Bossche pleegvaders aangeklaagd voor seksueel misbruik van hun pleegkinderen
Een stel uit Den Bosch staat terecht omdat ze twee kwetsbare pleegkinderen – toen zeven en tien jaar oud – zouden hebben misbruikt op een seksuele manier. Volgens het Openbaar Ministerie maakten ze niet alleen foto’s en filmpjes van de ontucht, maar verspreidden ze die ook nog eens. De officier van justitie noemde de beelden zo weerzinwekkend dat ze zich er letterlijk ‘kotsmisselijk’ door voelde – en eiste vier jaar celstraf tegen één van de twee mannen (waarvan één jaar voorwaardelijk), plus strenge voorwaarden zoals regelmatige controles én een verbod op het houden van huisdieren.
De betrokken pleegvader, Steven van H. (33), ontkent de beschuldiging van daadwerkelijk seksueel misbruik. “Ik word niet opgewonden van kinderen”, zei hij in de rechtszaal. Hij benadrukte dat alles bij verhalen en chats was gebleven: “Zeker te weten dat we met die kinderen niet een grens over zijn gegaan.” Zijn advocaat omschreef de berichten als ‘dirty talk’ – een extreem soort erotische fantasieën tussen volwassenen, zonder daadwerkelijke handelingen. “We moesten elkaar op een bepaalde manier prikkelen. Het is ook steeds erger geworden. Maar nooit met het idee: we gaan er echt wat mee doen. We hebben nog steeds het beste voor met de kinderen”, legde Van H. uit.
Het OM ziet het anders. Volgens de officier van justitie waren de intenties al vanaf het begin seksueel – zelfs bij de aanmelding voor pleegzorg. Uit de chats bleek hoe de mannen over kinderlichamen fantaseerden: over ‘hoe zo’n pikkie hard wordt in je mond’, over kinderbillen, samen douchen en stiekem masturberen terwijl de pleegzoons in de buurt waren. “Het dossier druipt van de seksualiteit. Hier worden kinderen als lustobject weggezet”, aldus de officier – die de zaak omschreef als ‘misselijkmakend, vulgair en extreem’.
Bij een huiszoeking in Den Bosch werden 1700 afbeeldingen kinderporno gevonden – deels zelf gemaakt, met bestandsnamen als ‘German toddler’. Daarnaast 540 afbeeldingen met dierenporno. Het OM verdenkt de mannen ook van seksuele handelingen met hun eigen hond.
Van H. erkende wel dat hij grenzen had overschreden: “Ja. Seks hebben in de deuropening waar kinderen bij zijn. Berichten sturen. Dat had nooit moeten gebeuren. Dat is wel de grens die over is gegaan.” Hij raakte meerdere keren emotioneel tijdens de zitting. Zijn advocaat pleitte voor vrijspraak, omdat er volgens hem onvoldoende bewijs is voor daadwerkelijke ontucht – en stelde, mocht er toch straf komen, dat die gelijk moet zijn aan het voorarrest van ongeveer vier maanden.
Ook de biologische moeder van de kinderen was aanwezig. Haar slachtoffer-advocaat vertelde hoe ze het misbruik eerst nauwelijks kon geloven: “Ze waren fijne pleegvaders en de kinderen bloeiden op. Ze zijn heel veel van ze gaan houden.” Pas na het lezen van de berichtjes werd ze geschokt: “Ik werd kotsmisselijk over hoe er over de kinderen wordt gesproken in de seksuele context, alsof ze voorwerpen zijn.” Van H. reageerde daarop met emotie: “Ik snap hoeveel pijn dit doet.”
De twee pleegzoons zijn intussen uit huis gehaald – net als de hond. De andere pleegvader (ook 33) komt later op dezelfde dag nog voor de rechter.
Tactiek of geluk? Zo maak je de meeste kans de WK-pool te winnen
Een WK-pool is al jarenlang een vast onderdeel van het wereldkampioenschap – van ouderwetse papieren lijstjes tot moderne apps en websites. Martijn van Dijk, oprichter van Scorito (de grootste poolwebsite van Nederland), zegt er zelf over: “Vroeger op papier, tegenwoordig digitaal. Het geeft echt een extra dimensie aan het toernooi.” En dat klopt: wedstrijden die je normaal gesproken misschien links laat liggen, worden ineens spannend als je er een voorspelling op hebt ingevuld.
Er zijn eigenlijk twee soorten pooldeelnemers: de snelle typers (die binnen tien minuten alles invullen) én de diepzee-analisten – mensen die urenlang dwalen door statistieken, historische uitslagen en kansberekeningen. Ongeveer één op de vier deelnemers valt in die laatste categorie. Maar hier komt het verrassende: meer tijd = niet automatisch meer kans op winnen.
Neem Simon Hanegraaf, winnaar van de nationale ranglijst bij Scorito tijdens het WK van 2022 – toen met zo’n 650.000 deelnemers. Opvallend genoeg begon hij helemaal niet sterk: “Bij ons op het werk stond ik eerst bijna onderaan”, vertelt hij aan RTL Nieuws. Pas na twee weken begon hij opeens uitslagen razendsnel goed te voorspellen – en klom hij snel naar de top 20 van Nederland. En toch: geen strategie, geen spreadsheet, geen data-diepte. “Er zat eigenlijk geen tactiek achter. Ik heb het vooral op gevoel ingevuld. Ik had helemaal geen zin om er enorm veel tijd aan te besteden.”
Frustrerend voor de statistiek-fanaten? Misschien wel. Maar ook Van Dijk beaamt het: “Data helpt, maar geluk uiteindelijk veel bepaalt.” Dat betekent niet dat strategie nutteloos is – integendeel. Volgens hem is de grootste fout die veel deelnemers maken: proberen om bij elke wedstrijd een verrassende uitslag in te vullen. “Veel mensen denken dat je een pool wint door constant afwijkende voorspellingen te doen. Maar als je overal ‘stunt’, verlies je meestal. Je moet duidelijke keuzes maken: wanneer neem je risico, en wanneer blijf je veilig?”
Zijn praktisch advies? Ongeveer 90% van je voorspellingen baseren op wat het meest waarschijnlijk is – de rest (zo’n 10%) bewust anders dan de massa.
Ook Bart Frouws, datajournalist van VI, raadt aan om niet alleen op gevoel af te gaan. “Kijk ook naar de verwachtingen van bookmakers en databureaus. Die geven vaak in percentages aan hoe groot de kans is dat een land wereldkampioen wordt.” Op dit moment zijn Spanje en Frankrijk duidelijke favorieten – en die signalen houdt hij zelf altijd scherp in de gaten. Hij waarschuwt ook voor te veel ‘stunts’: “Dat valt vaak tegen. De meeste wedstrijden zou ik vrij conservatief invullen – bij veel groepswedstrijden kom je dan al snel uit op 1-0.”
En hij heeft gelijk: Scorito’s cijfers laten zien dat de meest ingevulde uitslag 2-1 is – een veilige, maar toch doelpuntrijke keuze.
Toch is het WK van 2026 misschien een andere bocht. Voor het eerst nemen 48 landen deel, waardoor de kloof tussen sterke en zwakkere teams groter is dan ooit. Dat maakt het lastiger om te vertrouwen op oude patronen. “Je ziet een vergelijkbaar effect bij de Champions League sinds 2024”, legt Frouws uit. “Sinds meer teams meedoen, eindigen meer wedstrijden met grote verschillen en meer doelpunten. Dat zou op dit WK ook kunnen gebeuren – omdat er landen meedoen die normaal gesproken niet eens zouden kwalificeren.”
Dus… wat is de geheime formule?
Er is er geen. Geen magische spreadsheet, geen onfeilbare berekening. Data kan helpen, een slimme aanpak vergroot je kansen – maar uiteindelijk blijft geluk de grootste speler. En misschien is dat precies waarom 1,4 miljoen Nederlanders elk WK weer mee doen: omdat zelfs de winnaar niet altijd kan uitleggen waarom hij won. En dus denkt iedereen: “Dit jaar ben ik het misschien wel.”
Simon Hanegraaf denkt daar ook over – en blijft bij zijn aanpak van vier jaar geleden: “Ik ga het dit jaar weer op gevoel invullen. En wie weet…”
Iran stopt gesprekken met de VS vanwege Israëlische aanvallen op Libanon
Iran heeft de communicatie met de Verenigde Staten tijdelijk stilgelegd — en dat komt direct door de recente Israëlische militaire acties in Libanon. Volgens Iraanse bronnen zullen de onderhandelingen pas weer op gang komen als de VS instemt met een volledig staakt-het-vuren, zowel in Gaza als in Libanon.
Voor Iran is een wapenstilstand in Libanon al geruime tijd een niet-verhandelbare voorwaarde bij eventuele toekomstige overeenkomsten met de VS. En juist op het moment dat die eis harder dan ooit wordt gesteld, heeft Israël afgelopen weekend zijn operaties in Libanon flink opgevoerd.
Israël trok de afgelopen dagen verder noordelijk op in Libanon en blijft doelen van Hezbollah onder vuur nemen. Het land zegt dat dit nodig is om zijn eigen noordelijke regio veilig te stellen. Daarnaast is Israël ook in het zuiden van Libanon binnengevallen — daar probeert het een zogenaamde ‘bufferzone’ aan te leggen langs de grens, om zich beter te kunnen verdedigen. Maar veel landen en internationale organisaties zien deze beweging niet als een defensieve maatregel, maar als een nieuwe vorm van militaire bezetting.
Als eerste op de hoogte van het laatste nieuws
Marc-Marie onder vuur na hondenverhaal: ‘Wat een kwal hè’
Marc-Marie Huijbregts zit flink in de problemen op sociale media — en dat allemaal door een oude anekdote over een hondje dat hij na maar één dag alweer liet terugbrengen. Ja, je leest het goed: één dag.
Op TikTok en Instagram barst de reactie los. “Je brengt toch geen hond terug alsof het een kapotte koelkast is?”, klinkt het verontwaardigd. Een andere reactie vat het nog scherper samen: “Een hond is geen speelgoed dat je retourneert als het niet lekker uitpakt.”
Het verhaal kwam naar boven tijdens zijn podcast Marc-Marie en Isa Vinden Iets, waarin Isa Hoes eerst zegt dat ze weinig met honden heeft — en daarna plots Marc-Marie’s eigen hondenverleden aan de orde stelt. “Jij hebt er ooit eentje na een dag teruggebracht”, zegt ze. En ja, hij bevestigt het. Volgens hem had het hondje niets verkeerd gedaan. Het zat gewoon de hele dag naar hem te kijken. “Hij zat te kijken van: wat gaan we nou doen?”, vertelt hij met een knikje in de stem. En dan volgt die beroemde zin: “Ik dacht: ja, ga iets voor jezelf doen. Dan hebben we direct wel weer contact.”
Kortom: de hond bleef niet lang. En nog belangrijker: Marc-Marie bracht hem zelf niet terug. Iemand anders deed dat voor hem. “Dat waren niet mijn mooiste dagen, moet ik eerlijk zeggen”, bekent hij — en voegt eraan toe: “Daar schaam ik me een heel klein beetje voor.”
Maar juist dat kleine beetje schaamte, gecombineerd met het feit dat hij het dier niet zelf terugbracht én dat het gesprek soms ook nog eens met een lach wordt afgehandeld… daar gaat het bij veel luisteraars echt mis. “Alsof het niks is”, reageert iemand onder een fragment van de uitzending. Anderen vragen zich af: “Lees je je niet even in voordat je een hond koopt?” Of nog scherper: “Dit zijn geen voorwerpen. Het zijn levende wezens.”
Sommige fans zeggen zelfs dat hun beeld van de podcastmakers is veranderd. “Ik ben dol op deze podcast, maar dit is echt niet oké”, schrijft één luisteraar. Een ander is nog feller: “Ik vond hem al niet veel, maar nu is hij echt helemaal door het ijs gezakt.”
Niet iedereen is echter razend. Er zijn ook stemmen die zeggen: ja, het was een slechte beslissing — maar hij heeft hem direct geprobeerd te herstellen. “Hij heeft hem niet mishandeld of verwaarloosd”, stelt iemand terecht. “Hij heeft een fout gemaakt, en is de eerste om dat toe te geven. Verdient het een medaille? Nee. Maar is het reden om hem meteen te veroordelen? Ook niet.”
Tbs’er Andries zit al jaren klaar voor vertrek — maar niemand wil hem opnemen
“Sommigen noemen het een cel, ik noem het een kamer.”
Zo laat Andries (niet zijn echte naam) zijn kamer in de tbs-kliniek zien. Op de muur hangen kaartjes met smileys in groen, oranje, rood en paars.
“Daarmee geef ik aan in welke kleur ik zit. Als ik in paars zit, kan ik naar rood of oranje springen. Dan gaat het niet goed — echt niet goed.”
Andries, een man van in de veertig met een verstandelijke beperking én autisme, zit al elf jaar in tbs-kliniek De Rooyse Wissel bij Venray. Maar zijn behandeling is al sinds drie jaar afgerond. Toch wacht hij nog steeds op een plek met minder beveiliging — een instelling waar hij verder kan leven met ondersteuning, maar zonder hoge hekken en strenge regels.
En dat wachten duurt nu al 7,5 jaar. Twee keer zo lang als zijn hele behandeling samen. Terwijl hij daar zit, blijft een bed bezet dat eigenlijk beschikbaar zou moeten zijn voor iemand uit de gevangenis die dringend op tbs wacht.
“Nederland wil me niet”
De cijfers spreken voor zich: volgens TBS Nederland — het samenwerkingsverband van alle forensische psychiatrische centra — is de doorstroom in 2025 zelfs verslechterd. Er werden 28 procent minder nieuwe patiënten opgenomen dan in 2024: slechts 118 in plaats van ruim 160.
En Andries? Hij zit al jaren te wachten. Zijn behandelaars hebben inmiddels zestig instellingen benaderd, maar het antwoord blijft vaak hetzelfde: “Nee, laat maar. Ik hoef hem niet.”
Zelf zegt hij het kort en krachtig: “Ze willen me niet. Nederland wil me niet.”
Waarom zit het vast?
Zijn behandelster Joyce Brenkman ziet al jaren hoe het systeem langzaam dichtslibt. “Het is heel schrijnend. Als wij hem niet kunnen uitplaatsen, kunnen wij ook geen nieuwe patiënt opnemen.”
De reden? De aansluitende zorg — denk aan reguliere ggz, gehandicaptenzorg of verpleeghuiszorg — is in de loop der jaren flink ingekrompen. Minder forensische bedden, minder expertise, meer onzekerheid. En daarmee komt de ‘doorstroom’ tot stilstand.
Michiel Verhees, directeur behandeling en zorg van De Rooyse Wissel, bevestigt dat Andries verre van een uitzondering is: “Ongeveer 25 tot 30 van onze 200 patiënten zouden al naar een lagere beveiligingsvorm kunnen.”
Maar het lukt niet. Niet omdat ze nog gevaarlijk zijn — integendeel.
“Als wij iemand hebben kunnen behandelen, de medicatie goed ingesteld en risicosignalen kunnen herkennen, dan is er eigenlijk geen risico meer,” legt Verhees uit. “Dan blijft over: iemand die zorg nodig heeft.”
En dat geldt ook voor Andries. “Hij pleegt al jaren geen incidenten meer. Soms heeft hij last van spanning — maar dat zie je aan komen, en dat kun je prima ondervangen.”
Het stigma zit diep
Veel instellingen durven tbs’ers gewoon niet op te nemen. Er speelt een groot stigma, en daarmee een onterechte angst. “Er is een beeld van tbs’ers dat niet meer klopt,” zegt Verhees. “We hebben mensen behandeld, stabiliseerd, geleerd om signalen te herkennen — en toch wordt er nog steeds gekeken alsof ze altijd een dreiging vormen.”
Voor Andries zou bijvoorbeeld een instelling voor mensen met een verstandelijke beperking perfect passen. Daar zou hij rustig kunnen wonen, ondersteund worden — en misschien zelfs paarden zien. Want dat is zijn grote droom: “Een boerderij met meerdere bewoners en paarden. Want paarden voelen gevoelens van mensen aan. Als jij ontspannen bent, kan het paard ook ontspannen.”
Centraal Joods Overleg stapt naar rechter om komst rapper Ye tegen te houden
Het Centraal Joods Overleg (CJO) heeft besloten naar de rechter te stappen om de komst van de Amerikaanse rapper Ye naar Nederland te blokkeren. Concreet: ze vragen een kort geding om een inreisverbod af te dwingen — en dat terwijl zijn concerten in de Gelredome in Arnhem al zaterdag én maandag op het programma staan.
Volgens het CJO is de openbare orde ernstig in gevaar door Ye’s aanwezigheid. Voorzitter Chanan Hertzberger benadrukt dat veel Joodse Nederlanders zich nu al onveilig voelen — en dat die onzekerheid alleen maar toeneemt nu de rapper bijna op de stoep staat. En dat is niet uit de lucht gegrepen: Ye heeft herhaaldelijk antisemitische uitspraken gedaan, onder meer op X (vroeger Twitter) en in songteksten. Denk aan het nummer Heil Hitler, T-shirts met hakenkruizen die hij via zijn webshop verkocht, en uitspraken waarin hij zichzelf een nazi noemde. De rapper beweerde later dat deze uitingen het gevolg waren van een psychiatrische aandoening — maar dat vermindert volgens het CJO niet de schade of het gevaar.
Toch blijft het kabinet standvastig: minister Van den Brink van Asiel en Migratie zei vorige week al dat er geen gegronde reden is om Ye de toegang tot Nederland te ontzeggen. Hij veroordeelt zijn uitspraken “natuurlijk ten zeerste”, maar wijst erop dat er geen juridisch onderbouwde grond is voor een inreisverbod. Het kabinet noemt de uitspraken “onwenselijk en grievend”, maar benadrukt dat dat op zich niet volstaat — en dat Nederland bovendien gebonden is aan het Schengenverdrag, waarin vrij verkeer binnen 29 Europese landen is vastgelegd.
Ook de gemeente Arnhem weigert in te grijpen op basis van Ye’s uitspraken. Ze heeft een vergunning verleend voor de concerten in de Gelredome. Burgemeester Marcouch noemde Ye’s woorden “verwerpelijk” en “moreel en mogelijk juridisch volstrekt afkeurenswaardig”, maar benadrukt dat hij als burgemeester moet oordelen op basis van openbare orde en nationale veiligheid — en dat die volgens hem goed geregeld zijn.
Niet alle landen denken overigens even losjes: Ye werd eerder al geweerd uit Frankrijk, Groot-Brittannië, Zwitserland, Polen en Italië. In de Italiaanse regio Emilia-Romagna werd zelfs een optreden geschrapt vanwege de kans op verstoring van de openbare orde.
Het CJO had het ministerie tot vanmiddag 15.00 uur de tijd gegeven om van gedachten te veranderen — maar het kabinet blijft bij zijn standpunt.
