China kann niet stoppen met het WK kijken, maar het eigen team blijft hopeloos zoeken
Nergens ter wereld
wordt er zo intens somber meegeleefd en meegejuicht tijdens een WK-zevenweekperiode als in China.
Tijdens de editie in Qatar 2022 stond de teller op maar liefst de helft van alle kijkuren op sociale en digitale platformen.
En dat terwijl het Chinese elftal – net als komende zomer trouwens – gewoon thuis bleef. Niet meedoen, wel regeert het onderwerp het sociale leven: memes, voorbeschouwingen, praatprogramma’s, je noemt het.
Een miljardendans tussen CCTV en de FIFA
In april 2026 sloegen de Chinese staatstelevisie en de FIFA hun armen om elkaar. De uitzendrechtenprijs die de FIFA in gedachten had? 300 miljoen dollar. De scherpe diplomatie van China leende uiteindelijk 110 miljoen dollar.
Een overwinningscore volgens de Chinese media: “Het bewijs dat FIFA onze markt harder nodig heeft dan wij hen.” Wie betaalt, blijft immers de baas.
Van eeuwenoude Cuju tot moderne hype
FIFA-baas Sepp Blatter was al in 2004 lyrisch over China als één van de baudhaus-oost-stations van het spel: klassiek cuju, tweehonderd jaar v.Chr., vroege voorloper van het voetbal.
Maar de sport kreeg pas echt voet aan de grond in de jaren 90, door televisie en de allereerste profcompetitie.
– Li Shitao (voetbalschool-oprichter): “Overal kon je buiten een balletje meppen. De overheid zag voetbal als het visitekaartje van een futuristische supermacht.”
– Rowan Simons (auteur Bamboo Goalposts): “In 1995 keek een half miljard Chinezen mee naar de competitiemanche.”
De studieboeken wonnen van de achterklepbal
Hoe rijker het land werd, hoe voller de agenda’s van de kids.
– Li: “Ze moesten méér studeren, minder ravotten. Het gevolg: minder straatschoffies en dus ook minder talent voor een team.”
2002: één keer zwaaide de rode vlag in de groepsfase
Alleen in 2002 mocht 200 miljoen Chinezen hopen. Kwam dichterbij een sensatie dan Brazilië, maar de bal bonkte tegen de paal.
Brazilië wist het en eindresultaat: groepsfase, nul doelpunten. Toch voor eeuwig één van die “Ik-weet-nog-waar-was-jij”-momenten volgens nostalgische fans.
2015: masterplan voetbalwereldmacht 2050
De regering schoot in 2015 in actie. Het doel: in 2050 wereldtop (lopend schema: organiseren, regelmatig kwalificeren, en uiteindelijk winnen).
– Miljoenen gloednieuwe velden, talentenfabrieken, buitenlands’ trainers geshopt.
– President Xi trapte voor de camera af en toe eens mee, maar de rankingmatrieken blijven onverbiddelijk.
Momenteel: mannenteam ‘94ste’ (diepste duik in een decennium).
“Voetbal wordt hier afgevinkt als schoolvak”
– Li uit Peking: “Ze denken dat discipline en een curriculum straks zorgen voor Mbappé-achtige sprongen, maar zonder plezier geen passie.”
Ouders zien het liefst dat hun kind via voetbal de universiteit aan wal zet, niet dat het julienne leert trappen.
Het vrouwenteam steekt de mannen naar de kroon
Terwijl het mannenteam wegzakt in de moerassen, fladdert de vrouwenploeg trots rond plek 16 op de wereldranglijst. Meerdere WK-deelnames, telkens met meer zelfvertrouwen dan voorheen.
Schandaalschaduw over de hekel
– Eerst een ex-bondscoach (20 jaar cel) en een voormalig hoofd van de voetbalbond (levenslang) wegens steekpenningen.
– Daarna grootschalige wedstrijdvervalsing met tientallen clubs in het nauw… en het verhaal lijkt nog niet uitverteld.
144 vierkante meter chaos in Rotterdam: héél veel achter- en achterachterneefjes gezocht
Gek, maar waar: in de Tweebosbuurt ligt een lapje van iets meer dan een rijtje tuinhekken groot, en precies daar wil de gemeente beslist huizen neerzetten. Helaas is er één minuscuul probleem: er lopen meer dan honderd mensen rond die allemaal pretenderen dat het tot hun familie behoort. En zo zijn we bij het
‘stukje grond-raadsel met meer dan 100 erfgenamen’ beland.
De (biecht)moeder van het hele circus
De grond ooit opgeschreven op Willemina Fokkelina Meppelder, geboren alleszins in 1852 en op respectabele leeftijd van 102 dood in 1955. Sindsdien niemand geweest die even checkte wie nu precies het lapje land erfde; de kinderen van Meppelder zijn alweer zelf geschiedenis en de hedendaagse telgen keken verslagen toe terwijl oma Schaaij, zoals ze binnen de familie bekend was, appareren bleek te zijn in de archieven.
“Dat is echt mijn over-overgrootmoeder ook, geloof me”
De gemeente gooide vorig jaar hulpgeroepen de wijk in via huis-aan-huisbladen. Geen piep. Maar ging het verhaal landelijk viral, dorstte opeens wél iedereen anoniem zijn familiestamboom op te duiken. 123 (!) Rotterdammers en verdere familieleden openden hun facebookalgoritmes om te bewijzen dat zij ook recht hebben. Na flink puzzelen blijken er officieel 110 juridische erfgenamen overeind te blijven. Stamboomdeskundige Maryssa Mann haalt haar schouders op: “Dit wordt bloedserieus graven in testamenten, trouwboekjes en echtscheidingen. Plus dat stukje ‘is je echtgenoot van de koude kant ook mee-eigenaar?’-saga erbij.”
Wie niet om geld zit te springen, maar om verhalen
De meeste van de ontdekte achterkleinkinderen verwachten zelden meer dan een zacht applaus en een theeleut voor hun deelname. Broer en zus Anita en Onno Schaaij hebben al samen lopen lachen: “Mevrouw Meppelder had twaalf kinderen, Folkert had er zes – jij begrijpt: mensenkerkhof. Ze zou zich dol gorug om dit gedoe.” Ze fantaseren hardop over een bankje of een bescheiden gedenksteen voor oma Schaaij op het perceel dat hele generaties onder de radar bleef.
Nog even geduld, huizenboer
Voor hun handtekening onder een koopcontract kan, wacht de gemeente nog op het definitieve lijstje echte rechthebbenden. Tot die tijd past het lapje 144 m² voornamelijk als onkruid-paradijs tussen de rand van bestaande bouwplannen. Eerste inschatting: geld vangen doet het perceel tóch niet, want driekwart blijft openbaar groen, enkel een hoekje krijgt bouwhoogte.
Maar of het ooit lukt echt huizen voor hun derde neef te bouwen? “Eerst nog even áchter-opa-achter-oma-filteren”, zegt Schaaij. Iemand ziet al een reünie op de erfenis-kibbelgrond voor zich: “Opa Schaaij doet nog één keer een heuse koffiemok-groets!”
Probleemrapper Ye keert stadion Arnheim op z’n kop: demonstranten, ME én een museum dat z’n deur dichtgooit
Voor de poorten van het GelreDome hing vanmiddag een vreemde sfeer. Zo’n twintig demonstranten – onder wie een afvaardiging van CIDI – hadden een eigen vak op het parkeerterrein veroverd, omringd door ME-busjes. De boodschappen op hun rode spandoeken waren weinig misverstaanbaar: “De artiest die je straks binnen ziet, verkocht ooit T-shirts met hakenkruizen” én “Dezelfde rapper zei ‘I like Hitler’. Wij vonden dat je dit moest weten.”
Veel toekomstige concertgangers stopten om te kijken, te filmen en te discussiëren. Volgens media werden zijn al twee mensen opgepakt, maar de politie houdt zich nog opvallend stil.
Burgemeester Marcouch in het middenstuk
Tussen de groepen en de zwaailichten stond Arnhems burgemeester Ahmed Marcouch. Hij had namens de stad een ‘open uitnodiging’ gestuurd: kom morgen mee naar het Nationaal Holocaustmuseum in Amsterdam en leg samen met mij een krans bij het Namenmonument. Dat dat verzoeningsgebaartje helemaal niet concreet was, bleek al snel. Het Joods Cultureel Kwartier (JCK) – de organisatie achter het museum – gooide letterlijk de deur dicht. “We voelen ons onaangenaam verrast dat dit zonder overleg via de media werd aangekondigd,” meldden ze. Het museum is simpelweg geen plek “als podium voor het oppoetsen van een imago dat door antisemitische uitspraken ernstig beschadigd is.”
Marcouch schoof de verantwoordelijkheid weer terug: “Als reëel plan was geweest, hadden we écht contact gezocht.”
Ye’s razende tournee
De showaker Ye schippert ondertussen dwars door Europa, maar overal slaan de stoplichten op rood. In meerdere landen werd hij al geweerd. Toen het Centraal Joods Overleg (CJO) gisteren via een kort geding ook een verbod voor Nederland wilde bewerkstelligen, oordeelde de rechter dat de twee geplande concerten (zaterdag én maandag in Arnhem) gewoon door mochten gaan. Het laatste woord is daarmee zeker nog niet gesproken.
Laos laat laatste twee vermiste goudzoekers voor wat ze zijn
Sinds vandaag ligt de zoektocht naar de twee nog vermiste goudzoekers in Laos stil. De redders knipperden rood en gooide de handdoek in de ring: verder zoeken is simpelweg te levensgevaarlijk.
Hilversum in 2018 all over again, maar nu veel extremer
Twee weken geleden ging het helemaal mis. Acht lokale goudzoekers zaten plotseling opgesloten in een grot in de provincie Xaysomboun. Zware regen en een aardverschuiving deden het water razendsnel stijgen. Een van de mannen wist nog ternauwernood te ontsnappen en schakelde al snel hulp in.
Wat volgde was een reddingsoperatie die het internationale nieuws haalde: specialisten uit Laos, Maleisië, Thailand, Finland én Japan werkten zij aan zij. Na anderhalve week waren vijf mannen buiten. Door met pompen delen van de grot leeg te zuigen konden ze via de hoofdingang naar buiten komen. De geredden vertelden vervolgens dat de andere twee via een andere ingang waren gegaan. Die route werd snel de nieuwe focus.
Dé gevaarlijkste klus ooit
De Maleisische grotduiker Lee Kian Lie gaf vandaag het verdict aan persbureau AFP: “We stoppen.” Volgens Lee waren ze “zo dichtbij” geweest, maar begon de ingang van de grot zo te kraken dat een instorting op de loer lag. “Stel je voor dat nog meer mensen het slachtoffer worden. We kunnen het niet verantwoorden.”
Lee noemde deze operatie zonder blikken of blozen de gevaarlijste waaraan hij ooit mee deed. Ondanks alle moeite en risico’s is de kans bijna nul dat de twee nog in leven zijn.
Laatste strohalm: pakketten laten liggen
Het Thaise team blijft nog wel doorslaan met water wegpompen; ze gaan niet helemaal terug naar huis. In een briefje vertelt teamleider Kengkad Bongkawong dat er voedsel en overlevingskits op verschillende plekken in de grot zijn achtergelaten. Zijn optimistische zinnetje: “Als er echt wonderen bestaan, nemen die kerels hopelijk de juiste route en komen ze er zelf uit.”
De laatste dagen is het weer weer op en neer gegaan; extra regen deed het waterpeil verder rijzen en maakte veel gangetjes nog krapper en gladder.
Voor nu is de kous dus af. Geen drama-uitzendingen meer, geen haastig geschakelde duikers – alleen stil water in een grot ergens in de Laos jungle.
Burgemeester over kapotgemaakt gemeentehuis in Wijk bij Duurstede: “Geen discussie, puur rel”
Gisteravond is het gemeentehuis van Wijk bij Duurstede flink beschadigd. Ruiten van de draaideur liggen op straat, op de gevel zijn zwarte brandschroeiplekken te zien en op de stoep liggen nog vuurwerkresten.
In beelden die RTV Utrecht bekeek, zijn acht mannen te zien die op het dak van het gemeentehuis vuurwerk afsteken, spandoeken ophangen met scheldwoorden en zelfs een nazisymbool. Volgens buurtbewoners is het dezelfde groep jongeren die al dagen tegen de noodopvang in het dorp ageert.
Onrust i.s.a. noodopvang
Vorige week liet de gemeente weten dat er in een lokaal sportcomplex een tijdelijke opvang komt voor 50 à 75 asielzoekers. Sindsdien is het in het stadje bont en blauw.
– Maandag werd een politiewagen bekogeld met vuurwerk en stenen.
– Dinsdag kreeg een 23-jarige Utrechter één rechter, één straf: vier weken cel én vier voorwaardelijk (supersnel).
– Vandaag om 12:00 uur stond er een mars van het gemeentehuis naar de sportvelden gepland, maar slechts 20 mensen kwamen opdagen. De organisatie haalde de stekker uit de route en bleef bij het gemeentehuis hangen.
“Geschrokken of kwijt”
Waarnemend burgemeester Petra Doornenbal is niet blij:
“Dit is niet demonstreren, dit is kapen en rellen. Durf gewoon in gesprek te gaan i.p.v. onzichtbare agenten met vuurpijlen. Geen goedmakertje maar intimidatie.”
De politie gaat alle videobeelden nalopen en hoopt namen te krijgen. De burgemeester gokt dat de meeste daders “gewoon” uit Wijk zelf komen.
Smeulend kampvuur in zelfgemaakte boshut blijkt vals alarm én risico
Zaterdagmiddag barstte bij de Geertruidenbergse brandweerkazerne het alarm los: “Rookwolk in het bos, Amerweg!” De afgelopen tijd heeft natuurlijk al genoeg gebrand in Brabant, dus meteen vol gas richting het woud.
Ter plekke bleek het mee te vallen – of toch niet. Geen vlammen, maar wel dikke damp die uit een knotsgekke boshut kwam. Iemand had blauwe plastic zeilen en een stapel takken tot een mini-camping verbouwd. Gezellig bedoeld, maar middenin dat hutje lag een kampvuurtje nog na te smeulen.
Voordat het spul weer lekker kon oplaaien, gingen de brandweermannen er met een flinke plens water overheen. Geen echte bosbrand deze keer, wel een aardige schrik voor de omwonenden.
