Taty Almeida (†95) was date zonder gezicht van “Dwaze Moeders” uit Argentinië
Donderdag-mama op het Plaza de Mayo
Chapeau af voor Taty Almeida. Tot ver in de 90 bleek ze elke donderdag naar het Plaza de Mayo schuifelen, hoedje op, bordje om, protesterend tegen waar geen woorden voor bestaan: haar zoon Alejandro die nooit thuiskwam. Ze was eind jaren 70 begonnen als anonieme leraar uit Buenos Aires en werd, zonder het te plannen, zowat het gezicht van de beroemde “Dwaze Moeders”. Later noemden ze zichzelf met trots Moeders van het Plaza de Mayo, maar in het begin vond de pers hen ‘dwaz’ – een scheldwoord dat ze draaiden tot eer.
Van klaslokaal tot ketenbord
Voor 1975 was Taty vooral bezig met spelling en komma’s op school. Thuis waren er drie kinderen en kookboeken. Toen Alejandro – 20, medicijnen, linkse actievoerder – in november 1975 spoorloos verdween, ging er iets knappen. Ze zocht, kreeg nul antwoord en besloot samen met andere moeders te gaan staan waar niemand hen negeren kon: pal voor het presidentieel paleis. Elke week weer. 30.000 mensen werden tijdens de militaire junta (1976-1983) gefolterd of verdwenen; Alejandro bleef één van hen.
Niet alleen getekend door verlies
Almeida werd de eerste voorzitster van de actiegroep en liet het nooit afschepen met een bewindsman met een trui. Al op leeftijd kroop ze nog op haar sneakers mee met nieuwe protestmarsen – zoals vorig voorjaar, krantenfoto’s erbij. Ze vond geen bot, wel gedichten: in 2008 bundelde ze 24 verzen van haar zoon in een boek, plus eigen herinneringen. Buenos Aires erkende haar in 2011 voor haar mensenrechtenwerk, en sinds 2015 hangt een portret van haar in het museum naast het paleis.
Een laatste groet
Taty Almeida is in haar slaap overleden, 95 jaar oud, in Buenos Aires. Voor de groep voelt het alsof donderdag stilvalt. Maar eerst nog even haar hoed recht zetten en door. Ze had al gezegd dat ze zou blijven komen “totdat we elkaar weer zien”. Nu is het onze beurt om te zwaaien.
Artikel 1: EU springt in de bres – wie helpt ons de grootste boef van Nederland & België te pakken?
Het is een scenario alsof het uit een blockbustermovie komt, maar het is hardcore realiteit. Sinds Bolle Jos (u weet wel, die beroemde drugs-baas uit Breda) zich in Sierra Leone verschanste, trokken Nederland en België samen op. De teller staat nu op 81 jaar celstraf, verdeeld over rechtbanken in beide landen. De vraag is: hoe krijg je zo iemand toch nog thuis voor het krijtbord?
Daar kruipt nu de hele Europese Unie achter. Geen sisserprakkie tussen ambtenaren, maar echt een chefsache op de agenda van de EU-top – donderdag en vrijdag in Brussel. Staatshoofden en regeringsleiders pakken het onderwerp dat normaal in de achterkamertjes blijft hangen: de giga-problematiek van drugs in Europa.
Eén van de speerpunten: opschorten van EU-geld naar Sierra Leone zolang dat land zijn handen afhoudt van onze gezochte nummer 1. Met andere woorden, staakt-ie de uitlevering, dan verdwijnt hij niet alleen op onze lijst, maar pakt de EU ook de portemonnee. Anders dan vroeger, nu heeft Nederland én België een kans om iets méér dan toezichthouders te spelen.
Vannacht viel Rusland Kyiv binnen: vier doden en historisch klooster in brand
Vol overtuiging: vier levens in Kyiv gegrepen
Rond middernacht gierden explosies gisteren door de Oekraïense hoofdstad. The Kyiv Independent meldt dat minstens vier mensen het leven lieten bij de Russische aanvallen. Hele appartementencomplexen werden platgeschroeid; bewoners schrokken wakker van inslagen en brandgeur.
UNESCO-klooster Holenklooster aangereden
Een plek die al sinds 1051 als rustpunt diende, het holenklooster van Kyiv, kreeg gisteravond ook een raket vol. In de open plek tussen eeuwenoude muren sloeg vuur op een dak, terwijl brandweerlieden nog half-uitgerust aantraden. Het klooster staat op de werelderfgoedlijst en gold eeuwenlang als één van de bakens van orthodoxe geestelijke cultuur in de Russisch-sprekende wereld.
Bekijk hier hoe het vuur tot laat in de nacht woedde: (link komt van oorspronkelijke krant)
Stroomloos en gespannen
Door de hardnekkige aanvallen vielen in Kyiv ongeveer 140 000 huishoudens letterlijk in het donker; straten lagen er plots stil en bevroren.
Meer drama elders in Oekraïne
Een paar uur later stond ook Kharkiv op zijn grondvesten te trillen. Daar vielen gisteren vijf doden en raakten minstens vijf mensen gewond bij vergelijkbare luchtaanvallen.
Poolse straaljagers gealarmeerd
In Polen schrokken militairen half door hun slaap toen de luchtalarmen klonken. Gevechtsvliegtuigen stegen op; uiteindelijk raakte het Poolse luchtruim gelukkig niet geschonden. De NAVO, Frankrijk én Nederland stuurden meteen hulp.
Het Poolse leger bedankte vanochtend op sociale media: “Onze dank gaat ook uit naar de Nederlandse krijgsmacht voor de ondersteuning met luchtverdedigingssystemen.”
Vlam in de pannen bij Kyiv’s bekendste klooster
Een van de bekendste blikvangers van Kyiv ligt momenteel in lichterlaaie. Het iconische, goudgekoepelde ktercomplex Petsjersk Lavra – ook wel liefkozend “Holenklooster” genoemd vanwege zijn uitgestrekte onderaardse gangen – is getroffen tijdens een serie zware Russische luchtaanvallen.
📱 Bid mee
De geestelijk leider van de Oekraïens-Orthodoxe Kerk roept op om “via social media samen te bidden voor het heiligdom” dat al sinds 1051 bestaat en sinds 1990 op de lijst van Unesco-werelderfgoed staat. Daarmee is het dus letterlijk een van de bakens van de christelijke wereld – en nu dus in rook opgaand.
Van Russisch bastion tot Oekraïens bolwerk
Lang was Lavra een uitvalsbasis van de Russisch-Orthodoxe Kerk, maar na de annexatie van de Krim in 2014 kantelde de stemming. Sinds de Russische inval in 2022 zijn de geheime diensten er al een paar keer binnengevallen, met tientallen arrestaties tot gevolg – de vrees voor Russische spionnen was groot.
Beelden die rondgaan
Metropoliet Epifanius, hoofd van de Oekraïens-Orthodoxe Kerk, deelde op X een foto waarop de daken in vuur en vlam staan:
“Weer een Russisch misdrijf tegen de menselijkheid, tegen de geschiedenis, tegen het christendom.”
Timur Tkachenko, stadsbestuurder van Kyiv, verwoordt op Telegram wat velen voelen:
“De Russen hebben doelbewust het hart van een van de grootste christelijke heiligdommen geraakt.”
Premier Joelia Svyrydenko reageert snel op X:
“Een brute aanval op ons volk en ons erfgoed. Dit is het ware gezicht van de orthodoxe waarden van Rusland.”
De nacht in cijfers
- Elektriciteit: 140.000 Kyiv-bewoners zitten zonder stroom.
- Een flat: Een woonblok van 25 verdiepingen ging in vlammen op.
- Gewonden: Tientallen in Kyiv; in Charkiv vielen vijf doden en vijf gewonden onder hulpverleners.
- Kind gewond: In Soemy raakte ook een kind gewond (3 slachtoffers).
Drone tegen drone?
Ook Rusland kondigde slachtoffers aan: in Toela, even ten zuiden van Moskou, zou een drone drie mensen levend hebben geraakt – inclusief een 1-jarige baby.
De aanvallen komen kort nadat zowel de Oekraïense president Zelensky als de Russische president Poetin in hoog tempo met de Amerikaanse president Trump hadden gebeld – net voor diens 80ste verjaardag en een aankomende G7-top in Frankrijk.
Hoe Brabantse omgevingsdiensten bedrijven lospeuteren van hun PFAS-blusschuim
Je weet dat het serieus is als zelfs de overheid eraan komt vragen of je die oude blusinstallatie niet eens wil inruilen. In Noord-Brabant gaan drie omgevingsdiensten nu precies dat doen: ze bellen, mailen en komen langs om bedrijven te helpen overstappen op blusschuim zonder al die PFAS-meuk. Lukt dat niet? Dan krijg je straks netjes een bestuurlijke boete op de deurmat.
Waarom dit nu ineens?
Achtergrond: Brussel heeft laten weten dat stoffen zoals PFAS zo snel mogijk uit de roulatie mogen. De ILT (die in Nederland de handhaving waarborgt) kijkt daarom streng mee. In Brabant alleen al staan nog ruim honderd bedrijven op de lijst – van grote logistieke hubs en enorme opslagloodsen tot spul uit de zware chemie – die nog met dat oude schuim spuiten. Kortom: het moet er echt uit.
Wat gaan bedrijven precies doen?
Drie grote werkzaamheden op het programma:
1. Het oude blusmiddel afvoeren.
2. De hele installatie grondig schoonspoelen, zodat er geen spoortje PFAS achterblijft.
3. Een nieuw ontwerp maken (voor blusschuim-zonder-PFAS) dat zowel de brandweer als de omgevingsdienst nog even goedkeurt.
Omdat veiligheid no. 1 is, gaan de omgevingsdiensten niet meteen met de vinger wijzen. Ze nemen gewoon de telefoon (of lopen binnen) om samen met de bedrijven een planning uit te werken die én veilig én haalbaar is. Weiger je mee te werken? Dan heffen ze – als het echt moet – een bestuurlijke boete op.
Erkenning én misschien wel excuses na 75 jaar: de Molukse gemeenschap komt eindelijk aan bod
Tijd voor eerlijk verhaal over de Molukkers in Nederland
De Tweede Kamer is het roerend met elkaar eens: er moet een flinke streep door de geschiedenis. De rol van Nederland in het verhaal van de Molukse gemeenschap moet helemaal uit de doeken worden gedaan. ChristenUnie-Kamerlid Don Ceder heeft hiervoor een voorstel ingediend dat haast iedereen omarmt. In feite komt het erop neer dat het kabinet een flink historisch onderzoek moet starten. Daarna gaat het in gesprek met de gemeenschap zelf. Uitkomst: een “passend gebaar”, wat vaak simpelweg ‘excuus’ betekent. Alleen PVV, Forum voor Democratie en Groep Keijzer zetten geen handtekening onder de brief – verder is de eensgezindheid compleet.
Van KNIL-militairen tot afgelegen kampen
In 1951 stapten de eerste Molukkers op de boot naar Nederland. Het waren militairen (plus gezin) uit het Koninklijk Nederlands-Indisch Leger (KNIL) die ooit vochten tegen de onafhankelijkheid van Indonesië. Toen dat conflict vier jaar later werd verloren, zaten ze klem. Terug naar huis kon niet, want Indonesië stond een onafhankelijke Molukse republiek niet toe. Nederland beloofde: “Kom even logeren, over een paar maanden kunnen jullie terug.”
Helaas kwam die terugkeer er nooit. De militairen werden in Rotterdam ontslagen uit dienst en verdwenen naar verlaten plekken – vaak oude oorlogskampen in Drenthe of Gelderland. Vochtige barakken, ver van werk en toekomst, terwijl ze bleven hopen op dat thuiskomen.
Acties, woede én een generatie later wél aandacht
Door die oneindige wachttijd kwam in de jaren 70 de tweede generatie in opstand. Gijzelingen, de befaamde treinkaping bij De Punt – het was wanhoop in daden. De pijn zit nog steeds diep, weet Ceder, en daarom wil hij nu niet alleen de feiten op tafel, maar ook echt luisteren naar de mensen zelf.
Wat volgt is een agenda voor “erkenning, herstel én gezamenlijke toekomst” die in 2027 klaar moet zijn. En als het aan Ceder ligt, komt er ook een formeel excuus. Zo niet nu, dan wanneer wel?
