Auto belandt op kerkhof in Gemert – vijf graven zwaar beschadigd
Een automobilist is vanochtend in Gemert flink uit de bocht gevlogen: hij reed door een hek en belandde rechtstreeks op het kerkhof aan de Komweg. Vijf graven raakten daarbij voor een groot deel vernield – bij één graf lag zelfs de marmeren plaat in stukken.
De bestuurder, een 41-jarige man uit Helmond, raakte lichtgewond. Volgens de politie had hij alcohol op – een eerste test bevestigde dat. Of hij ook drugs had gebruikt, onderzoeken ze nog. Hij reed volgens een woordvoerder “met een behoorlijke snelheid”, terwijl er juist op dat punt – vlak na een bocht – een maximumsnelheid van 30 km/u geldt.
Een getuige vertelde aan Omroep Brabant: “Ik hoorde een slip en daarna een knal.”
Jos Vogels van parochie Heilige Willibrordus, die de begraafplaats beheert, woont vlakbij en hoorde de botsing ook. “Ik hoorde de stenen rondvliegen. Ik heb meteen 112 gebeld en ben gaan kijken. Toen zag ik die auto bovenop een graf staan.”
Hij schat de schade op “ver over een ton” en spreekt van een “verschrikkelijke situatie”. Hij gaat nu contact opnemen met de betrokken families om te bespreken hoe de graven zo snel mogelijk hersteld kunnen worden – inclusief de beschadigde monumentale muur.
De politie laat weten dat ze niet uitsluiten dat de bestuurder strafrechtelijk wordt aangeklaagd.
Linda’s broer kon niet bij haar trouwerij zijn… maar voelde wel helemaal aanwezig
Linda van den Heuvel (55) uit Gemert stapte afgelopen februari het altaar op — en hoewel haar broer Dirk fysiek niet bij de plechtigheid kon zijn, voelde ze hem die dag sterker dan ooit. Dat dankte ze aan een tattoo op haar pols: met zijn naam én zijn vingerafdruk. Een simpele, maar diepzinnige manier om hem letterlijk bij zich te houden.
Een dag na de bruiloft overleed Dirk.
“Hij was mijn thuis”
Dirk was dertien jaar ouder dan Linda — en voor haar veel meer dan alleen een grote broer. Hij was haar beschermer, haar eerste stijlcoach (ja, hij leerde haar zelfs hoe ze op hakken moest lopen én zich moest opmaken), en later ook haar steunpilaar nadat hun ouders waren overleden. “Hij was kapper, dus visagie en grime zaten in zijn bloed”, vertelt Linda. “En als onze ouders ouderwets dachten, corrigeerde hij ze gewoon — met respect, maar altijd heel direct.”
Zijn persoonlijkheid? Bijzonder, creatief, excentriek — en ongelofelijk betrokken. “Achter die scherpe kant zat pure warmte”, zegt Linda. “Hij had oog voor iedereen. En voor mij was hij altijd ‘thuis’.”
Van vermoeidheid naar een zware diagnose
Begin 2026 begonnen Dirks klachten: extreme moeheid, wankel lopen, afwezigheid, moeite met spreken. Hij dacht zelf aan dementie — tot hij plotseling op de spoed belandde. De MRI volgde snel… en twee dagen later kreeg het ziekenhuis al het resultaat: een hersentumor. Geen behandeling meer mogelijk. Hoe lang hij nog had? Niemand wist het toen — achteraf bleken het maar zes weken te zijn.
Tijdens die laatste weken waren Linda en haar zus constant bij hem. “Het was heftig, maar ook bijzonder”, zegt Linda. “We hebben afscheid genomen, herinneringen opgehaald, kaarten en bloemen ontvangen — het was echt een periode vol liefde.”
En Dirk? Bleef tot het einde positief. “Negativiteit vond hij verspilde energie”, vertelt Linda. “Hij zei: ‘Ik heb een mooi leven gehad, dus het is goed zo. Het had best wat langer mogen duren, maar het is nou eenmaal wat het is.’”
Een tattoo, een verklaring, en een bruiloft die moest doorgaan
Al snel na de diagnose besloot Linda: ze wilde iets blijvends voor Dirk. Een bevriende tattoo-artiest maakte een ontwerp met zijn naam én zijn vingerafdruk — Dirk vond het prachtig.
Tegelijkertijd regelde Dirk zelf al een euthanasieverklaring. “We hadden gezien hoe onze moeder vijf jaar lang leed voordat ze overleed”, legt Linda uit. “Dat wilde hij absoluut niet.”
De euthanasie werd gepland voor 27 februari — één dag na Lindas bruiloft. En Dirk was duidelijk: “Die bruiloft gaat door. Punt.” Voor Linda was er geen twijfel. “Hij was zo blij dat ik eindelijk geluk in de liefde had gevonden. En hij had een geweldige band met mijn partner Wilko. Het moest zo zijn.”
“Hij was er gewoon bij”
Op haar trouwdag droeg Linda de tattoo als een stille, krachtige aanwezigheid. “We hebben geen zwaar gemis gehad die dag”, zegt ze zacht. “Hij was er gewoon bij. En nu? Is hij door die tattoo altijd bij me. Ik ben ongelooflijk trots dat ik zijn zusje ben.”
Hier lees je alle verhalen van de rubriek Mijn tattoo en zijn verhaal.
Landelijke storing bij Rijkswaterstaat: bruggen, tunnels en verkeersborden werken niet goed
Rijkswaterstaat zit op dit moment met een landelijke technische storing — en die zorgt voor behoorlijk wat gedoe op het water én de weg.
De bediening van bruggen en sluizen is gedeeltelijk uitgevallen, en ook in tunnels lopen de systemen stroef. Daarnaast kunnen er tijdelijk géén rode kruizen boven de snelwegen worden aangegeven — dus je ziet mogelijk geen waarschuwingen meer voor files, ongelukken of andere verstoringen.
Het probleem begon tijdens geplande onderhoudswerkzaamheden aan glasvezelkabels. Daardoor ontstond er een netwerkstoring die nu landelijk doorwerkt. Hoe lang het duurt tot alles weer normaal loopt? Dat weet zelfs een woordvoerder niet precies.
Waar het kan, wordt er lokaal ingegrepen: bruggen en sluizen worden dan handmatig of via lokale bediening geopend of gesloten. Maar dat kost tijd — en kan leiden totdat vertragingen of zelfs kortdurende sluitingen. En let op: veel bruggen stonden al vanwege de hitte uit voorzorg dicht, dus de storing komt daar nog eens bovenop.
Rijkswaterstaat roept vooral mensen op het water op om extra oog te hebben voor deze situatie — denk aan schippers en recreatievaarders. En omdat vanavond in Limburg, Noord-Brabant, Gelderland en Overijssel code oranje geldt vanwege onweer, is het verstandig om op tijd naar huis te gaan. Anders loop je misschien letterlijk voor een dichte brug of sluis.
Ook de verkeerscentrale krijgt niet meer alle camerabeelden van de snelwegen binnen. Dat betekent dat pechgevallen minder snel worden opgemerkt — en dus ook langzamer worden opgepakt.
En dan nog dit: meerdere websites van Rijkswaterstaat zijn (deels) onbereikbaar of kunnen zolang de storing duurt niet worden bijgewerkt.
Poef! Arjan jaagt midden in de nacht op ratten: ‘Anders komt er een plaag’
Over een donker, verlaten industrieterrein in Oosterhout sluipen schaduwen tussen stapels afval, gebogen pallets en reusachtige stalen containers. Het is midden in de nacht — en daar, onder het bleke licht van hoge lantaarnpalen en de maan, zit de echte actie: Arjan Lentjes, ongedierteverdelger met een missie. En die missie heet: rattenjacht.
Waarom een geweer? Omdat klemmen gewoon niet meer werken
“Met reguliere klemmen konden we ze niet vangen”, zegt Arjan met een knikje. Hij loopt rustig over het terrein, langs een staande graafmachine, voorbij een berg oud papier die als een zwart silhouet opdoemt. “Een klemmetje vangt wel wat, maar als je een week later terugkomt? Dan zit-ie al vol — en doet-ie niks meer. Dus zijn we overgestapt op een rattenjager.”
En dat betekent: geen gif, geen klemmen, maar een luchtdrukgeweer — geruisloos, precies, en bovenal effectief.
Poef! En dan wacht je op de volgende
Een rat kruipt voorzichtig uit het vuil, kijkt snel om zich heen, blijft even stil in het donker…
Poef!
Een zacht, bijna onhoorbaar schot.
“Bingo! Als het goed is, komt zijn maatje zo wel kijken waar hij blijft”, grinnikt Arjan.
Hij komt minstens één keer per maand langs — en op zo’n avond kan hij gemakkelijk 40 à 50 ratten uitschakelen. “Dat is wel wat effectiever dan een klemmetje, hè.”
Warmtecamera, nachtkijker en veel geduld
Naast een hoop afval staat Arjan met twee handen een monokijker vast. “Daar ging die heen.” Op zijn iPad verschijnt het beeld van een warmtecamera: alles wat wit oplicht, is warmer dan de omgeving — dus: rat.
Hij richt het geweer op een puinstapel, legt zijn oog tegen het vizier en wacht. In het vizier glinstert een smal rood kruis. “Nu is het de kunst om af te wachten tot ze rustig naar buiten komen. Er zit wel degelijk wat.”
Poef!
“Ah, mis.”
Nog een keer: Poef!
Geen sprookje — wel échte risico’s
Arjan is geen Hamelense pijper met een blokfluitje. Zijn wapen hangt klaar over zijn schouder: een glanzend zwart luchtdrukgeweer met een groot vizier. En hij heeft een reden.
“De ratten kunnen flinke schade aanrichten”, legt hij uit. “Ze knagen door kabels van machines — en als ze aan hoogspanningskabels zitten, kan dat zelfs brand veroorzaken.”
Het terrein grenst aan een natuurgebied, dus volledig uitroeien is onmogelijk. “We halen de populatie naar beneden. Het liefst naar nul — maar dat krijg je niet voor elkaar.”
En toch: “Je kunt wel zeggen: niet schieten, dat is dieronvriendelijk. Maar anders komt er een plaag. Je ziet ze nu ook steeds vaker in de stad. Daar moet wat aan gebeuren.”
Landelijke storing bij Rijkswaterstaat: bruggen, sluizen, tunnels en verkeersborden houden het even niet
Rijkswaterstaat zit op dit moment met een flinke landelijke storing op zijn bord. Het gebeurt niet vaak, maar nu zitten er knelpunten in de bediening van belangrijke infrastructuur: denk aan bruggen en sluizen die niet meer automatisch open- of dichtgaan, tunnels waarvan de besturing tijdelijk wankelt, en ook die rode kruizen boven de snelweg — ja, die blijven voorlopig uit.
De oorzaak? Niet een ongeluk of een cyberaanval, maar geplande werkzaamheden aan glasvezelkabels — en die zijn blijkbaar toch wat verder doorgegroeid dan verwacht. Hoe lang de storing duurt, weet zelfs een woordvoerder op dit moment niet precies.
Om het ergste te voorkomen, wordt er waar mogelijk lokaal ingegrepen: bruggen en sluizen worden handmatig bediend. Dat kan wel eens leiden tot vertragingen of zelfs kortdurende stilstand — vooral als je net op het juiste moment wil oversteken of doorvaren. En let op: veel bruggen stonden al gesloten vanwege de hitte (uit voorzorg), dus deze storing komt op een moment dat de infrastructuur al onder druk stond.
Daarnaast krijgt de centrale verkeersmonitoring minder camerabeelden binnen van de snelwegen. Dat betekent dat pechauto’s minder snel worden opgemerkt — en dus ook later geholpen.
Vijf mensen naar ziekenhuis na botsing in Terneuzen
Gisteren is er een zware botsing gebeurd in Terneuzen, waardoor vijf mensen naar het ziekenhuis moesten. Het ongeluk vond plaats bij een kruispunt — precies waar de Knapzakweg, de Reuzenhoeksedijk en de Drieweg samenkomen.
Tijdens de aanrijding belandde één van de betrokken auto’s in een droge sloot. Daarbij raakte één persoon bekneld in de wagen. De brandweer moest ingrijpen om diegene veilig te bevrijden.
Tot nu toe is nog niet duidelijk wat er precies gebeurde: hoe het ongeluk ontstond, hoeveel mensen er in elke auto zaten, of hoe oud de slachtoffers zijn. Ook de toestand van de gewonden is nog onbekend.
De veiligheidsregio Zeeland was met meerdere hulpdiensten ter plaatse: onder andere meerdere ambulances, traumahelikopters (waaronder eentje uit Brugge in België), blusvoertuigen en een hulpverleningsvoertuig.
Voor het bergen van de voertuigen blijven de Knapzakweg, de Reuzenhoeksedijk en de Drieweg afgesloten. De politie doet op dit moment onderzoek naar de oorzaak van het ongeluk.
Als eerste op de hoogte van het laatste nieuws
