Onderwerp van artikel
Een voormalige professor van de Universiteit van Cambridge, Jason Arday, is overleden na een plagiaatschandaal. De universiteit onderzocht zijn kwalificaties en aanstellingen vanwege beschuldigingen van plagiaat en onjuiste cv-gegevens. De Londense politie meldde dat een 41-jarige man werd gevonden op een adres in Battersea, Londen, en dat er waarschijnlijk geen sprake is van een misdrijf. Arday was in 2023 de jongste zwarte hoogleraar in de geschiedenis van de universiteit. Na nieuwe beschuldigingen vorige week, besloot de universiteit een onderzoek te starten en de aanstellingsprocedure te herzien. Arday nam daarop ontslag, maar ontkende dat dit te maken had met de beschuldigingen, die hij als “racistisch gemotiveerd” bestempelde. Hij gaf toe dat zijn werk fouten bevatte, maar ontkende plagiaat en liegen op zijn cv. Verschillende universiteiten ontkenden echter dat hij daar functies had die hij wel claimde. Zijn memoires, getiteld “Great and Unfortunate Things”, verschenen dinsdag in de VS en zouden eind augustus in het VK uitkomen. Cambridge reageerde “diep bedroefd” op zijn dood. De politie onderzoekt de omstandigheden nog, maar het is nog niet duidelijk of het om zelfdoding of een natuurlijke dood gaat. Voor hulp bij zelfdoding: chat anoniem op www.113.nl of bel 113 of 0800-0113.
Onderwerp van artikel
Brabant houdt vast aan ‘voorlopig’ intrekken vergunningen pluimveeboeren, ondanks kritiek en protest
Artikel
Het was een bewogen dag in het provinciehuis in Den Bosch. Ondanks alle kritiek, zowel binnen de Statenzaal als buiten bij de protesterende boeren, blijft het Brabantse bestuur bij het plan om de vergunningen van vijf pluimveehouders in te trekken. Ze benadrukken wel dat het om een “voorlopig besluit” gaat en dat ze geen “onomkeerbare stappen” willen zetten.
De zaal zat stampvol met Statenleden die speciaal voor dit debat terugkwamen van hun reces. Op de tribune zaten vertegenwoordigers van allerlei boerenorganisaties, en ook de vijf pluimveehouders zelf waren aanwezig om hun verhaal te doen. Hun vergunningen staan op het spel omdat ze te veel stikstof uitstoten die in nabijgelegen natuur terechtkomt. Volgens het provinciebestuur zijn hun plannen om die uitstoot te verminderen ook niet goed genoeg.
Eén van de boeren vertelde dat het nieuws in juli zijn hele zomer heeft verpest. Een boerin omschreef de afgelopen weken als een periode vol onzekerheid, machteloosheid en zorgen. Toen kwam er plotseling verschrikkelijk nieuws naar binnen over een dodelijk ongeluk op de A59, waar veel tractors onderweg waren naar het protest. Iedereen stond op voor een moment van stilte voor de twee slachtoffers.
Na die schorsing ging het debat verder, en de kritiek op het bestuur was snoeihard. Politici waren boos over hoe het bestuur met de situatie is omgegaan. De boeren moesten acht maanden wachten op een reactie op hun plannen. Ook vonden veel fracties dat het bestuur niet zelf het gesprek met de boeren was aangegaan. Gedeputeerde Saskia Boelema vertelde dat ze wel degelijk toenadering heeft gezocht. Een mail die de NOS heeft ingezien, bevestigt dat ze twee dagen voor het debat excuses aanbood aan één van de boeren.
Toch blijft het college bij het voornemen om de vergunningen in te trekken. Buiten toeterden de trekkers luid, maar Boelema legde geduldig uit waarom. “We wilden dit eigenlijk niet, we vonden het te ingrijpend”, zei ze. “Maar de rechter heeft anders bepaald. We moeten ons daaraan houden.” Op 1 oktober nemen ze het voorlopige besluit, en daarna kunnen de boeren hun zienswijzen indienen. “Wellicht hoeft er geen definitief besluit te komen”, hoopt Boelema.
Statenleden vroegen zich af hoe dat rijmt met de eerdere uitspraak dat er “onvoldoende mogelijkheid” is om de veehouderijen te behouden. Boelema hoopt dat de nieuwe stikstofplannen van minister Van Essen uitkomst bieden, maar die zijn nog niet af. “Als die maatregelen eerder waren geweest, zaten we misschien hier niet”, verzuchtte ze.
PVV-fractievoorzitter Alexander van Hattem noemde haar optreden “waardeloos” en diende een motie van wantrouwen in. Anderen namen het juist voor haar op en beschuldigden Van Hattem van “politieke spelletjes”. Die motie haalde geen meerderheid, net zomin als andere moties om de intrekkingen van tafel te krijgen. Uiteindelijk kreeg alleen een motie van twee coalitiepartijen steun. Die roept op om snel met de vijf boeren om tafel te gaan en serieus naar hun plannen te kijken, inclusief opties als minder dieren houden of het bedrijf aanpassen. Daar wil het bestuur wel aan meewerken.
Bunq-baas Ali Niknam: Niet Goed Genoeg Bevonden door Amerikaanse Toezichthouder
Ali Niknam, de topman van de Nederlandse online bank Bunq, heeft een flinke tegenvaller te verwerken. De Amerikaanse toezichthouder, de OCC, heeft namelijk een vernietigend rapport gepubliceerd waarin ze hem persoonlijk bekritiseren. Ze vinden dat hij niet de juiste kennis en ervaring heeft om een bank in de VS te leiden. Dit is een flinke klap voor de ambitieuze plannen van Bunq om de Amerikaanse markt te veroveren.
Dat blijkt uit een document dat de OCC naar buiten heeft gebracht. Bunq probeert al jarenlang voet aan de grond te krijgen in de VS met een eigen bankvergunning. Twee jaar geleden mislukte de eerste poging al, en vorige week werd ook de tweede aanvraag afgewezen. Het bedrijf zelf zegt in een reactie dat ze de feedback van de toezichthouder gaan gebruiken om zich te verbeteren. Ze willen luisteren, aanpassen en verder bouwen. De werkelijkheid is echter een stuk harder en persoonlijker dan Bunq doet voorkomen.
De OCC is niet mals in hun kritiek op Niknam. Ze stellen dat hij maar weinig kennis heeft van de Amerikaanse bankwetgeving. Ook vinden ze het niet kunnen dat hij zich niet fulltime op de Amerikaanse activiteiten wil richten. Daarnaast zijn de toetsen voor het management als geheel niet bepaald goed gemaakt. De toezichthouder zegt dat Niknam en de andere toekomstige bestuurders onvoldoende hebben laten zien dat ze weten hoe ze het belangrijkste product van Bunq US, namelijk ongedekte creditcards, moeten beheren. Ook zouden ze de verschillen in risico’s tussen Europa en de VS op het gebied van kredietverlening niet goed genoeg kennen. Kortom: een persoonlijk falen voor Niknam.
Of Bunq het eens is met deze kritiek, wil de bank niet zeggen. Ze zijn bang dat ze daarmee het proces zouden beïnvloeden. Ook willen ze niets loslaten over hoe het oordeel tot stand is gekomen of of er persoonlijke gesprekken zijn geweest met de toezichthouder. Opvallend is dat Bunq en Niknam niet eens willen bevestigen dat Niknam de beoogde CEO is van de Amerikaanse tak, waar de OCC over schrijft. Ze zeggen dat dit de vertrouwelijkheid van de communicatie met de toezichthouder in gevaar zou brengen, maar dit argument klopt niet. In de aanvraag die Bunq in januari heeft ingediend, staat namelijk duidelijk dat Niknam de beoogde CEO is. En de OCC heeft dat document zelf openbaar gemaakt, dus aan die geheimhouding valt niets meer te beschermen.
De kritiek van de OCC ging overigens niet alleen over de capaciteiten van het bestuur. Bunq kon ook niet goed uitleggen waar het geld vandaan moest komen om de bank op te starten en of dat genoeg zou zijn om eventuele problemen op te vangen. Daarnaast wist Niknam de toezichthouder er niet van te overtuigen dat Bunq financieel gezond zou kunnen draaien in de zeer competitieve Amerikaanse markt, vooral op het gebied van creditcards. Bunq reageert nuchter: “Gelukkig is Amerika het land van de mogelijkheden, waar je het gewoon nog een keer probeert als het de eerste keer niet lukt.” Een echte bank wordt Bunq voorlopig dus niet in de VS, al mogen ze sinds vorig jaar wel een aantal beleggingsdiensten aanbieden aan Amerikaanse klanten.
Overlast in Limburg door rook van natuurbranden over de grens
De brandhaarden liggen op slechts enkele tientallen kilometers van de Nederlandse grens. Mensen in de omgeving wordt geadviseerd om ramen en deuren dicht te houden en de mechanische ventilatie uit te zetten. In het Belgische natuurgebied de Hoge Venen, zo’n 30 kilometer ten zuidoosten van Maastricht, probeert de brandweer met man en macht een grote veenbrand onder controle te krijgen. Deze brand beslaat inmiddels meer dan 850 hectare.
Bij de bluswerkzaamheden is ook de Duitse brandweer aanwezig. Die heeft zelf echter ook te maken met een brand, namelijk nabij Hürtgenwald, die sinds donderdag woedt. De afgelopen nacht verliep volgens de hulpdiensten positief: het Duitse leger heeft brandgangen in het bos aangelegd, waardoor het vuur minder snel kan overslaan naar aangrenzende terreinen.
Volgens een woordvoerder van de veiligheidsregio Zuid-Limburg is er alvast gepolst of de Nederlandse brandweer eventueel kan bijspringen, maar er ligt nog geen officieel verzoek op tafel. De brand in België is lastig te bestrijden. Turf, het voornaamste brandmateriaal, bestaat uit afgestorven plantenresten en veenbranden woekeren vaak ondergronds door. Vijftien jaar geleden zou in hetzelfde natuurgebied een vergelijkbare brand zo’n 1600 hectare hebben verwoest.
Hieronder beelden van de bosbrand die over de grens in Duitsland woedt:
Oma verkracht, opa dwangarbeider: voor altijd getekend door de oorlog
Op 4 (Dodenherdenking) en 5 mei (Bevrijdingsdag) staan we uitgebreid stil bij de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog. Maar voor Nederlanders in Nederlands-Indië (het huidige Indonesië) kwam de bevrijding pas op 15 augustus 1945, na de capitulatie van Japan. Op steeds meer plekken in Brabant wordt daarbij stilgestaan. “Er werd thuis niet of nauwelijks gesproken over wat hen is overkomen. Het Indisch zwijgen.”
Hans van de Ven (63) uit Udenhout komt uit een echt militair geslacht. Zijn vader Jacques zat als matroos bij de marine en zijn opa Johan was sergeant in het Koninklijk Nederlandsch-Indisch Leger (KNIL). Zelf schopte hij het tot kapitein bij de Koninklijke Marechaussee, maar is inmiddels met pensioen.
Gezin uit elkaar gescheurd door oorlog
Die militaire achtergrond is van grote invloed op de levensgeschiedenis van de familie. Opa Jacques Hoevelaken treedt toe tot het KNIL en leert in Nederlands-Indië zijn Indische vrouw Elizabeth van Hoof kennen. Ze trouwen en krijgen samen zes kinderen, drie jongens en drie meisjes, van wie zijn moeder Willy de oudste is. Als de Japanners in 1942 de Nederlandse kolonie aanvallen, wordt het gezin uit elkaar gescheurd. Oma Elizabeth en moeder Willy belanden in een kamp, de rest van de kinderen wordt ondergebracht bij gastgezinnen.
“Ze hebben in het kamp een afschuwelijke tijd meegemaakt. Mijn oma is verkracht door de Japanners en kreeg een kind. Dat heeft ze afgestaan, ze wilde er niets mee te maken hebben”, zegt Hans. Het heeft haar voor het leven getekend. Volgens Hans heeft ze er nooit met een woord over gesproken. “Ze was heel erg teruggetrokken. Op feestjes zat ze alleen maar, zei niets. Die heeft er echt iets aan overgehouden.”
Opa dwangarbeider aan de Birma-spoorlijn
Niet alleen oma hult zich in stilzwijgen over wat haar is overkomen, ook zijn opa houdt de kaken stijf op elkaar. “Hij is gevangengenomen en heeft als dwangarbeider aan de Birma-spoorlijn moeten werken. Hij kwam graatmager terug en moet een vreselijke tijd hebben gehad.” Deze ruim 400 kilometer lange spoorlijn, die door krijgsgevangenen en dwangarbeiders tussen 1942 en 1944 is aangelegd in Thailand en Birma, wordt ook wel de dodenspoorlijn genoemd. Naar schatting 100.000 van hen komen om door uitputting, honger, mishandeling en ziektes.
Het gezin vertrekt na de oorlog naar Nederland, maar opa moet alweer snel terug. De onafhankelijkheidsstrijd is uitgebroken in Nederlands-Indië en er volgt een bloedige strijd die vier jaar duurt. In 1949 vertrekken de Nederlanders definitief en heet de voormalige kolonie voortaan Indonesië.
Moeder vluchtte in fantasieverhalen
Hans probeert te praten met zijn moeder over haar kampverleden, maar ook zij laat weinig los. “Ze vertelde flarden. Maar als je verder vroeg, dan kwamen de meest fantastische verhalen waar niks van klopte. Alsof ze in een soort droomwereld vluchtte om maar niet er aan terug te denken.” Zijn moeder is twintig jaar geleden overleden en was volgens Hans “een echt lieve vrouw, die niemand kwaad deed”.
Maar in 1970 komt zijn broer thuis met een vriend en ze ontploft. “Ze zag direct dat het een kind was van een Japanner en een Indonesische. ‘Die komt er niet in’, riep ze. Ik heb haar nog nooit zo boos gezien. Terwijl hij er zelf natuurlijk ook niets aan kon doen en zijn moeder waarschijnlijk hetzelfde was overkomen als mijn oma. Dat trauma moet heel diep hebben gezeten.”
Herdenking in Tilburg
Dat verleden en die verschrikkingen moeten niet worden vergeten. Samen met Humphrey Martherus en Marjet Pals heeft hij vijf jaar geleden het Burgerinitiatief Nederlands-Indië Herdenking Tilburg opgezet om een jaarlijkse herdenking te houden in het Vrijheidspark in de stad. “We hebben het over 4 en 5 mei, maar in Nederlands-Indië duurde de oorlog tot 15 augustus. Ook dat waren Nederlanders, die onder het juk van de Japanners gebukt gingen. Daarbij stilstaan was hard nodig. Het is mooi te zien dat er vorig jaar ongeveer driehonderd mensen bij aanwezig waren.”
De herdenking begint deze zaterdagavond om zeven uur in het Vrijheidspark in Tilburg. Hieronder vind je een overzicht van andere herdenkingen die vandaag worden gehouden in Brabant.
Onderwerp van artikel
Wanneer een sekswerker en een kunstenaar elkaar ontmoeten, ontstaat er iets bijzonders: SM-meesteres en fotograaf creëren opvallende kunst over BDSM.
Wat gebeurt er als je een sekswerker en een kunstenaar bij elkaar zet? Jawel, dan gebeurt er iets spannends. Dat moeten de samenstellers van de tentoonstelling Sexhibition in Den Bosch ook gedacht hebben. Door middel van speeddaten werden zeven sekswerkers en kunstenaars aan elkaar gekoppeld. SM-meesteres Eve* en kunstenaar Hanneke Wetzer werden een koppel dat perfect bij elkaar paste. Dat zorgde voor bijzondere foto’s en goede gesprekken.
Hanneke, kunstenaar en fotograaf, wist helemaal niets van het werk van SM-meesteres Eve, die tegen betaling zorgt dat mensen die dat willen, zich onderdanig opstellen. BDSM heet dat, een verzamelterm voor seksuele praktijken waarbij onderwerping en machtsuitwisseling een rol spelen. Hanneke: ”Ik ben dus, na lange gesprekken, een keer met Eve mee geweest naar zo’n BDSM sessie. Ik wilde eens meemaken hoe dat nu gaat tussen zo’n meesteres en een sub (onderdanige). Ik wist niet wat ik ging tegenkomen, maar ik wilde het wel vastleggen, als een fly on the wall. Observeren en voelen wat de sfeer is.”
En dat lukte wonderwel erg goed. Hanneke zat in dezelfde ruimte als waar Eve bezig was met haar klant en werd amper opgemerkt. Eve vergat dat ze een toeschouwer had: “We waren aan het einde van de sessie en ik keek op en zag haar in een hoekje zitten. Ze bleek al een half uur klaar te zijn met fotograferen. Maar ik zat zo in mijn spel dat ik het niet had gemerkt.” Hanneke: “Het erbij zijn voelde als een soort roes waar fantasiewereld en realiteit door elkaar heen vloeien, op de foto’s is dat goed te zien.”
Terwijl op de monumentale eerste verdieping van poppodium Willem Twee de Sexhibition wordt opgebouwd, vertelt Meesteres Eve dat het imago van BDSM nog steeds te wensen overlaat. “Het wordt als gewelddadig en pijnlijk gezien, maar wat ik ervaar met mijn klanten is juist liefde en zachtheid. Ik hoop eigenlijk dat mensen dat ook zien aan het werk van Hanneke. Ik hoop dat ze voortaan wat zachter denken over BDSM.”
Kunstenaar Hanneke is het met haar eens: “Die zorgzaamheid was heel mooi om te zien en te voelen. Het draait volledig om consent. Niets gebeurt zonder instemming van de ander. Iets dat je in de normale wereld nog wel eens mist. Ik zou me bij Eve veiliger voelen als op het Stratumseind, waar iedereen zomaar een hand op je kont kan leggen.”
De foto’s, een drieluik, laten dus zien hoe Eve aan het werk is met haar klant. Op een hele zachte manier. Hanneke maakte op een speciale manier foto’s: “Ik heb met de camera een dubbele opname gemaakt. Ik heb eerst een foto van het gezicht gemaakt en toen van de handen. Door twee keer te drukken komen ze over elkaar heen. Het moest in één keer goed zijn.”
De kunstwerken die te zien zijn op de tentoonstelling moeten het gesprek over sekswerk stimuleren, vertelt Eve. “We willen allemaal gezien worden, gehoord worden en geliefd zijn. Als je elkaar op dit niveau ontmoet dan vervagen vooroordelen. Ik hoop heel erg dat dat tussen kunstenaars en hun muze (de sekswerkers) is gebeurd, maar dat kan straks ook weer met de bezoekers. We willen echt het gesprek aangaan.”
Dat kan ook letterlijk, want niet alleen bij de tentoonstelling, maar ook bij het publieksprogramma eromheen, zijn altijd sekswerkers aanwezig waar je mee in gesprek kunt komen. Bij het kunstwerk over SM-meesteres Eve staat een brievenbus, waarin vragen aan Eve gesteld kunnen worden. Ze gaat proberen ze allemaal te beantwoorden. *Eve is niet de echte naam van de SM-meesteres. Haar echte naam is bij de redactie bekend.
