Wachtlijsten zwemles voor volwassenen lopen op — en het aantal verdrinkingen is ‘schrikbarend hoog’
Je wilt leren zwemmen, maar moet eerst een half jaar wachten? Dat is geen uitzondering — het is de realiteit voor tientallen volwassenen die nu op een wachtlijst staan. En die lijsten worden steeds langer.
“De wachtlijsten duren bij ons tot een half jaar. Er staan zo’n 125 mensen op, voornamelijk mensen met een migratieachtergrond”, zegt Hans Timmerman, directeur van Koninklijke Sportfondsen in Rotterdam. “Vooral de afgelopen twee jaar is het drukker geworden.”
Ook Tessa Laan van stichting Swimpact — die zwemlessen aanbiedt aan asielzoekers, vluchtelingen en ongedocumenteerden in Utrecht en Amsterdam — heeft een wachtlijst van maar liefst 160 mensen. De aanmelding bij Swimpact gaat via het Centraal Orgaan opvang asielzoekers (COA). En dat is hard nodig: want het aantal verdrinkingen de laatste tijd is volgens experts ‘schrikbarend hoog’.
Bernard Korte, directeur van het Nederlands Instituut Veiligheid Zwemlocaties (NIVZ), noemt een reeks tragische voorbeelden uit de afgelopen weken:
– Op 27 juni verdronk een 35-jarige man in recreatieplas de IJzeren Man in Vught, terwijl hij met zijn vrouw en kind aan het zwemmen was.
– Op 26 juni gebeurde er een verdrinking in de Waal bij Tiel.
– Op 21 juni kwam een Oekraïense vrouw om het leven in Lunteren nadat ze eerst twee kinderen had gered.
– En op 31 mei verdronk een 17-jarige Syrische jongen in de Maarsseveense plassen vlak bij Utrecht.
Volgens recente cijfers van CBS overleden in 2025 honderd mensen aan een verdrinkingsdood. En ja — het valt op: migranten vormen al geruime tijd een groeiende groep onder de verdrinkingsslachtoffers. Volgens Korte blijft dat waarschijnlijk ook het komende jaar zo. “Dat heeft voor een belangrijk deel te maken met een gebrek aan zwemonderwijs in die groep én met het grotendeels wegvallen van schoolzwemmen.”
En dat laatste is een oude kennis: vanaf de jaren negentig stopten veel gemeenten met verplichte schoolzwemmen. Sindsdien ligt de verantwoordelijkheid bij de ouders — maar juist mensen met een migratieachtergrond hebben vaak minder toegang tot zwemlessen, of kunnen zich die financieel niet permitteren.
Daarom zijn er inmiddels allerlei initiatieven op gang gekomen. In Rotterdam bijvoorbeeld geeft de gemeente sinds vorig jaar vouchers uit, zodat mensen in moeilijke financiële omstandigheden tegen forse korting kunnen zwemmen. “Dat is een tweejarig traject, wat in december afloopt. Sinds het traject is het een stuk drukker”, weet Timmerman.
Ook in Nijmegen staat er een wachtlijst van honderd mensen bij drie baden van Sportfondsen. Directeur Martijn Koop: “Sinds vorig jaar is dat aantal toegenomen. Er zijn in de stad enkele tientallen buurtsportcoaches actief, waarvan een aantal zich specifiek richt op zwemmen — vooral voor volwassenen die nog nooit geleerd hebben.” Daarbij is er een gemeentelijke regeling waarbij bewoners uit verschillende wijken 150 euro tegoed krijgen voor sport, inclusief zwemles.
En dat werkt — maar wel vooral bij mensen met een migratieachtergrond. “We zien weinig volwassen Nederlanders zonder diploma én zonder migratieachtergrond op de lessen afkomen,” merkt Koop op. “Hoe dat komt, weet ik niet. Misschien hoort het bij onze cultuur dat de gevaren van water onderschat worden. Of misschien richten buurtsportcoaches zich simpelweg minder op die groep.”
Schenken aan je kind wordt misschien duurder – en vooral rijke gezinnen profiteren nu nog het meest
Ouders mogen dit jaar nog 6.908 euro belastingvrij schenken aan hun kind, pleegkind of stiefkind. Daarnaast is er ook een eenmalige vrijstelling van 33.129 euro – handig als je je kind een steuntje in de rug wilt geven bij de aankoop van een huis. Voor niet-kinderen geldt een lagere grens: 2.769 euro per jaar.
Maar dat kan snel gaan veranderen. Ambtenaren van het ministerie van Financiën denken namelijk dat de huidige regeling ongelijkheid vergroot. Volgens hen profiteren vooral vermogende gezinnen flink van de jaarlijkse schenkingsvrijstelling – omdat zij over langere tijd grote bedragen belastingvrij kunnen doorgeven aan hun kinderen. Arme en middelinkomende gezinnen doen dat veel minder, en lopen dus het belastingvoordeel gewoon mis.
In een recent rapport adviseren die ambtenaren daarom om de jaarlijkse vrijstelling flink te verlagen – of zelfs helemaal af te schaffen. Dat zou volgens hen jaarlijks zo’n 60 miljoen euro extra opleveren voor de staat.
Hoogleraar Bas Jacobs (VU Amsterdam) vindt het geen probleem als de vrijstelling helemaal verdwijnt. “Ik begrijp dit soort vrijstellingen moeilijk”, zegt hij. “Ze komen vooral ten goede aan wie het geld al heeft – en die hebben het juist het minst nodig.” Volgens hem is belasting op erfenissen en schenkingen ook economisch minder schadelijk dan bijvoorbeeld inkomsten- of winstbelasting, want het ontmoedigt niet direct het werken of ondernemen.
Collega Ruud van den Dool (Nyenrode) ziet wel wat in een andere oplossing: een ‘lifetime-vrijstelling’ – een éénmalige, levenslange vrijstelling van bijvoorbeeld 150.000 euro. Dan maakt het niet meer uit of je schenkt tijdens je leven of nalat via een testament. Zo zou de meeste burger nooit met erf- of schenkbelasting te maken krijgen.
Allebei de hoogleraren zijn wel duidelijk: erf- én schenkbelasting moeten blijven bestaan. Want zonder een van beide zou iedereen óf massaal gaan schenken, óf wachten tot het overlijden – en dan komt de belastingbodem toch leeg te staan. En belangrijk: ze pleiten ervoor dat de inkomstenbelasting laag blijft. “Werken moet lonen. Ondernemen moet lonen”, benadrukt Van den Dool.
Het besluit over de toekomst van de jaarlijkse schenkingsvrijstelling voor kinderen valt deze maand. Staatssecretaris Eelco Eerenberg (Financiën) moet dan kiezen: aanpassen, inkrimpen of afschaffen. Minister Eelco Heinen liet onlangs weten dat het kabinet niet van plan is om de erfbelasting zelf te schrappen – maar over de schenkingsvrijstelling is nog niets bekend.
Explosie in Woerden: appartement vernield, 24 huizen ontruimd
Gisteravond is er in een appartementencomplex in Woerden flink wat misgegaan: rond 20.00 uur klonk er een harde explosie in de Anton Mauvestraat. Direct daarna brak er brand uit — gelukkig kon die door de brandweer snel onder controle worden gebracht.
Het betreffende appartement is behoorlijk beschadigd: de gevel en ramen zijn kapot, en er is zelfs gevaar dat stukken gevel naar beneden kunnen vallen. Daarom is de omgeving afgezet, en liggen er overal glasscherven rond het gebouw.
Als gevolg van de explosie en de mogelijke risico’s zijn 24 woningen in het complex ontruimd. De bewoners zijn tijdelijk opgevangen in een nabijgelegen sporthal. Inmiddels mogen sommige mensen alweer terug naar huis — maar de appartementen vlak bij het getroffen pand blijven voorlopig gesloten. Gelukkig is, zo meldt de veiligheidsregio, niemand gewond geraakt.
Over wat precies de oorzaak van de explosie is, is nog niets bekend. Dat onderzoek loopt nog.
In samenwerking met RTV Utrecht Binnenland
27 doden en tientallen gewonden bij brand in café in Bangkok
Een verschrikkelijke brand in een café in het noorden van Bangkok heeft zondag kort voor middernacht plaatsgevonden — en met catastrofale gevolgen. Totaal zijn 27 mensen om het leven gekomen, waaronder 18 vrouwen en 9 mannen. Daarnaast raakten 63 mensen gewond. Volgens de metropoolregio Bangkok is het dodental niet verder opgelopen en wordt niet verwacht dat het nog stijgt.
De brand brak uit in een café in het district Lat Phrao. Toen de brandweer arriveerde, zaten er nog veel bezoekers binnen — en het vuur had zich al over het hele gebouw verspreid. Na ongeveer 35 minuten was de brand onder controle, maar de schade was enorm: het interieur, inclusief tafels en stoelen, lag in puin. Op beelden is te zien hoe een enorme vlammenzee uit het café slaat, terwijl dikke zwarte rookwolken de lucht in trekken. Buiten proberen hulpverleners wanhopig slachtoffers te reanimeren.
Veel van de slachtoffers werden gevonden in de toiletten — vermoedelijk probeerden zij daar beschutting te zoeken tegen het vuur en de rook. De beelden en situatie zijn volgens getuigen en media zeer schokkend.
Een Nederlandse vakantieganger, Jeremie Besson, kwam kort na het ontstaan van de brand ter plaatse. Hij zag hoe hulpdiensten massaal aanwezig waren, hoe gewonde en verbrande mensen werden weggevoerd — en ook overleden slachtoffers, afgedekt met witte lakens. “Ik stond op zo’n 15 meter afstand”, vertelt hij. “Het was een zeer schokkend tafereel.” Hij had het café nog een halfuur eerder gezien — druk, gezellig, levendig. “Een half uur later was dit gebeurd.”
Thailand kent tragisch genoeg al eerder dodelijke branden in uitgaansgelegenheden: in 2022 vielen 14 doden bij een brand in een muziekcafé, en in 2009 kostte de brand in de Santika-nachtclub zelfs 66 mensen het leven.
Persfotograaf Arie zag de Herculesramp van dichtbij: ‘Dit vergeet je nooit’
Het is 15 juli 1996 — een dag die bij persfotograaf Arie Muller voor altijd blijft hangen. Toen stortte een Hercules-vliegtuig neer op Vliegbasis Eindhoven, en Arie was er als eerste journalist bij — letterlijk van dichtbij. Wat volgde, was een van de meest pijnlijke en onvergetelijke momenten uit zijn carrière. Dertig jaar later staat hij weer op de plek waar het vliegtuig neerkwam: een gedenkplek op het militaire terrein, waar normaal gesproken niemand mag komen. “Het is moeilijker dan ik dacht. Het doet wel wat met je. De herinnering zit op je netvlies.”
Die avond zat Arie gewoon te eten toen hij via zijn scanner een melding hoorde over een vliegtuigcrash. Zijn werk? Foto’s maken van wat er gebeurt — vooral als het nieuws is. “Ik zat vol adrenaline, want het was toch een aparte melding. Ik ben meteen in de auto gesprongen en die kant op gereden.”
Wat er precies gebeurde, weet je misschien al: het Fanfarekorps Koninklijke Landmacht keerde terug van een muzikale reis in Italië. Bij de landing botste het vliegtuig met een zwerm vogels, waardoor de motoren uitvielen. De copiloot probeerde nog een doorstart, maar het toestel stortte neer — en brandde daarna hevig op.
Arie hoorde via de scanner dat er paniek was en dat er massaal hulpdiensten onderweg waren. En ook dat er veel nieuwsgierigen rondstonden — sommigen klommen zelfs in bomen om beter te kunnen zien. Hij deed toen iets wat strikt verboden is op het defensiegebied: hij klom over het hek. “Dat is nu wel verjaard”, lacht hij snel — maar het was geen grapje toen het gebeurde. Een paar andere fotografen deden hetzelfde. “Ik was nieuwsgierig en wilde met die ene foto thuiskomen. Ik moest daar naartoe. Het is niet netjes natuurlijk, maar het is wel je werk.”
Samen renden ze richting het wrak. Op dat moment dachten de hulpdiensten nog dat er vier bemanningsleden in zaten. Pas later bleek dat er ook 37 leden van het fanfarekorps aan boord waren — wat de reddingsactie tragisch vertraagde. “Het moment dat ik bij het vliegtuig aankwam, was het kantelpunt. Ze hadden net ontdekt dat er veel meer mensen in moesten zitten. Via een gat in de romp zijn ze naar binnen gegaan… en toen zagen ze iemand in het bluswater liggen. En nog iemand. En nog iemand. Het toestel bleek helemaal vol.”
En toen begon het: de eerste slachtoffers werden naar buiten gebracht. “Op het moment dat de eerste slachtoffers naar buiten gesleept werden, stonden wij daar. Ik heb gezien dat twee brandweermensen een van de eerste slachtoffers naar buiten haalden.”
Maar toen werden de fotografen gezien — en door de marechaussee geroepen. “Ik ben ontkomen en ben over de poort geklommen, met hulp van mensen die daar stonden.” En ja — hij had die foto al gemaakt. De foto die de volgende dag op de voorpagina van het Eindhovens Dagblad stond, en die ook bij buitenlandse media terechtkwam. “Het was niet alleen een indrukwekkende gebeurtenis, maar ook een indrukwekkende foto die alles zei: het toestel, helemaal vernield in het veld, met mensen eromheen. Je wordt er verdrietig van als je de foto ziet. Die hangt bij mij thuis ingelijst. Ik zie ’m elke dag.”
“Het is natuurlijk een verschrikkelijke ramp, maar ik heb dat stukje geschiedenis mogen vastleggen. Dat is je rol als persfotograaf: iets op beeld vastzetten voor later. We praten er dertig jaar later nog over. Dan is dit wel hét moment geweest. In die zin ben ik daar wel trots op — maar niet op wat er gebeurd is.”
Hier lees je alle verhalen over de Herculesramp
