Vechtsportsensatie wacht op het telefoontje dat alles verandert
De medische keuringen zijn in de boeken, maar het contract ligt nog niet op tafel. Ilias Bulaid (31), de onverzettelijke vechter uit ’s-Hertogenbosch, zit klaar — handen op het hart, oren gespitst — op dat ene telefoontje van de UFC. “Ik ben er klaar voor als de kans komt. En die komt écht,” zegt hij met een rustige, maar onmiskenbare vastberadenheid.
“Ik haat verliezen. Punt.”
Voor Ilias is winnen geen optie — het is de enige manier waarop hij zichzelf kent. “Laatst zei iemand tegen me: ‘Jouw laatste nederlaag was in 2017.’ En ja… dat klopt. Op sportief vlak wil ik alleen maar winnen. Ik kan gewoon niet tegen verliezen.” Dat gevoel drijft hem al jaren — en het blijkt ook in zijn record: als MMA-vechter is hij nog steeds ongeslagen.
Hij stapte in 2018 over van kickboksen naar MMA, nadat hij al wereldkampioen was geworden op het hoogste niveau. “Mensen vonden me toen wel gek, hoor. ‘Waarom stopt je nou?’ Maar ik voelde gewoon: tijd voor iets nieuws. Een nieuwe uitdaging.” En die uitdaging loopt nu op naar een hoogtepunt: zijn debuut in de UFC. Na zijn negende overwinning op rij in april dit jaar riep hij meteen in de ring: “Dit is mijn moment — ik verdien een plek bij de UFC.”
De voorbereiding loopt, de hoop blijft groot
Het contact met de UFC loopt via zijn manager, de medische checks zijn achter de rug — maar het groene licht? Nog niet. “Ik hoop in september in Parijs te vechten voor de UFC,” vertelt hij vanuit een sportschool in Oss. Terwijl zijn vrouw en vijf kinderen twee weken geleden op vakantie zijn gegaan naar Marokko, blijft hij hier trainen, elke dag opnieuw. “Mijn resultaten spreken voor zich. En ik weet wat ik waard ben.”
Voor hem is de UFC meer dan alleen een volgende stap — het is een nieuw begin. “Ik heb al zoveel meegemaakt, over de hele wereld gevochten en gewonnen. Dit is waar ik voor leef. De UFC is voor mij de start van iets heel moois. Beter tegenstanders? Ja. En die sla ik ook de ring uit.”
Van De Hofstad naar de wereldtop — zonder omwegen
Zijn weg naar de top begon al op zijn vijfde, in de Bossche volksbuurt De Hofstad. Geen straatcrimineel, maar wel een jongen met veel energie — en een passie voor vechtsport. “Op mijn dertiende wist ik al: dit wil ik worden. Je hoort vaak verhalen van voetballers of vechters die het zwaar hadden in hun jeugd, maar uiteindelijk de top haalden. Ik hoop datzelfde verhaal te schrijven.”
En hij doet dat niet alleen met vuisten en knieën. Naast zijn carrière als vechter heeft hij ook zijn eigen zorginstelling: JeugdKracht Brabant. “Voor mij is vechtsport geen werk. En werken in de zorg ook niet. Ik doe gewoon wat ik leuk vind. En ik word gek als ik niks doe.”
Heel heftig, wow — Martínez’ doelpunt stuurt Argentinië naar de WK-finale
Met vochtige ogen, starend in de verte, kreeg Lautaro Martínez ruimte om zijn gevoelens los te laten na de wedstrijd tegen Engeland. “47 miljoen Argentijnen die gelukkiger zijn dan ooit”, noemde de interviewer het — en ja, hij had helemaal gelijk.
Martínez scoorde het winnende doelpunt: 1–2, in de tweede minuut van de blessuretijd. En dat terwijl hij pas tien minuten voor tijd was ingevallen. “Het is heel heftig”, stamelde hij, bijna niet in staat om verder te praten. “Vanaf het eerste paar schoenen dat mijn vader voor me kocht, heb ik gedroomd van het nationale elftal.” Hij zweeg even, schudde langzaam met zijn hoofd — en toen kwam het simpel maar krachtig: “Wow.”
Het was een kopbal, niks spectaculairs op het eerste gezicht: bij de tweede paal, op aangeven van Lionel Messi. Maar wat een moment. Wat een doelpunt. Een treffer waardoor Argentinië weer in de WK-finale staat.
“Ik heb erover gedroomd, echt waar”, benadrukte hij. “Op de bank zei Facundo Medina al: ‘Je gaat erin, en jij maakt de winst.’”
En nu, met wat meer rust op de plek, kon hij ook zeggen: “Deze ploeg blijft laten zien uit welk hout we gesneden zijn. Engeland werd moe. Ze hebben een uur lang druk kunnen zetten — en toen was het op. Uiteindelijk wisten we te scoren. En nu staan we weer in de finale.”
Argentinië onder vuur na politieke spandoek bij WK-overwinning op Engeland
“Las Malvinas son Argentinas” — oftewel: de Falklandeilanden zijn Argentijns. Met die zin op een spandoek vierden de Argentijnse voetballers hun dramatische overwinning op Engeland in de halve finale van het WK. Maar wat voor veel fans een emotioneel moment was, kan nu een disciplinaire klap voor het hele land betekenen: de FIFA overweegt sancties, omdat het tonen van zo’n duidelijk politieke boodschap tegen de regels is.
De Falklandeilanden — of Islas Malvinas, zoals Argentinië ze noemt — zijn een Brits overzees gebied in de zuidwestelijke Atlantische Oceaan. En hoewel ze al decennia onder Britse controle staan, blijft het soevereiniteitsgeschil tussen Groot-Brittannië en Argentinië brandend actueel.
Dat wordt pas echt duidelijk als je denkt aan de oorlog van 1982: een gewelddadig conflict om precies die eilanden, op slechts zo’n 480 kilometer van de Argentijnse kust. De strijd duurde 74 dagen en kostte 649 Argentijnse en 255 Britse soldaten het leven — en ook drie eilandbewoners kwamen om.
Het is niet de eerste keer dat de FIFA hierop reageert. In 2014 legde de wereldvoetbalbond al een boete van 20.000 pond op aan de Argentijnse voetbalbond, nadat spelers vóór een oefenwedstrijd tegen Slovenië dezelfde spandoek hadden getoond.
Voorafgaand aan de halve finale had bondscoach Lionel Scaloni juist benadrukt dat de Falklandoorlog een wond uit het verleden is — en dat dit ‘gewoon’ een voetbalwedstrijd was. Toch laat het geschil nog steeds diepe sporen na. Zo reageerde zelfs Argentinië’s vicepresident Victoria Villarruel met een bericht op X (vroeger Twitter), waarin ze schreef: “No era un partido más!” — “Dit was geen gewone wedstrijd!” Daaronder plaatste ze een oude video met Argentijnse militairen uit de tijd van de oorlog.
Heel heftig, wow — Martínez’ doelpunt schoot Argentinië naar de WK-finale
Met vochtige ogen, starend in de verte, kreeg Lautaro Martínez ruimte om zijn gevoelens los te laten na de spannende wedstrijd tegen Engeland. “47 miljoen Argentijnen die gelukkiger zijn dan ooit”, noemde de interviewer het — en hij had gelijk. Het was allemaal dankzij één moment: Martínez’ winnende 1-2, net in de tweede minuut van de blessuretijd.
“Het is heel heftig”, stamelde hij, nog steeds onder de indruk. En terecht: hij was pas tien minuten voor tijd ingevallen. “Vanaf het eerste paar schoenen dat mijn vader voor me kocht, heb ik gedroomd van het nationale elftal.” Even zwijgt hij, schudt langzaam met zijn hoofd — en dan komt het weer: “Wow.”
Een simpele kopbal bij de tweede paal, aangegeven door Lionel Messi. Niet spectaculair op het eerste gezicht, maar wel zo belangrijk: een doelpunt waarmee Argentinië zich plaatste voor de WK-finale.
“Ik heb erover gedroomd, echt waar”, benadrukt hij. “Op de bank zei (Facundo) Medina al dat ik zou invallen — en dat ik dan voor de winst zou zorgen.”
En nu, met wat meer afstand, kan hij ook nuchterder terugkijken: “Nu ik iets rustiger ben, kan ik zeggen dat deze ploeg blijft laten zien uit welk hout we gesneden zijn. Engeland werd moe. Ze hebben een uur druk kunnen zetten… en toen was het op. Uiteindelijk wisten we te scoren — en staan we weer in de finale van het WK.”
Voetballers Argentinië blijven Scaloni steeds weer verbazen
Scaloni was niet alleen dolblij met zijn ploeg, maar ook ontroerd door de onvermoeibare steun van de Argentijnse fans op de tribune. “Wat deze spelers laten zien, is gewoon indrukwekkend — maar de supporters zijn ook ongelofelijk. We zijn écht uniek, en dat zeg ik niet uit arrogantie. Vanuit ons hart: vandaag hebben deze mensen ons letterlijk naar de overwinning geleid.”
Argentinië speelt zondag in de finale tegen Spanje — een team dat dinsdag zelf al een grote verrassing leverde door toernooifavoriet Frankrijk met 2–0 te verslaan. “Uiteraard gaan we alles doen om te winnen”, zegt Scaloni. “Maar we weten wel dat het erg moeilijk wordt.” Interessant detail: vier jaar geleden was hij al bondscoach toen Argentinië in de finale na strafschoppen verloor van Frankrijk.
