Engeland-Argentinië: Een Rivaliteit Die Nooit Helemaal Overgaat
Ware rivaliteit vergaat nooit helemaal, zelfs niet als de teams al twintig jaar niet tegenover elkaar hebben gestaan. Vanavond om 21.00 uur in de halve finales van het WK in Atlanta komen Engeland en Argentinië elkaar weer tegen, en daarmee wordt een historische, politiek geladen vete nieuw leven ingeblazen.
Begon het allemaal op het WK van 1998, met die rode kaart voor David Beckham? Nee, dat was al bij de ‘Hand van God’ van Diego Maradona in 1986. Of misschien nog wel eerder, toen de Engelsen op het WK van 1966 de Argentijnen “beesten” noemden. Generaties lang geven Engelsen en Argentijnen de verhalen aan elkaar door.
De laatste herinnering is alweer 24 jaar oud, toen Beckham in de groepsfase van het WK 2002 een penalty binnenschoot en zichzelf bevrijdde van de pijn en haat uit zijn thuisland. Die gevoelens waren vier jaar eerder ontstaan door toedoen van de Argentijnen. Na een duw van Diego Simeone in de achtste finales van het WK 1998 schopte Beckham uit frustratie na. Niet hard, maar Simeone ging theatraal onderuit, Beckham kreeg rood, en Argentinië won na strafschoppen.
“Engeland uitschakelen was een groot plezier,” vertelde Simeone ooit aan The Guardian. Hij stroopte zijn broekspijp op en liet een souvenir van Stuart Pearce zien: “Ik heb nog steeds een litteken van die dag. Geweldige wedstrijd.”
Vorige week kwamen Simeone en Beckham elkaar plotseling tegen in Miami bij een WK-duel. Alles is vergeven en vergeten, bleek uit een foto die Beckham postte met het onderschrift: “Liep een oude vriend tegen het lijf…” Een groot contrast met de emoties van 1998, toen de haat voortbouwde op wat er op het WK van 1986 was gebeurd.
In de kwartfinales van dat jaar speelden namelijk verhitte, politieke sentimenten mee. Vier jaar daarvoor was de Falklandoorlog uitgebroken, waarin in 74 dagen 649 Argentijnse en 255 Britse militairen omkwamen bij gevechten rond de eilandengroep voor de Argentijnse kust. De Argentijnen wilden wraak – en vonden die.
Maradona tikte de 1-0 met zijn hand binnen, de scheidsrechter zag niets, en de Argentijnse halfgod kwam ermee weg. Dat hij later in diezelfde wedstrijd met een legendarische solo zijn klasse liet zien en Engeland uitschakelde, vonden de Argentijnen prachtig. Maar nog trotser waren ze op die ‘Hand van God’. Rechtmatig vals spel, vonden ze. De ultieme vorm van ‘viveza criolla’, zoals de Argentijnen het noemen: de verboden kunst van het buigen van regels en ermee wegkomen. Het voelde als zoete wraak voor de Falklandoorlog.
“Dit is de grootst mogelijke voetbalrivaliteit die er bestaat. En voor Engeland ook het grootste voetbaltrauma,” zegt een Engelsman in de trein naast een NOS-correspondent. “Voor iedereen die het nog kan herinneren, begint het allemaal in 1986,” legt hij uit, met de ‘Hand van God’ en de uitschakeling. De pijn zit er nog steeds.
Angst is er ook voor een herhaling van 1998, “Beckham’s moment of madness”, waarbij de Engelsen tegen de sluwe Argentijnen opnieuw hun zelfbeheersing verliezen. “Stel je voor dat ze het bij Jude Bellingham doen,” roept een andere treinpassagier. Inmiddels praat de halve coupé mee. “Ja, ik ben ongelooflijk zenuwachtig voor deze wedstrijd,” zegt een ander. “Maar ergens had ik gewild dat Engeland en Argentinië elkaar pas in de finale hadden getroffen. Dan hadden we eindelijk de kans gehad om de geschiedenis recht te zetten, om ze terug te pakken voor de Hand van God.”
“Alsof ik een Engelsman zakkenrolde,” zou Maradona er lange tijd na het incident tevreden op terugkijken. Engelsen waren woest, en zijn dat nog steeds. Niet alleen het verlies van de Falklandoorlog werd in 1986 gewroken, maar ook de volgens Argentijnen onterecht toegekende, winnende buitenspelgoal van Geoff Hurst op het WK van 1966, en de uitspraken van de Engelse bondscoach Alf Ramsey achteraf, die de Argentijnen na die kwartfinale “beesten” had genoemd vanwege hun agressieve spel. Het begin van de rivaliteit.
Toch zit er veertig jaar later nog altijd pijn. Argentijnen zingen liederen over de Falklandoorlog, en zelfs de Argentijnse spelers deden dat in de kleedkamer na de winst op Egypte. Britse en Argentijnse media haalden de verhalen de afgelopen dagen weer op en schudden daarmee de slapende vete wakker.
De autoriteiten in Atlanta bereidden zich voor op het ergste: rond het stadion en in de stad is extra politie aanwezig om de boel ordentelijk te laten verlopen. Maar er werd ook gesust. De Argentijnse bond voor oorlogsveteranen riep fans op zich te concentreren op het voetbal, niet op de politiek. Met een kort “nee, nee, nee” ging bondscoach Lionel Scaloni in tegen een journalist die op een persconferentie de Falklandgeschiedenis erbij haalde. “Dit is gewoon een voetbalwedstrijd. Tegen een geweldig team en een geweldige coach die ik bewonder. Ga niet naar andere dingen zoeken. Het is een voetbalwedstrijd. Punt.”
De Engelse doelman Jordan Pickford en een woordvoerder van de Britse regering benadrukten ook dat de wedstrijd om voetbal moet gaan. “We begrijpen dat het een duel is dat het voetbal ontstijgt,” zei de Argentijnse middenvelder Rodrigo de Paul. “Het brengt herinneringen terug aan wat Diego heeft gedaan. En wij zingen liederen over de Malvinas om het te herdenken. Maar dit is een voetbalwedstrijd en de Malvinas moeten elders worden besproken.”
De Argentijnse minister van Veiligheid, Alejandra Monteoliva, kondigde aan dat het verboden is voor fans om vlaggen of spandoeken mee te nemen die verwijzen naar de Falklandoorlog. “Voorwerpen met een provocerende boodschap, of die nu politiek of racistisch van aard zijn, zijn niet toegestaan,” waarschuwde ze.
Hoeveel van de wrok bij de huidige spelers nog over is, is maar de vraag. Een groot deel van de voetballers was in 2002 nog niet eens geboren of maakte de rivaliteit niet bewust mee. Maar geen enkele speler zal zijn ontgaan dat Engelsen en Argentijnen historisch gezien niet de grootste vrienden zijn.
Spanje in WK-finale, Rodri houdt de boel rustig
“We moeten dit toernooi stap voor stap bekijken. We zijn weer een stapje verder”, zei Rodri nadat Spanje zich voor het eerst sinds 2010 voor de WK-finale plaatste. “Het team is dolblij. Het is de tweede keer dat we een WK-finale bereiken. We moeten kalm blijven en wat rust nemen.” Rodri speelde een belangrijke rol tegen de Fransen.
Bijna twee jaar nadat hij zijn kruisband scheurde tijdens een botsing met Thomas Partey in de Premier League-wedstrijd tussen Manchester City en Arsenal, vindt de 30-jarige middenvelder op het WK het perfecte moment om weer op het niveau van voor zijn blessure te komen.
“Gezien de kenmerken van beide teams, wist je dat de ene explosiever was en de andere meer op balbezit gericht”, zei Rodri over de halve finale, die daarmee het verschil tussen Frankrijk en Spanje aangaf. “In verdedigend opzicht was de steun van de backs, en eigenlijk van het hele team, sensationeel.” Spanje speelt zondag in de finale tegen Engeland of Argentinië. Die twee landen treffen elkaar woensdag in de andere halve eindstrijd.
Van de Zandschulp verliest slijtgevecht in Bastad
Botic van de Zandschulp is er niet in geslaagd om de kwartfinales van het tennistoernooi in het Zweedse Bastad te bereiken. De Nederlander verloor na een partij van bijna drie uur van de Paraguyaan Adolfo Daniel Vallejo: 6-4, 3-6, 6-7 (4).
De start van de wedstrijd was niet ideaal voor Van de Zandschulp. Hij stond snel met 3-0 achter, maar knokte zich terug in de set. De nummer 55 van de wereld brak zijn tegenstander tweemaal, bij 1-3 en bij 4-4, en pakte de eerste set met 6-4 in 47 minuten.
In de tweede set kwam Vallejo sterker voor de dag. Bij een 3-2 voorsprong brak hij de Nederlander. Van de Zandschulp sloeg direct terug, maar verloor daarna zelf weer zijn opslag. Ondanks een kans om de 5-3 achterstand te verkleinen, trok Vallejo de set naar zich toe: 6-3.
De derde set was een ware slijtageslag. Van de Zandschulp had moeite met zijn opslag en moest meerdere breekpunten zien te overleven. Bij 1-1 en 2-2 wist hij gevaar af te wenden, en ook bij 4-4 redde hij twee breekkansen. Zijn tegenstander werd tussendoor aan zijn linkervoet behandeld, maar bleef sterk spelen. De beslissing viel in een tiebreak. Van de Zandschulp leek goed op weg met een 3-1 voorsprong, maar speelde daarna te afwachtend. Vallejo maakte vier punten op rij en won de tiebreak met 7-4.
Naast Van de Zandschulp is ook Jesper de Jong actief in Bastad. Hij staat in de tweede ronde tegenover de Argentijn Sebastián Báez.
Bellingham zet zijn critici op een rij: ‘Ik geniet van hem op dit WK’
Toen Jude Bellingham voor de microfoon stond met de Engelse fans, na de winst op Noorwegen (2-1) in de kwartfinales van het WK, schalde de Beatles-klassieker ‘Hey Jude’ uit de speakers van het stadion in Miami. Perfect getimed. De Engelse fans in het Hard Rock Stadium zongen uit volle borst mee, met de familie Beckham in de buurt. Met twee goals was Bellingham, net als eerder tegen Mexico (3-2), de Engelse Speler van de Wedstrijd. Dit WK heeft Bellingham de harten van de fans veroverd en zelfs zijn grootste twijfelaars overtuigd. “Hij is sensationeel”, zei oud-international Gary Neville tegen Sky Sports. “Hij is de superster van Engeland.” Ook Rafael van der Vaart is bijgedraaid. “Ik geniet”, zegt de 109-voudige Oranje-international. “Ik was nooit echt fan, hij is niet mijn type nummer tien, maar ik word blij van hoe hij nu speelt. Hij heeft me ongelijk bewezen, al is mijn mening niet zo belangrijk.”
Drie jaar geleden vergeleek Van der Vaart Bellingham met Ryan Gravenberch, toen de Engelsman nog bij Borussia Dortmund speelde en de Nederlander bij Bayern München. Van der Vaart vond Gravenberch beter en zag meer potentie in de Nederlander. Een paar maanden later speelde Bellingham de pannen van het dak bij Real Madrid, terwijl Gravenberch bij Liverpool bleef wachten op zijn doorbraak. Van der Vaart moest zijn uitspraak vaak verdedigen. Pas toen Gravenberch onder Arne Slot bij Liverpool begon te shinen, kon Van der Vaart zijn ‘gelijk’ vieren. “En nu doen ze het allebei goed”, zegt hij tevreden.
De huidige lof in Engeland over Bellingham staat in schril contrast met de publieke opinie van nog geen jaar geleden. In verschillende media werd getwijfeld, vooral aan zijn karakter. De boodschap van de Daily Mail was hard. Die teksten kwamen dit WK als een boemerang terug bij de schrijver, Craig Hope, chef voetbal van de Daily Mail. “Ik wacht op zijn excuses”, zei oud-international Rio Ferdinand. Die kwamen natuurlijk niet. Overigens was niet alleen de Britse pers kritisch. Ook bondscoach Tuchel had vorig jaar meerdere botsingen met de middenvelder. Zo reageerde Bellingham woedend op een afgekeurde goal tegen Senegal, een jaar geleden. Tuchel noemde dat “een beetje weerzinwekkend”, zelfs voor zijn moeder die voor de tv zat. En in november werd Bellingham in de WK-kwalificatiewedstrijd tegen Albanië gewisseld, waar de Real-speler het niet mee eens was. Uit frustratie gooide hij zijn armen in de lucht en liep boos van het veld. “Wij nemen de beslissing en die moet hij accepteren”, zei Tuchel. “Ik zag dat hij niet blij was, maar we moeten het niet te groot maken. Één ding is duidelijk: we moeten elkaar in dit team respecteren.” Het gebeurde een maand nadat Tuchel Bellingham zelfs buiten de selectie had gelaten. De dringende oproep van de Daily Mail volgde, maar de Duitser luisterde niet. Meerdere grote namen gingen niet mee, maar Bellingham wel. De juiste keuze, zo bleek.
Op dit WK staat Bellingham er voor zijn land. Mede dankzij Tuchel, die een speelstijl heeft ontwikkeld waarin twee van zijn topspelers floreren. Als diepste middenvelder achter spits Harry Kane schittert de pas 23-jarige Bellingham en is hij beslissend met zes doelpunten, net zoveel als Kane. “Jude is gewoon wereldklasse”, zei Tuchel na de wedstrijd tegen Noorwegen. Opvallend was een verschil van mening over het spel. “Het resultaat is geweldig, maar ik ben niet blij met ons optreden. Op geen enkele manier”, zei Tuchel. “We hebben geluk gehad.” Bellingham zag het anders, positiever, net nadat hij met ‘Hey Jude’ zo vrolijk was toegezongen. “Yeah, well, whatever. Misschien begrijpt hij niet wat het is om in deze omstandigheden te spelen, tegen spelers als Haaland, Ødegaard, Nusa en Sørloth.” Ook van zo’n reactie kon Van der Vaart echt genieten: “Die standaardinterviews kan ik niet meer aanzien. Dit was fantastisch. Heel mooi, dit heb je nodig.”
Nederland steunt Estland: stop EU-subsidies voor IOC vanwege Rusland
Een groep van negen Europese landen heeft zich uitgesproken tegen verdere EU-financiering voor het Internationaal Olympisch Comité (IOC). De landen vinden dat sport niet los kan worden gezien van de oorlog die Rusland begon tegen Oekraïne. Russische sportbonden zouden wat hen betreft niet moeten profiteren van Europees geld.
Naast Nederland hebben ook Denemarken, Finland, Letland, Litouwen, Polen, Roemenië en Zweden de verklaring ondertekend.
Dick Advocaat overweegt langer bij Curaçao te blijven
Dick Advocaat sluit niet uit dat hij nog langer doorgaat als bondscoach van Curaçao. De 78-jarige trainer heeft nog geen knoop doorgehakt, maar laat weten dat de motivatie er nog steeds is. “Ik zeg niet meteen nee”, zegt hij in een gesprek met Curaçao.nu. De voetbalbond van Curaçao wil in augustus bekendmaken wie het team de komende periode gaat coachen. Advocaat geeft aan dat hij meer tijd nodig heeft om over zijn toekomst na te denken. Met de bond is er nog geen gesprek geweest over een verlenging, maar afscheid nemen staat ook niet vast. Op de vraag of hij nog de drive heeft om door te gaan als trainer, is hij duidelijk: “Aan die prikkel ontbreekt het niet. Dat merk je nu ook met het WK, dat je alles wilt zien. En zo ben je nog steeds bezig met je eigen team.” Zijn leeftijd is volgens hem geen probleem. “Ik voel me lichamelijk top, dus dat is het probleem helemaal niet.”
Later in het gesprek benadrukt Advocaat dat een mogelijke toekomst als trainer alleen bij Curaçao ligt. Over geruchten over een andere klus zegt hij: “Als er nog iets gebeurt, gebeurt dat op Curaçao en anders niet.” Hij kijkt tevreden terug op de eerste WK-deelname van Curaçao. Het eiland begon met een zware nederlaag tegen Duitsland (7-1), maar pakte daarna tegen Ecuador het eerste WK-punt ooit (0-0). De laatste groepswedstrijd tegen Ivoorkust ging verloren (2-0). “Op de eerste wedstrijd na vind ik dat we het nog aardig hebben gedaan”, zegt Advocaat. “Je moet niet onderschatten tegen wat voor landen we hebben gespeeld. En als je ziet dat we de tweede en derde wedstrijd gewoon overeind bleven, vond ik dat heel positief.”
Volgens Advocaat zat Curaçao in een zware groep. Tegen Ecuador en Ivoorkust zag hij dat zijn team op het hoogste niveau mee kon komen. “Daar zat best meer in”, zegt hij over de kansen van het elftal. Het WK maakte ook persoonlijk indruk op de ervaren trainer, vooral de vreugde van Curaçaose supporters. “Als je de blijheid van die mensen zag, ook na de eerste wedstrijd, daar werd ik emotioneel van. Maar dat zal met de leeftijd te maken hebben.”
Advocaat denkt dat Curaçao de komende jaren nog sterker kan worden, maar dat hangt af van het aantrekken van nieuwe spelers. Hij volgt daarom wat er bij het Nederlands elftal gebeurt. Verschillende in Nederland geboren spelers die voor Curaçao mogen uitkomen, wachten volgens hem eerst af of ze kans maken bij Oranje. Door veranderingen bij Oranje kan daar beweging in komen. “Meestal was het excuus van die jonge spelers dat ze wilden wachten op het Nederlands elftal. Dus daar kunnen we misschien van profiteren.” Curaçao moet wel realistisch blijven: “We moeten eerst afwachten wat er bij het Nederlands elftal gebeurt. Van daaruit kan je kijken: die en die spelers zijn voor ons interessant. Maar dat zullen er niet zes of zeven zijn.” Toen hem werd gevraagd of hij al kijkt naar spelers die mogelijk buiten de Oranje-selectie vallen, antwoordde hij lachend: “Misschien wel, ja.”
Advocaat vindt dat de prestatie van Curaçao niet alleen aan de spelers en staf te danken is. Ook de bond, sponsors, begeleiding en media hebben bijgedragen. “Als je ziet waar we begonnen zijn, eigenlijk met niets, en als je dan ziet waar we nu staan, op de top van het voetbal, dan heeft de groep en de mensen daaromheen daar een geweldige rol in gespeeld.”
Hij wil zich niet vastleggen op vier jaar en wijst erop dat zijn positie tussentijds kan worden bekeken. De beslissing ligt bij hem en de bond. Een definitief afscheid is het nog niet. Toen hem werd gevraagd of het geplande standbeeld voor hem maar even moest worden uitgesteld, zei Advocaat: “Dat lijkt me verstandig.”
