Dromedaris en jak mogen misschien toch weer in de tuin – of op de wei – staan
Goed nieuws voor liefhebbers van exotische huisdieren: vijf dieren die sinds kort verboden waren als hobby- of gezelschapsdier, krijgen een tweede kans. Denk aan de dromedaris, de jak, de chinchilla, het witstaartstekelvarken én de Russische dwerghamster. Het College van Beroep voor het bedrijfsleven (CBb) heeft besloten dat het ministerie van Landbouw het verbod op deze vijf soorten opnieuw moet onder de loep nemen.
Dat verbod kwam eind 2024 via toenmalig minister Adema, op basis van advies van twee expertcommissies. Toen werden honderden zoogdiersoorten van de lijst gehaald – waaronder ook het gordeldier, het stokstaartje en diverse exotische kattesoorten. Alleen dertig soorten bleven over op de zogenaamde positieflijst: dieren die ‘goed gewend zijn aan mensen’ en daarom veilig en verantwoord als huisdier mogen worden gehouden. Honden, katten, maar ook kamelen en waterbuffels stonden erop – dromedarissen en jakken dus niet.
Maar nu zegt het CBb: wacht even. Die vijf dieren worden al jarenlang – vaak zonder problemen – in of rondom woningen gehouden. Dat betekent volgens de rechters dat de risico’s voor menselijke gezondheid waarschijnlijk beheersbaar zijn. En dat is een belangrijk argument om het verbod opnieuw te toetsen. Per dier moet het ministerie nu dus nagaan of er écht een verantwoorde, veilige manier is om ze thuis te houden.
Let wel: het CBb is wel lovend over de manier waarop de positieflijst zelf tot stand is gekomen – ‘zorgvuldig en wetenschappelijk verantwoord’, noemt de rechter het. Klachten over de lijst als zodanig wijst het college dan ook af. De kritiek ging vooral over hoe de vijf specifieke dieren uit de lijst zijn gehaald – en daarover wilde de rechter graag meer duidelijkheid.
Kortom: geen feestbus voor de dromedaris (nog), maar wel een serieuze herbeoordeling in het verschiet.
Cor (70) is fan van het eerste uur van ‘zijn’ pretpark: Even ontstressen
Voor Cor van Doorn (70) is recreatiepark BillyBird Hemelrijk in Volkel bijna net zo vertrouwd als zijn eigen woonkamer — of misschien wel zijn privézwembad. Want eigenlijk draait het park vooral om die grote, mooie recreatieplas, met eromheen een paar leuke attracties. Al sinds de opening, veertig jaar geleden, heeft hij daar een abonnement. Eerst ging hij alleen, toen met zijn kinderen, en nu wandelt hij er met zijn negen kleinkinderen rond. “Ik denk dat ik met recht wel Mister Hemelrijk mag heten”, lacht hij.
Zichtbaar op zijn gemak loopt Cor ook vandaag weer door het park, langs het water, alsof hij elke steen kent. “Ik kom hier al sinds het begin. In 1981 ben ik getrouwd en in Volkel gaan wonen. Een paar jaar later opende de recreatieplas — en sindsdien ben ik er heel vaak.” Zijn gezicht straalt terwijl hij vertelt: “Het voelt hier gewoon vertrouwd. En ik heb er zó veel herinneringen aan.”
Eén van zijn mooiste momenten dateert uit de allereerste jaren: het surfen op de plas. Geen top-surfer was hij, geeft hij toe — maar wel een echte doorzetter. “Op een dag moest ik behoorlijk vechten tegen een sterke wind om aan de overkant te komen. Maar het lukte me uiteindelijk. Toen was ik best trots.”
“Surfen was inderdaad erg populair in die tijd”, herinnert parkeigenaresse Gerrie Derks zich. Samen met haar man begon ze in 1986 aan het ‘grote avontuur’: van een oude zandafgraving een recreatiegebied maken. “Dat werd natuurlijk een strandbad.”
“We zijn begonnen met een simpele omheining”, vertelt ze. “Daarna kochten we een hele oude caravan — dat werd de receptie. En een paar oude klaslokalen werden de eerste horeca: daar konden bezoekers een ijsje, drankje of snack halen.”
In het eerste jaar hadden ze al 350 abonnementhouders. “Dat was al boven verwachting”, zegt Gerrie. En nu? Nu is Hemelrijk uitgegroeid tot een volwaardig recreatiepark met binnen- en buitenspeeltuinen, waterglijbanen én een achtbaan. “Inmiddels hebben we honderdduizend mensen met een abonnement.” En Cor? Hij is waarschijnlijk de trouwste van allemaal. In sommige jaren was hij meer dan honderd keer te vinden bij de plas. “Er zijn jaren geweest dat ik hier 115 keer ben geweest. Ik ga vaak even zwemmen. Even ontspannen en ontstressen”, legt hij uit — als de onbetwiste Mister Hemelrijk.
Maar Hemelrijk bleef niet alleen zijn plekje. Door de jaren heen werd het ook dé plek voor zijn hele gezin. In de jaren negentig nam hij zijn kinderen mee naar de plas waar hij zelf zo van genoot. Nu is het zijn kleinkinderen die hem bijstaan — en samen beleven ze het grootste plezier in het Zeeroversland. “Lekker klimmen, klauteren en van de grote glijbaan gaan. Dat doe ik graag met ze mee.”
En juist dat plezier — dat zowel Cor als duizenden andere bezoekers hier vinden — geeft Gerrie Derks de grootste voldoening. “Ik ben trots op wat mijn man en ik hebben opgebouwd. Het allermooiste is dat zoveel mensen, van jong tot oud, hier plezier kunnen beleven.” En de toekomst? “Die zien we rooskleurig tegemoet — met vier kinderen die het avontuur gaan doorzetten.”
Celstraf en tbs geëist tegen ouders die hun kinderen ontvoerden
Het Openbaar Ministerie heeft harde straffen geëist tegen Samantha F. (46) en Michaël van K. (55), de ouders die vorig jaar hun dochter van 11 en zoon van 6 ontvoerden — terwijl de kinderen al bijna vier jaar niet meer bij hen woonden.
Volgens het OM ging het om een doordachte, gewelddadige actie: het meisje werd op weg naar school van haar fiets gehaald, de jongen werd uit het gezinshuis gehaald waar hij verbleef — onder bedreiging met een stroomstootwapen, zo verklaarde het meisje later zelf. Een dag na de ontvoering werden de ouders aangehouden in Oudenaarde (België).
In de rechtbank in Zwolle hoorde Samantha F. vandaag dat het OM 1,5 jaar cel tegen haar eist — en bovendien tbs met dwangverpleging. Justitie vermoedt dat ze het syndroom van Münchhausen by proxy heeft: een psychiatrische aandoening waarbij een ouder het kind bewust ziek maakt om aandacht te krijgen. Omdat F. zich niet liet onderzoeken, kon het Pieter Baan Centrum geen duidelijke diagnose stellen. Toch vindt het OM dat ze zonder behandeling te gevaarlijk is voor de samenleving — en vraagt daarom ook een verbod op contact met haar kinderen voor vijf jaar.
Voor Michaël van K. wil het OM 3 jaar en 4 maanden cel, waarvan 10 maanden voorwaardelijk. Beiden blijven volhouden dat ze “in hun recht waren” toen ze de kinderen ‘ophaalden’. F. zei: “Ik vind dat ik in mijn recht ben geweest om mijn kinderen op te halen.” Van K. voegde eraan toe: “Ik heb dit met mijn eigen volle verstand gedaan, op advies van advocaten” — hoewel hij destijds zelf als raadsman actief was. Het stel was bang geweest het ouderlijk gezag kwijt te raken. Dat gezag is inmiddels wel officieel ingetrokken, maar tegen die beslissing loopt er hoger beroep.
De kinderen zelf vertelden na de ontvoering dat ze bang waren en terug wilden naar Nederland. Het meisje riep tijdens de ontvoering: “Help, help, ik word ontvoerd!”
Binnenland
Deel artikel:
Amerikaan claimt razendsnelle Everest-beklimming — maar het moet nog officieel worden
Een Amerikaanse bergbeklimmer en ultraloper, Tyler Andrews, beweert dat hij de Mount Everest in recordtempo heeft beklommen — en wel zó snel dat hij mogelijk een 20 jaar oud wereldrecord heeft verbroken.
Volgens zijn begeleiding bereikte hij de top (bijna 8849 meter hoog) in slechts 9 uur en 55 minuten. Dat zou het oude record van de Nepalese klimmer Lhakpa Gelu Sherpa uit 2003 overtreffen — die deed er 10 uur en 56 minuten over. Of het daadwerkelijk een nieuw wereldrecord is, hangt nu af van de officiële bevestiging door de Nepalese autoriteiten. Die zeggen nog niets definitiefs.
Andrews begon woensdagavond aan zijn klim en stond volgens zijn team donderdag vlak voor zonsopkomst op de top. Zijn hele heen-én-terugtocht duurde 16 uur en 32 minuten — ook dat zou een nieuw record zijn. Hoewel de expeditie ‘solo’ werd genoemd (georganiseerd door Asian Trekking), kreeg hij onderweg wel steun van gidsen: denk aan extra zuurstof, water en eten. En ja — de hele klim was live te volgen via GPS op zijn website én Instagram.
Eerder deze maand probeerde hij al eens de Everest zonder extra zuurstof in recordtempo te beklimmen — maar die poging moest hij helaas afbreken.
En wat is zijn doel? Niet alleen het record, maar ook geld inzamelen voor sportprogramma’s voor jongeren in Nepal én Ecuador.
Een recordjaar op de Everest?
Dit klimseizoen blijkt al een ware recordjager te zijn. Nepalese bronnen melden dat op één dag liefst 274 klimmers de top haalden — allemaal vanuit Nepal. Ook de beroemde Nepalese gids Kami Rita klom opnieuw zijn eigen record: hij stond voor de 31ste keer op de top. En landgenote Lhakpa Sherpa zette op dezelfde dag een nieuw vrouwenrecord neer met haar elfde beklimming.
Nepal gaf dit jaar zelfs een recordaantal vergunningen af: 494. Inmiddels zouden meer dan 950 mensen, inclusief gidsen en ondersteunend personeel, de top hebben bereikt. Voor de herinnering: eind vorig jaar zaten bijna duizend mensen vast op de weg naar de top door een hevige sneeuwstorm — een dramatisch moment dat de risico’s van massaklimg duidelijk maakte.
Van kwispelend welkom tot boze reacties: een dag op pad met hondencontroleur Frans
Als hondenbelastingcontroleur loopt Frans van deur tot deur — en nee, het is geen hondenbaan. “Mensen denken vaak dat dit een heel vervelende klus is”, zegt hij met een knikje terwijl hij door de wijk Dierdonk in Helmond wandelt, “maar ik vind het juist leuk.” We zijn een dag mee met Frans (66), die al drie jaar voor Legitien werkt — een bedrijf dat voor meerdere gemeenten de hondencontroles uitvoert. Deze donderdagochtend is hij in zijn eigen stad onderweg, en dat voelt als thuiskomen.
Frans is gepensioneerd financieel controller, maar wilde gewoon blijven doen. Toen hij een oproep in het wijkblaadje zag, besloot hij meteen te reageren. Nu werkt hij 15 uur per week aan deze ‘kleine missie’: vragen of er thuis een hondje woont. Altijd op een vriendelijke manier — want volgens Frans is dat het geheim: “Het gaat om welke toon je aanslaat.” Vandaag valt er geen onvertogen woord. Maar dat is niet altijd zo. Soms hoort hij: “Dat u zoiets laags doet.” En af en toe wordt het zelfs persoonlijker: het woord NSB’er valt dan ook eens. “Dat is niet leuk”, erkent hij rustig. “Maar ik probeer dan gewoon kalm te blijven.”
Interessant genoeg krijgt hij de meeste scherpe reacties in de wat duurdere wijken. “Dat zou je niet verwachten hè? Maar in een volkswijk in het centrum zijn mensen vaak veel aardiger.” Laatst stond hij bij een man die vond dat hij géén hondenbelasting hoefde te betalen — omdat zijn hond nooit buiten kwam. En als klap op de vuurpijl: “En trouwens, de gemeente geeft veel te veel geld uit aan Helmond Sport — daar betaal ik niet mee.” Frans gaf hem toch een brief met uitleg over hoe hij de hond moet aanmelden. In zijn app noteerde hij: ‘Hond aanwezig’. Als de man niets doet, komt er later een nacontrole.
Frans zoekt niet in huizen — hij vertrouwt op eerlijkheid. “Als mensen zeggen dat ze geen hond hebben, ga ik daarvan uit. Maar soms is het overduidelijk: dan hoor ik de hond blaffen of zie ik een riem liggen.” Ook als niemand opendoet, let hij op aanwijzingen. En als hij twijfelt, stuurt hij een brief: “De gemeente vermoedt dat u een hond heeft — meld hem gerust aan.”
Mieke van Grunsven kan hem geruststellen: “Wij hebben geen hond meer. Die hebben we tien jaar geleden moeten laten inslapen. Mijn man en ik zijn te krakkemikkig om nog te kunnen uitlaten, dus we hebben geen nieuwe genomen.” Ze zegt het met een knikje en een beetje spijt in haar stem. Ze is helemaal niet tegen de belasting — maar wel voor een kattenvariant: “Er zou ook een kattenbelasting moeten komen.” Dat hoorde Frans al vaker.
Soms ontdekt hij mensen die wel een hond hebben, maar géén belasting betalen. “Dan zie ik ze rood worden van oor tot oor.” Vandaag gebeurt dat niet — behalve misschien bij de mevrouw die besmuikt toegeeft dat ze sinds twee weken een hond in huis heeft. De hond komt van een vriendin uit Mexico, die binnenkort bij haar komt wonen. Frans geeft haar meteen een brief met alle informatie over aanmelden.
Aan de andere kant staat het tegenovergestelde: op twee adressen wordt nog steeds hondenbelasting betaald, terwijl de hond al lang niet meer leeft. “Hij is in 2020 ingeslapen en we hebben hem daarna nooit afgemeld.” Frans adviseert om dat alsnog te doen — “Dat scheelt toch al snel zo’n 75 euro per jaar.”
Defensie is de grootste gebruiker van privéjets in Den Haag
Twee maanden geleden was er al flink wat ophef over een eendaags bezoek van defensieminister Dilan Yeşilgöz (VVD) aan het marineschip Zr. Ms. Evertsen – een fregat dat toevallig in Cyprus lag. Voor die korte trip huurde ze een privévliegtuig, en dat kostte ruim €90.000. Als verklaring gaf ze met een knipoog: “Er landen nou eenmaal geen easyJets op vliegdekschepen.”
Leuk gezegd – maar het was zeker niet de duurste privévlucht van de afgelopen jaren. Die titel gaat naar Ruben Brekelmans, die vlak voordat hij afscheid nam als minister nog een reis naar Irak maakte. Daar bood hij persoonlijk excuses aan voor het bombardement op Hawija – een operatie van de Nederlandse luchtmacht in 2015 waarbij veel burgers om het leven kwamen. Hij bezocht ook Nederlandse militairen in Erbil. Totaal: €170.000. Oorspronkelijk stond er een lijnvlucht op het programma, maar door verslechterende veiligheid moest die worden geannuleerd. De Gulfstream was onbeschikbaar, dus werd er een privévliegtuig ingehuurd – de enige optie voor de zeskoppige delegatie.
Maar het hoogtepunt? Eind vorig jaar vloog Brekelmans naar Canada voor het Halifax International Security Forum. Dat kostte ruim €180.000. Volgens de eigen richtlijnen van Defensie mag je pas een privéjet huren als er én geen lijnvlucht beschikbaar is én het regeringsvliegtuig (PH-GOV) of de Gulfstream niet kan. Vanaf Schiphol gaan dagelijks directe vluchten naar Halifax – maar volgens het ministerie paste dat ‘agenda-technisch’ niet bij zijn verplichtingen in Nederland. Zo wilde hij bijvoorbeeld de ministerraad niet missen. De delegatie telde tien mensen, waardoor de prijs uitkwam op €18.348 per persoon. Tel daar nog eens €46.000 bij op voor een AI-conferentie in Spanje (enkele weken later), en je komt op een totaal van €400.000 aan privévlucht-kosten in slechts zes maanden.
Waarom wordt er überhaupt een privéjet gehuurd?
Ministers moeten vaak snel en flexibel reizen – en soms is dat lastig met lijnvluchten. De regering heeft een eigen vliegtuig (PH-GOV), en Defensie heeft daarnaast ook nog een Gulfstream – vooral bedoeld voor troepenbezoeken in het buitenland. De regel is duidelijk: eerst kijken of een lijnvlucht mogelijk is; pas als die niet werkt én de eigen vliegtuigen onbeschikbaar zijn, dan mag er een privétoestel worden ingehuurd.
Andere ministeries doen dat ook af en toe – zoals Algemene Zaken en Buitenlandse Zaken. Zo kostte een spoedvlucht van toenmalig premier Dick Schoof naar Caïro (voor de ondertekening van het Gaza-vredesplan) €90.000. En Wopke Hoekstra (CDA) gaf in 2023 ruim €80.000 uit voor een bezoek aan Roemenië, nadat de Gulfstream plots defect bleek.
Maar andere ministeries gebruiken privéjets zelden – meestal alleen voor kortere interne vluchten, bijvoorbeeld tussen Nederlandse eilanden. Dan gaat het vaak om enkele duizenden euro’s, soms wat meer – maar nooit in de buurt van de bedragen die Defensie laat zien.
“Echt onuitlegbaar” – politici reageren scherp
Tweede Kamerlid Hidde Heutink (Groep Markuszower) is geschokt door de €180.000 voor de vlucht naar Canada. “We hebben het wel over belastinggeld,” zegt hij. “Dat is echt onuitlegbaar. Het is zo ongelooflijk veel geld.” Volgens hem had het prima met een lijnvlucht gekund – en hij vindt het ronduit onaanvaardbaar dat er zó veel geld wordt uitgegeven terwijl veel Nederlanders amper rondkomen: “De benzineprijzen zijn te hoog, de boodschappen te duur – en ondertussen gaat het kabinet het ene na het andere snoepreisje maken in het buitenland.”
SP-leider Jimmy Dijk begrijpt dat ministers soms moeten reizen – “maar er zit wel een aantal vluchten tussen met privéjets waarvan je je echt kan afvragen: is dat noodzakelijk?” Vooral de Canadase vlucht roept vragen op: “180.000 euro voor een veiligheidsconferentie die gelijk liep met de ministerraad. Waarvan je denkt: had je die ministerraad dan niet kunnen skippen en een lijnvlucht boeken?”
En Volt-leider Laurens Dassen benadrukt dat het om legitieme redenen best mag – “maar als ik kijk naar sommige vluchten, vraag ik me toch af of dat echt nodig was.” Over de Canadareis: “Als ik kijk naar zijn agenda, naar het tijdstip, naar de mogelijkheid om naar Canada te vliegen… dan zou ik zeggen dat was niet per se nodig geweest. Er zijn vast andere mogelijkheden. In ieder geval wel de duurste.”
Defensie: “Altijd scherp op de kosten”
In reactie zegt het ministerie van Defensie dat het altijd scherp is op de kosten van buitenlandse reizen door bewindspersonen. Externe inhuur gebeurt, aldus Defensie, “slechts incidenteel”. En elke keer dat er een privévlucht wordt geboekt, wordt het volledige stappenplan doorlopen – inclusief het checken van alternatieven zoals lijnvluchten.
Over het bezoek van Yeşilgöz aan Cyprus: “Het was zeker nodig.” En haar commentaar blijft onveranderd: “Er is nog geen easyJet dat op een vliegdekschip landt.”
