Tientallen gewond bij demonstraties in Bologna na overlijden van arrestant
Gisteren sloeg de stemming in Bologna om: tijdens demonstraties tegen de dood van Abderrahim Fakir raakten ruim zestig agenten gewond — en ook vier betogers liepen letsel op. De politie meldt dat er flinke schade is aangericht in de stad: winkelramen zijn ingeslagen, auto’s in brand gestoken en geldautomaten vernield. Het Openbaar Ministerie is nu op zoek naar de daders van het geweld.
De protesten speelden zich af op twee pleinen. Op het ene plein bleef het vreedzaam: duizenden mensen kwamen daar samen om hun steun te betuigen aan de familie van Fakir. Op het andere plein daarentegen brak het geweld los — onder meer met vuurwerk dat richting de politie werd gegooid.
Burgemeester Lepore reageerde scherp op Instagram: “Iedereen die denkt geweld met geweld te kunnen beantwoorden, negeert de rechtsstaat.” Ook premier Giorgia Meloni sprak haar afschuw uit over het geweld tegen de politie — en noemde het “onaanvaardbaar”. Tegelijkertijd riep ze op tot een grondig onderzoek naar hoe het zo ver kon komen bij de arrestatie van Fakir.
Fakir overleed gisteren tijdens een politie-interventie zondag. Volgens Italiaanse media was de 43-jarige man op dat moment agressief en zou hij lijden aan een psychose. Hij had onder meer tegen een auto geslagen die een garage inreed, en daarna ook een politiewagen geraakt. Agenten probeerden hem eerst te kalmeren, maar toen dat niet lukte, gebruikten ze pepperspray. Op beelden van een omstander is te zien hoe twee agenten op hem zitten — terwijl Fakir meerdere keren om hulp roept. Hij blijft uiteindelijk levenloos op de grond liggen.
(Let op: de beelden zijn heftig.)
De betrokken agenten zijn 23 en 28 jaar oud. Ze zijn niet geschorst, maar werken momenteel niet: de ene is met verlof (al eerder gepland), de andere met ziekteverlof.
Zorgan Hamid, de zwager van Fakir, veroordeelt het geweld van demonstranten duidelijk: “We vragen niet om wraak, maar om gerechtigheid.” Hij was zelf aanwezig bij de demonstraties, samen met andere familieleden. Volgens hem heeft de politie haar taak niet goed vervuld — en ook de ambulancebroeders zouden passief hebben toegekeken terwijl Fakir stierf. “Degenen die fouten hebben gemaakt, moeten zich verantwoorden.”
Duurzaam kantoor krijgt dankzij gasgeneratoren voorrang op het stroomnet
Een leegstaand gebouw komt weer tot leven — maar niet zonder een paar technische trucjes
Ruim tien jaar stond het oude Rabobank-hoofdkwartier naast Utrecht Centraal gewoon… stil. Geen mensen, geen activiteit, alleen een grote, lege schil. Nu is het anders: hijskranen staan overeind, vrachtwagens rijden heen en weer met bouwmateriaal, en er wordt dagelijks hard gewerkt. Na een grondige renovatie wordt het een modern, energiezuinig kantoor — én het gebruikt geen aardgas.
Behalve dan… twee gasgeneratoren in de kelder. Die zijn nodig om stroom te kunnen opwekken wanneer het net extra druk voelt. En ja: die generatoren draaien op gas. Maar hier is het verschil: ze leveren juist extra stroom aan het net op piekmomenten — waardoor er elders géén stroomuitval is. Zonder die generatoren had netbeheerder Stedin het gerenoveerde gebouw simpelweg niet op het stroomnet mogen aansluiten.
“Dit gebouw was zo lang buiten gebruik dat het eigenlijk geen fatsoenlijke stroomaansluiting meer had”, legt Eppo Danser, commercieel directeur van ontwikkelaar Schroders Capital Real Estate, uit.
In de tussentijd raakte het stroomnet in Utrecht gewoon overvol. Het nieuwe kantoor — dat straks De Nieuwe Tuin gaat heten — zou jarenlang hebben moeten wachten op een aansluiting. Samen met Stedin vonden ze een oplossing: door de generatoren mee te nemen in het ontwerp, kon het gebouw helpen de druk op het net te verlichten. En dat telt — want volgens de regels mogen netbeheerders precies zulke ‘congestieverzachters’ voorrang geven bij aansluiting.
Een eerste in Nederland — maar misschien niet de laatste
Volgens Warmold ten Zijthoff, regiodirecteur Utrecht bij Stedin, is De Nieuwe Tuin het eerste project in Nederland dat dankzij eigen gasgeneratoren toegang kreeg tot het stroomnet. Er lopen wel al onderhandelingen met andere bedrijven, maar op dit moment is het nog een heel klein clubje: “Op één hand te tellen”, zegt hij. Toch verwacht hij dat dit aantal snel groeit. “Veel meer klanten zullen op deze manier gaan denken — als ze toch toegang willen krijgen tot het net.”
Let wel: op dit moment is het vooral interessant voor grote projecten. Kleine bedrijven merken ook steeds vaker dat ze problemen krijgen met aansluiting, maar voor hen is deze oplossing (nog) niet haalbaar.
Niet gratis, niet eenvoudig — maar wel noodzakelijk
Om die generatoren überhaupt te kunnen plaatsen, moest de ontwikkelaar eerst ruimte kopen — en daarna de apparaten daar ook nog eens technisch perfect installeren. “Dat is een echt technisch huzarenstukje”, zegt Danser. En het heeft een prijs: “Dit gaat om substantieel hoge bedragen — vele miljoenen euro’s extra.” Een exact cijfer noemt hij niet, maar het is duidelijk: dit is geen luchtige beslissing.
Toch lukte het om het financieel rond te krijgen. “Weinig andere marktpartijen kunnen dit soort grote projecten dragen”, benadrukt Danser. En toch: zonder deze oplossing had de bouw nog jaren op zich laten wachten.
Stedin vergoedt bedrijven voor het gebruik van hun generatoren — maar realistisch gezien verdien je die kosten er niet mee terug. De keuze is vaak simpel: meewerken als ‘congestieverzachter’, of jaren wachten of helemaal stoppen.
Netcongestie is nu gewoon onderdeel van het vak
Vroeger was de stroomaansluiting voor ontwikkelaars een formaliteit — iets wat je pas laat in het proces bekeek. “Nu is het het eerste waar we naar kijken: welke vermogensaansluiting heeft een gebouw?”, zegt Danser. Netcongestie hoort nu bij de dagelijkse werkelijkheid. Gelukkig is De Nieuwe Tuin nog een uitschieter:
“Ik heb nog niet eerder meegemaakt dat het zo’n ingewikkelde puzzel was.”
Amerikaanse militairen onder vuur in de Golfregio – dodental stijgt naar minstens 17
Isabella Gonzales, een jonge soldaat uit Texas, zat nog maar vorig jaar op de middelbare school. Na haar diploma ging ze meteen het leger in – en verloor vrijdag haar leven bij een Iraanse raketaanval op een Amerikaanse luchtmachtbasis in Jordanië. Een dag later sneuvelde ook eerste luitenant Tyler James Feehan uit Hawaï, waarschijnlijk als gevolg van dezelfde aanval. Volgens bronnen richtte Iran een ballistische raket precies op de wooncontainers waar Amerikaanse militairen sliepen en woonden.
De VS heeft al jarenlang troepen in de regio gelegerd: zo’n 40.000 man op 19 verschillende locaties. Hoewel die bases vaak beschermd zijn door luchtafweer, blijkt Iran steeds vaker in staat om serieuze schade toe te brengen – met drones én raketten. “Het valt op hoe nauwkeurig Iran zijn aanvallen uitvoert”, zegt Martijn Kitzen, bijzonder hoogleraar krijgswetenschappen. “Hun inlichtingen zijn scherp. Sommige analisten suggereren dat China en Rusland hierbij mogelijk een rol spelen. De raketaanval in Jordanië trof bijvoorbeeld vrijwel zeker de exacte containers waar Amerikanen in verbleven – en hoewel die gepantserd zijn, helpt dat weinig tegen een directe hit.”
Een derde Amerikaanse militair wordt nog vermist. Maar aangezien er stoffelijke resten zijn gevonden op de basis in Jordanië, is de kans groot dat ook deze persoon is omgekomen. En zaterdag sneuvelde nog een 30-jarige sergeant in Irak tijdens een ‘gecontroleerde ontploffing’ van een neergehaalde Iraanse drone. Daarmee staat het officiële dodental nu op minstens zeventien.
Iran had al drie andere aanvallen uitgevoerd op Amerikaanse troepen in de week voorafgaand aan de raketaanval van vrijdag – met tientallen gewonden tot gevolg. Sinds de oorlog eerder deze maand weer opvlamde, raakten al bijna honderd Amerikaanse militairen gewond. Het Pentagon geeft niet alle incidenten bekend, zegt het zelf – vanwege ‘operationele veiligheid’.
De spanningen escaleerden nadat de VS en Israël op 28 februari gezamenlijk een aanval uitvoerden op Iran. De eerste harde klap volgde begin maart: een drone-aanval op een Amerikaanse basis in een haven in Koeweit. Daarbij kwamen zes militairen om en raakten zo’n dertig anderen gewond – zij werkten in een relatief onbeschermd gebouw, onderdeel van een bevoorradingseenheid. Een maand later stortten twee Amerikaanse tankvliegtuigen in het westen van Irak op elkaar; zes militairen kwamen om bij de crash, het andere toestel moest noodlanden. Ook in Noord-Irak, Saoedi-Arabië en boven de Arabische Zee vielen Amerikaanse slachtoffers.
Tegelijkertijd zijn er in Iran al ruim 3600 doden gevallen bij de duizenden luchtaanvallen van de VS en Israël in de afgelopen vier maanden – veelal burgers. Dit weekend bombardeerden Amerikaanse strijdkrachten bruggen, wegen en tunnels in het zuiden van Iran. Analisten vrezen dat dit pas het begin is. En ja: sommigen sluiten niet uit dat de VS op termijn zelfs grondtroepen naar het gebied zal sturen – een optie die politiek enorm gevoelig ligt in eigen land.
Ouders van verhongerde baby krijgen levenslang in Duitsland
Een onvoorstelbare tragedie in Brunsbüttel
Het kleine meisje overleed op 26 september 2025 in de woning van haar ouders in het noordelijke Brunsbüttel. Volgens de aanklagers kreeg ze ruim een maand lang te weinig eten en drinken — zodanig dat ze ernstig uitgemergeld raakte en uiteindelijk in haar eigen bed stierf. Forensisch onderzoek toonde aan dat ze bij haar overlijden slechts 2821 gram woog: bijna 200 gram minder dan bij haar geboorte. Haar oogkassen waren ingevallen, haar botten staken duidelijk door haar huid heen. De voorzitter van de rechtbank noemde de zaak ‘een die je sprakeloos achterlaat’. Het Openbaar Ministerie sprak van ‘ondraaglijk lijden’ in de laatste weken van haar leven — een reden om de ouders niet alleen te vervolgen voor dood door nalatigheid, maar ook voor moord. Justitie vond dat er sprake was van wreedheid.
‘We waren gewoon overbelast’
Tijdens het proces legden de ouders uit dat ze zich enorm overbelast voelden. Naast de pasgeborene hadden ze ook een driejarige tweeling. De vader had slechts tijdelijk werk, en het gezin worstelde met geldgebrek — de huur werd zelfs betaald door de sociale dienst. De moeder had volgens deskundigen last van depressies, paniekaanvallen en was afhankelijk van pijnstillers. Toch concludeerden psychiaters dat beide ouders volledig toerekeningsvatbaar waren. Ze gaven toe dat ze ongeveer twee weken voor het overlijden merkten dat hun dochter gewicht verloor. Ze probeerden haar vaker borstvoeding te geven en ook met een fles, maar toen ze uit de fles weigerde te drinken, stelden ze een bezoek aan de kinderarts uit. Ze verwijzen naar hun tweeling, die eerder ook gewichtsschommelingen had gehad — en zich uiteindelijk normaal ontwikkelde. De rechtbank vond echter dat ze moesten inzien dat de toestand van hun jongste kind levensbedreigend was.
Hulpverlening die te weinig zag
Medewerkers van het Duitse Jugendamt (jeugdzorg) kwamen meerdere keren langs — maar altijd aangekondigd. Volgens de aanklagers maakten de ouders vlak voor elk bezoek snel schoon, waardoor de situatie minder wanhopig leek dan die in werkelijkheid was. Één medewerker verklaarde zelfs dat ze de baby tijdens een huisbezoek niet eens had gezien. Uiteindelijk oordeelde justitie dat de betrokken hulpverleners wel degelijk volgens de regels hadden gehandeld. De gemeente kondigde wel aan dat ze het hulpaanbod voor jonge ouders gaat uitbreiden én de werkwijze van het Jugendamt gaat aanpassen.
De laatste minuten
Tijdens de rechtszaak werd de opname van het alarmnummer afgespeeld. De ouders belden nadat hun dochter niet meer ademde. Een centralist legde de moeder stap voor stap uit hoe ze hartmassage moest geven. Ze telde hardop mee terwijl ze haar baby probeerde te reanimeren — maar de hulp kwam te laat. De verdediging noemde het een tragisch geval van overbelasting en vroeg om veroordeling voor dood door schuld. De rechtbank ging daar niet mee akkoord. Volgens de rechters hadden de ouders bewust het risico aanvaard dat hun dochter zou overlijden. Daarom kregen ze allebei een levenslange gevangenisstraf wegens moord.
Wielrenner Artz gehinderd tijdens sterke tijdrit: ‘Gewoon geen respect’
Wielrenner Huub Artz (24) uit Wintelre reed dinsdag vroeg een van de sterkste tijdritten van zijn carrière in de Tour de France — en dat was ook te merken aan zijn tussentijden. Maar wat begon als een veelbelovende rit, eindigde in frustratie. Tijdens de afdaling werd hij twee keer onnodig gehinderd door ploegauto’s van XDS-Astana. En dat zat hem dwars — écht dwars.
“Tuurlijk was ik blij met de tussentijd en met hoe ik de klim had opgefietst”, vertelde Artz na afloop bij de NOS, “maar toen kwam de afdaling… en daar reden er ineens twee auto’s van Astana voor me. Ik moest ze in de bocht inhalen én hard remmen. Dat is gewoon superirritant — het haalt je volledig uit je ritme.”
Hij legt uit wat dat betekent: “Je moet opeens nadenken: heeft die chauffeur me gezien? Gaat hij opzij? Remt hij wel? Ik reed bijna de berm in, zo plotseling moest ik reageren.”
Artz denkt niet dat die momenten de uiteindelijke dagzege hebben bepaald — maar dat maakt het niet minder vervelend. “Als je alles in je werk stelt om een topuitslag neer te zetten, en dan vol moet remmen omdat een renner die sowieso niet meejaagt om de winst, twee auto’s op de weg heeft staan… dan vind ik dat best disrespectvol. Ik weet dat ze het niet expres doen, maar ja — het is gewoon geen respect.”
Een rit die op een ander spoor kon zijn
Bij de eerste twee tussenpunten was Artz zelfs sneller dan tijdritspecialist Joshua Tarling uit Groot-Brittannië. Maar vanaf het derde tussenpunt draaiden de rollen: Tarling maakte 17 seconden goed in de afdaling en eindigde uiteindelijk 28 seconden voor Artz. De dagzege ging naar Remco Evenepoel, die ruim 2,5 minuut sneller was dan Artz — die uiteindelijk als zestiende over de streep kwam.
Na afloop kwam een staflid van XDS-Astana persoonlijk zijn excuses aanbieden. Artz accepteerde ze — maar bleef duidelijk teleurgesteld.
“Heel sneu” — ook voor thuis
Zijn moeder Mieke was trots, maar ook ontstemd. In het radioprogramma Afslag Zuid vertelde ze: “Hij had die beklimming echt supergoed opgefietst.” Ze stond bij de finish te wachten, volgde hem via schermen — en merkte pas later dat er iets mis was. “Op een gegeven moment hoorden we dat hij vertraging had opgelopen. Bij de ploegbus hoorden we pas wat er precies gebeurd was.”
En hoewel Artz boos was, hield hij zich rustig. “Hij had zijn zinnen echt gezet op een goede tijdrit. En hij heeft zich goed kunnen beheersen.”
Ter illustratie: tijdens de verkenning op maandag reed hij al met 90 kilometer per uur naar beneden. “Dat je dan gehinderd wordt en bijna valt? Ik vind het heel sneu voor hem — dat hij net niet helemaal kon laten zien wat hij in zijn mars heeft.”
Twan (32) let even niet op na lange werkdag en rijdt fietsster (57) dood
Een simpele, rustige zomeravond – maar voor één vrouw uit Oss werd het een fatale kruising. Ze reed gewoon op haar fiets over het fietspad toen ze door een zware werkauto werd aangereden. De klap was zo hard dat ze met zwaar hersenletsel naar het ziekenhuis in Nijmegen werd gebracht… en daar een dag later overleed.
De bestuurder? Twan S., 32 jaar, uit Vinkel. Hij had die dag al de hele tijd gevels gevoegd – een zware, vermoeiende klus. Tegen de avond reed hij moe naar huis, met zijn Nissan Patrol én een aanhanger vol spullen. Via de Beethovengaarde en Lisztgaarde kwam hij Oss uit, richting de Joannes Zwijsenlaan. Hij nam de verkeersdrempels rustig, maar op de kruising met de Zwijsenlaan ging het plotseling mis.
Wat er precies gebeurde, is nog steeds onduidelijk
Twan zag de 57-jarige fietsster totaal niet aankomen. Pas toen ze recht voor zijn auto stond, besefte hij wat er gebeurde – maar dan was het al te laat. Ze viel, raakte zwaargewond, en hij reed snel een stukje achteruit (zijn auto stond op haar fiets). Meteen riep hij om hulp en liet 112 bellen.
In de rechtszaal in Den Bosch zat een man die duidelijk kapot was. Achter hem zat de familie van de vrouw – ook kapot, ook verdrietig. Er is nooit contact geweest tussen beide kanten, maar de familie vond het wel belangrijk om te horen dat Twan oprecht spijt had en graag met hen in gesprek wilde om zijn medeleven te uiten.
Hij begrijpt zelf ook niet hoe hij haar over het hoofd kon zien. Misschien door de brede raamstijl van zijn auto? De officier van justitie kon het ook niet verklaren – maar wel vaststellen dat Twan haar op meerdere momenten had kunnen zien. En toch keek hij niet naar links. Terwijl hij maar 14 km/u reed.
Een vervelend extra detail: THC in zijn bloed
De avond ervoor had Twan geblowd. En ja – bij de aanrijding zat er nog net iets te veel THC in zijn bloed. Niet genoeg voor een ‘volledige’ intoxicatie, maar wel genoeg om zijn reactievermogen te vertragen. Dat vond de familie van de vrouw erg pijnlijk om te horen. Ze staan sterk tegen drugs.
De officier noemde zijn gedrag daarom ‘aanmerkelijk onvoorzichtig’. Geen celstraf, maar wel de maximale taakstraf van 240 uur én een voorwaardelijke celstraf van vier maanden. Ook moet Twan een jaar lang zijn rijbewijs inleveren – en als hij binnen een jaar weer fout gaat, wordt het voorwaardelijk ingetrokken.
Wat na de botsing overbleef
Twan heeft zijn klusbedrijf stopgezet. De nasleep van de dodelijke aanrijding was te zwaar. Nu werkt hij in loondienst – en rijdt zo min mogelijk. Zijn advocaat vond een taakstraf terecht, maar had meer twijfels over het rijbewijs-inleveren. En dan is er nog de civiele zaak: de verzekering van de vrouw betaalde 70.000 euro aan haar familie… maar wil dat bedrag nu terugvorderen van Twan, omdat hij onder invloed reed. De uitspraak daarover komt op 4 augustus.
Ben jij geïnteresseerd in rechtbankverhalen? Abonneer je dan op onze podcast en mis niks over criminaliteit en rechtszaken in Brabant. Hier vind je alle verhalen over misdaad en criminaliteit. Wil je meer afleveringen beluisteren van onze podcast Misdaad Uitgelegd – In de rechtbank? Ga dan naar je favoriete podcast-app (Spotify, Apple of Podimo) of kijk hier voor alle podcasts van Omroep Brabant.
