Hans (76) zag zijn leven niet meer zitten — en stak zijn appartement in brand
In januari stak Hans M. (76) uit pure paniek zijn appartement in Oisterwijk in brand. Het was de avond voor hij op straat zou staan: op 13 januari moest hij wegens een enorme huurachterstand van ruim €32.000 zijn woning verlaten. Geen idee meer wat hij moest doen, geen plek om heen — en dus pakte hij een fles spiritus, goot die over zijn bed en stak het vuur aan. Zonder zijn buren te waarschuwen. Zonder de brandweer te bellen. Gewoon weg — de trein in, richting Eindhoven.
Pas onderweg kreeg hij bericht dat zijn appartement in vlammen stond. Toen besefte hij pas wat hij had aangericht. De politie haalde hem uit de trein. Sindsdien zit hij in de cel.
Een man met twee gezichten
Bij eerste indruk is Hans een keurige, vriendelijke oudereman — iemand die je zonder problemen op een terras in het centrum van Oisterwijk zou zien zitten. Hij praat netjes, maakt makkelijk contact. Maar achter die buitenkant schuilde al jaren een diepe, onverwerkte ellende.
Hans leed al lang onder depressieve klachten. Hij ziet zijn kinderen niet meer. Zijn kleinkinderen heeft hij nooit ontmoet. En in plaats van hulp te vragen, schoof hij alles maar steeds verder uit — net zoals hij ooit leerde: ‘We mochten niet huilen, en nooit om hulp vragen.’
Op die avond van 12 januari kwam alle opgekropte spanning ineens los. ‘Ik was ten einde raad’, zei hij in de rechtszaal. ‘Ik zou op straat belanden. Met die schulden.’ En toen? Hij overwoog zelfs om in de vlammen te sterven.
Een straf met voorwaarden — en een kans op hulp
De officier van justitie had begrip voor de situatie… maar ook duidelijkheid over de gevolgen. Hans had zijn buren flink in gevaar gebracht — en daar hoort een straf bij: achttien maanden cel, waarvan tien voorwaardelijk. Dat betekent: als alles goed gaat, is hij over twee maanden weer vrij. Maar dan moet hij wel mee aan hulp — zoals de reclassering adviseert: naar een kliniek, om eindelijk te leren omgaan met problemen.
En Hans zegt: ja, dat wil hij graag. Hij heeft zelfs al een plekje geregeld. Misschien is het wel een opluchting — want thuis heeft hij geen plek meer. En met een afbetaling van slechts €50 per maand duurt het nog meer dan vijftig jaar voordat zijn huurschuld is afgelost. Daarbovenop staat nog een schuld van ruim €100.000 bij de belastingdienst.
Toch bleef Hans tijdens de zitting opvallend monter. Aan het einde wenste hij iedereen vriendelijk een ‘prettige dag’ — alsof hij, net als altijd, probeerde de zwaarte even opzij te schuiven.
Op 31 juli hoort hij of de rechtbank akkoord gaat met de eis van de officier van justitie.
Holleeder verlaat de EBI: overplaatsing naar strengere afdeling komt eraan
Holleeder zit een levenslange gevangenisstraf uit vanwege zijn rol in een reeks gruwelijke moorden. Al meer dan elf jaar zat hij in de meest beveiligde gevangenis van Nederland: de EBI (Eenheid Bijzondere Inrichtingen) in Vught. Maar dat gaat nu veranderen.
Begin deze maand meldde RTL Boulevard al dat Holleeder zou worden verhuisd naar een Afdeling Intensief Toezicht — een nog strenger regime dan de EBI. Dat besluit moest officieel nog worden goedgekeurd door staatssecretaris Claudia van Bruggen.
Interessant detail: zijn vorige ‘verlenging’ in de EBI dateert van februari 2026 — beslist door toenmalige staatssecretaris Arno Rutte. En dat terwijl er al eerder adviezen waren om hem juist weg te halen uit die zwaarste eenheid. De Raad voor de Strafrechtstoepassing en Jeugdbescherming had zelfs scherp gekritiseerd: volgens hen was het besluit om Holleeder in de EBI te houden ‘onredelijk en onbillijk’, en kon het gevaar ook met ‘minder ingrijpende middelen’ worden ingeperkt.
Waar Holleeder precies terechtkomt, en wanneer de overplaatsing plaatsvindt, is nog niet bekend. Zijn advocaat reageert wel positief: “In onze visie kon het niet anders.”
Dennis scoort als eerste het nieuwe PSV-shirt — en draagt het met hart en herinnering
PSV heeft vrijdagochtend het nieuwe thuisshirt voor het komende seizoen officieel gepresenteerd. En hoewel de Fanstore in het Philips Stadion pas later openging, stond er al een kleine, enthousiaste groep fans voor de deur — onder wie Dennis Verhoeven, een rasechte PSV-supporter met een heel bijzondere missie.
Zijn scootmobiel stond pal voor de winkeldeur. “Het nieuwe seizoen gaat beginnen, ik moet er klaar voor zijn”, zegt hij vastberaden — alsof hij niet alleen een shirt koopt, maar een belofte nakomt.
De sfeer was rustig, maar vol gevoel. Terwijl andere fans luchtig praatten over prijzen (“Je betaalt de helft zelf”, mompelde een moeder streng tegen haar tienerzoon) of grappen maakten over vakantiegeld (“We hebben het weer goed besteed”), was Dennis’ doel duidelijk: hij wilde het eerste zijn om het nieuwe shirt te kopen — en direct laten bedrukken.
En dat lukte.
Een shirt met meer dan kleur en logo
Wat opvalt aan het nieuwe shirt? Volgens Arne van Breugel, manager merchandising van PSV, is het vooral de kleurverdeling die anders is: het vlak waar normaal gesproken de sponsornaam wit blijft, is dit jaar rood — net als de rest van het shirt. “We hebben het vlak waarin Brainport staat nu rood gemaakt”, legt hij uit.
Maar voor Dennis ging het nooit om de techniek of de marketing. Het ging om Yasmine.
Op zijn nieuw gekochte shirt staat rugnummer 40, en de naam Yasmine. Niet zomaar een nummer — 40 is de leeftijd waarmee ze dit jaar op 1 januari overleed, na een epileptische aanval gevolgd door een hartinfarct.
“Yasmine was mijn vriendin. We leerden elkaar kennen bij PSV, en sindsdien gingen we altijd samen naar de wedstrijden.” Ze kreeg het kampioenschap helaas niet meer mee.
Een eerbetoon op het veld — en bij de gedenkplek
Dennis had al eerder een plek gevonden om zijn verdriet en liefde te verbinden met PSV: bij de gedenkplek voor overleden supporters, vlak bij het stadion. Daar legde hij tijdens de opening een laurierblad neer met de namen van zijn overleden vader Hein, broer Jan én Yasmine.
Vandaag keerde hij terug — shirt in de hand — en haalde het voorzichtig uit de tas. “Ik ben weer compleet, ze is er weer bij met de wedstrijden.”
Afgelopen seizoen droegen hij en Yasmine vaak shirts met de naam Danny Koevermans — een eerbetoon aan een speler die, net als Theo Lucius en Björn van der Doelen, “zo gewoon bleef”. Dit seizoen draagt Dennis het shirt met Yasmine op de rug. Elke wedstrijd.
En dat rugnummer 40? “40 is een goed nummer, ja”, gniffelt hij — en dan, met een brede glimlach: “Beter dan 020!”
CDU-topper Spahn: tegen draagmoederschap in Duitsland… maar wel vader via draagmoeder in de VS
Chiem Balduk, correspondent Duitsland
Chiem Balduk, correspondent Duitsland
Het nieuws verspreidde zich razendsnel – via de tabloidkrant Bild: Jens Spahn, fractievoorzitter van de Duitse regeringspartij CDU/CSU, is vader geworden. “Mijn man is vader geworden en ik met hem”, liet hij via het blad weten. Een foto van Spahn met zijn partner Daniel Funke en een kinderwagen dook op. Op zich een blij moment – maar het ontketende meteen een politieke storm.
Want het zoontje werd geboren via een draagmoeder. En dat is in Duitsland verboden. Als voormalig minister van Volksgezondheid had Spahn zelf in 2020 de legalisatie van draagmoederschap tegengehouden. Hij en zijn partij zijn duidelijk tegen “het idee van een gehuurde baarmoeder”. Om toch ouders te worden, koos het koppel daarom voor een route naar de Verenigde Staten – waar het Duitse verbod simpelweg niet geldt.
Spahn had eerder openlijk toegegeven dat het idee van draagmoederschap hem niet makkelijk viel. In 2015 zei hij: “Als homoseksuele man en christen vind ik het erg moeilijk om me te verzoenen met het idee van een gehuurde baarmoeder.” Het vergde, aldus Spahn toen, nederigheid – en of hij die kon opbrengen, wist hij zelf nog niet zeker.
Sinds het babynieuws bekend werd, houdt Spahn zich rustig. Hij focust de komende tijd op zijn gezin. Volgens zijn naaste medewerkers is zijn standpunt over draagmoederschap echter onveranderd gebleven.
Maar veel anderen vinden het nu juist wel veranderen tijd. De kritiek is hard: “Wie het zich financieel kan veroorloven, kiest voor een draagmoeder in het buitenland”, stelt SPD-Bondsdaglid Carmen Wegge. Binnen haar partij klinkt dan ook de roep om het verbod af te schaffen – nu juist door Spahns eigen ervaring.
Ook de oppositie is scherp: “Spahn verbiedt miljoenen Duitsers iets wat hij zichzelf wel gunt”, zegt Groenenpoliticus Paula Piechotta tegen Bild. En dat is geen uitzondering: onderzoek wijst uit dat één op de tien stellen tussen 25 en 59 jaar in Duitsland ongewild kinderloos is.
Veel kranten spreken openlijk van hypocrisie. Rechtse bladen als Die Welt en Bild noemen het twijfelachtig dat een fractievoorzitter de Duitse wet omzeilt. Der Spiegel schrijft dat het de indruk wekt alsof regels voor Spahn niet gelden – en herinnert eraan dat hij tijdens de coronapandemie ook al eens een besloten feest bijwoonde.
Vanuit de CDU zelf probeert de partijtop de zaak te ontzenuwen. Een woordvoerder verklaarde dat men vasthoudt aan het bestaande verbod. Bondskanselier Friedrich Merz wil helemaal niet ingaan op de kwestie. Maar minder prominente CDU’ers reageren fel: Hubert Hüppe, leider van de seniorenvleugel van de partij, zegt zich “persoonlijk geschokt” te voelen en pleit zelfs voor strafrechtelijke vervolging – naar Italiaans voorbeeld, waar draagmoederschap strafbaar is.
Interessant genoeg was de zwangerschap van Spahns draagmoeder al vier maanden onderweg tijdens het laatste CDU-partijcongres in februari – waar opnieuw duidelijk werd afgewezen tegen draagmoederschap.
En het wordt nog ingewikkelder: ook Duitse artsen die helpen bij het vinden van een draagmoeder in het buitenland riskeren straf. Daarnaast is Duitsland één van de laatste landen in Europa waar eiceldonatie volledig verboden is – en pogingen om dat te veranderen zijn de afgelopen jaren telkens mislukt.
Eén van de belangrijkste redenen voor het Duitse verbod? De angst voor een commerciële draagmoederindustrie – waarbij kwetsbare vrouwen hun lichaam inzetten zonder volledig te begrijpen wat er allemaal op het spel staat. Daarom proberen verschillende partijen al jaren om altruïstisch draagmoederschap te legaliseren: zonder vergoeding, alleen vergoeding van daadwerkelijke kosten. Dat is ook de regel in Nederland. De vorige Duitse regering (zonder CDU/CSU) kwam daar echter niet uit – en schoof het onderwerp simpelweg op de lange baan.
First lady van het Verenigd Koninkrijk is Nederlands – en werd ooit ‘het coolste meisje van de universiteit’
Je hoort het goed: de nieuwe first lady van het VK is van Nederlandse komaf – en ja, ze was echt het meisje waar iedereen op Cambridge naar keek. We praten over Annie Van Heel, de vrouw van de pas aangewezen Britse premier Andy Burnham.
Burnham was bijna tien jaar burgemeester van Manchester – lang genoeg om uit te groeien tot één van de meest gezaghebbende regionale leiders van Groot-Brittannië. Zijn toewijding aan het noorden leverde hem zelfs de bijnaam ‘king of the north’ op. Nu volgt hij Keir Starmer op, die vorige maand onder druk zijn vroegtijdige aftreden aankondigde.
Annie groeide op in Nederland én België – dus zowel stroopwafels als speculoos liggen haar duidelijk in de familie. Ze en Andy leerden elkaar kennen in 1989, toen zij Engelse literatuur studeerde aan de Universiteit van Cambridge – en hij net in zijn tweede studiejaar zat. Volgens de BBC werd ze destijds door veel studenten gezien als ‘het coolste meisje van de universiteit’. Een voormalige docent van Burnham vertelde zelfs tegen Britse media dat medestudenten vonden dat Andy ‘de jackpot had gewonnen’ toen het stel begon te daten.
En ja, het had weinig gescheeld of het werd nooit wat: Annie deed indertijd mee aan een datingprogramma op Britse tv. Gelukkig voor Andy bleef het bij een korte flirtpoging – de date met de andere kandidaat ging niet door.
In 2000 werd hun eerste kind, Jimmy, geboren. Later volgden dochters Rosie en Annie.
Annie werkte jarenlang in marketing – en ja, ze had ook een hand in Burnhams campagnebeelden. Denk aan die bekende cartoonversie van hem: dat was haar werk. Maar haar rol bij Iduna – een bedrijf dat een groot deel van het Britse laadnetwerk voor elektrische auto’s beheert – trok wel eens kritiek. Er waren vragen over mogelijke belangenverstrengeling, gezien Burnhams verantwoordelijkheid voor infrastructuurbesluiten als burgemeester. Hij reageerde daarop door zich formeel terug te trekken uit alle besluiten rond Iduna én meldde officieel haar functie. Conservatieven wilden ook dat hij haar kleine aandelenbelang (0,2 procent) meldde – maar de regionale overheid oordeelde dat dat juridisch niet nodig was, omdat haar functie al openbaar geregistreerd stond.
Als eerste op de hoogte van het laatste nieuws
Onderzoeksjournalisten ontmaskeren Passwork: een ‘Europees’ wachtwoordbeheerder met Russische wortels
Je zou denken dat een wachtwoordmanager die zichzelf presenteert als Europees – met een vestiging in Spanje en een geschiedenis in Finland – veilig is voor gebruik in Nederlandse bedrijven. Maar onderzoeksjournalisten hebben nu aangetoond dat het verhaal veel complexer (en gevoeliger) is dan het lijkt.
Het ‘Europees’ imago is opgebouwd om vertrouwen te winnen
Passwork doet alsof het een volledig West-Europees product is: op de officiële website staat dat het bedrijf in 2017 in Finland werd opgericht en onlangs naar Spanje verhuisde. In werkelijkheid dateert de oorspronkelijke software uit 2014 – en dan niet in Helsinki, maar in Rusland. De tool wordt daar nog steeds actief gebruikt door grote staatsbedrijven zoals Gazprom en Transneft.
En ja: er was wel een Finse tak – maar die werd al snel na de Russische invasie in Oekraïne opgeheven. En waarom werd die vestiging eigenlijk opgericht? Passwork gaf zelf het antwoord op een technologieforum in 2017:
“Onlangs realiseerden we ons dat mensen, hoe je het ook bekijkt, Russische producten niet echt vertrouwen. Om Passwork in het Westen te promoten, hebben we een officieel bedrijf nodig in een ‘normaal’ land.”
Duidelijk genoeg: het was een strategische schijnvertoning – geen toevallige groei.
Geen bewijs van actieve spionage… maar wel een juridisch risico
De journalisten vonden geen aanwijzingen dat Passwork actief wachtwoorden heeft gestolen of gegevens doorgespeeld naar Russische diensten. Maar hier zit de knoop: bedrijven die onder Russische wetgeving vallen, zijn wettelijk verplicht om mee te werken aan verzoeken van inlichtingendiensten – zoals de FSB of SVR. Dat geldt ook als de servers in Duitsland staan of de licentie via een Emirati entiteit wordt beheerd (zoals directeur Alexander Muntyan beweert).
Deskundigen wijzen erop dat het voldoende is dat de software oorspronkelijk uit Rusland komt én dat de ontwikkeling en onderhoud daar nog steeds plaatsvinden. Vanuit Moskou kan er – in theorie – gewoon worden ingelogd op Europese servers. En dat betekent: potentiële toegang tot kwetsbaarheden, backdoors of zelfs directe toegang tot klantgegevens.
Wie gebruikt Passwork in Nederland en Europa?
Het blijkt breder verspreid dan je zou verwachten:
– Novar, één van Nederland’s grootste bouwers en beheerders van zonneparken, gebruikte Passwork – maar heeft de tool per direct buiten gebruik gesteld nadat de journalisten contact opnamen.
– RTV Noord blijft het wel gebruiken en zegt overtuigd te zijn dat Passwork een Europees bedrijf is.
– Ook Lucrasoft (Nederlandse ICT-dienstverlener), een Frans havenbedrijf én diverse Ierse overheidsinstanties zijn klant.
Reacties varieerden: sommige organisaties lieten weten onderzoek te gaan doen, anderen hielden zich afzijdig.
Conclusie: vertrouwen is niet hetzelfde als veiligheid
Dat Passwork zich ‘Europees’ noemt, maakt het niet automatisch veilig – zeker niet als de kern van de software, de ontwikkeling en de juridische verantwoordelijkheid in Rusland liggen. Voor kritieke infrastructuur, zoals energiebedrijven of openbare omroepen, is dat een serieuze aandachtspunt. Niet omdat er bewijs is van misbruik, maar omdat de mogelijkheid er wettelijk en technisch is. En soms is dat al genoeg.
