Overstromingen in Ghana en Ivoorkust eisen minstens 24 levens
Door aanhoudende regenval en overstromingen zijn er de afgelopen dag minstens 24 mensen omgekomen in Ghana en Ivoorkust, zo laten hulpdiensten weten. Sinds zaterdag is het flink aan het regenen in deze West-Afrikaanse landen.
De helft van de dodelijke slachtoffers viel in de Ghanese hoofdstad Accra en het nabijgelegen Tema. Daar staan straten en woonwijken compleet onder water. Grote delen van deze steden zijn nu niet meer bereikbaar, melden hulpdiensten. Het gaat om acht mannen, drie vrouwen en een kind dat werd meegesleurd door het razende water. Hulpdiensten hebben bijna 500 mensen uit hun huizen kunnen redden, en die acties zijn nog steeds aan de gang. Op video’s uit de stad is te zien dat bewoners door de straten zwemmen en anderen uit hun huizen helpen.
Ook in de Ivoriaanse stad Abidjan zijn minstens twaalf mensen om het leven gekomen. De meeste slachtoffers werden bedolven onder puin door het snel stromende water. Weerdiensten in beide landen waarschuwen dat er deze week nog veel meer regen gaat vallen.
Ghana en Ivoorkust hebben vaker last van overstromingen in de regentijd. De problemen worden groter door slechte riolering, illegale bouw en stadsplanning die geen rekening houdt met veel water. Deskundigen zeggen dat klimaatverandering de problemen verergert: extreem weer zoals hevige regenval of droogte wordt steeds heftiger. Gisteren viel er bijvoorbeeld 140 millimeter regen in Accra, vertelt president Mahama. Dat is bijna drie keer zoveel als de hoogste hoeveelheid op één dag in het vorige jaar.
Afrika stoot zelf nauwelijks broeikasgassen uit die klimaatverandering veroorzaken, zegt de Wereld Meteorologische Organisatie van de VN. Maar grote delen van het continent zijn wel heel kwetsbaar voor rampen door extreem weer.
Buitenland
Deel artikel:
Tiener overleeft coma en wordt razend populaire DJ: “Ik durf nu alles”
Twee jaar geleden lag de 16-jarige Jackie Remie uit Breda vier weken in coma na een dramatische val in Marokko. Nu is ze als DJ Jackstar niet meer weg te denken van de draaitafels, staat ze ieder weekend op te treden en heeft ze maar liefst 140 shows op de planning. Haar droom? “Ik ga Tiësto en Hardwell achterna!”
Jackie dartelt vanuit haar nieuwe appartement – waar ze sinds een paar maanden samen met haar moeder woont – de binnentuin in van het voormalige postkantoor in hartje Breda. Daar staat al een tafel klaar met haar draaitafel en speakers. Binnen no time schalt aanstekelijke house door de tuin. Buren komen naar buiten of dansen mee vanaf hun balkon. Jackie straalt. De muziek en haar enthousiasme zetten meteen alles in beweging.
Vier weken in coma
Het contrast met twee jaar geleden is enorm. Tijdens een vakantie in Marrakesh moest Jackie naar het toilet. Boven aan de trap viel ze flauw en stortte naar beneden. Haar moeder Catheleine hoorde de klap en vond haar bewusteloos onder aan de trap. Ze was met haar hoofd hard op de vloer gekomen. Jackie raakte in coma en werd niet meer wakker. “Ik heb wel vier keer afscheid van haar moeten nemen,” zegt Catheleine.
Na vijf dagen in een Marokkaans ziekenhuis werd ze met een privéjet met intensive care teruggevlogen naar het Sophia Kinderziekenhuis in Rotterdam. Pas na drie weken ontwaakte ze uit haar coma. “Ze moest opnieuw leren eten, praten, lopen, alles. Het was een heel heftige tijd.” Jackie herinnert zich er niks van. “Het enige wat ik weet, is dat ik opeens vanuit Marrakesh in Rotterdam was.”
Onverwacht herstel
Dokters voorspelden een herstel van zes maanden, maar na zes weken verliet Jackie wandelend het revalidatiecentrum. Catheleine was dolgelukkig, maar had ineens een totaal andere dochter. Van een schuw en extreem verlegen meisje veranderde Jackie in een vrolijke flapuit die nergens meer bang voor is. “Mijn karakter is heel erg veranderd. Voor het ongeluk was ik heel stil en durfde ik niks.”
Gedragsverandering komt volgens de Hersenstichting bij drie op de vier mensen met niet-aangeboren hersenletsel (NAH) voor. “Meestal gaan ze erop achteruit, maar ik ben er juist op vooruit gegaan,” zegt Jackie lachend. “Die filter is weg, en dat is voor mij alleen maar positief.”
Talent ontdekt
Per toeval kwam ze tijdens haar revalidatie achter de draaitafel. “Ze moest iets zoeken om haar hersenen te prikkelen,” vertelt Catheleine. “Toen kreeg ze een dj-les cadeau. En ze bleek talent te hebben.” Het draaien werkt rustgevend voor Jackie. “Mijn hoofd komt helemaal tot rust als ik sta te draaien.”
Haar talent bleef niet onopgemerkt. “Na twee maanden kreeg ik al de vraag of ik een wijnfestival wilde openen.” Sindsdien vliegt haar carrière als DJ Jackstar. “Ik treed elk weekend op.” Met carnaval stond ze op de grote Markt in Breda, en komend jaar is ze daar weer. Haar mooiste optreden? “Een optreden onder de Erasmusbrug in Rotterdam voor de memory walk van het Erasmus ziekenhuis. Ze vroegen me omdat ik daar had gelegen. Drieduizend mensen, dat was echt heel gaaf.”
“Ik ga Hardwell en Tiësto achterna”
Op de vraag of Jackie de nieuwe Hardwell of Tiësto is, moet Catheleine hard lachen. “Dat weet ik niet, dat zou leuk zijn.” Jackie zelf laat geen twijfel: “Ja, ik ga Hardwell en Tiësto achterna.” Het verlegen meisje van voor het ongeluk is weg. Haar eerste nummer ‘Down’, samen met DJ Siem, staat op Spotify. Haar droom? “Tomorrowland, natuurlijk.” Catheleine is enorm trots. “Uit al het slechte is ook iets heel positiefs gekomen: dat ze zoveel van muziek houdt en dj is.”
Duizenden mensen bij anti-immigratieprotesten in Zuid-Afrika: ‘Zoeken een zondebok’
In Zuid-Afrika worden de spanningen rondom immigratie steeds groter. In steden als Johannesburg, Pretoria, Durban en Kaapstad zijn duizenden mensen de straat op gegaan om te protesteren tegen buitenlanders. De sfeer is grimmig en sommige migranten hebben het land al verlaten, uit angst voor geweld. Anderen durven niet meer naar hun werk te gaan. Er gaan zelfs verhalen rond dat migranten illegaal uit hun huizen worden gezet, omdat huisbazen bang zijn dat hun panden doelwit worden van rellen.
Om de boel een beetje onder controle te houden, is er een enorme politiemacht ingezet in de steden waar de protesten plaatsvinden. Op beelden is te zien hoe groot de politieaanwezigheid is.
Onze Afrika-correspondent Sophie van Leeuwen vertelt dat de anti-immigratiedemonstraties al weken aan de gang zijn en dat de spanning alleen maar toeneemt. Migranten worden weggejaagd uit hun huizen en steeds meer mensen voelen zich gedwongen om terug te keren naar het land waar ze vandaan komen, of ze dat nu willen of niet.
Van Leeuwen sprak onder andere met Isaiah Kangori, een timmerman uit Malawi die op de vlucht is geslagen. “Ik vind het zo erg dat ik wegga. Want ik wilde niet naar huis. Ik weet dat ik een buitenlander ben, maar hoe ze ons opjagen is totaal fout. Deze mensen willen ons vermoorden. Ze slaan ons, ze beroven ons en ze slopen onze huizen.”
Het geweld wordt volgens Van Leeuwen aangewakkerd door een klein, maar goed georganiseerd groepje mensen. De bewegingen ‘March and March’ en ‘Operation Dudula’ zaaien zoveel angst dat er inmiddels duizenden mensen zijn vertrokken. Het lijkt erop dat de demonstranten voorlopig hun zin krijgen, maar de kans is groot dat het onderliggende probleem hiermee niet wordt opgelost.
De groepen achter de protesten hebben volgens Van Leeuwen banden met politieke partijen die tegen migratie zijn. In aanloop naar de verkiezingen spelen spanningen rondom immigratie vaker op. Toch lijkt niemand erop te wachten dat het escaleert in grootschalig geweld. “Op een bloedbad zit niemand te wachten, ook omdat geweld in Zuid-Afrika al onder een vergrootglas ligt,” zegt Van Leeuwen. “De situatie is al ernstig genoeg.”
President Cyril Ramaphosa sprak gisteren met een aantal leiders van de antimigrantenbeweging. Hij benadrukte volgens zijn woordvoerder dat protesten vreedzaam moeten blijven. Vandaag waren er nog geen berichten over grote rellen.
Volgens Van Leeuwen ligt er een dieper probleem aan de onrust ten grondslag. Zuid-Afrika heeft te maken met enorme armoede, en in zulke omstandigheden wordt er snel naar een zondebok gezocht. Migranten krijgen de schuld van de werkloosheid en de economische problemen: zij zouden banen ‘afpakken’ van de lokale bevolking. Maar een belangrijk thema blijft onderbelicht, benadrukt Van Leeuwen. Structurele problemen zoals corruptie worden door de betrokken partijen nauwelijks genoemd, terwijl die juist een grote rol spelen in de sociaal-economische situatie van het land.
Jumbo roept halal rundergehakt terug vanwege salmonellagevaar
Let op als je online of in de winkel halal rundergehakt hebt gekocht! Jumbo roept namelijk een specifiek product terug vanwege een mogelijke besmetting met salmonella. Het gaat om de Lezziz Rundergehakt Halal, verpakt in een bakje van 500 gram. Check vooral de houdbaarheidsdatum: die is 06-07-2026. Alleen deze partij is mogelijk niet veilig om te eten.
Waarom is dit zo serieus? Salmonella kan flinke gezondheidsproblemen veroorzaken. Vooral voor zwangere vrouwen, jonge kinderen, ouderen en mensen met een verzwakt immuunsysteem kan het extra gevaarlijk zijn. Denk aan klachten als diarree, buikkrampen en koorts. Als je dit product in huis hebt, eet het dan niet! Je kunt het gewoon terugbrengen naar een Jumbo-filiaal. Je krijgt dan het aankoopbedrag terug, zonder dat je een bonnetje nodig hebt.
Eerder vandaag ook terugroepactie bij DekaMarkt
Opvallend: eerder vandaag riep ook DekaMarkt al halal rundergehakt terug vanwege hetzelfde probleem. Dit keer gaat het om het merk Wahid, ook in een verpakking van 500 gram. De houdbaarheidsdatum daarvan is 04-07-2026. Ook dit product kun je het beste niet eten en terugbrengen naar de winkel voor restitutie.
Blijf op de hoogte van het laatste nieuws over voedselveiligheid en terugroepacties. Het is altijd goed om even te checken of jouw aankopen veilig zijn.
Onderwerp van artikel
Oranje’s strafschoppenblijven een terugkerend probleem: hoe komt het dat we er nooit van af lijken te komen en wat kunnen we eraan doen?
Keeper Bart Verbruggen die de bal met pech via zijn hak over de lijn werkt en Quinten Timber die zijn strafschop ver naast schiet. Na de teleurstellende penaltyreeks van het Nederlands elftal tegen Marokko kan een nieuw hoofdstuk worden toegevoegd aan ons ‘nationale penaltytrauma’. Het is de zevende keer dat Oranje via een strafschoppenserie wordt uitgeschakeld op een EK (1992, 1996 en 2000) of WK (1998, 2014, 2022 en nu dus 2026). In totaal wist Nederland in de geschiedenis maar twee van de tien penaltyreeksen op een eindtoernooi te winnen. Ter vergelijking: Duitsland won er zes van de acht. Hoe zijn we aan dat penaltytrauma gekomen en belangrijker, hoe komen we er weer vanaf? Volgens sporthistoricus Jurryt van der Vooren kun je met terugwerkende kracht vaststellen dat het trauma in 1992 is begonnen. “Marco van Basten miste op dat EK de beslissende strafschop in de halve finale.” Ook op de daaropvolgende Europese eindtoernooien ging het mis vanaf 11 meter. Op het EK van 1996 miste Clarence Seedorf een beslissende penalty tegen Frankrijk; op het EK van 2000 ging het in eigen land tegen Italië helemaal mis. “Toen miste Oranje in de reguliere speeltijd al twee penalty’s”, zegt Van der Vooren. “Nederland was echt veel beter, maar uiteindelijk bleek dit de sleutelwedstrijd in ons penaltytrauma. We vlogen er in de strafschoppenserie uit.”
Toch zijn er ook lichtpuntjes, zegt Van der Vooren. “Neem het WK van 2014. In de kwartfinale wonnen we door een legendarische keeperswissel met strafschoppen van Costa Rica.” “Vlak voor het einde van de verlenging verving bondscoach Louis van Gaal keeper Jasper Cillessen door Tim Krul, puur met het oog op de aankomende strafschoppenserie. Met succes. Alleen ging het in de halve finale via zo’n zelfde strafschoppenserie tegen Argentinië alsnog mis.”
Bondscoach Ronald Koeman ging na de verloren wedstrijd tegen Marokko vanmorgen in op de gemiste penalty’s. “We weten hoe moeilijk penalty’s zijn op dit soort momenten”, zei hij. “We hebben er drie van de vijf gemist en dat is te veel. Dit blijft een zwarte bladzijde.” Specialist Paul Vrenken hielp onder meer FC Den Bosch bij het verbeteren van de penalty’s. Volgens hem wordt er niet genoeg structureel getraind op het nemen van strafschoppen. “Normaal komen die maar een paar keer per jaar voor”, zegt Vrenken. “Maar bij grote toernooien is dat veel vaker. En dan zie je dat het voor spelers niet zo geautomatiseerd is dat ze het goed kunnen.”
Hij zag veel verschillen tussen hoe de spelers de strafschop namen. “Kijk naar Wout Weghorst. Die legt de bal neer, neemt een paar stappen achteruit en rost hem er werkelijk in”, zegt de trainer. “Maar er zitten ook spelers tussen die van de zenuwen iets nieuws doen zoals even inhouden, huppelen of opeens recht achter de bal gaan staan. Dat werkt gewoon niet.” Ook het mentale aspect valt te trainen, zegt hoogleraar sportpsychologie Nico van Yperen van de Rijksuniversiteit Groningen. “De druk die je voelt op een WK is natuurlijk uniek, maar toch kan je dat wel nabootsen”, zegt hij. Als voorbeeld van een techniek noemt hij visualiseren, waarbij je zo’n penaltyreeks in je hoofd al helemaal doorloopt. “Bij mentale training is het belangrijk dat de focus niet ligt op het onderdrukken van ongewenste gevoelens, maar juist op het leren om er op een goede manier mee om te gaan”, zegt de hoogleraar.
Volgens sporthistoricus Van der Vooren wordt het voor Oranje steeds lastiger, omdat ze “alle mislukte series ook nog met zich meedragen”. Hij bedoelt daarmee dat de spelers van Oranje niet alleen die ene strafschoppenserie moet zien te winnen, maar Nederland ook moeten verlossen van het trauma waar iedereen het over heeft. “Dan moet je goede mentale training hebben gehad om daaraan te ontsnappen.” Dat erkent ook sportpsycholoog Van Yperen. “Natuurlijk denken spelers aan al die voorgaande keren dat het is misgegaan”, zegt hij. “Net zoals wij als kijkers daaraan denken zodra zo’n strafschoppenserie gaat beginnen.” Volgens hem is mentale training de oplossing voor falen onder druk. “Wat niet wil zeggen dat je niet zal falen. Maar je verkleint wel echt de kans dat het gebeurt.”
Zesendertig jaar later: plotselinge doorbraak in oude verkrachtingszaak
Bijna vier decennia lang leek het onmogelijk om de dader te vinden van de verkrachting van een 14-jarig meisje in 1990. Tot er vorig jaar ineens een aanwijzing vanuit Engeland leidde naar Wijk en Aalburg. “Zulke oude zedenzaken worden bijna nooit opgelost. Daar zijn eigenlijk nauwelijks voorbeelden van”, vertelt rechtbankverslaggever Willem-Jan Joachems in de podcast Misdaad Uitgelegd, In de rechtbank.
Dat de politie uiteindelijk bij Willem V. uitkwam, is volgens Joachems minstens zo opvallend als wat daarna gebeurde. Toen agenten hem vertelden waarom ze voor zijn deur stonden, begon de verdachte vrijwel direct te verklaren. “Hij liep leeg”, vertelt Joachems. Niet alleen bekende Willem V. vrijwel meteen dat hij de verkrachting had gepleegd, hij werkte ook vrijwillig mee aan een DNA-afname. Dat DNA bleek later overeen te komen met de sporen die al sinds 1990 in het onderzoek zaten. Juist die combinatie van een bekentenis en een DNA-match zie je volgens de rechtbankverslaggever zelden in zulke oude zaken.
Schaamte zichtbaar tijdens de zitting
Tijdens de inhoudelijke behandeling keek Willem-Jan Joachems niet alleen naar wat er werd gezegd, maar vooral naar de man die op de verdachtenbank zat. Hij zag een rustige, bijna zestigjarige ondernemer uit Wijk en Aalburg, die volgens hem zichtbaar met schaamte worstelde. Bij eerdere zittingen probeerde Willem V. nog buiten beeld van de rechtbanktekenaar te blijven door zijn gezicht achter zijn hand en advocaat te verbergen. Deze keer deed hij dat niet meer. “Dat tekent ook wel echt de schaamte die hij heeft gehad om hier te verschijnen”, zegt Joachems in de podcast.
‘Hij ging echt helemaal stuk’
De meeste indruk maakte volgens Joachems het moment waarop het slachtoffer na 36 jaar haar verhaal vertelde. De vrouw beschreef hoe ze als veertienjarig meisje haar moeder smeekte om te verhuizen, omdat haar eigen huis na de verkrachting niet meer veilig voelde. Ze leefde jarenlang met de angst dat hij terug zou komen. Nog voordat haar verklaring was afgelopen, zag Joachems de verdachte breken. “Hij ging echt helemaal stuk. Hij huilde keihard.”
Toch wil de rechtbankverslaggever daar geen snelle conclusie aan verbinden. “Dat is natuurlijk moeilijk te interpreteren.” Was het schaamte, spijt of het besef dat hij na al die jaren oog in oog zat met zijn slachtoffer?
Verdachte trekt een grens
Juist die tegenstelling viel Joachems op. Willem V. zegt sinds zijn arrestatie dat hij zich schaamt en noemt de verkrachting verschrikkelijk. Maar tegelijk blijft hij één belangrijk onderdeel ontkennen. “Het lijkt alsof hij een soort grens trekt”, zegt de rechtbankverslaggever. “Hij erkent de verkrachting, maar weigert toe te geven dat hij haar onder dwang naar boven heeft meegenomen.” Volgens het slachtoffer dreigde hij haar destijds neer te steken en haar familie iets aan te doen. Dat verschil is volgens Joachems niet alleen opvallend, maar kan ook van invloed zijn op de uiteindelijke straf en de discussie over verjaring.
Het Openbaar Ministerie eiste vier jaar cel. De rechtbank doet op 7 juli uitspraak.
Wil je meer afleveringen beluisteren van onze podcast Misdaad Uitgelegd – In de rechtbank? Ga dan naar je favoriete podcast-app ( Spotify , Apple of Podimo ) of kijk hier voor alle podcasts van Omroep Brabant. Hier vind je alle verhalen over misdaad en criminaliteit .
