Rebellen vallen steden aan door heel Mali
Op meerdere plekken in Mali hebben rebellen gisteren steden aangevallen. Het regeringsleger meldt dat er gevochten is in onder andere Anefis en Adjelhoc in het noorden, Gao en Sévaré in Centraal-Mali, en het zuidelijke Kéniéroba. Vanmorgen vroeg kwamen er uit die plaatsen berichten over schietpartijen en explosies. Of er slachtoffers zijn gevallen, is nog niet bekend. Later in de ochtend was het op sommige plekken nog onrustig met geweervuur, maar elders keerde de rust alweer terug.
Toeareg-rebellen van de FLA hebben via een boodschap bevestigd dat ze meededen aan de aanval. Deze separatisten voerden eind april al grootschalige aanvallen uit op het regeringsleger, samen met de moslimextremisten van Al Qaida-tak JNIM. Het is niet duidelijk of die groep nu ook weer meedoet.
Wat precies het doelwit was op de verschillende plekken, is nog niet helder. In Gao zou het om een militaire basis gaan. In Kéniéroba zit een gevangenis waar tegenstanders van de militaire junta worden vastgehouden, maar of die is aangevallen, is onbekend.
Het is al jarenlang onrustig in Mali. Toeareg-rebellen willen in het noorden een eigen staat, terwijl jihadisten van het land een islamitische staat willen maken. In 2020 beloofden militairen na een machtsgreep een einde aan het geweld, maar hoewel Europese vredestroepen zijn ingewisseld voor Russische huurlingen, lijkt vrede verder weg dan ooit.
Bij de gezamenlijke aanval van eind april vielen jihadisten en Toearegs grote steden aan, waaronder de hoofdstad Bamako. Minister Camara van Defensie kwam daarbij om het leven door een bomaanslag op zijn huis. Ook enkele familieleden en bezoekers van een nabijgelegen moskee stierven. De opstandelingen wisten toen de stad Kidal te heroveren, dat eerder al lang hun bolwerk was. Russische huurlingen trokken zich daar na onderhandelingen terug uit de stad.
Van Kringloopvondst naar Miljoenenveiling
Een Amerikaanse tiener hoopt een fortuin te verdienen aan een kledingstuk dat hij voor maar 3,07 dollar uit de kringloop viste. Het blijkt om een heel bijzonder opwarmshirt te gaan van basketballegende Wilt Chamberlain van de LA Lakers. Op een veiling bij Sotheby’s is er inmiddels al 12.000 dollar voor geboden, en het veilinghuis denkt dat het wel een kwart miljoen dollar waard kan zijn.
Quinn Brown uit Portland zag het gele, kortemouwjasje met de naam ‘Chamberlain’ erop in januari bij een kringloop in Oregon. Het jasje lag eerst in de handen van een andere klant, maar toen die het teruglegde, greep Brown zijn kans. “Hij gooide hem recht voor me neer en ik griste het weg”, vertelt hij. De 19-jarige verdient normaal zijn geld met het verkopen van vintage kleding en wist meteen dat hij iets bijzonders te pakken had. Toen hij zijn vondst op Instagram deelde, nam veilinghuis Sotheby’s al snel contact met hem op.
Het shirt werd in een gepantserd busje naar een expert gebracht, die aan de hand van oude foto’s en kleine details kon vaststellen dat het echt een trainingsjas van Chamberlain uit 1972 en 1973 was. Het kledingstuk is te zien op een foto uit de play-offs van 1972, het jaar dat de Lakers met Chamberlain de titel pakten door de Knicks te verslaan. Ter vergelijking: het wedstrijdshirt dat hij in die kampioenswedstrijd droeg, werd drie jaar terug verkocht voor 4,9 miljoen dollar.
Sotheby’s noemt het een uniek kavel(opent in nieuw venster), omdat Chamberlain het droeg in zijn laatste seizoen. “Stukken uit het laatste seizoen van een speler zijn buitengewoon. Hij stopte in 1973, dus daarna kwam er nooit meer een kledingstuk van hem bij. Er is maar een beperkt aantal van deze jasjes.” Wilt Chamberlain (1936-1999) staat nog altijd hoog aangeschreven: hij heeft met 50,4 het hoogste puntengemiddelde van een enkel seizoen, vier van de top-5 hoogste scores in één wedstrijd, en het record van 100 punten. Met de Lakers zette hij in 71/72 een nog altijd ongeëvenaarde winreeks van 33 wedstrijden neer, en hij won de titel in 1972 ondanks een gebroken hand.
De veiling begon afgelopen woensdag en op 20 juli wordt het stuk definitief verkocht. Brown hoopt met de opbrengst op zijn 19e al met pensioen te kunnen. “Ik deed dit omdat ik het leuk vond, zoiets had ik nooit verwacht.” De kringloopwinkel zelf is blij voor hem. “Quinns verhaal laat perfect zien hoe je naar schatten kunt jagen in de kringloop. In dit geval was het echt magisch.”
Felle brand in pand binnenstad Sneek
In een pand in de historische binnenstad van Sneek woedde vanochtend vroeg een flinke brand. De brand brak rond 05.00 uur uit in een appartement op de vierde verdieping en sloeg daarna snel over. Gelukkig had de brandweer het vuur binnen een uur onder controle.
Het gebeurde in een oud pand aan de Oude Koemarkt. Omdat de situatie nogal heftig was, hebben de hulpdiensten snel opgeschaald. Het is nog niet duidelijk of er gewonden zijn gevallen, en ook de oorzaak van de brand is nog niet bekend.
In het appartement waar het vuur begon, wordt nog nageblust. De bewoners van de naastgelegen woningen zijn uit voorzorg hun huis uit gehaald. De brandweer controleert nu in hoeverre deze panden schade hebben opgelopen door de brand.
Vriendinnen na 30 jaar zussen: ‘Ik wist niet wat ik ermee moest’
Als tiener per ongeluk bevriend raken met iemand die later je bloedeigen zus blijkt te zijn. Het klinkt als een filmscript, maar voor Meena Geltink (43) uit Gemert en Minal Tijssen (44) uit Made is het echt gebeurd. “Ik was helemaal in shock”, vertelt Meena.
Het begint meer dan veertig jaar geleden. Meena en Minal komen als baby, ieder apart, vanuit India naar Nederland om geadopteerd te worden. Meena groeit op in Wilp, bij Deventer, en Minal in Made. Ze weten niets van elkaars bestaan. Als Meena een jaar of twaalf is, gaat ze met haar ouders op vakantie naar Oostenrijk. Op een vroege ochtend loopt ze naar het toiletgebouw op de camping. “Minal”, roept een jongen naar haar. “Ik ben Minal niet, ik ben Meena”, antwoordt ze. Meena denkt er verder niet over na.
Tijdens de vakantie raakt ze bevriend met de jongen, die uit Made komt. Er ontstaat een hechte vriendschap. Datzelfde jaar gaat ze naar een Wereldkinderen-weekend van het adoptiebureau. Een grote groep kinderen komt samen voor een leuke tijd. “Jullie moeten elkaar even zien, jullie lijken heel erg op elkaar”, zegt iemand. Meena staat ineens naast Minal. En inderdaad: dezelfde neus en dezelfde lach. Al ziet Meena ook duidelijke verschillen. “Ik vond Minal een beetje rebels en ik was het plattelandsmeisje.”
Als Minal zegt dat ze uit Made komt, klinkt die woonplaats Meena bekend in de oren. “Ik ken ook iemand uit Made”, zegt ze, en noemt de naam van haar vakantievriend. Minal reageert verbaasd: “Maar hij was mijn beste schoolvriend van de basisschool.” Het kwartje valt. Nu weet Meena waarom ze op vakantie verkeerd werd aangesproken. Wat een toeval.
De twee meiden worden vriendinnen, komen bij elkaar over de vloer, vieren samen carnaval en schrijven brieven naar elkaar waarin ze elkaar ‘sis’ noemen. Maar dat ze ook écht zussen zijn, weten ze dan nog niet. Het contact verwatert als ze ongeveer negentien jaar zijn. Niet gek, achteraf gezien: twee verschillende pubers die niet bij elkaar in de buurt wonen, in een tijd zonder sociale media. Voor het laatst spreken ze elkaar via e-mail wanneer Minal op haar 28e zwanger is. Dan woont ze al twee jaar in Frankrijk, waar ze met haar Franse man is geëmigreerd. Meena verhuist rond diezelfde periode naar Gemert, haar liefde achterna.
Minal maakt in 2025 een reis naar India en wordt nieuwsgierig naar haar roots. “Ik dacht steeds: misschien loopt daar wel mijn zus, mijn oom of mijn biologische moeder”, vertelt ze. “Na die reis wilde ik meer weten.” Dus laat ze in april haar DNA vastleggen. En raak: er is een match. Het profiel van haar jeugdvriendin Meena verschijnt op haar scherm. Minal is in shock. “Ik wist niet wat ik ermee moest doen.”
Ze besluit haar jeugdvriendin een bericht te sturen via Facebook. Meena zit met haar man op de bank als ze de bijzondere boodschap krijgt. “Ik zei: oh my god, oh my god”, blikt Meena terug. “Ik zat met mijn handen voor mijn gezicht. Ik was helemaal in shock en heb wel een kwartier voor me uit zitten staren.” Een dag later videobellen ze en zien ze elkaar voor het eerst in jaren weer. “Ik vond het heel spannend, maar tegelijkertijd heel rustgevend. Ik kon haar eindelijk weer zien”, zegt Minal. “We lachten de hele tijd. En bepaalde dingen deden we hetzelfde. Daar lagen we dubbel om.”
Alles valt op zijn plek. Naast dezelfde lach blijken de twee zussen ook dezelfde interesses te hebben: ze houden van sporten, zingen en dansen. Ze hebben allebei zelfs op hoog niveau geturnd. De zussen kunnen nu al niet meer zonder elkaar en hebben dagelijks contact: appen, bellen, videobellen. In augustus zien ze elkaar weer in levenden lijve, als Minal vanuit Bretagne naar Brabant komt. Voor Meena voelt het alsof hun wegen nooit zijn gescheiden. “We praten niet alleen over koetjes en kalfjes, maar ook over dingen waar we tegenaan lopen.”
Dan rest nog de vraag: hebben ze tijdens hun vriendschap nooit gedacht dat ze zussen zouden kunnen zijn? Dat blijkt zeker wel. Minal legt uit: “Je denkt er verder niet over na dat het echt zou kunnen zijn. We kwamen wel allebei uit Mumbai, maar ieder uit een ander tehuis. Dan leg je die link al niet meer.” Voor Meena geldt hetzelfde. “Het spookte destijds zeker door mijn hoofd. Maar als jonge puber zei je niet: ‘Mam, ik wil een DNA-test.’ Tegenwoordig gaat dat wel makkelijker.” Ze denkt dat ze het destijds wel hebben gevoeld. “We hebben achteraf gezien altijd een bepaalde connectie gehad die niet te omschrijven was.”
Felle brand in historisch pand Sneek: politie spreekt van ‘plaats delict’
In een pand in de historische binnenstad van Sneek is vanochtend vroeg een hevige brand uitgebroken. Dat meldt veiligheidsregio Fryslân.
De brand begon rond 05.00 uur in een appartement op de vierde verdieping en breidde zich daarna snel uit. Gelukkig had de brandweer het vuur binnen een uur onder controle.
Wat opvallend is: de hulpdiensten waren eerder die nacht al naar hetzelfde adres gereden vanwege “onrust”, aldus de veiligheidsregio. Daarom heeft de politie het pand nu aangemerkt als plaats delict.
Het gaat om een ouder pand aan de Oude Koemarkt. Vanwege de ernst van de situatie hebben hulpdiensten snel opgeschaald. Op dit moment is het nog niet duidelijk of er slachtoffers zijn gevallen. Ook de oorzaak van de brand is nog onbekend.
In het appartement waar de brand begon, wordt nog nageblust. Bewoners van naastgelegen appartementen zijn uit voorzorg geëvacueerd. De brandweer controleert nu of deze woningen schade hebben opgelopen.
Marjon overleed aan een hartaanval, maar haar klachten werden niet herkend
De huisarts zag niks bijzonders toen hij bij Marjon Janssen uit Aalst langsging, omdat ze al twee weken last had van buikkrampen en overgeven. “Neem maar een paracetamol en ga slapen”, adviseerde hij. Een paar uur later stierf Marjon aan een hartaanval. Een trieste gebeurtenis voor haar zoons.
“We hadden een heel goede band met haar”, vertelt Boy Sanders (30), die na haar dood een tattoo van het gezicht van zijn moeder liet zetten. Het is alweer vijf jaar geleden dat Marjon in haar eigen huis overleed. “Op 22 december 2020. Het was net voor kerst. De kerstcadeautjes lagen al klaar”, vertelt Boy. Hij herinnert zich nog goed dat hij van zijn broer Stanley een telefoontje kreeg. “Hij zei steeds dat ik eerst moest gaan zitten, maar ik wilde gewoon dat hij vertelde wat er was.” Uiteindelijk nam Boy toch op. “Mijn broer zei dat onze moeder was overleden. Plotseling. We zijn er natuurlijk meteen naartoe gegaan. Mijn opa en oma hadden al een tijdje niks van haar gehoord, dus ging mijn opa kijken. Hij heeft toen zijn eigen dochter gevonden”, zegt hij.
Boy was op dat moment 25 jaar en zijn moeder 55. De twee weken voordat Marjon overleed, voelde ze zich al niet lekker. “Daarom was ze naar de dokter geweest, maar daar kwam niet veel uit. Ze dachten dat ze misschien Benigne Paroxismale Positie Duizeligheid (BPPD) had.” Dat is een onschuldige aandoening. Op de dag van haar overlijden kwam opnieuw een dokter langs. “Want mijn moeder had er waarschijnlijk geen goed gevoel bij. Toen is er een dokter in opleiding gekomen en die kon zo gauw niks vinden.” Niemand wist dat Marjon de huisarts had gebeld. Dat hoorden Boy en zijn broer pas later. “De dokter had gezegd dat ze een paracetamol moest pakken en kon gaan slapen. Dat is ook gebeurd, want ze lag gewoon in bed toen ze overleed. Zo jong.”
Uit de autopsie bleek al snel dat het om haar hart ging. “Achteraf had ze wel hartklachten, maar vrouwen hebben soms andere klachten dan mannen. Wel vreemd dat de dokter dat niet heeft gezien. Er is volgens mij ook niet direct bloed en urine afgenomen. Dat is allemaal niet gebeurd. Daar zijn we later ook nog tegenin gegaan, want wij vonden dat best lastig.”
Om haar te herdenken besloot Boy een tattoo te laten zetten met een portret van zijn moeder. Hij krijgt veel reacties op de tattoo op zijn arm. “De een vraagt of het mijn moeder, mijn zus of mijn tante is. De ander zegt er pas later iets over, omdat ze er niet eerder naar durven te vragen.” De tattoo is voor Boy een blijvende herinnering aan zijn moeder. Boy ging samen met zijn broer elke week naar hun moeder. Marjon had straatvrees en kwam daarom zelf liever niet het huis uit. “Maar ze was altijd supervrolijk, recht voor zijn raap en ze was op haar manier speciaal.” Hier lees je alle verhalen van de rubriek Mijn tattoo en zijn verhaal.
