Gekrulde staarten verdwijnen: Waarom dierenactivisten naar de rechter stappen
Varkens kunnen in elkaar hun staartjes bijten als ze zich vervelen of gestrest zijn. Dat is een groot probleem voor boeren, omdat het lelijke wonden veroorzaakt die kunnen leiden tot infecties. Boer Jan Overesch uit Raalte heeft daar twintig jaar geleden een einde aan gemaakt: al zijn varkens mogen hun krulstaartjes houden. “Eigenlijk is het in Europa verboden om die staarten af te knippen, dus ik ben er gewoon mee gestopt”, vertelt hij. Dat betekende wel dat hij zijn stallen moest aanpassen. “Ik maakte de hokken veel groter: van 1 meter naar 2,5 meter. Mijn varkens kunnen ook naar buiten, en krijgen stro om te snacken en mee te spelen, in plaats van op beton te liggen.”
Sinds 1991 is er een Europees verbod op het afbranden van varkensstaarten, maar uit schattingen blijkt dat minimaal 90 procent van de Nederlandse boeren dit negeert. Dierenorganisatie Varkens in Nood zegt zelfs dat het om 98 tot 99 procent gaat. De overheid controleert niet streng, omdat de wet uitzonderingen toestaat als alle andere maatregelen tegen bijten niet werken. In de praktijk branden bijna alle boeren de staartjes van biggen af, als een soort noodoplossing.
Varkens in Nood vindt dit onacceptabel en stapt naar de rechter om de overheid te dwingen het verbod te handhaven. Vandaag begint de rechtszaak. “Het afbranden van staartjes is enorm pijnlijk voor biggen, en gebeurt zonder verdoving”, zegt Frederieke Schouten, oud-dierenarts bij de organisatie. “We willen dat de overheid stopt met wegkijken. Varkens hebben al dertig jaar recht op een omgeving waarin ze kunnen wroeten en ontdekken. Dan bijten ze niet meer in elkaars staarten en is afbranden niet nodig.” Volgens Schouten doen landen als Zweden en Finland het al veel beter, en is ook Engeland bijna gestopt met de praktijk.
De varkenssector vindt de rechtszaak onnodig. “Het is zonde van tijd en geld, want wij willen ook van het couperen af”, zegt Linda Verriet van de Producentenorganisatie Varkenshouderij (POV). “Bijna alle boeren zijn ermee bezig hoe we dat kunnen bereiken, maar we hebben hulp nodig van andere partijen.” De sector wil bijvoorbeeld dat de overheid de regel schrapt dat gebeten varkens niet meer op transport mogen. Ook benadrukt Verriet dat duurzamere stallen geld kosten. “We moeten bereid zijn meer te betalen voor ons vlees, ongeveer 1 euro extra per 100 gram varkensvlees.”
Volgens Verriet is het aantal boeren dat nog coupeert gedaald naar zo’n 80 procent. Maar Varkens in Nood vindt dat niet snel genoeg gaan. “We moeten stoppen met deze wrede praktijken. Pas de stallen aan het varken aan, niet andersom.” De rechter doet naar verwachting over zes weken uitspraak. Het ministerie van Landbouw laat weten ‘de uitspraak af te wachten en niet vooruit te lopen op de uitkomst’.
Tien doden bij Russische raketaanval op vrachtschip in de Zwarte Zee
Een Russische aanval op een vrachtschip voor de kust van Odesa heeft tien mensen het leven gekost. Dat zeggen Oekraïense autoriteiten. Aan boord waren in totaal zeventien opvarenden, afkomstig uit India en Syrië, plus één Oekraïner. Acht bemanningsleden wisten te worden gered.
Het schip, de Golden Leo, voer onder de vlag van Guinee-Bissau en is eigendom van een Turks bedrijf. Het had net de haven van Odesa verlaten, volgeladen met graan. “Deze aanval laat geen ruimte voor illusies”, reageert de Oekraïense minister van Buitenlandse Zaken Sybiha. “Het Rusland van Poetin geeft niet om wie het doodt: Oekraïners of burgers van welk ander land dan ook. Voor Poetin telt een mensenleven niet; alleen zijn criminele doelstellingen doen ertoe.”
Rusland heeft nog niet gereageerd op het incident. De afgelopen weken heeft het land de aanvallen op diepzeehavens in het zuiden van Oekraïne opgevoerd. Vanuit die havens worden grote hoeveelheden graan en andere belangrijke producten verscheept. Moskou zegt dat het deze aanvallen uitvoert als vergelding voor Oekraïense drone-aanvallen op Russische tankers en vrachtschepen, vooral in de Zee van Azov.
Zaterdag kwam er al één persoon om het leven bij een Russische aanval op een ander vrachtschip, dat onder de vlag van Antigua en Barbuda in de buurt van Odesa voer. Een dag daarvoor werden nog drie mensen gedood bij Russische aanvallen op Odesa en Mykolajiv.
Merel en Demi: Vriendinnen door dik en dun, allebei met een hersentumor
Merel van Vlerken (32) uit Mierlo en Demi Winkens (29) uit Helmond zijn al jaren de beste vriendinnen. Vroeger draaide het om feesten, vakanties en eindeloos lachen. Maar in korte tijd veranderde hun leven compleet. Eerst kreeg Merel te horen dat ze een hersentumor heeft. Ongeveer een jaar later kreeg Demi hetzelfde nieuws. Hun wereld staat op z’n kop, maar één ding blijft: ze laten elkaar niet los.
Bij Merel werd de tumor vier jaar geleden bij toeval ontdekt. Op een feestje wilde ze in iemands armen springen, maar dat mislukte. Ze viel op haar hoofd en belandde met een ambulance in het ziekenhuis. Op de hersenscans was een plekje te zien. Twee jaar later, bij een volgende scan, was dat plekje gegroeid. “Ik werd in de auto gebeld dat het om een hersentumor ging en dat ik geopereerd moest worden. Ik dacht echt: oké, ik rijd hier bijna tegen een boom.” Na de operatie stond Demi direct voor haar klaar. Ze nam twee weken zorgverlof op, sliep bij haar vriendin en hielp haar met bijna alles. “We waren echt dag en nacht samen”, vertelt Merel. “Demi en mijn broer waren mijn steunpilaren.” Demi probeerde rust uit te stralen om Merel niet extra ongerust te maken. “Maar vanbinnen dacht ik soms: wat gebeurt hier allemaal?” Toch twijfelde ze geen moment. “Wat ik kon doen, wilde ik gewoon doen.”
Een jaar later werden de rollen omgedraaid. Demi merkte dat ze met haar linkeroog steeds slechter zag. Ze drong aan op verder onderzoek en kreeg uiteindelijk een MRI-scan. Ook zij had een hersentumor. Daarnaast bleek ze de zeldzame ziekte van Cushing te hebben, veroorzaakt door de hormoonproducerende tumor. “Maar een op de miljoen mensen krijgt deze ziekte”, zegt Demi. Er is weinig over bekend. Er volgde een hectische tijd waarin Demi van het kastje naar de muur werd gestuurd. In een paar maanden zag ze nog maar 40 procent.
Demi vond het spannend om het nieuws aan Merel te vertellen. “Zij zat zelf nog midden in haar herstel. Het voelde alsof alles voor haar opnieuw begon.” Merel was eerst sprakeloos en intens verdrietig. Daarna vroeg ze meteen wat ze voor haar vriendin kon doen. Toen Demi kort daarna met spoed werd geopereerd, bracht Merel haar samen met een andere vriendin naar het ziekenhuis. Ze liep met Demi naar dezelfde afdeling waar zij ook had gelegen. “Dat was confronterend, maar ook geruststellend”, zegt Merel. “Ik wist wat voor leed ik zelf had meegemaakt. Om dat dan bij je beste vriendin te zien, die ook zo lang voor jou heeft gezorgd, is heel heftig. Maar ik wist dat ze in goede handen was.”
Hun vriendschap veranderde door de ziekte. Waar ze vroeger veel uitgingen, zitten ze nu vaker samen op de bank met een theetje en een film. Toch merken ze dat ze geen feestjes nodig hebben. “We weten dat we dat niet nodig hebben om het leuk te hebben”, zegt Demi. Juist de herkenning maakt hun band bijzonder. Ze hoeven elkaar niet uit te leggen hoe angstig een scan of ziekenhuisafspraak kan zijn. Tegelijkertijd zijn sommige dingen moeilijker om tegen elkaar te zeggen. Goed nieuws of slecht nieuws voor de een kan confronterend zijn voor de ander. “Daar zijn we heel open over”, zegt Demi. “We gunnen elkaar alles.” Humor helpt ook. Ze maken grapjes, hebben zelfspot en proberen de ziekte niet altijd de hoofdrol te geven. “De ene keer voelt zij zich slecht en vrolijk ik haar op”, vertelt Demi. “De andere keer is het andersom.”
Merel en Demi zitten nog midden in hun ziekteproces. Bij Merel is het grootste deel van de tumor verwijderd. Ze gebruikt een nieuw medicijn dat de groei van het resterende deel moet afremmen. “Dat geeft hoop”, zegt ze. Zonder onderzoek was dat medicijn er niet geweest. Met haar beperkte energie en concentratie moet ze vaker een stapje terug doen. Bij Demi is tijdens een spoedoperatie een deel van de tumor weggehaald, waardoor haar zicht volledig is hersteld. Daarna kreeg ze bestralingen. Op haar eerste controlescan was onlangs te zien dat de tumor iets was gekrompen. Samen zijn de vriendinnen een inzamelingsactie begonnen voor meer onderzoek naar hersentumoren. “Toen het Demi ook overkwam, dacht ik: met dit verhaal moeten we iets doen”, zegt Merel. “We hadden dit allebei nooit willen meemaken. Maar nu we in deze situatie zitten, houden we elkaars hand vast.”
Wallaby in Middenmeer weer veilig thuis
Die ontsnapte wallaby die gisteren door Middenmeer sprong, is gelukkig weer gevangen. De politie meldde dat het dier, een kleine kangoeroe, voor flink wat opschudding zorgde in het dorp, volgens de regionale omroep NH. De hele dag werd er geprobeerd het beest te pakken te krijgen, en dat is uiteindelijk gisteravond laat gelukt.
“Een alerte jonge inwoner uit Middenmeer, die zelf op zoek was gegaan, vond de wallaby bij de voetbalvelden”, laat de politie weten. Het dier is inmiddels terug bij de eigenaar, hoewel onbekend is wie dat is. Sinds 1 juli 2024 mag je trouwens geen wallaby meer als huisdier nemen, maar mensen die er toen al een hadden, mogen hem houden tot ie overlijdt.
In samenwerking met Regionaal nieuws Binnenland Deel artikel:
Jan Rijpert klaar voor zijn 40e Vierdaagse: ‘Ik geniet van elke meter’
“Ik geniet van de eerste meters tot aan de Via Gladiola.” Dat zegt Jan Rijpert (70) uit Goirle, die op het punt staat om voor de veertigste keer mee te doen aan de Nijmeegse Vierdaagse. Hoewel hij altijd heeft gezegd dat dit zijn laatste zou zijn, begint het nu alweer te kriebelen voor volgend jaar.
Jan raakte begin jaren 70 besmet met het wandelvirus toen hij zich aansloot bij een wandelvereniging. Destijds vonden ze hem maar gek, omdat de meeste leden de Vierdaagse niet liepen. “Maar ik was eigenwijs en ging toch”, vertelt hij. Als zestienjarige viel hem direct de geweldige sfeer op: “Ik werd als het ware gedragen door de andere lopers. Het was zo gemoedelijk.”
De wandelaar zag de tocht door de jaren heen veranderen. “In het begin liepen er nog maar 14.000 deelnemers mee, vooral militairen. Nu zijn het er meer dan 45.000. Het blijft leuk, anders had ik het niet zo lang gedaan.” Zelf liep Jan eerst de 50 kilometer, stapte over naar de 40 en loopt nu al een paar jaar 30 kilometer per dag. “Het belangrijkste is dat je ‘m uitloopt en ervan geniet. Ik ben nooit begonnen met het idee dat ik de snelste zou zijn.”
Hoewel Jan in zijn eentje start, loop je tijdens de Vierdaagse maar zelden alleen. “Er lopen zoveel mensen mee. De ene kilometer maak je een praatje, daarna loop je weer even alleen. Het staat voor vriendschap.” Hard trainen hoeft hij niet meer; een goede basisconditie is genoeg. “Ik loop altijd veel. Sommige jaren liep ik 3500 kilometer, terwijl ik maar 2000 in de auto reed. Ik geef niks om autorijden.”
Met zijn vrouw sprak Jan af dat hij na deze veertigste keer stopt. “Ik zei dat ik ermee zou stoppen, maar ik denk niet dat dat gaat gebeuren”, lacht hij, terwijl hij door mappen met foto’s bladert. “Als dat mailtje weer binnenkomt, schrijf ik me gewoon weer in. Die 41e keer zit stiekem al in mijn achterhoofd.”
WK-winnaar Spanje pakt dikke buit: recordbedrag van 50 miljoen dollar
Het Spaanse elftal heeft niet alleen de wereldtitel gepakt, maar ook een dikke cheque. De winnaar van het WK mag namelijk maar liefst 50 miljoen dollar mee naar huis nemen. Dat is omgerekend zo’n 43,7 miljoen euro en een absoluut record in de geschiedenis van het toernooi.
Ook de andere teams gaan er niet met lege handen vandoor. Argentinië, dat de finale verloor, krijgt 33 miljoen dollar (zo’n 28,84 miljoen euro). De nummer drie, Engeland, mag rekenen op 29 miljoen dollar (25,34 miljoen euro), en Frankrijk, dat vierde werd, strijkt 27 miljoen dollar op (23,6 miljoen euro).
De FIFA heeft dit toernooi een pot van 655 miljoen dollar (558 miljoen euro) verdeeld onder de deelnemers. Dat is 50 procent meer dan tijdens het vorige WK in Qatar. Daarnaast krijgen alle landen een vergoeding voor hun deelname en voorbereidingen.
De bedragen per ronde, tegen de huidige wisselkoers:
– Kampioen: 43,7 miljoen euro
– 2e plaats: 28,84 miljoen euro
– 3e plaats: 25,34 miljoen euro
– 4e plaats: 23,6 miljoen euro
– 5e t/m 8e plaats: 16,6 miljoen euro
– 9e t/m 16e plaats: 13,11 miljoen euro
– 17e t/m 32e plaats: 9,61 miljoen euro
– 33e t/m 48e plaats: 7,87 miljoen euro
Oranje, onder bondscoach Ronald Koeman, verdiende zo’n 12,5 miljoen dollar (bijna 11 miljoen euro). Dat bedrag bestond uit 1,5 miljoen dollar voor de voorbereiding en 11 miljoen dollar voor het overleven van de groepsfase. Daarna was het toernooi voor Nederland afgelopen. Voor de KNVB bracht dit WK dus niet heel veel geld in het laatje, al was het toernooi de lucratiefste ooit, meldt persbureau Bloomberg.
De FIFA heeft zijn omzetverwachting na afloop naar boven bijgesteld. Voorzitter Gianni Infantino verwacht dat de inkomsten de 15 miljard dollar kunnen overschrijden. Ondanks dure tickets vulden meer dan 15 miljoen mensen de stadions in de VS, Canada en Mexico – ook een record. De FIFA belooft daarnaast meer te doen om voetbal wereldwijd te ontwikkelen.
Infantino hint alweer op een verdere uitbreiding van het aantal deelnemende landen. Dit toernooi steeg van 32 naar 48 landen, maar hij wil onderzoeken of dat in de toekomst naar 64 kan. Over een jaar vindt het WK voor vrouwen plaats in Brazilië, met 32 landen. In 2031 stijgt dat aantal naar 48.
