Geweld tijdens Pride Amersfoort: waarom veilige plekken voor lhbti’ers nu harder nodig zijn dan ooit
Gisteren werd er tijdens de Pride in Amersfoort een bezoeker mishandeld door meerdere jongens. Het incident vond plaats vrijdagnacht en heeft veel onrust veroorzaakt onder bezoekers — ook al is volgens de politie nog niet duidelijk of het om anti-lhbti-geweld gaat. De voorzitter van Pride Amersfoort vertelde gisteren dat mensen zich daardoor erg onveilig voelen.
Initiatiefnemende organisatie Report it, always (RITA) kreeg tussen de dertig en veertig meldingen over wat er tijdens de Pride in Amersfoort allemaal gebeurde. En hoewel het incident op zich in Amersfoort plaatsvond, onderstreept het precies waarom RITA’s actie in Amsterdam zo belangrijk is: vanaf 25 juli kun je als lhbti’er die wordt lastiggevallen tijdens Amsterdam Pride terecht bij maar liefst 35 veilige locaties in de stad. Denk aan hotels met beveiliging, maar ook culturele plekken zoals het Stedelijk Museum, De Nieuwe Kerk en het stadsarchief.
“Je bent daar in ieder geval veilig én er is iemand die je verder helpt — bijvoorbeeld om contact op te nemen met de politie”, legt Jerrald Justin, medeoprichter en bestuurslid van RITA, uit. Het doel? Uiteindelijk een landelijk netwerk opbouwen met duizenden van dit soort safer spaces. Want volgens Justin zijn deze plekken “geen leuk extraatje, maar een noodzaak”. Zijn vraag is scherp: “Waarom zou iemand na een dag waarop liefde, vrijheid en jezelf kunnen zijn centraal staan, bang moeten zijn om veilig thuis te komen?”
RITA is in 2024 opgericht nadat er een golf van discriminatie, uitsluiting en geweld plaatsvond — vooral in het Amsterdamse openbaar vervoer en taxi’s. Daarvoor was de meldingsbereidheid laag. Sinds de oprichting is dat flink gestegen: via RITA kwamen in 2025 bijna 900 meldingen binnen bij de discriminatiemeldpunten (volgens de jaarlijkse monitor van Artikel 1). In de meeste gevallen ging het om geweldsincidenten: uitschelden, nageroepen worden, slaan, duwen of schoppen — vaak gericht op homo’s, lesbiennes of trans personen.
“Nu krijgen we iedere dag meldingen uit het hele land”, zegt Justin. “Het is ergens verdrietig dat RITA succesvol is — maar het is wel cruciaal om te laten zien hoe groot het probleem is, en op welke plekken mensen vaak worden lastiggevallen.”
En ja: discriminatie tegen lhbti’ers neemt de laatste jaren toe — dat blijkt zowel uit politiecijfers als uit de monitor van Artikel 1. Een mogelijke oorzaak? De opkomst van de manosphere: online netwerken van jonge mannen en mannelijke influencers waarin traditionele genderrollen worden verheerlijkt. Onderzoeker Anne Craanen noemt in de nieuwe NOS-podcast Luister Anita dat deze groepen lhbti’ers op social media aanvallen en bestrijden, omdat ze hen zien als een bedreiging voor hun ideale samenleving. “Vrouwenhaat en lhbti-haat verbinden deze netwerken”, zegt ze — en waarschuwt: “Het is een dreiging die veel mensen onderschatten.”
Justin ziet die online haat ook toenemen en maakt zich zorgen over de afnemende acceptatie van lhbti’ers. Maar nu is zijn focus vooral op Amersfoort: “Onze gedachten zijn bij de slachtoffers. Via onze lokale partners, waaronder Discriminatie.nl Regio Utrecht, zoeken we contact om te kijken hoe we hen kunnen ondersteunen.”
Wil je meer weten over de pioniers van de regenboogweging en wat het antwoord kan zijn op stijgende discriminatie? Luister dan naar de podcast Luister Anita, beschikbaar via NPO Luister en alle andere podcastapps.
🌟 Martijn (19) heeft mavo, havo én vwo op zak — en hij is lang niet de enige
Martijn van Buul uit Eindhoven is pas 19 jaar oud, maar heeft al drie volledige middelbare schooldiploma’s gehaald: eerst de mavo, dan de havo, en daarna het vwo. Omroep Brabant schreef vrijdag over zijn bijzondere leerweg — en dat leek een soort startsignaal te zijn. Want binnen een paar dagen meldden zich al tientallen trotse ouders die ook hun kind in het zonnetje wilden zetten.
👩⚕️ En dan is er Margret — arts, onderzoeker én PhD-kandidaat
Eén van die verhalen komt van Sacha Verbeek uit Eindhoven. Haar dochter Margret (37) legde precies dezelfde route af als Martijn: mavo → havo → vwo. Maar ze stopte daar niet. Al op achtjarige leeftijd wist ze wat ze wilde: arts worden. En dus ging ze na de basisschool naar de mavo — ondanks goede cijfers, want het advies was ‘mavo’. Achteraf denkt ze dat het meer over haar achtergrond ging dan over haar capaciteiten.
“Bij ons thuis was er vroeger altijd veel stress”, vertelt Margret. “Mijn vader was geen leuke man, en financieel was het ook vaak moeilijk.” Toch bleef ze doorgaan: mavo, havo, vwo, vervolgens bachelor én master in gezondheidswetenschappen — en nu rondt ze haar PhD af. Daarnaast is ze al bezig met een postdoc: onderzoek doen aan een universiteit.
💡 Waarom bleef ze doorstuderen?
Twee dingen drijven haar. Ten eerste: de zorg. Haar moeder was verzorgende, haar oom verpleegkundige — thuis werd vaak over operaties en geneeskunde gepraat. Dat boeide haar. Ten tweede: vooroordelen. Haar vader werkte keihard als timmerman, maar voelde zich nooit serieus genomen. “Artsen waren voor hem ‘de elite’ — en hij wilde er nooit naartoe.” Margret herkende die klemtoon op status. Op de mavo voelde ze zich vaak ‘minder’, zelfs door docenten. “Zodra je op de havo zit, luisteren mensen plotseling wel naar je.” Dat vond ze ongelofelijk oneerlijk — en werd haar tweede reden om door te gaan.
🧠 Wat zegt ze tegen anderen?
Margret vindt het jammer dat we vaak alleen applaudisseren als iemand van beneden naar boven gaat — maar nooit als iemand juist van boven naar beneden kiest, zoals Demi, die met de havo stopte om naar het mbo te gaan. “Dat is even waardevol.”
Nu onderzoekt ze juist kansenongelijkheid: hoe je mensen uit minder gefavoriseerde achtergronden beter kunt ondersteunen. En haar advies aan studenten die als eerste in hun familie naar de universiteit gaan?
→ Zoek mensen met een vergelijkbare achtergrond — dan voel je je minder alleen.
→ Kijk uit naar steunprogramma’s zoals het ‘Eerste Generatie Fonds’ op veel universiteiten.
→ En laat je nooit klein maken door wat anderen van je verwachten.
Deze villa kent een lange, levendige geschiedenis: over elk hoekje valt echt wat te vertellen
Een imposante, historische villa uit 1860 staat te koop in Berlicum — en wat een verhaal heeft die plek! Voor veel dorpsbewoners is het vooral bekend als ‘de notariswoning’, maar de muren van dit rijksmonument zouden letterlijk kunnen praten. Want ja: over elk hoekje — binnen én buiten — valt iets bijzonders te vertellen.
Van notaris Dolk tot Wedemeijer: een kantoor in huis
In 1928 trok notaris Dolk hier zijn intrek, en vanaf 1937 werd het pand het vaste adres van notariskantoor Wedemeijer. “Het was het kantoor van mijn opa, daarna van mijn vader én uiteindelijk ook van mijn zus”, vertelt Stephanie Wedemeijer. Toen haar vader in de jaren zeventig de leiding van het kantoor overnam, besloot hij het kantoor te verhuizen naar het koetshuis — en trok het gezin zelf in de villa. Een plek vol herinneringen, dus.
Jeugdherinneringen aan serres, feestdagen en verboden salons
“Een fijn huis met heel veel kamers”, herinnert Stephanie zich. “We zaten het meeste in de serre — zo’n gezellige plek. Bij feestdagen werd de eetkamertafel prachtig gedekt, en de salon was dé mooie kamer waar mijn zus en ik eigenlijk nooit mochten komen. Mijn vader had ook nog een speciale ontvangstkamer voor bezoek.”
Een stalen deur tegen de Bende van Oss
De geschiedenis is letterlijk in de wanden gebeiteld. Zo heeft de slaapkamer boven een bijzondere deur: een dikke stalen deur met talloze sloten. “Toen notaris Dolk hier woonde, was de Bende van Oss actief in de regio en pleegde veel overvallen. Hij was er blijkbaar zo bang voor dat hij deze deur liet plaatsen — en die zit er nog steeds!”
Een vijvertje met een hartverscheurend verhaal
Eén plek in de tuin raakt Stephanie het meest: het vijvertje in de achtertuin. “Dat is aangelegd door mijn oom, die al op jonge leeftijd tragisch om het leven kwam. Mijn ouders hebben het daarom altijd onaangetast gelaten.” Vanuit de serre heb je er een prachtig uitzicht op — en het trekt regelmatig eekhoorns (die er water drinken) én vogels (die zich erin wassen). “Dat is zo’n mooi schouwspel.”
Ruimte genoeg — voor mensen, dromen én mogelijkheden
Samen met het koetshuis telt de villa maar liefst veertien kamers. Stephanie en haar zus zijn al lang vertrokken, haar vader overleed een paar jaar geleden, en het notariskantoor is allang elders gevestigd. “Mijn moeder woonde er nog een tijdje in haar eentje”, zegt ze. “Maar het werd gewoon te groot voor haar. Daarom is ze verhuisd — en staat het nu te koop.”
De woonoppervlakte bedraagt 578 m², op een perceel van 3925 m². Naast de villa en het koetshuis vind je er ook een dubbele garage, een tuinhuis én twee bergingen. De vraagprijs? €1.895.000.
“Ik hoop dat er weer veel leven komt”
Stephanie kijkt met warmte en nieuwsgierigheid uit naar wie er straks zal intrekken. “Ik ben heel benieuwd wie er komt wonen. Ik hoop vooral dat er weer volop leven in komt — het is een huis voor een grote familie, misschien zelfs meerdere families, of voor iemand met een bedrijf. In elk geval zou het mooi zijn als er weer veel activiteit terugkeert. Dat is er door de geschiedenis heen altijd geweest… en dat verdient het huis ook echt.”
Wel subsidie, geen bus: Van der Burg wil dat OV op Bonaire écht van de grond komt
Dick Drayer, correspondent Caribisch Gebied
Staatssecretaris Van der Burg zet volgende week de schroeven aan op Bonaire — en wel om eindelijk te weten te komen: wanneer rijdt die eerste openbare bus dan wél? Op de vooravond van zijn werkbezoek (van morgen tot en met vrijdag) liet hij al duidelijk blijken dat hij genoeg heeft van mooie plannen zonder resultaat. “We hebben het geld overgemaakt. Er ligt een plan, begrijp ik, maar er rijdt géén bus”, zei hij tijdens een persontmoeting.
Op Bonaire zie je dagelijks busjes heen en weer trekken — maar die zijn vooral voor toeristen: van cruiseschepen naar hotels, van het vliegveld naar stranden. Voor inwoners is het echter nog steeds onmogelijk om gewoon bij een halte te staan en te wachten op een bus naar werk, school of het ziekenhuis. Geen vaste routes, geen dienstregeling, geen duidelijke tarieven. Gewoon: geen openbaar vervoer zoals we dat in Nederland kennen.
En dat terwijl het eiland officieel een bijzondere gemeente van Nederland is. Volgens Van der Burg is dat geen excuus: “Dit is gewoon een openbaar lichaam van ons, een gemeente van ons. Op het moment dat je daar geld aan geeft, wil je ook gewoon het resultaat daarvan zien.”
De bestaande busjes op Bonaire maken geen deel uit van een écht openbaarvervoersnet. De chauffeurs zijn meestal zelfstandig ondernemers die kiezen wat ze vervoeren — en wie ze vervoeren. Schoolkinderen, hotelmedewerkers of toeristen? Vaak kiezen ze voor wat het meeste oplevert. En dat is vaak niet de lokale passagier: een rit met negen inwoners levert rond de 50 dollar op, terwijl een bus vol cruisetoeristen snel 250 dollar kan opleveren.
In 2024 waren er 35 vergunningen voor personenvervoer en stonden er dertien bushokjes verspreid over het eiland — maar niemand kon daar volgens een vast schema instappen. Wie geen auto heeft, moet dus een lift regelen, een taxi nemen of hopen op een plekje in een privébusje.
Van der Burg benadrukt dat betaalbaar vervoer veel meer is dan alleen comfort: het is ook een kwestie van bestaanszekerheid. “De olieprijzen gaan eerder omhoog dan omlaag, dus ook de benzineprijzen. Dan is het fijn als er een alternatief is voor de veel te dure auto.”
Oorspronkelijk was afgesproken dat openbaar vervoer op Bonaire in 2025 zou beginnen. Nederland stelde in 2024 eenmalig 600.000 euro beschikbaar en vanaf 2025 jaarlijks 400.000 euro. Maar die deadline werd gemist. Daarna probeerde het eilandbestuur de busdienst te koppelen aan grotere plannen voor woningbouw en gebiedsontwikkeling — via een nog op te richten overheids-nv. In april 2026 werd september als startmaand genoemd, maar het nieuwe bestuurscollege vond die planning onhaalbaar. Sindsdien wordt gesproken over een eerste lijn tussen Rincon en Kralendijk, mogelijk in het eerste kwartaal van 2027. Maar ook die datum is nog niet formeel vastgesteld.
Van der Burg vindt dat de koppeling met andere projecten de eerste buslijn niet langer mag opschorten. Tijdens zijn bezoek wil hij van het eilandbestuur horen: wanneer gaat die bus dan echt rijden?
“Hele mooie, goede schema’s zijn belangrijk”, zei hij van tevoren. “Maar veel belangrijker is dat die bus gaat rijden. Je kunt daarna perfectioneren. Maar liever met een 6 rijden dan met een 9 in de stalling.”
Op de vraag of hij als laatste redmiddel zijn geld terug zou vragen, antwoordde hij: “Ik ga nog niet zo ver door te zeggen: anders neem ik mijn geld terug.”
Onduidelijkheid over sluiting Straat van Hormuz na nacht vol aanvallen
Uren nadat de Iraanse Revolutionaire Garde verklaarde dat de Straat van Hormuz gesloten is, blijft onduidelijk of dat ook echt zo is. De VS en president Trump zeggen met klem: nee, de zeestraat is open — en blijft open. Maar Iran houdt vol: niet toegestaan.
Vannacht kondigde de Iraanse Revolutionaire Garde aan dat de Straat van Hormuz ‘dicht’ is, als reactie op Amerikaanse bombardementen op Iran. Volgens de VS was die aanval op zijn beurt een vergelding voor een Iraanse beschieting van een containerschip dat door de zeestraat voer — een schip dat Iran noemde als ‘onwettig onderweg’. Bij die aanval op de GFS Galaxy brak brand uit; 23 bemanningsleden werden gered, één persoon wordt nog steeds vermist.
Het Amerikaanse leger stelt vanmiddag duidelijk: “De Straat van Hormuz is open voor alle vaartuigen die rechtmatig door internationale wateren varen.” Bovendien zegt het dat Amerikaanse troepen klaarstaan om de veilige doorgang te waarborgen — en benadrukt: “Iran heeft geen controle over de Straat van Hormuz.”
Iran laat zich daar niet door ontmoedigen. Op X (vroeger Twitter) schrijven de Iraanse autoriteiten: “Vanwege de illegale bewegingen van het Amerikaanse leger in de regio, is doorgang door de Straat van Hormuz op dit moment niet mogelijk.” En ze voegen eraan toe: “Zodra stabiliteit en rust zijn hersteld, worden verzoeken (om door de zeestraat te varen) beoordeeld.”
Op de scheepvaartwebsite MarineTraffic is te zien dat het vaarverkeer sinds de Iraanse aankondiging flink is afgenomen. Volgens CNN zijn sinds vannacht slechts een handvol schepen — naast een paar Iraanse vaartuigen — daadwerkelijk door de zeestraat gevaren.
Dat maakt de situatie extra gevoelig, want vorige maand ging er een staakt-het-vuren tussen Iran en de VS in — wat ook een soort heropening van de tot dan toe de facto afgesloten Straat van Hormuz inhield. Maar Trump verklaarde vrijdag dat dat bestand voor hem voorbij is, na een reeks wederzijdse aanvallen.
De Amerikaanse luchtaanvallen van vannacht troffen ruim 140 doelen van de Revolutionaire Garde. In de havenstad Jask in het zuidoosten van Iran zou bij een van die aanvallen een Iraanse militair zijn omgekomen — volgens Al Jazeera de negentiende gesneuvelde soldaat in vier dagen.
Ook elders in de regio sloeg de paniek toe: het luchtalarm ging af in Bahrein, de Verenigde Arabische Emiraten én Qatar, omdat Iraanse raketten en drones onderweg waren. In Qatar werden explosies gehoord, maar er is niets bekendgemaakt over schade of gewonden. Een Amerikaanse luchtbasis in Jordanië zou eveneens zijn aangevallen — ook daar klonk het luchtalarm.
Iran had eerder al gezegd dat het Amerikaanse bombardementen zou beantwoorden met luchtaanvallen op Amerikaanse bases. En het Iraanse leger claimde zelfs dat het een commandocentrum van de VS in Oman had geraakt. Dat leidde tot een diplomatieke escalatie: Oman riep de Iraanse ambassadeur op en diende formeel protest in. Het ministerie van Buitenlandse Zaken van Oman sprak van “diepe ontzetting” en riep Iran op tot kalmte.
De Amerikaanse ambassade in Oman lijkt bang voor meer: Amerikanen in Duqm en Musandam kregen opdracht om binnen te blijven — en uit de buurt van ramen te blijven.
Grote politieopkomst in Frankrijk voor 14 juli én WK-halve finale
Frankrijk zet dinsdag een gigantische veiligheidsoperatie op – niet één, maar twee grote gebeurtenissen vallen op dezelfde dag: de nationale feestdag Quatorze Juillet (14 juli) én de halve finale van het WK voetbal, waarbij het Franse elftal tegen Spanje speelt.
Minister van Binnenlandse Zaken Laurent Nuñez kondigde aan dat er maar liefst 70.000 agenten en gendarmes, plus militairen met politietaken, op pad gaan. In Parijs alleen al zijn er 5.000 mensen van de ordehandhaving ingezet. ’s Ochtends is er de traditionele militaire parade op de Champs-Élysées – en dit wordt de laatste parade onder president Macron.
Nuñez noemt het een “complexe dag” voor de hulpdiensten. Toch ging de kwartfinale tegen Marokko – die Frankrijk met 2–0 won – volgens hem “over het algemeen zeer goed”. Toen werden landelijk 89 arrestaties verricht. De grote politiemacht lijkt ook een reactie op eerdere ongeregeldheden: eind mei braken er rellen uit na de tweede opeenvolgende Champions League-overwinning van Paris Saint-Germain. Toen werden landelijk 890 mensen gearresteerd en raakten 178 veiligheidspersoneelsleden gewond.
En dan is er nog het weer: Frankrijk zit midden in een hittegolf, met temperaturen die op veel plekken ruim boven de 30 °C uitkomen. Vanwege de droogte en het verhoogde risico op bosbranden hebben talloze gemeenten hun vuurwerkshows afgelast.
