Meer dan €124.000 bijeengebracht na drama in Zeeuws-Vlaanderen, morgen herdenking in stilte
Het blijft onwerkelijk: ruim binnen een etmaal stond de teller op 123.988 euro. Dat geld is binnengehaald voor de families én basisschool De Warande die dit weekend nauwelijks kunnen bevatten wat hen gisteren overkwam. Oorspronkelijk was 15.000 euro het streefdoel, maar al snel bleek dat heel Nederland zijn hart opende.
‘We willen niet machteloos toekijken’
Ray Goossen – vader van een kind op De Warande in Axel – zette donderdag nog snel een actie op poten toen het slechte nieuws binnenrolde. “Bij ons op school hangt nu een dik pak verdriet,” zegt hij. “Met dit bedrag kunnen we de nabestaanden bijstaen bij begrafeniskosten én de zware tijd die komen gaat.”
Wat er gebeurde op de N290
Tijdens een schoolkampfietstocht tussen Vogelwaarde en Terhole belandde een auto volgens de eerste berichten in een flauwe bocht op het fietspad. Daar waren veertien kinderen uit groep 8 aan het fietsen. Drie kinderen en de schooldirecteur overleden, drie andere kinders liggen er nog zwaar aan toe. De 19-jarige bestuurder is nog altijd aangehouden, de precieze toedracht wordt onderzocht.
Morgen in het wit samen stil zijn
Via social media circuleert een oproep voor een stille tocht. Deelnemers verzamelen morgenavond om 19.00 uur bij de meubelboulevard in Axel en lopen in stilte naar De Warande. Gewoon witte kleding aantrekken is voldoende om mee te doen – een simpel gebaar, groot respect.
Overal branden kaarsjes
De PKN-kerk in Axel blijft als verzamelplek open: binnenlopen voor een gebed, een praatje of om een kaarsje aan te steken mag gewoon. Gisteren deed zelfs premier Jetten tijdens zijn wekelijkse perspraatje een duit in het zakje. “Een schoolkamp hoort een feestelijke afsluiting te zijn, dit is pure nachtmerrie,” sprak hij. Ook de deelnemers van de driedaagse Ride for the Roses hielden vanochtend in Goes een minuut stilte.
Samen, samen, samen – hoe Curaçao het WK klopt met pure familiekriebels
Bram van der Kolk – 12 juni 2024
Morgen, zodra de scheids het fluitje in de mond steekt voor Curaçao – Duitsland, barst de kleinste WK-deelnemer ooit los. Waar iedereen het over eelt op de bal en meter-tactiek heeft, heeft één stel gewoon een huiskamergevoel mee naar de VS gesjouwd: de familie Bacuna.
Want stel je voor: twee van de drie voetballende broertjes uit Groningen lopen zij aan zij in oranje-blauw, en de rest van de bende zit in een grote huiskamer-hotel-suite om ze aan te moedigen.
Drie Bacuna’s op één pleintje – en twee ervan nu op het grootste podium
Johnsen (destijds Oranje Antillen-shirt, nu gewoon supporter), Leandro (kapitein met Premier League-routine) en Juninho (de jongste, maar oh-zo-levendig op het middenveld) zijn letterlijk opgegroeid met een bal tussen de voeten. “Keihard! Maar altijd met z’n allen,” lacht Johnsen. “Van dat kleine stukje beton voor ons huis tot het klimrek op school – zolang we samen waren, was alles oké.”
Diezelfde vibe proef je nu in Houston. Veertien man sterk, onder één dak: schoonzussen die koffie rondbrengen, nichtjes die vlaggetjes sieren en paps en mams die stoïcijns het tijdschema op de koelkast hangen. “Heb je een tandartsafspraak? Dan schuif je gewoon mee. We doen dit samen – en dat is non-debat.”
Één slaapzaal, nul toeters, blij gevoel
Zo’n samen-op-een-hoop-concept is niet alleen gezellig, het is ook pure noodzaak: de voetbalbond heeft nu eenmaal geen zakcentje over voor aparte hotels. Dus: iedereen – spelers, kids, partners – in één pand, drie hoog, met gedeelde wasmachines en een mega-ontbijtlijn.
Bondscoach Dick Advocaat keek er niet van op. “De beste chemie zit niet in een labje met whiteboards, maar op de gang als een peuter met een Duitse vlag als cape.”
Smoel-time met broer Leandro
Tussen het smeren van broodjes en het optuigen van spandoeken piept de telefoon van Johnsen. Aan de lijn: Leandro. “Even checken of jullie nog leven, haha. En onthoud: de kinders moeten om 18.50 uur klaarstaan met de spandoeken.” Zo loopt er de hele dag een rode draad van Whatsapps, selfies en gillende neefjes door het gebouw.
45.000 Duitsers vs. 1 gigantische familie
Of het liefdeskanon uit Groningen voldoende vuur geeft om de viervoudig wereldkampioen te verrassen? Eén ding is zeker: in dat hele stadion zal er één blok zitten dat loeit alsof ze net een eigen huiselijk feestje hebben meegenomen naar Houston. Smuldend in plaats van kuchend, juichend terwijl de rest zucht. Omdat Curaçao het op z’n eigen manier speelt: met familie, met gezelligheid en met de belofte dat niemand alleen terug hoeft naar z’n kamer.
Hebben Iran en de VS nu eindelijk de knoop doorgehakt?
Voor wie het gisterenavond zag gebeuren: de deal leek nog wankel, maar geduld loont. Pakistan, dat al lang tussen de partijen bemiddelt, heeft vandaag flink geknipoogd op sociale media: premier Shehbaz Sharif twittert dat “vrede nog nooit zo dichtbij was”. En dat is niet zomaar een luchtig berichtje – Pakistan suggereert dat beide landen het eens zijn over de tekst van de memorandum of understanding (kort gezegd: een intentieverklaring op hoofdlijnen).
Van twijfel naar “dichterbij dan ooit”
De Iraanse buitenlandminister Araghchi gebruikte eerder op de dag op X precies die zin – “dichterbij dan ooit” – en kreeg prompt een retweet van president Trump. Amerikaanse en Iraanse communicatiedeskundigen hadden vermoedelijk nog nooit zoveel online high-fives in hun leven.
Waar gaat het akkoord nou écht over?
De Iraanse barricades in de Straat van Hormuz? Die zou open. De Amerikaanse (economische) slot op de Iraanse havens? Komt eraf. Los daarvan blijft alles wat energie en kernwapens heet voor een later stadium besproken worden. In ruil daarvoor krijgt Iran zijn bevroren miljarden weer terug en kunnen de economische sancties eindelijk af.
De Amerikaanse overheid – anoniem, maar met ambitie – laat weten dat deze hoofd-delen exact de Westerse eisen dekken. Goeie deal of niet: details worden tot het laatste moment vastgehouden.
Hoe nu verder?
- Iran zelf praat nog na met eigen experts, maar noemt het overleg “in de afrondende fase”.
- Iedereen spreekt af dat er pas wordt gepraat over een compleet nucleair akkoord als deze memo eerst is getekend.
- Zwitserland wacht al met open armen; Genève staat klaar als decor voor de handtekeningen.
- Trump denkt dat de balpen er dit weekend of maandag al eentje kan zetten. Over hoe Iran daar tegenaan kijkt, laat de Iranische woordvoerder zich even onbetuigd.
En Israel dan?
Die zit er niet rechtstreeks in, maar premier Netanyahu belt ’s avonds een kruisgesprek met Trump om de kleine lettertjes door te nemen. Het is bekend dat Israel het spoor volgt, zeker nu er sinds 7 april een broos bestand geldt en de afgelopen week bommen vórg bewezen hoe kort dat gedoogbeleid is.
Kort samengevat
De Nederlandse toog kan dit weekend dus zomaar een stuk rustiger klinken: als alle seinen eindelijk op groen blijven, vieren we de stille ramp van geen nieuwe luchtaanvallen, geen naderende kernen en – voorzichtig – een snikhete Straat van Hormuz die weer open gaat voor wereldhandel.
Sluiting van het mega-congres: GL en PvdA zijn nu één progressieve familie onder de naam PRO!
Afgelopen weekend vierden GroenLinks en PvdA hun huwelijk met maar liefst 6.000 leden in de zaal. Bij de tellers kwamen hoge scoreborden uit: GL-leden stemden 96 % voor, de PvdA-top even nóg fanatieker met 97 %. De nieuwe huistekst op de brievenbus wordt voortaan PRO – kort, krachtig en meteen herkenbaar in de Tweede Kamer. De officiële partijnaam Progressief Nederland werd pas in maart 2026 aan de buitenwereld getoond, maar nu is ie dus definitief ingevoerd.
Europese vergaderbankje nog onbekend
Word het Groen, sociaaldemocratisch of toch weer iets anders? De vraag waar PRO in Brussel komt te zitten blijft even open als een onaangebroken zak pinda’s. GroenLinks hing vroeger bij de Groenen, PvdA knoopte bij S&D aan – waar het afstapje uiteindelijk naartoe gaat, houdt iedereen nog even spannend.
Kritische geluiden van binnenuit
Fusioneren is eng, dus gonsde het ook van de bezwaren. Oud-PvdA-baas Hans Spekman uitten eerder de vrees dat de nieuwe club vooral voor hoger opgeleiden was weggelegd. Afgelopen zaterdag klonk echter vooral gematigd enthousiasme vanaf het podium, mede dankzij een gast-optreden van FNV-koepelman Tuur Elzinga: hij trapte het congres open én schreef zich diezelfde middag in als PRO-lid.
Al een tijdje op weg naar elkaar
Eigenlijk begon deze romance al na de Tweede Kamerverkiezingen van 2021. Sindsdien knipperde tussen hen steeds duidelijker het samenwerkingslichtje. In 2023 beukte de twee voor het eerst gezamenlijk op de kiezers af onder de noemer GroenLinks-PvdA. De lijst-verbintenis kreeg een vervolg in 2025, en ook bij de recente gemeenteraadsverkiezingen deden ze in veel gemeenten al als één blok mee. Er waren nog plekken waar beide partijen los op de kieslijst verschenen, maar het grote stramien stond al.
Tijdens tussenliggende ledenraadplegingen en stemrondes was telkens een ruime meerderheid van ‘ja, we gaan ervoor’ te horen – en nu is het dus officieel: welkom, PRO!
Regenboogstad Eindhoven viert vierde Pride: feest met 20.000 zielen en één boodschap
Zaterdag was het een kleurrijk komen en gaan in Eindhoven. Met zo’n vijftig deelnemersgroepen, knallende beats en wapperende regenboogvlaggen streek de vierde editie van Pride in de stad neer. De teller? Volgens de organisatie zo’n 20.000 bezoekers die allemaal dezelfde boodschap omarmden: iedereen is gelijk, iedereen mag van elkaar houden.
Feest start al om half elf in de kerk
Voor de parade zelfs van start ging, belandde een flinke lading feeststemming gewoon al in de Dommelhoefkerk. Van 10.30 uur tot 12.00 uur knalden er vrolijke geluiden tussen de kerkbanken tijdens een dienst die niemand zou vergeten. Meteen daarna werd de officiële kick-off van Prideweek gegeven, zij het op wielen deze keer – geen botjes, maar wagens voerden de boventoon.
Dragqueen in paars en puppy-met-masker: diversiteit in de hoofdrol
In de stoet liep onder meer een leerkracht die vooral meeliep voor de leerlingen: “Kom op, laat zien dat liefde geen labels kent.” Naast die schooljuf paraderende een stoere dragqueen in paars hoofdwerk – knutselwerk van deze politievrouw zelf – die benadrukte dat iedereen zich veilig moet kunnen voelen. “Binnen de politie én erbuiten,” beet ze de microfoon toe. Langs de kant stond een bezoeker met een schattig puppy-masker op. “Speciale gelegenheid, hoor,” lachte hij. “Op kantoor gaat ’m niet worden, maar hier voel ik me eindelijk vrij.”
Van 2 Unlimited tot Samantha Steenwijk: optredens op het Stadhuisplein
De parade mikte recht op het Pride Vibes Festival, pal voor het stadhuis. Op het podium draaiden en zongen namen als 2 Unlimited, Samantha Steenwijk en Megan Schoonbrood – het dak ging er meer dan eens vanaf.
Ector neemt afscheid: “Van 2000 deelnemers naar 20.000”
Benjamin Ector, aftredend bestuursduider van Eindhoven Pride, straalde nog lang na. “Zoveel mensen… dit is de vierde keer en wat een groei! De eerste trekten we nog amper 2000 mensen.” Hij weet dat het een roerige week werd, maar kijkt al uit naar zondagochtend. “Als ik dan wakker word, dringt pas echt door dat dit dé laatste editie was die ík organiseerde.” Niet getreurd: achter de schermen blijft hij beschikbaar voor het nieuwe team. Zijn conclusie mag er zijn: “Trots zijn, joh – wat hebben we een leuk, toegankelijk en oorverdovend kleurrijk feest neergezet!”
Wat Jan’s arm allemaal vertelt over zijn papa
Een arm vol verhalen
Waar anderen misschien één klein symbooltje kiezen om hun dierbare te herdenken, besloot Jan Hovens (39) uit Tilburg meteen voor het complete verhaal: van schouder tot pols vertelt zijn hele onderarm wie zijn papa was. “We hadden een zus-en-zo-band, maar ik kon hem geen goed vaarwel zeggen.”
Bladeren, bos én muziek
Kijk je naar Jan’s rechterarm, dan zie je eerst een gezellig paadje tussen herfstbladeren – precies zoals hij en zijn vader vroeger door het Mastbos en het Liesbos in Breda slenterden. “De herfst was ons seizoen. Dan was de hele wereld oranje en hadden we tijd zat om te kletsen.”
Het klokje tikt exact naar het tijdstip waarop papa overleed en de datum natuurlijk ook. Een roos voor de liefde, een mondharmonica en een gitaar omdat ze samen muziek maakten – en natuurlijk de naam Toine, zodat niemand ooit vergeet van wie die melodieën waren.
Dennenappelritueel
Tussen alle muziek zit ook een dennenappel. Dat is een knipoog naar papa’s eigen traditie. Opa werd begraven in de bossen bij Venlo, ver van Breda waar Jan’s ouders woonden. Zonder rijbewijs en centen was het bezoeken zelden, dus nam papa telkens één verse dennenappel mee. Die sliep zes maanden onder zijn kussen voordat de volgende het stokje overnam. “Misschien nemen we dat over met mijn moeder, gewoon omdat het zo’n mooi gewoontje was,” grinnikt Jan.
Papa’s levensmotto in inkt
Jan droeg zijn dadendrang ook uit in sport. “Als ik iets wil, dan ga ik ervoor – precies zoals papa altijd riep.” Resultaat: hij fietste de Mont Ventoux, zwom drie jaar op rij mee met Swim to Fight Cancer en zette die twee papa-slogans op zijn arm: We gaan ervoor en Het kan altijd erger. “Zeg maar dat mijn huid een draagbaar handboek is over hoe papa dacht.”
Zonder papa, maar met mama
In 2011 verloor hij zijn vader aan een agressieve vorm van leukemie die via complicaties en doktersfouten snel overging. “Mama is sindsdien mijn rots. Samen gaan we op zijn verjaardag en sterfdag naar het graf – soms met koffie, soms met tranen, maar altijd samen.” Met een knikje naar zijn arm voegt hij toe: “En met een bos verhalen om me heen.”
