NAC Vrouwen versterkt staf en selectie
(of: Een frisse wind door de vrouwenvoetbalafdeling van NAC)
NAC Vrouwen gaat vol goede moed aan de slag voor het nieuwe seizoen — en dat merk je meteen aan de frisse, doordachte opzet van de staf én de selectie. Voor het seizoen 2026/2027 is er flink ingezet op kwaliteit, continuïteit én regionale wortels.
Een nieuw leiderschap, één duidelijke visie
Claudine van Vlimmeren neemt de helm over als Manager Vrouwenvoetbal — een belangrijke stap in de verdere professionalisering van de afdeling. En als hoofdtrainer staat voortaan Deepak Mohanlal aan het roer. Hij heeft niet alleen het eerste team onder zijn hoede, maar ook de meidenteams MO14/15 en MO18. Daarmee draagt hij ook zorg voor de voetballeerlijn binnen de Academie — kortom: alles hangt samen, van jeugd tot top.
Het trainersteam wordt versterkt door Maikel Samat, Mathijs Kreugel en Stephan Lokhoff (die daarnaast ook hoofdtrainer is van MO18). Savanyo Maas komt als keeperstrainer bij de groep, terwijl Romeo Persad en Willemijn Rog de rol van teammanager op zich nemen. Bjorn Elen zorgt voor scherpe video-analyse — zodat elke beweging, elke beslissing, goed onder de loep kan worden genomen.
Eerste training, eerste wedstrijden — het seizoen begint echt
De eerste training vindt plaats op maandag 20 juli. Dan volgt al snel het eerste oefenduel: zaterdag 25 juli speelt NAC Vrouwen tegen OH Leuven in België. De officiële competitie begint dan op zaterdag 29 augustus met een uitwedstrijd bij Jong Ajax in Amsterdam. In de Eredivisie Vrouwen Vierde Divisie zullen ze het opnemen tegen clubs als Excelsior Rotterdam, Jong PSV, Sparta Rotterdam en Jong FC Twente — een mix van bekende namen én regionale rivalen die de wedstrijden extra pit geven.
Sterke kern, ruimte voor ontwikkeling
De selectie telt alvast bekende gezichten zoals Nikki de Haan, Tess Verhees, Estelle Pereira en Liz van Amelsfoort. Maar wat opvalt, is de nadruk op talent uit de regio: veel speelsters komen uit Noord-Brabant of omstreken, waardoor er een sterke verbondenheid met de omgeving blijft bestaan. En ja — de selectie is nog niet afgerond. Tot aan de start van de competitie blijft er ruimte voor aanpassingen. Dat betekent: er is nog steeds kans voor nieuwe gezichten, frisse impulsen en onverwachte doorbraken.
Tuchels ‘masterplan’ voor Engeland op het WK: veel gepraat, maar het antwoord komt pas later
De Engelse pers is er dit WK écht mee bezig: dat zogenaamde ‘masterplan’ van bondscoach Thomas Tuchel. Niet zozeer omdat iedereen het al begrijpt — nee, juist omdat niemand het helemaal doorheeft. En dat is volgens de meeste commentatoren ook precies de bedoeling.
Tuchel liet een paar grote namen thuis — denk aan Phil Foden, Cole Palmer, Trent Alexander-Arnold en Harry Maguire — terwijl hij wel Jude Bellingham meenam, ondanks dat die vorig jaar nog buiten beeld was. Waar kijkt hij dan wel naar? Niet naar status, blijkbaar. “We hebben specialisten voor alle soorten scenario’s”, legde hij uit bij de selectie-afkondiging. En ja — wat dat betekent, daarover blijft het even onduidelijk. Zoals de BBC-voetbalchef Phil McNulty terecht opmerkt: “Dat moet nog blijken.”
Tot nu toe heeft het plan in elk geval geen schade aangericht: Engeland staat in de kwartfinale en speelt vanavond om 23.00 uur tegen Noorwegen. En toch… zijn er momenten geweest waarop je je afvroeg of een beetje extra creativiteit (zoals van Palmer of Morgan Gibbs-White) wel eens handig had kunnen zijn. Maar ze reden zich erdoorheen.
En hoe? Vooral dankzij een paar onbetwistbare wereldklasse-spelers: Harry Kane (6 goals), Jude Bellingham (4 goals, in een diepe rol achter Kane) en Declan Rice — die samen met Elliot Anderson (binnenkort van Nottingham Forest naar Manchester City) een sterk middenveldvormt. Anderson valt op door zijn duelkracht, Rice door zijn visie en traptechniek. Daarnaast heeft Engeland een betrouwbare keeper in Jordan Pickford én een sterke teamgeest. Alleen de verdediging zorgt voor zorgen — vooral rechtsachter. Reece James is geblesseerd, Jarell Quansah zit twee wedstrijden geschorst na zijn rode kaart tegen Mexico… en Alexander-Arnold? Die paste simpelweg niet in het plaatje van ‘specialisten voor specifieke situaties’.
En wat zijn die situaties dan? Bijvoorbeeld: spelen met tien man (werkte goed tegen Mexico, mede dankzij Dan Burn), of standaardsituaties — waarbij Tuchel zelfs de hoekschoppen en vrije trappen van Arsenal bestudeerde. Het resultaat? Twee doelpunten uit hoekschoppen, twee uit strafschoppen.
Een ander verschil met voorganger Gareth Southgate? Tuchel durft vaker positief te wisselen. Denk aan Anthony Gordon tegen Congo: twee assists, één cruciale overwinning. Southgate was conservatiever — wat hem misschien een prijs heeft gekost. Maar laten we eerlijk zijn: Southgate bracht Engeland naar de halve finales van het WK in 2018 én naar de laatste twee EK-finales (2021 en 2024). Dat heeft Tuchel nog niet gedaan.
Zijn eerste grote test? Vanavond tegen Noorwegen in Miami — waar het rond de 34 graden is. Ook daarop is hij voorbereid: koelvesten, zonwerende capuchons, een apparaat dat het bloed in de handpalm afkoelt… en zelfs een ijsslushy-machine op het trainingsveld in Missouri. Één smaak heet zelfs ‘Thomas Too Cool’.
Maar of het allemaal werkt?
Dat moet nog blijken.
De Groot pakt Wimbledon-finale volledig mis – geen 25e grandslamtitel voor haar
Diede de Groot had weer een kans op historie: haar 25ste grandslamtitel in het enkelspel. Maar op Wimbledon ging het helemaal mis – écht helemaal. In de finale werd ze door de Japanse Yui Kamiji met 6-0, 6-0 afgeserveerd. Geen enkele game gewonnen. Geen enkel moment waarop ze echt kon tegenstribbelen. Kansloos, puur en simpel.
Terwijl De Groot vorige maand nog glansrijk won op Roland Garros – en daar ook Kamiji versloeg – was het deze keer compleet anders. Kamiji, als nummer één geplaatst, begon vanaf de eerste bal al met volledige controle. In slechts 48 minuten liet ze zien waarom ze de absolute top is: scherpe ballen, perfecte plaatsing, geen ruimte voor fouten. En ja, De Groot maakte er elf dubbele fouten bij – geen wonder dat de balans zo onevenwichtig was.
Voor Kamiji betekende dit haar elfde grandslamtitel in het enkelspel. Ze heeft nu alle vier de grote toernooien op haar naam staan – Melbourne, Parijs, New York én eindelijk ook Londen. Vorig jaar verloor ze hier nog in de finale van Wang Ziying, maar dit jaar was ze ongenaakbaar.
En voor De Groot? Geen titel op Wimbledon dit jaar. Ook niet in het dubbelspel: samen met Aniek van Koot strandde ze al eerder in de halve finales, na een nederlaag tegen het Chinese koppel Li/Wang.
Keeper Courtois steunt Lammens na pijnlijke fout in duel tegen Spanje
De doelman van België, Thibaut Courtois, moest twintig minuten voor tijd het veld af met een blessure — en dat op een moment waarop alles op het spel stond. Op zijn plek kwam de 24-jarige Anthony Lammens, keeper van Manchester United, als invaller. Hij deed het lang goed: twee minuten voor tijd hield hij zelfs een lastig afstandsschot van Pau Cubarsí tegen… maar liet de bal daarna los. Precies op dat moment was de Spaanse invaller Mikel Merino sneller dan iedereen en maakte de beslissende 2–1.
Courtois gaf later toe dat hij nog wel op doel had kunnen blijven staan, ondanks de pijn in zijn rechterbeen. Toch koos de coach ervoor om hem te wisselen. “Dat was een beslissing van de coach. Geen probleem — het team gaat boven alles,” zei hij rustig.
Spanje treft nu in de halve finale Frankrijk. De Rode Duivels keren terug naar België en landen zondagochtend in Brussel.
Tsjechische tranen vloeien na Wimbledon-finale: ‘We hebben geschiedenis geschreven’
De tranen konden niet meer worden ingehouden — en dat was helemaal oké. Na de spannende Wimbledon-damesfinale, waarin Linda Nosková haar landgenote én beste vriendin Karolína Muchová versloeg, stond het Centre Court vol met emotie, trots en een flinke dosis Tsjechische snotterigheid.
“Normaal huil ik nooit — dit is echt niet normaal voor mij”, snikte Nosková, nog steeds ademloos van de inspanning en de opwinding. “Maar al die vreugdetranen, al dat zweet… het is het allemaal waard.” Met een 6-2, 5-7, 6-3-zege pakte de 21-jarige haar eerste grandslamtitel — en dat meteen in haar allereerste finale. En wat een finale was het: in de tweede set liet ze maar liefst vijf matchpoints liggen, terwijl Muchová zich herstelde, terugvocht en de spanning tot het uiterste opvoerde.
Ook in de Royal Box liep het niet droog: Martina Navratilova, negenvoudig Wimbledon-kampioene en Tsjechische legende (die in 1986 zelf tegen een andere Tsjechische speelde), veegde een traantje weg. Ze zag hoe Nosková na de overwinning een kushandje naar boven stuurde — als eerbetoon aan haar overleden moeder Ivana. “Zonder jou stond ik hier niet.” Even daarvoor had ze al haar vader en familie bedankt — met een lachje: “Ik weet dat jullie niet van vliegen houden, dus dankjewel dat jullie toch zijn gekomen.”
En dan die momenten tussen de twee Tsjechische sterren: Nosková richtte zich tot Muchová en zei het simpel maar krachtig: “Je hebt tot het laatste punt gevochten. Ik heb er hard voor moeten werken — dit vergeet ik nooit meer. We zijn vriendinnen. Ik ben blij dat ik mijn eerste grote finale tegen jou mocht spelen. We hebben samen geschiedenis geschreven.”
Muchová, die in 2023 al eens in een grandslamfinale stond (op Roland Garros, tegen Iga Swiątek), kon de emotie ook niet onderdrukken. Ze moest zich meerdere keren herpakken voordat ze het publiek durfde toe te spreken. Haar eerste woorden waren voor Nosková: “Je bent mijn vriendin… maar nu niet meer… dat is een grapje, natuurlijk.” En toen, met een glimlach door de tranen heen: “Je bent nog zo jong, staat voor het eerst in de finale — maar hoe je daarmee omging en hoe je speelde? Je hebt het verdiend. Want je bent ook nog eens een geweldig persoon en een fijn mens.”
Tot slot, met de beroemde Venus Rosewater Dish in handen — uitgereikt door prinses Kate — kwam er een luchtig moment: “Ik weet eigenlijk niet hoe ik dit ding het beste vast moet houden…”
