Pim uit Leogang: Pirouette-Puck scoort zilver!
Het was echt een supervette cross gisteren! Het parcours was vroeg op de dag een verraderlijk glijbaantje – wie de minste slijtageslag haalde, kwam als winnaar uit de bus. “Ik ben helaas diegene die een paar keer uitgleed”, grijnst de 24-jarige Amersfoortse van Fenix-Premier Tech. “Toch ben ik dik tevreden. Trots op hoe ik het heb neergezet.”
Dit was pas de tweede WB-manche van het jaar voor haar; eind vorige maand eindigde ze als dertiende in Nové Město. Nu klom ze naar plek zeven in het tussenklassement.
Sjoerd Mossou stapt halverwege WK op om bij zieke vader te zijn
De Bredase voetbaljournalist Sjoerd Mossou van het Algemeen Dagblad pakt onverwacht zijn koffers en vliegt terug naar Nederland. Zijn vader is namelijk ziek – heel ziek. En van het WK blijft nu dus geen spat over, hoe uniquely Amerikaans dit toernooi ook begon.
“Ga nou gewoon die kant op, ik wacht wel”
In afscheids-column nummer één – die hij op het puntje van een stoel op het vliegveld van Kansas City tikt – vertelt Mossou hoe zijn vader ooit nog zei: “Gewoon gaan, ik blijf hier wel even liggen. Straks kijken we samen naar NAC.” Maar de tumor in zijn hoofd heeft andere plannen en gooit roet in dat gezamenlijke voetbal-uurtje.
Een vals startsein
De afgelopen dagen ging het razendsnel bergafwaarts met zijn vader, tot voor Mossou é geen twijfel meer mogelijk was. “Die piepkleine resttijd die we nog krijgen, is zoveel meer waard dan al die wedstrijden in dat ver stadium van het WK” schrijft hij. Terwijl wij sportpagina’s blijven scrollen, zit hij – met trillende knieën – te wachten op vluchtnummer whatever terug naar huis. “Gewoon samen praten, samen zwijgen, nog effe samen kijken. Meer wil ik niet.”
Voor Mossou is het WK nu echt afgelopen – en dat is misschien wel de belangrijkste beslissing die een voetballiefhebber ooit kan nemen.
Geen bal slaande vrouwenfinale, toch klokhuis voor Montgomery
‘s Ochtends stond de klok nog op toeters en bellen: om twaalf uur zouden Krejciková en Montgomery de vrouwenfinale van het Libéma Open opdienen. Een paar uur later ging het hele feestje in rook op: de Tsjechische heeft zich op de laatste seconde afziek-gemeld en cortoons na het medisch overleg. Het resultaat? De Amerikaanse Robin Montgomery (21) rijdt zonder één bal in de finale te hebben geslagen met de hoofdprijs én een forse rankingspush naar huis.
Dokter zegt: parkeer je racket
“Duizelig en sjansloos”, zegt Krejciková kort maar krachtig na een slechte nacht. Na het doodmoe gesprek met de toernooi-arts was het besluit rap genomen: niet spelen = geen finale. De Tsjechische, nummer 45 van de wereld en tweevoudig grandslamkampioene, moet nu rechtsomkeert maken en bijknokken.
Troostprogramma: oude helden op klapstoeltjes
Om het publiek toch nog wat spektakel te geven, gooien de organisatoren meteen een demonstratiepartij in elkaar. Daarin komen oud-winnaars Tim van Rijthoven (Roosendaal) en Sjeng Schalken (Weert) nog één keer in actie. Winnares Montgomery doet, ironisch genoeg, een potje dubbel aan de zijde van Schalken. Aan de andere kant van het net staan Van Rijthoven en ex-topper Matwé Middelkoop. Winnen of verliezen doet er niet toe: het is en blijft vooral een potje ‘Bekijk ons nog één keer!’-tennis.
Rating rush van 484 naar …?
Door een wildcard binnen te slepen en alle vorige tegenstandsters te kloppen pakt de 21-jarige Montgomery ineens een vette apenkop: 280 WTA-punten en haar eerste officiële titel. Haar ranking, nu nog op 484, vliegt omhoog. Geen idee hoeveel precies, maar morgen krijgt ze dat cadeautje in haar maag.
Wat er nog wel doorgaat
Rond half drie staat de mannenfinale nog steeds on the rails: Alex de Minaur (AUS) neemt het op tegen Kamil Majchrzak (POL). De klapstoeltjes hoeven dus nog even niet opgeborgen.
Braziliaans-Marokkaans spektakel belandt in remise
Marocco en Brazilie gaven elkaar geen krimp. In de WK-opener ging het gelijke-op na een duel waarin iedereen even wisselde aan de zij, en na rust ging iedereen even wisselen aan de kant. Voor rust waren ‘de Leeuwen van de Atlas’ de baas. Het bijna frivole elan van Brazilië was ver te zoeken: er werd haastig geschopt, gespeeld en – sporadisch – gevaarlijk.
Vóór rust: Marokko stampvoet
Het snelle rondsprinten en voortdurend van positie wisselen maakte Marokko moeilijk te volgen. Diaz tikte een wonder-pass door de Braziliaanse linies en PSV-jonkie Saibari was er als kip bij. De bal zweefde lieflijk via een sierlijke chips over keeper Alisson heen: 1-0. Was er echt heibel op komst?
Brazilië schudde geen nee. In plaats daarvan gaf Vinícius Júnior een staaltje pure razernij en knalde de 1-1 zonder omhaal in de kruising. Marble-buddies stonden razend naast de Marokkaanse goal.
Na rust: Seleção in balans
Na theekomende rusttrade Marokko haar snelheid in. Brazilië nam het heft over. Thiago en Raphinha kwamen langs de kantlijnen dicht bij goal, maar keeper Bounou blikte de netten keurig schoon. De Marokkanen hadden de adem verloren; de inzichten waren niet meer stroomversnelling met die van de eerste helft. Het werd een tactisch schaakspel: beide teams leefden prima met het puntje op zak en staken geen stekel.Computers hadden het toch al gespeld: remise, zo midden december.
Tot slot pakte Schotland haar reis Haïti op om 03:00 uur van zaterdag op zondag, een andere indicatie dat de bolheid van de wervelkolom gaat boven onverwachte uitslagen.
Misschien wel het verrassende affiche van de groepsfase begon optimistisch en eindigde met een fietsbel: gelijkspel.
Voeg het artikel toe aan je favorieten om nog een keer te checken wie er volgende keer wint.
Sjoerd Mossou stapt midden WK af: “Liefste papa heeft me nog omhelsd en gezegd: ga gewoon”
Hij lag nog net in bed op de dag dat de groepsfase van start ging, zijn vader. “Gewoon gaan, jongen, ik wacht wel”, had hij nog via de telefoon gefluisterd. De Brabantse AD-verslaggever Sjoerd Mossou wilde het WK dus eerlijk proberen, maar toen hij gisterenochtend op zijn hotelkamer in Kansas City werd gebeld, bleek de glijdende schaal in het hoofd van zijn vader razendsnel te zijn gegroeid. Punt achter het avontuur.
“Mijn hoofd staat nu op één ding: de laatste dagen samen zijn”, vertelt Mossou vanaf gate 27, terwijl hij wacht op de nachtvlucht richting Amsterdam. Hij tikte zijn laatste versie van Om de hoek van Schatte op de grond van het vliegveld. Geen gezeur over een gemiste match, geen spijt. “Dit WK is niets waard tegen die paar uur aan een ziekenhuisbed.”
Geen afscheid, gewoon naar huis
Mossou schrijft in zijn column dat zijn vader hoopte op een Sinterklaas-surprise met NAC-tickets, ergens in een onbestemde periode na de zomer. Maar de realiteit bewoog harder. “Ik wil straks nog één keer naast hem op de bank kruipen, een potje kijken zonder commentaar, zonder deadline. Gewoon stil samen zijn.”
De journalist, die al sinds 2010 op grote toernooien voor het AD reist, pakte zijn koffer in Kansas City. Geen afscheidsbiertje met collega’s, geen laatste vraag aan de bondscoach. Alleen zijn laptop, een trui van NAC en de wetenschap dat hij tijdig thuis is. “Hij weet dat ik kom. Dat is alles wat telt.”
Tussen de sprintstrepen: Wiebes flitst in Kopenhagen en zet Giro-drama meteen naast zich neer
Twee weken na die dubieuze diskwalificatie in de Giro was het weer klassiek Wiebes-gebeuren in de Deense hoofdstad. De Kopenhagen Sprint – een gloednieuwe, snelle WorldTour-ronde – werd uiteraard één lange opwarming voor een massasprint. En jawel: onze kepige Nederlands kampioene toonde onmiddellijk dat de Giro-frustratie (wegens een te-lichte fiets) vooral extra brandstof was geworden.
“Het gaf me een extra zetje om vandaag te laten zien waar ik écht voor sta.”
Met die woorden schudde Lorena kort na de meet alle pech van zich af. SD Worx had vanwege een stevig tempo de laatste kilometers al afgebrand, dus het asfalt lag er tamelijk leeg voor haar. Wat deed Wiebes? Eerst even wielklevenbij Elisa Balsamo, daarna toekijken terwijl ook Charlotte Kool het spoor naar voren koos. Toen trapte ze plankgas – veel te vroeg volgens beide concurrentes – en reed ze simpel weg. Die paar fietslengtes voorsprong waren amper te tellen; het verschil leek groter dan ooit.
Achteraan sprintten Kool en landgenote Nienke Veenhoven naar zilver en brons. Een volledig Nederlands podium in Kopenhagen – en dat na zo’n emotioneel slot in Italië. Het was trouwens al de tweede keer dat deze stadssprint werd verreden; vorig jaar was Wiebes toen natuurlijk ook al luidruchtig de snelste.
