Kenji Gorré: van pubs tot ‘preach’ – hoe Curaçao steeds vaker op zijn lippen komt
Kenji Gorré blijft het mensen horen: “Waar ligt dat eigenlijk, Curaçao?” Terwijl hij straks de gele en blauwe kleuren van The Queens of the Caribbean verdedigt, wil hij het één keer en voor altijd duidelijk maken: het eiland bestaat écht en is helemaal klaar om het wereldvoetbal te verrassen. Zijn wapen? Een razend enthousiast gebed, uitgesproken in bloedstollend mooi Engels – kort voordat de kleedkamerdeur opengaat.
Van Cruijff Court naar Old Trafford en weer terug
Kenji leerde het voetballen in de buitenwijken van Manchester als zoontje van voormalig speler Dean Gorré. Toen Sir Alex Ferguson hem op achttien wist te vertellen dat die droom ‘Old Trafford’ voorlopig niet voor hem was weggelegd, spatte alles uiteen. De basis verdween – en met het balletje ook een stukje zelfvertrouwen.
Donkere nacht in Manchester
In plaats van te knokken, gleed hij af. Gokken, veel te veel drank en een leegte die maar groeide. “Ik probeerde alles tegelijk te vergeten én tegelijk mijn familie te onderhouden. Totaal onhoudbaar, natuurlijk.” Pas toen hij het geloof ontdekte, draaide het tij. “Rust vind je niet in likes, goals of bankrekeningen. Er is altijd ‘een volgende’ die je denkt nodig te hebben.”
Een oranje-blauwe weg omhoog
Na omzwervingen bij Swansea, Nacional, Boavista en Umm Salal landde hij nu bij Maccabi Haifa. Elke club een nieuwe tik-tak-toe, elke keer een nieuwe versnelling. Bij de nationale ploeg is hij sinds 2019 een vaste waarde op linksbuiten. Daar kreeg hij niet alleen een nieuw team, maar ook een nieuwe taak: de roedel bezielen vlak voor de aftrap.
De teleurstelling en het verlies
Het was niet alleen maar hoera. Geldgebrek betekende dat spelers soms uit eigen zak tickets moesten boeken. Lokale helden zagen talent van buiten hun plek komen innemen. En toen overleed keeper Jarzinho Pieter – dé gebedsleider tot dan toe – plotseling vlak voor Haïti. Het verdriet knaagt nog steeds. “Hij droeg dezelfde droom”, zegt Kenji zacht.
Droom die nog even wacht
Nog precies een week voor de eerste WK-knaller ligt de Curaçaose kleedkamer klaar, met daarin een spreker die weet wat kamelen door een naald oog rijden betekent. Kenji pakt de micro als hij ziet dat twintig koppige koppen The Queens willekeurig op een wereldkaart moeten aanwijzen. Zijn missie? “Laat nu zien dat we méér zijn dan zon, zee en strand. We zijn voetbal. We zijn Curaçao.”
Herlings wil revanche pakken: surf mee naar GP Letland
Heb jij zondag ook zo zitten knarsetanden? Jeffrey Herlings kon in Duitsland geen vuist maken: hij vloog er in manche 1 hard af en moest opgeven. In manche 2 reed hij sterk, maar uiteindelijk moest hij het Belgische fenomeen Lucas Coenen voor laten. Die pakte dus beide heats én legde nog meer lucht tussen zich en Herlings in het tussenklassement.
Geen tijd om balen: dit weekend staat de GP van Letland op het programma, en Herlings heeft maar één missie – het gat naar Coenen kleiner maken. Ook de andere Brabantse boys zijn van de partij: Kay de Wolf schuimt rond met zesde plaats in het kampioenschap en Calvin Vlaanderen hangt op P12.
Beide manches kan je hieronder vers van de pers meevolgen:
Glazen bol vol voetbal: Nederland naar de halve finale, Japan knalt ervandoor
Donderdag barst het ultieme voetbalspektakel los met Mexico – Zuid-Afrika en meteen is het grootste WK ooit: liefst 48 landen doen mee. Reden genoeg om de NOS-experts Rafael van der Vaart, Imke Courtois, Pierre van Hooijdonk en Wim Kieft aan tafel te zetten. Hun voorspelling? Nederland schopt het tot de laatste vier. Grote stuntkids? Japan, geen kat die het ziet aankomen.
Oranje: halve finale of bust
Rafael van der Vaart is helder: “Halve finales. Gewoon, omdat dit gewoon een goed team is.” Voor hem begint en eindigt het met fitte spelers. “Als iedereen top is, kunnen we met bijna iedereen meerdere kanten op.” Wim Kieft serieuzer: “De poule is stap één. Moet Koeman naar één vaste basis? Kunnen we draaien met Depay én Malen? Als dat lukt, kan het tot de halve finale zijn. Bovenaan van de wereld? Nee, maar een kwart- of halve finale hebben we vaker gepakt.”
Imke Courtois vult aan dat Nederland er “met name achterin” steviger uitziet dan het Belgische lievelingsproject van vroeger. Ook zij ziet de vraagtekens rond een fitte spits, maar de Rode Duivels draaien in een poepie-zachte poule met Egypte, Iran en Nieuw-Zeeland.
Poule-memes en Japan-shock
Pierre van Hooijdonk maakt zich zorgen om de groep van Oranje. “Iedereen roept ‘makkelijk schema’, maar wij hobbelen tegen Zweden én Japan. Isak en Gyökeres kan je niet onderschatten, en Japan? Mensen kennen die jongens hier niet, maar het zijn absolute kanjers.” Als Oranje doorkomt wacht Brazilië of Marokko – “Succes ermee”, lacht hij.
Van der Vaart en Van Hooijdonk plakken daarom een dikke ‘XXL-verrassing’ sticker op Japan. “Ze hangen al jaren aan de absolute top, nu breekt het misschien écht open.” Van der Vaart: “En ze brengen eredivisie-helden die Oranje brandend kunnen maken, maar we gaan samen door. Vervolgens zie ik Japan ver komen.”
De andere rakkers die meedingen
Frankrijk als altijd genoemd door Van der Vaart, Kieft én Van Hooijdonk – “zoveel klasse, dat is niet normaal.” Spanje roept bij Courtois al het mooie-ogen-werk op: “techniek met tempo én diepgang, heerlijk om te kijken.” Kieft denkt ook aan Argentinië als titelverdediger. Portugal noemt elke analist, alleen noemen ze het meteen “een soort Romeo & Julia-verhaal: hoe gaat bondscoach Martinez nu Ronaldo, 41 inmiddels, inpassen?”
Courtois vertrouwt op ‘people manager’ Martinez, maar weet uit haar Belgische tijd dat hij soms moeite heeft om vedetten op de bank te parkeren.
One to watch
- Kylian Mbappé – Van der Vaart en Van Hooijdonk duimen voor dé man, ondanks het gezeik in Madrid.
- Vitinha – Courtois’ vaste keuze als beste middenvelder ter wereld.
- Désiré Doué – jonge PSG-prins die met Frankrijk moet doorbreken, volgens Courtois én (na bijstelling) Van der Vaart.
- Nick Woltemade – Duitse spits die voor 75 miljoen naar Newcastle vertrok en nu eindelijk gaat laten zien waarom.
- Lennart Karl – de 18-jarige Bayern-linkspot was even Van der Vaarts favoriet, maar helaas schaatst hij door blessure mis.
Kortom: pak je oranje bril, zet het Japans alarm en verwacht dé halve-finale-run. De gekste WK-editie ooit is begonnen.
Waarom NAC volgens een wichelroedeloper zo moeilijk promoveert
NAC wil na de degradatie het liefst binnen een jaartje weer in de Eredivisie spelen, maar Jan Boeren houdt op zijn wichelroede een dik vraagteken. De man uit Terheijden staat bekend als wichelroedeloper en hij zegt te voelen dat het niet aan de trainersselectie of de spelers vóór op het veld ligt, maar aan iets wat níet te zien is: een slechte vibe in en rond Rat Verlegh Stadion. “Zolang die spanning blijft hangen, wordt promoveren echt een zware kluif.”
“Die energie zuigt je leeg”
Wanneer Boeren langs NAC’s thuisbasis loopt, voelt hij meteen dat er iets niet klopt. “Het komt op je af alsof je batterij leeglóópt,” beweert hij. Onderzoek of niet, hij ziet dat spelers geïrriteerd raken, hun concentratie minder wordt en blessures zich opstapelen. “Ik heb geen twijfel: dit team heeft het niveau voor de Eredivisie, maar het hele stadion omringt ze met negatieve prikkels.” Het gevolg? Extra druk, geklungel en altijd een hamstring die op tilt slaat.
Holle aarde, volle leidingen
Volgens Boeren keken de grondwerkers tijdens de bouw van het stadion niet verder dan hun laars. Onder het gras stromen ondergrondse wateraders die “onrustige energie” afgeven. Daar bovenop komt nog eens moderne straling: Wi-Fi, 4G, 5G, wat al niet meer in de lucht hangt. “Als deze twee lagen samensmelten, creëren ze een grote energieknoop die onrust blijft zaaien.” Daardoor worden voetballers eerder murw dan scherp, stelt hij.
Kastjes, stokken én Jean-Paul
Boeren is geen nobody voor NAC. Hij was al vier keer ingeschakeld – van Henk ten Cate tot Robert Maaskant – en bij de laatste promotie onder Jean-Paul van Gastel zette hij in 2024 opnieuw zijn wichelroede in. Zijn truc: eerst lopen met twee stokken om gekke plekken te vinden, daarna kastjes (waarvan hij de inhoud geheim houdt) neerzetten die de straling zouden neutraliseren. Ook geeft hij spelers soms een kastje mee voor thuis als hun slaapkamer volgens hem op een ‘verstoorde plek’ ligt. “Pfff, ik krijg weer kippenvel,” zei een speler laatst toen hij weg was bij NAC en ineens veel fitter thuis aankwam, aldus Jan.
Trainers die het maar probeerden
Oud-trainer Robert Maaskant lacht er niet om, maar lacht er ook niet mee. “Alles wat de ploeg een voordeeltje kan geven, pak ik,” herinnert hij zich. “Sommige jongens geloofden er echt in. Voor hen bracht het rust; anderen vonden het onzin. Maar als het tenslotte maar werkt… Jan gaf aan wie fris in zijn vel zat en wie niet, en vaak sloeg hij de spijker op z’n kop.”
Wetenschap ziet geen Vonk
Geen enkel onderzoek heeft ooit kunnen bewijzen dat aardstralen of stralingskastjes blessures of doelpunten beïnvloeden. Sportprestaties verklaart men eerder met: betere spelers, goed beleid, goeie training en een gevulde portemonnee. Toch blijft Boeren strijdbaar. “Bewijzen is lastig, omdat je het niet kunt vastleggen op beeld. Toch zie je in de veehouderij al steeds meer stallen die zoiets doen. De sportwereld mag er best ook naar kijken.”
NAC belt nog niet terug
Na de afgelopen degradatie heeft NAC niet meer gebeld, en Boeren bellen ze waarschijnlijk ook niet. “Ik plaats mezelf niet meer in de kijker,” lacht hij. “Als ze me nodig hebben, weten ze me te vinden. Tot die tijd hou ik mijn wichelroede paraat en mijn voorspelling klaar: promoveren wordt een zware dobber zo lang die negatieve spin er blijft inhangen.”
De superheld uit Boekel legt de hele wereld plat
Hey, wist je dat Jimmy Donkers (30) eigenlijk per ongeluk aan powerliften begon? Woonachtig in Boekel, een paar jaar geleden nog misschien onbekend, maar nu wereldkampioen. Vorige week reisde hij af naar Warschau voor het WK. Het was pas zijn vierde officieuze wedstrijd ooit, en wat denk je? Hij won met glans, en hij werd daarmee de allereerste Nederlandse man die zo’n wereldtitel veroverde. Alsof dat nog niet genoeg is, schroefde hij bovenop zijn zege ook nog het Europees record naar 245 kilo.
“Ik schrok zelf het meest!”
“Ik had echt niet verwacht dat ik meteen de hoofdprijs zou pakken,” lacht Jimmy. Hij doet nu een jaar aan powerliften en zit vier dagen per week in de gym. De Driestroom in Oss, waar hij oefent, is ondertussen bijna zijn tweede thuis. Trainingsmaatje Amber Vos zag zijn potentie en porde hem dus: “Kom op, probeer die sport eens.” Ze schudt haar hoofd: “Ik wist dat hij sterk was, maar dat hij meteen alles zou winnen?”
Wereldrecord binnen handbereik?
Voor wie het recordverloop niet kent: het wereldrecord ligt op 251 kilo – dat houdt een Amerikaan in zijn zak. Die zes kilo extra? Volgens Jimmy is dat echt een wereld van verschil. Niettemin ziet hij vlinders. “Volgend jaar wil ik mijn titel verdedigen én dat wereldrecord breken. Waarom niet?” Zaterdagmiddag, in zijn eigen hal, drukt hij 220 kilo omhoog… geteld als lichte warming-up. Zijn armen krijgen een klein trilletje van het gewicht, maar dat zie je hem niet aan.
Coach: “Alsof Messi de supermarkt binnenkomt”
Bondscoach Pieter van de Vijfeijke kreeg de schrik van zijn leven toen hij Jimmy zag trainen. “Man, dat was net alsof je Messi gewoon bij een lokale pakjesavondspot.” Omdat de klasse tot 105 kg bezet is door coverboys uit de VS, Kazachstan, Mongolië en Japan, is een Nederlands goud zeldzaam. Volgens Van de Vijfeijke heeft Jimmy sowieso een voordeel: “Hij is 1,70 m en heeft korte armen. Dat scheelt meters in de beweging. De Aziatische topsporters hebben dat ook.” Jimmy’s eigen coach, Daan Peper, voegt toe: “Hij is denk ik het bewijs dat genen een heleboel aangeven.”
Komt er een tweede Boekelse ‘joke’?
Wordt Jimmy de nieuwe ‘Joekel van Boekel’? Hij weet niet meteen over welke icoon de journalist het heeft. “Even nadenken… dat is een wielrenster toch?” Zijn buurvrouw Leontien van Moorsel heeft een beeld in het dorp en vier olympische gouden plakken in haar kast. Jimmy lacht: “Ik ben er nog lang niet, maar het begin is er.” En als hij de stoet van klasgenoten straks niet wegdrukt, vloe er misschien nog een tweede standbeeld in het Escherplantsoen.
Team drama in Hongarije: Aprilia-duo knalt elkaar uit de race, Márquez collecteert de zege
💥 Ploegmaat = ploegmoord
Jorge Martín legde maandagmiddag in Hongarije meteen na het starten vier rijders in één klap aan de kant – met ploeggenoot Marco Bezzecchi op kop. Bezzecchi kwam daarvande zwaar ten val als WK-leider. Martín zelf belandde ook in het asfalt. Kortom: Aprilia had niks meer in de strijd.
🏁 Márquez doet alsof zijn hand en schouder weer gloednieuw zijn
Ondertussen reed Marc Márquez, pas terug uit de ziekenboeg na een operatie aan schouder en voet, een poldertempo dat voor iedereen net te snel bleek. Hij reed van start tot finish aan de leiding en trapte er vrolijk vijfentwintig ronden overheen. Pedro Acosta en Francesco Bagnaia hielden het hoofd koel en vulden het podium.
📊 Ladder klautert Di Giannantonio
Doordat Bezzecchi én Martín met lege handen stonden, kon Fabio Di Giannantonio, die eerst zelf even op de grond lag maar toch doorreed, nog twaalfde worden en vier puntjes inpikken. In het klassement betekent dat een kleintje, maar iedere snipper telt met nog dikke prijzen voor het grijpen.
🇳🇱 Nederlanders halen punten en geen bloemen
In Moto2 smakte onze landgenoot Collin Veijer terwijl hij op P7 lag; resultaat: nul streep. Zonta van den Goorbergh reed wel uit op plaats dertien en schraapt daarmee drie puntjes op voor het WK-overzicht.
