Moeder slaat alarm over Yes We Can in Eindhoven: ‘Trauma aan overgehouden’
Na de schokkende onthullingen over de Yes We Can Clinic in Hilvarenbeek, komt nu ook Miranda naar voren — maar dan over de dagbehandeling in Eindhoven, waar haar dochter een behandeltraject volgde. Ze vertelt met zichtbare emotie: “We moesten een brief aan haar schrijven waarin we zeiden dat we afstand van haar zouden doen als ze niet zou verbeteren.” Vier jaar later kan haar dochter nog steeds niet over die tijd praten. Miranda nam contact op met Omroep Brabant nadat het BNNVARA-programma BOOS kritiek uitsprak op de werkwijze van Yes We Can Clinics — en ze wilde graag delen wat er ook in Eindhoven gebeurde.
Een hoopvolle start… die snel veranderde
Haar 18-jarige dochter begon in 2022 met een achtwekenlang behandeltraject voor onder meer een angststoornis, een eetproblematiek én ADHD. Meerdere keren per week ging ze naar de dagbehandeling in Eindhoven. Bij de intake had het gezin nog vertrouwen: “Je vertelt daar echt alles, en we hielden er een goed gevoel aan over.” Maar dat gevoel verdween snel zodra de behandeling daadwerkelijk van start ging.
“Ze werken met methodes uit de verslavingszorg — maar dat paste niet bij haar”
Volgens Miranda sloot de aanpak helemaal niet aan bij wat haar dochter nodig had. “Ze werken met methodes uit de verslavingszorg. Maar iemand met een angststoornis of eetproblematiek kun je niet op dezelfde manier behandelen.” De weerstand van haar dochter groeide met elke sessie. “We hebben haar op een gegeven moment iedere dag met een teiltje in de auto gezet. Ze werd er letterlijk ziek van.” Het gezin meldde zich meerdere keren — maar kreeg steeds hetzelfde antwoord: “Jullie moeten haar dwingen. Jullie moeten volhouden.”
Die brief… die nooit goed voelde
Ouders werden actief betrokken bij het traject — onder andere via een pijnlijke opdracht: een brief schrijven aan hun kind. “Wij kregen de opdracht om te schrijven dat we afstand van haar zouden nemen als zij haar leven niet zou veranderen”, zegt Miranda. “Dat voelde helemaal niet goed. Uiteindelijk hebben we wel een brief geschreven, maar zonder dat stuk erin.”
Plotseling einde — en geen ruimte voor gesprek
Na vijf weken kwam er volgens Miranda abrupt een einde aan het traject. “Ze trokken de stekker eruit omdat ze niet goed genoeg meedeed en niet snel genoeg beter werd.” De kliniek wilde dat haar dochter daarna tien weken klinisch zou worden opgenomen. Toen het gezin dat weigerde, werd de behandeling stopgezet. Haar dochter moest een document ondertekenen waarin stond dat de behandeling voortijdig werd beëindigd. “Er was geen mogelijkheid om erover te praten”, vertelt Miranda. Uiteindelijk ondertekende haar dochter het formulier — maar schreef erbij dat ze het niet eens was met de beslissing. Miranda had gehoopt dat de laatste weken nog iets positiefs konden opleveren. “Alle vooruitgang die ze nog kon boeken, vond ik mooi meegenomen.”
“Ze klapte helemaal dicht”
Het gezin diende destijds geen formele klacht in. “We waren vooral bezig met haar opvangen. Het was een grote teleurstelling, omdat ze voor haar gevoel had gefaald”, zegt Miranda. “Yes We Can wordt gepresenteerd als laatste redmiddel als andere hulp niet werkt. Als dat dan misloopt, vraag je je af: wat nu?” Na afloop sprak haar dochter thuis nauwelijks over de tijd bij Yes We Can. “Ze klapte helemaal dicht.” Een van de weinige dingen die ze wel deelde? Dat begeleiders jongeren klein maakten. En de gevolgen zijn nog altijd aanwezig: “Ze kan er nu, vier jaar later, nog steeds niet over praten. Ze heeft er echt een trauma aan overgehouden.”
Hier lees je de verhalen over de Yes We Can Clinic in Hilvarenbeek.
Fiets- en wandelparadijs op oude vuilstort is klaar: ‘Het is iets unieks’
Je leest het goed: op de plek waar vroeger tonnen afval werden gestort, fietsen en wandelen mensen nu over een knus, groen én heuvelachtig landschapspark. De Vlagheideberg bij Eerde is officieel open — en het is écht iets bijzonders.
Sinds december is er hard gewerkt aan een frisse nieuwe bestemming voor deze oude stortplaats. Er zijn nu acht kilometer mountainbikeroutes, vijf kilometer wandelpaden én drie kilometer verhard fietspad aangelegd. Donderdagmiddag was de grote opening, en al meteen reden de eerste fietser en mountainbiker de berg op — op ruim 25 meter hoogte! Ook veel wandelaars kwamen langs om de nieuwe paden te verkennen, onder wie wethouder Johan van Gerwen van Meierijstad. “Ik ben ontzettend trots als ik dit hier zo zie”, zei hij tijdens de opening. Hij heeft sport en recreatie in zijn portefeuille — en vindt het belangrijk dat het park mensen écht aanspreekt: “Hoogte trekt mensen, dus daarmee denk ik dat het zeker een mooie publiekstrekker zal worden. Het laat zien dat met durf en door goed naar een locatie te kijken, een mooie transformatie kan worden gerealiseerd.”
En ja — je leest het goed: dit was ooit een vuilstort. Maar van die tijd is niets meer te merken. In de tijd dat het nog actief was, hadden de inwoners van Eerde last van stank en rumoer. Na de sluiting in 2003 begonnen de gesprekken over wat er verder mee moest gebeuren. Er waren ideeën genoeg: van een skibaan tot een golfpark — maar allemaal sneuvelden ze. Uiteindelijk besloot de gemeenteraad 3,6 miljoen euro vrij te maken voor het huidige plan. Een groot deel ging niet alleen naar fiets- en wandelpaden, maar ook naar natuurontwikkeling, speelmogelijkheden én een kunstwerk. En ja — ze zijn binnen het budget gebleven.
De vuilstort zelf dateert uit de jaren vijftig. “Het is een bijzondere dag voor ons”, vertelt Harm den Ouden van Den Ouden Groep. “Voor onze familie is dit de kers op de taart. Opa is hier begonnen en heeft er zo’n 4,5 miljoen kuub afval verwerkt.” Bij de sluiting is een speciale afdeklaag aangebracht, zodat alles veilig afgesloten bleef. “Nu, na een jaar of twintig wachten op de ontwikkelingen, konden we eindelijk verder om het af te maken. Dat het er hier nu zo uitziet, geeft echt een geweldig gevoel.”
En ja — het was een behoorlijke klus. Er ligt 5.500 ton asfalt op de berg. Dat is gelijk aan 220 volgeladen vrachtwagens — maar omdat het terrein beperkt toegankelijk was, moest meer dan de helft worden overgeladen op lichtere voertuigen. “Dat was een heel karwei”, erkent Den Ouden. “Maar het comfort voor de wielrenners is echt hoog.”
Ook de omgeving is enthousiast. “Dit gaat ons echt iets unieks bieden”, zegt Bert van Creij namens vereniging Vlagheide. “Ik ben vorige week al voor het eerst boven geweest. Wat je hier kunt zien op 27 meter hoogte, met een panorama van 360 graden, is echt uniek. Daarmee zetten we ons echt op de kaart.”
Het Landschapspark Vlagheideberg is bijna af — maar er komt nog meer. Er worden drie grote, levende kunstwerken geplaatst én een uitkijk- en informatiepunt. En ja — de Vlagheideberg wordt op zaterdag 5 september zelfs het decor van een etappe in de ZLM Tour. Met een steilste klim van 17 procent is het geen wonder dat wielrenners er al op zitten te wachten.
Kluswoning? Ja, graag! ‘Opknappen is zorg voor later’
Je hoeft geen klusmeester te zijn om een kluswoning te durven kopen — dat blijkt uit nieuw onderzoek. Terwijl slechts 1 op de 5 Nederlanders zichzelf een echte ‘twee rechterhanden’ noemt, durft bijna de helft van de woningzoekenden wel degelijk een huis met wat werk erop te kopen: 57 procent! En zelfs onder alle volwassenen is het aandeel mensen dat zo’n aankoop zou overwegen nog steeds flink: 41 procent.
Waarom? Vaak omdat het simpelweg de enige kans is om eindelijk een eigen plek te vinden. “Het is vaak de enige optie die mensen nog zien om aan een huis te komen. En hoe ze die woning opknappen, dat is dan van later zorg”, legt opiniepeiler Gijs Rademaker uit.
Klussen? Ja — maar niet altijd zelf
Hoewel veel mensen wel een kluswoning durven kopen, is het idee om alles zelf te verbouwen toch best eng. Daarom geven we de zwaardere of belangrijke klussen graag aan professionals: driekwart van ons laat dat soort werk liever aan iemand met ervaring. Maar de kleine, makkelijke of onzichtbare klussen? Die doen we wél zelf — half van ons omdat het geld bespaart, en de andere helft gewoon omdat het leuk is.
En ja, bijna de helft van de Nederlanders heeft echt plezier in klussen. Dat geldt iets vaker voor mannen (53%), maar ook vier op de tien vrouwen zegt er oprecht van te genieten.
Van ouderwets leren tot AI-hulp
Verslaggever Sam Trompert sprak met Clea en Keano, die hun hele huis hebben gestript — met veel voldoening, maar ook met een waarschuwing: klussen vraagt tijd, geduld én soms ook een flinke dosis leergierigheid.
Terwijl 65-plussers vooral door doen hebben geleerd, halen jongeren vaker hulp bij hun ouders — en steeds vaker ook bij YouTube of andere social media. Zes op de tien jongeren gebruikt online video’s voor uitleg. En dan is er nog de nieuwe speler op het klusveld: AI. Bijna één op de vijf jongeren raadpleegt tegenwoordig ChatGPT of een andere AI-chatbot als ze vastzitten. Bij 65-plussers is dat slechts 3 procent.
Het onderzoek is uitgevoerd op 8 en 9 juli 2026 onder ruim 18.000 leden van het RTL Nieuwspanel — een panel van 63.000 mensen, representatief voor leeftijd, geslacht, opleiding, werkzaamheid en stemgedrag bij de Tweede Kamerverkiezingen van 2025.
🚨 Mazelenuitbraak in Bangladesh: bijna 750 kinderen overleden – een noodsituatie die steeds ernstiger wordt
Het dodental door de grote mazelenuitbraak in Bangladesh is fors omhooggeschoten. Sinds halverwege maart zijn bijna 750 kinderen overleden die mazelen hadden of klachten vertoonden die erop duiden, zo meldt het Bengaalse ministerie van Volksgezondheid. Volgens Unicef is het werkelijke aantal doden waarschijnlijk nog hoger – ziekenhuizen zitten vol en het is simpelweg te moeilijk om alle gevallen goed te registreren.
In totaal zijn er al meer dan 100.000 verdachte mazelengevallen, waarvan ruim 13.000 bevestigd. Vooral kleuters onder de vijf jaar worden hard getroffen – een patroon dat ook de WHO bevestigt. Een kinderarts die de BBC sprak, zei zelfs: “Zo’n enorme uitbraak heb ik nog nooit eerder gezien.” En dat zegt wat, want in sommige ziekenhuizen liggen tientallen gezinnen op de gangen vanwege gebrek aan bedden. In 32 kamers proberen bijna 130 patiënten tegelijk herstel te vinden.
💉 Waarom is dit nu zo erg?
Bangladesh had ooit een sterke vaccinatiegraad tegen mazelen – ruim 90 procent. Maar sinds 2020 zijn er geen landelijke inhaalcampagnes meer geweest. Eerst door de coronapandemie, daarna door politieke onrust en massale studentenprotesten – waarbij honderden mensen omkwamen en premier Sheikh Hasina eindelijk in de zomer van 2024 opstapte. De interim-regering onder Muhammad Yunus besloot vervolgens om niet langer via Unicef vaccins in te kopen… met als gevolg: lege voorraden en wijdverspreide tekorten.
Zoals Unicef het formuleert: een uitbraak is vaak het resultaat van een optelsom. Kleine onderbrekingen lijken op zich onschuldig, maar na verloop van tijd kunnen ze flink opzwellen – en dat is precies wat er nu gebeurt.
🌍 En verderop in de wereld?
Mazelen is een virusziekte die razendsnel rondgaat, maar meestal mild verloopt. Toch kunnen er ernstige complicaties optreden – en soms eindigt het tragisch. Wereldwijd stierven er in 2024 naar schatting zo’n 95.000 mensen, vooral jonge kinderen. Ook in Nederland kregen vorig jaar ruim vijfhonderd mensen mazelen – vooral op basisscholen met weinig gevaccineerde leerlingen. In Marokko was er datzelfde jaar een epidemie. En hoewel de BMR-vaccinatiegraad in Nederland in 2025 (net als in 2024) onder de 90 procent lag, waren hier tot begin juni slechts acht gevallen gemeld.
Maar in Bangladesh is het nu écht kritiek. De regering lanceerde in april samen met de WHO en Unicef een noodvaccinatiecampagne tegen mazelen én rodehond – gericht op heel jonge kinderen. Of die snel genoeg doordringt, is nog maar de vraag.
“Geen ja = nee”: vrijspraak in verkrachtingszaak van 17-jarig meisje zet Nederland op zijn kop
Gisteren kwam er een grote demonstratie op het Malieveld in Den Haag — georganiseerd door de Dolle Mina’s — met borden als ‘Blijf van mijn lijf’, ‘Stop victim blaming’ en natuurlijk: ‘Geen ja = nee’. De actie was een directe reactie op de vrijspraak van twee mannen in een verkrachtingszaak die veel emotie losmaakt.
Wat is er nou precies gebeurd?
Op 30 juni werden Walco B. (45) en Wouter van A. (48) vrijgesproken van verkrachting van een 17-jarig meisje. Het meisje leerde de twee mannen eergisteren in oktober vorig jaar kennen in een café in IJsselstein. Ze dachten dat ze veilig naar huis zouden worden gebracht — maar in plaats daarvan stopten de mannen bij een parkeerplaats bij de McDonald’s in Nieuwegein. Daar zou het meisje, volgens de aanklacht, 80 minuten lang seksueel misbruikt zijn in de auto.
Kort nadat ze thuis was, belde ze een vriendin en zei ze ronduit: “Ik ben verkracht door twee mannen.”
Tijdens de rechtszaal in juni was het slachtoffer zelf aanwezig — en sprak ze rechtstreeks tot de verdachten:
“Ik begrijp niet dat jullie beweren dat ik dit wilde. Ik reageerde niet eens. Ik voelde me erg machteloos, ook door de alcohol. Ik kon gewoon niks doen.”
De rechtbank vond haar verklaringen betrouwbaar… maar oordeelde toch dat het seksuele geweld daarmee niet bewezen was. Volgens de rechters kon niet worden vastgesteld dat het minderjarige meisje zich tijdens de handelingen in een ‘bijzonder kwetsbare positie’ bevond.
Waarom roept dit zó veel weerstand op?
Omdat veel mensen denken: als iemand niet instemt, dan is dat al genoeg. En omdat overlevingsreacties — zoals stil blijven, niets zeggen of zelfs ‘meewerken’ om schade te voorkomen — vaak verkeerd worden gelezen als toestemming.
Een belangrijk woord dat de afgelopen dagen overal opduikt: ‘fawn-reactie’. Volgens Centrum Seksueel Geweld reageert ongeveer 70% van de slachtoffers tijdens seksueel geweld met verstijving of passiviteit — of juist met het proberen tevreden te stellen, om zichzelf te beschermen. Dat is geen toestemming. Dat is overleven.
Een spreker op het podium vroeg tijdens de demonstratie:
“Is het normaal dat ons rechtssysteem overlevingsreacties verwart met consent?”
Op sociale media klinkt dezelfde vraag steeds luider. Marieke van der Sanden, consulent seksuele gezondheid, schreef op LinkedIn:
“Je angst en de drang om te overleven zijn dan zo groot, dat je lijf doet wat er nodig is om levend uit de situatie te komen.”
En Sabine Meulenbeld, adviseur op het gebied van sociale veiligheid en integriteit, vraagt zich af of de rechter voldoende aandacht had voor deze psychologische realiteit.
Wat gebeurt er nu?
Het Openbaar Ministerie had vier jaar cel geëist — en heeft vorige week aangekondigd dat het in hoger beroep gaat. In eerste instantie draaide de zaak alleen om de vraag of het meisje zich in een ‘bijzonder kwetsbare positie’ bevond. Maar nu wil het OM het hele dossier opnieuw beoordelen.
En het slachtoffer? Vandaag bracht ze voor het eerst een reactie naar buiten — via haar advocaat Maaike Rotgans. Die liet weten dat haar cliënt zich gesteund voelt door alle solidariteit, maar dat de vrijspraak “logischerwijs nog steeds een grote klap” is.
“Ze maakt zich op en is strijdbaar voor het hoger beroep dat komen gaat.”
Nijmeegse Vierdaagse naar januari? Dat betekent opnieuw beginnen
Stel je voor: de Vierdaagse niet in de zon, maar onder een winterse wind — met handschoenen, een muts én een thermosfles thee. Klinkt raar? Dat vond marsleider Henny Sackers ook, totdat hij tijdens een interview met de Gelderlander even speelde met het idee om het wandelevenement naar een kouder moment in het jaar te verplaatsen. Niet omdat hij het echt wil, maar omdat de hitte de laatste jaren steeds vaker voor problemen zorgt.
Maar voordat je alvast je wintersportkleding uit de kast haalt: nee, dat gaat niet gebeuren — tenminste, niet nu. Burgemeester Hubert Bruls, twaalf dagen voor de start van de Vierdaagseweek, is duidelijk: “Dat betekent opnieuw beginnen.” En daarmee bedoelt hij letterlijk: geen bestaande structuur meer, geen gewende planning, geen vrijwilligers die zich al maanden daarvoor inschrijven. Hoe haal je duizenden mensen in januari de straat op, terwijl ze liever onder de dekens liggen? “Er moet heel wat water door de Waal stromen voordat zo’n verplaatsing überhaupt serieus wordt overwogen”, zegt Bruls.
Ook Joris Bouwmeister, voorzitter van de Stichting Vierdaagsefeesten, ziet weinig zin in een kalenderwijziging. De Vierdaagse begint altijd op de derde dinsdag van juli — midden in de zomervakantie. Voor veel mensen is dat een vast ritueel: kinderen groeien ermee op, families plannen er al maanden mee, vrijwilligers regelen hun vakantie rondom de data. “Mensen houden er rekening mee. Dat heb je niet zomaar veranderd”, legt hij uit.
En Sackers zelf? Die krabbelde vanmiddag alweer een beetje terug. Een verhuizing naar een koudere periode is “nu niet aan de orde”. Alleen als het evenement meerdere jaren op rij niet doorgang kan vinden vanwege extreem weer — denk aan hittegolven waarbij wandelaars in gevaar komen — dan zou het op termijn misschien een optie worden. Want extreme warmte is geen nieuw probleem: twintig jaar geleden overleden twee deelnemers aan hitteberoertes. Na die tragische gebeurtenis werd het resterende deel van de Vierdaagse afgelast. In andere hete zomers werden routes ingekort, tijden aangepast of wandeldagen vervroegd. In 2022 liepen deelnemers zelfs maar drie dagen in plaats van vier.
Of dit jaar weer zoiets nodig is? Nog onduidelijk. Toen vorige maand de temperatuur in Nederland op 40 graden bleef steken, maakte Sackers zich wel even zorgen. Maar er zijn oplossingen klaar — als het nodig is. En belangrijk: aanpassen van de marsen hoeft niet automatisch te betekenen dat de feesten rondom de Vierdaagse ook moeten wijzigen. “Een wandelevenement waar een topprestatie wordt geleverd is iets anders dan de feesten”, benadrukt Bruls — en ja, hij grapte zelfs over opblaaszwembadjes bij de podia voor wat verkoeling.
De komende dagen buigt een team van experts zich over het weer: een meteoroloog, een inspanningsfysioloog en een sportpsycholoog. Zij geven elk jaar advies over wat veilig en haalbaar is tijdens de Vierdaagseweek — die dit jaar begint op 21 juli. Wat zij deze keer adviseren? Dat weet nog niemand. “Een glazen bol heb ik niet. Ook niet over het weer in de Vierdaagseweek. We zullen de voorspelling moeten afwachten”, zegt Sackers.
