door gesprekken die hij voerde over de ‘schoonheid van de sterrenhemel’. Daarin was veel aandacht voor dit soort verduisteringen, vertelt hij aan RTL Nieuws. “Ik sprak met senioren die de zonsverduistering van 1954 hebben meegemaakt. Zij zeiden allemaal dat de kippen toen op stok gingen. Dat soort anekdotes onthoud je.” Hij besloot ditmaal zelf de proef op de som te nemen.
Metingen tijdens de verduistering
In het voorjaar plaatste hij op 42 plekken slimme kastjes die automatisch vogelgezang vastleggen. Deze apparaten detecteren en tellen automatisch de vogelsoorten. Bij mezen was tijdens de eclips een afname van registraties van 45 procent te zien, vergeleken met dezelfde periode in de dagen ervoor en erna. Bij duiven en tortels was de afname nog groter: 51 procent. “De hemel was vergelijkbaar met net na de zonsondergang. De vogels dachten: de zon gaat onder, het wordt tijd om een plek voor de nacht te zoeken.”
Opvallend gedrag
Ook kraaien en hun soortgenoten leken de verduistering als het invallen van de avond te zien. Zij vlogen juist met veel lawaai ‘massaal’ naar hun slaapplaatsen. Het onderzoek bewijst volgens Jurriens hoe ‘gevoelig de natuur is voor licht’. “Je ziet nu hoe een vogel op licht reageert. We leven in een wereld vol kunstverlichting. De stille hint is dat we daar voorzichtig mee moeten zijn. Wat als de nacht straks helemaal verlicht wordt? Ook een vogel heeft recht op een bioritme.”
Nog niet de eindversie
De resultaten die de sterrenkundige nu deelt zijn nog niet de eindversie van het onderzoek. “Ik heb de opvallendste dingen eruit gehaald”, legt hij uit. Bij sommige dieren is nog nader onderzoek nodig om toeval uit te sluiten. Zo werd bij één meetstation, in het Groningse Den Horn, een bosuil gesignaleerd. Dat is volgens de onderzoeker passend bij het nachtgedrag van de uil.
Onderwerp van artikel
Zeven supermarktketens halen kipspiesjes uit de schappen vanwege een mogelijke vleessafety-kwestie.
Wat is er aan de hand?
Het gaat om kipspiesjes in bakjes van 100 gram. Ze worden verkocht bij de Plus, DekaMarkt, Dirk, Boni, Spar, Nettorama en Poiesz. Bij de Plus wordt de kip in bakjes van 145 gram ook teruggeroepen. De spiesjes hebben verschillende houdbaarheidsdata. Hier vind je het overzicht.
Dus heb je zo’n bakje in de koelkast liggen? Dan is het advies duidelijk: niet opeten! Je kunt het product gewoon terugbrengen naar de winkel om je geld terug te krijgen.
Wil je als eerste op de hoogte blijven van het laatste nieuws? Check dan regelmatig de updates.
Onderwerp van artikel
Een uniek en werelds eerst: in het Brabantse Gilze vond afgelopen weekend de allereerste internationale reuzenbruiloft plaats. Twee imposante reuzenfiguren, Gullemoei uit Gilze en Korenhaar uit het Belgische Hasselt, wisselden op zondag officieel de geloften uit. Dit grootse spektakel trok naar verwachting duizenden nieuwsgierigen uit binnen- en buitenland, en zorgde voor een zonovergoten feest der herkenning in het dorp.
Een bruiloft om nooit te vergeten
Organisator Walter de Vet was duidelijk over de enorme belangstelling: “We rekenen op zo’n 10.000 tot 20.000 bezoekers, en dat is echt niet overdreven. Kijk, alleen al in Gilze wonen er 9.000 mensen, en daarnaast komen er mensen van overal kijken naar dit unieke evenement.” Hij benadrukt waarom deze regio zo rijk is aan zulke tradities: “In Midden-Brabant is de cultuur van stadsreuzen enorm sterk. Veel dorpen en steden hebben hun eigen reus, die symbool staat voor de gemeenschap en als een soort beschermheer fungeert. In Limburg en België kennen ze dat ook; Brabant telt op dit moment 23 reuzen, maar dat aantal kan ieder jaar weer veranderen.”
Een sprookjesachtige verbintenis
In Gilze is de traditie nog relatief jong: reuzin Gullemoei zag pas veertien jaar geleden het levenslicht, terwijl de oudste reus van Nederland uit Venlo komt en al sinds 1485 in de boeken staat. Het vonkje tussen Gullemoei en Korenhaar sloeg vorig jaar over tijdens de reuzenoptocht in Tilburg. Op de zonovergoten middag gaven ze elkaar officieel het jawoord voor ’t Oude Raadhuis, gevolgd door een kerkelijke inzegening. De bruid, die normaal gesproken altijd gekleed gaat in het paars, had voor deze gelegenheid haar nagels paars gelakt en droeg een witte sluier. Bruidegom Korenhaar kwam niet met lege handen: zijn bruidsschat bestond uit een reuzenvlaai. Natuurlijk waren er ook bruidsmeisjes, bruidsjonkertjes en twee trotse getuigen aanwezig. Na de ceremonie volgde een indrukwekkende reuzenstoet, waarbij alle 35 binnen- en buitenlandse reuzen, omringd door begeleiders in middeleeuwse kledij, door de straten trokken.
Leven als lattenbouwers
De twee reuzen hebben besloten om niet samen te wonen, maar gaan ‘latten’ – ieder in hun eigen stad. Toch kijkt men met een knipoog naar de toekomst, want er wordt al gefluisterd over een mogelijke familie-uitbreiding in de nabije toekomst. Wie weet staan we binnenkort wel voor de doop van een kleine reus!
Oekraïense oorlogsslachtoffers die ledemaat verloren niet langer weggestopt
Wessel de Jong, verslaggever
Met de aanhoudende oorlog in Oekraïne blijft ook het aantal Oekraïners dat een ledemaat moet missen groeien. Schattingen lopen uiteen van tienduizenden tot meer dan 100.000. Vroeger, in de tijd van de Sovjetunie, werden deze oorlogsslachtoffers altijd weggestopt. Dat moet nu anders, vinden veel mensen in Oekraïne.
“Ze mochten niet in het openbaar verschijnen. We nemen afstand van deze praktijk”, zegt Oleh Symoroz van de Protez Foundation, een Amerikaans-Oekraïense stichting die een praktijk heeft in het hart van Kyiv. Symoroz reed aan het front op een antitankmijn. Hij raakte zwaargewond. Zijn beide benen zijn tot ver boven de knie geamputeerd.
De Protez Foundation is gespecialiseerd in de moeilijkste gevallen, waarbij er van ledematen weinig over is. Daarvoor goede protheses maken is moeilijk en vooral kostbaar. Symoroz grapt dat zijn twee protheses duurder zijn dan zijn auto, ruim 100.000 dollar: “In de knieën zitten microprocessors die mijn bewegingen corrigeren.”
Soldaat Dmytro had net een Rus krijgsgevangen gemaakt, in de buurt van Charkiv, toen hij werd aangevallen door een FPV (first person view) drone. Van zijn gezicht bleef weinig over. Met één oog kan hij nog een beetje zien. Dmytro heeft een gezin en kinderen en is in opleiding om barista te worden. Op de Chresjtsjatik, ongeveer de Champs d’Elysées van Kyiv, leert Dmytro zijn weg te vinden. De Protez Foundation is ook gespecialiseerd in visuele handicaps.
Opvallend is dat de stichting op ongeveer de duurste plek in de Oekraïense hoofdstad zit. Symoroz legt uit dat er een filosofie zit achter de keuze voor de centrale en historische locatie bij de Maidan: “Het gaat om de positie van mensen die ledematen hebben verloren: burgers, kinderen, maar in de meeste gevallen Oekraïense veteranen”, zegt hij. Dit zijn Oekraïense militairen die veel hebben gedaan om dit land te laten bestaan. We wilden ze niet ergens aan de rand van de stad plaatsen. “Dit zijn Oekraïense militairen die veel hebben gedaan om dit land te laten bestaan. We wilden niet ergens aan de rand van de stad een omheining plaatsen, zodat onze mensen zich daar op hun gemak zouden voelen. Dat is een valse vorm van comfort, zowel voor de veteraan, als voor het winkelpubliek dat hen dan niet hoeft te zien.”
Symoroz: “We laten zien dat deze mensen niet bijten. Ze komen met hun auto’s, doen hun ding, slenteren rond, lunchen. Hun kinderen komen hierheen. Wij zijn er ook erg trots op dat we zo zijn.”
De Protez Foundation heeft sinds het begin van de oorlog gratis 2500 protheses verstrekt aan 1300 patiënten. Dat is maar weinig vergeleken met het aantal Oekraïners dat ledematen moet missen. Schattingen over de aantallen lopen uiteen van 50.000 tot ruim 100.000 burgers en militairen.
De keuze van de stichting voor het dure stadscentrum gaat over meer dan acceptatie en integratie. De vestiging aan de Chresjtsjatik vormt ook een breuk met het Sovjetverleden. Symoroz: “We hebben een zeer zwaar verleden. We hebben de Sovjetbezetting meegemaakt, met een zeer ongepaste houding ten opzichte van burgers die ledematen hadden verloren, met name tijdens de Tweede Wereldoorlog en in Afghanistan.”
Als ik de toekomst niet zou zien zitten, zou ik hier niet zijn. Dan zou het moeilijker zijn waarschijnlijk. In 1979 viel de Sovjetunie Afghanistan binnen. De oorlog duurde tien jaar, velen die meevochten kwamen uit de Sovjetrepubliek Oekraïne en keerden gehandicapt terug. “Ze werden naar afgelegen plekken gebracht. Dat werkt dus niet, zeker niet als we in de toekomst een normaal, beschaafd land willen worden. In feite verandert de samenleving, daar ben ik trots op”, vertelt Symoroz, die behalve twee protheses bijna overal littekens heeft, op zijn handen, armen, zijn borst en voorhoofd.
Bij de ingang van het behandelcentrum zit Alexander geduldig te wachten, op een comfortabele bank samen met zijn puberzoon. Die zit onderuitgezakt met een laptop, kijkt niet op of om. Hij lijkt eraan gewend dat zijn vader zijn linker onderbeen mist, terwijl het toch pas een jaar geleden is dat Alexander op een landmijn stapte. Hij is computerprogrammeur en zegt blij te zijn dat de Kiyvse vestiging van de stichting bij de Maidan zit, het Onafhankelijkheidsplein: “Hier is zoveel gebeurd waaraan ik ook heb deelgenomen. Hier was iedereen, op de Maidan, in principe vanaf 2011, toen de Oranje Revolutie was. Dat zijn allemaal herinneringen.”
Alexander stapt voorzichtig op zijn prothese. Specialisten veilen en schroeven, zodat hij beter komt te zitten. De programmeur is vol vertrouwen in de toekomst: “Als ik de toekomst niet zou zien zitten, zou ik hier niet zijn. Dan zou het moeilijker zijn waarschijnlijk. We zullen winnen. De oorlog zal eindigen. We zullen blijven bestaan. Ik denk dat het land alleen maar sterker zal worden, onze mensen zijn sterkst.”
Buitenland
Deel artikel:
Advertentie via Ster.nl (opent in nieuw venster)
Fietsles voor internationals: van ‘hoe werkt de rem?’ tot volwaardig deelnemer aan het verkeer
Het is voor Nederlandse studenten de normaalste zaak van de wereld: op de fiets naar de universiteit. Maar voor studenten die uit het buitenland komen, is dat vaak een flinke uitdaging. Op de Technische Universiteit in Eindhoven stonden er daarom zondag geen colleges gepland, maar stond er iets heel anders op het programma: een speciale fietsles voor een groep internationale studenten.
“Ik blijf me erover verbazen hoeveel studenten hier niet kunnen fietsen”, vertelt Esther Lutterman van de Technische Universiteit Eindhoven. Zij begeleidt vandaag een groep van zo’n dertig buitenlandse studenten van de TU/e die deelnemen aan de fietsles. Voordat de internationals daadwerkelijk op de fiets stappen, krijgen ze eerst uitleg over de Nederlandse verkeersregels en gewoonten. Daarna is het moment daar om een paar rondjes te rijden over het campusterrein.
Waar de ene student soepel wegrijdt, heeft de ander wat meer moeite. “Het opstappen en wegfietsen is echt het allerlastigst”, zegt de 19-jarige Maria uit Roemenië. Uiteindelijk lukt het haar toch om een stukje te rijden, maar dan doemt het volgende obstakel op. “Hoe werkt de rem?”, klinkt het een beetje in paniek. Van een terugtraprem heeft ze nog nooit gehoord. Bijna ongelovig trapt ze naar achteren en komt ze abrupt tot stilstand. Dat zorgt voor de nodige hilariteit bij de andere deelnemers.
Waar Maria bijna bij nul moet beginnen, blijken studenten uit India wat meer ervaring te hebben. “Bij ons wordt er wel gefietst, maar dat gebeurt in een grote chaos”, zegt de 23-jarige Rohith. “Hier is het verkeer veel beter georganiseerd. De aparte fietspaden zijn een verademing, maar de verkeersregels zijn wel nieuw voor me. Dat is dus fijn om te weten.” Esther Lutterman bekijkt de vorderingen van de internationals met een kritisch oog. “Dit is een veilige omgeving zonder verkeer. Zo dadelijk maken we verschillende groepen, ingedeeld op niveau. De meer ervaren fietsers nemen we mee naar de Kruisstraat, een breed fietspad waar auto’s te gast zijn, maar zich niet altijd zo gedragen. Dat is de ultieme test voor deze studenten, en eerlijk gezegd vaak ook voor de ‘locals’.”
