Drama in Tilburgse woning: bewoner overlijdt na steekpartij
De hulpdiensten schrokken vannacht nogal wakker: kort na twee uur kwam er namelijk een melding binnen over een steekincident in een woning in Tilburg. Meteen werden er zelfs artsen van een traumateam op af gestuurd. Ondanks alle inzet van de ambulance- en politiemensen overleed één bewoner ter plekke. De sfeer is grimmig en de politie zegt nog een flinke doos puzzels te hebben liggen over wat er precies is gebeurd. Voor het onderzoek is de hele omgeving afgezet, zodat rechercheurs elk detail in kaart kunnen brengen.
Maffia in de gemeenteraad? Het wordt geen stadsdeel, maar echt serieus
Hoewel het misschien klinkt als een Netflix-serie, sijpelt de georganiseerde criminaliteit steeds dieper het dagelijks leven in. Van je lokale snackbar tot het vastgoed in jouw straat: boeven bepalen steeds vaker stiekem wie wat mag doen. Dat blijkt uit een dik rapport van het Strategisch Kenniscentrum Ondermijnende Criminaliteit dat in handen is van de NOS. En het wordt best spannend.
Boekingsbal in plaats van breekijzer
Hadden criminelen vroeger baseballknuppels en gouden kettingen, nu hebben ze vooral degelijke jasjes en accountants op de loonlijst. Ze planten zich net als betonrot in de “dragende structuren” van onze samenleving. Klinkt droog, maar het betekent dus dat ze:
- Pandjes opkopen en meteen weer doorspelen aan malafide verhuurders
- Logistieke bedrijven overnemen om drugs of mensen te vervoeren
- Zorginstellingen binnenwandelen om witwas-btw-fraude mee te nemen
- Snap-groepen van tienduizenden jongeren bevolken met “Snel 500 euro verdienen”-aanbiedingen
Een van de onderzoekers waarschuwt hardop: “We krijgen straks een staat binnen een staat.” En dat is geen futuristische horrorshow—het gebeurt nu gewoon terwijl wij koffie drinken.
“Hulp” van de onderwereld: een pizzeria, Corona en een lekkende dijk
Denk aan Valkenburg, zomer 2023. De overstroming zorgde ervoor dat horecaondernemers in geldnood kwamen. De gemeente was nog bezig met papierwerk, maar criminelen bood binnen twee dagen al cash geld aan.
Eerst voelde dat als een reddende engel, tot ze later vroegen of even wat geld door de kassa mocht, plus de achterzaal voor een “vergaderclubje”. Bang worden van gasten met donkere brillen was ineens het laatste probleem.
Jongeren = kassier en koerier in één swipe
Criminelen adverteren tegenwoordig openlijk op sociale media. In flits-Snap-groepen rollen “klusjes” voorbij met leuke smileys:
– Pakketje brengen, 150 euro.
– Bankpasje even lenen, 200 euro.
– En “geen vragen” is de enige voorwaarde.
Ze richten zich vooral op jongeren, omdat die juridisch minder risico lopen én goedkoop zijn. Alles gaat razendsnel en op vriendelijke toon, tot je in de cel zit en de werkgever-uit-het-niets opeens een knalnummer heeft dat hij niet eerder gebruikte.
Wat het rapport oplepelt (en hopelijk op de agenda krijgt)
Het kenniscentrum schrijft langer dan twee jaar aan het rapport in opdracht van het ministerie van Justitie en Veiligheid. Hun belangrijkste tips die de politiek mee mag nemen naar kamerdebatten:
- Voorrang voor gemeenten: gemeenten mogen als eerste een pand kopen in risicowijken, zodat malafide investeerders achteraan in de rij komen.
- Curriculum fraude voor ambtenaren: wie op de vingers getikt is, kan niet zomaar bij een andere gemeente gaan “hosten”.
- Code rood voor crypto: de overheid moet way beter leren zoeken naar cryptomunten die sporen van wapenhandel of drugsgeld verbergen.
- Sneller afpakken zonder veroordeling: als spullen duidelijk crimineel geld zijn, moet de fiscus ze ook zonder rechtszaak kunnen beslagleggen.
- Als laatste, maar niet het minst: bescherm onze jongeren. Geef scholen, buurthuizen en jongerenwerkers voldoende budget om ze voor te blijven, voordat Snapchat dat doet.
Kortom: don’t binge, fix
34 % van de onderzochte criminele groepen is al meer dan tien jaar actief. Ze richten zich precies op de plekken waar de overheid haar grip verliest. Als steeds minder mensen vertrouwen op de gemeente, de rechter of de politie, ontstaat er een leegte. En die vult de onderwereld met aanbiedingen die te mooi lijken om te weigeren.
Het enige dat nu nog rest is kijken of Den Haag ze series neemt. Wil je weten exact hoe eng én concreet de scenario’s in het rapport zijn, check dan vooral de originele bewoordingen.
Botsing op raar kruispunt: zeven mensen geblesseerd in Waalre
Tweede week op stage en al meteen opschrikken…
Dinsdag rond 09.00 uur reed de lijnbus netjes zijn vaste route over de Koningin Julianalaan in Waalre. Binnenin zette de 17-jarige Mikolaj zijn oordopjes in en zette Spotify aan – tijd voor rust voor de drukke stagedag die komen ging. Die rust duurde maar even. Een forse knal schokte de bus en vloog er een wolk glassplinters door het gangpad.
“Opeens hing al die glasschilfers in het rond”
De oorzaak: een vrachtwagen die vanaf de Valkenswaardseweg kwam en op dit merkwaardige kruispunt óók dacht voorrang te hebben. Volgens Mikolaj remde de truck voor de haaientanden niet en sneed hij de bus de pas af. De collisie was zo stevig dat de cabine van de vrachtwagen letterlijk langs de flank van de bus gleed, meerdere ramen ontploften en ruiten ‘als een soort confetti naar binnen dwarrelde’.
Tellen maar…
Ongeveer vijftien reizigers zaten er op dat moment: zeven van hen liepen verwondingen op, vooral snijwonden van al dat rondvliegende glas. Gelukkig hoefde niemand naar de ziekenhuisER; hulpverleners behandelden de verwondingen ter plekke en verwijzen iedereen door naar de eigen huisarts. De vrachtwagenchauffeur bleef ongedeerd.
Bewoners pakken dekentjes en chocola
Tussen alle sirenes en blauwe zwaailichten door stonden omwonenden al klaar met koffie, dekentjes en een paar snoeprepen voor de geschrokken passagiers. “Dat vond ik echt top. Gewoon mensen die je niet kent en zó even voor je klaarstaan,” vertelt Mikolaj opgelucht.
Een kruising die een rotonde lijkt… maar níet is
Verkeersdeskundigen hebben dit punt wel vaker op de korrel: het ziet er afstandelijk uit als een simpele rotonde, maar is formeel gewoon een kruising met doorgaande weg. Bussen die hier vaak passeren, moeten dus regelmatig uitwijken of vol in de remmen gaan. Mikolaj herinnert zich heel wat korte stops: “Je ziet mensen echt twijfelen: dit is toch een rond punt? Nee dus. Haaientanden tellen, helaas niet voor iedereen.”
En dan nu… gewoon doorlopen naar de volgende halte
De niet-gewonden moesten uitstappen – de bus was binnenstebuiten gekeerd. Een korte wandeling verder konden ze op een andere lijn weer verder naar Eindhoven. Mikolaj droogde zijn laatste zweetdruppels weg, zette zijn oordopjes weer in en liep naar stage. “Had even een dubbel ritme in m’n hoofd, maar wel weer levend aangekomen!”
“Ik voel me nu echt als een god!” Nederlandse Niels (21) neemt iconische Britse kaas-bergrace
Gisteren gebeurde er iets geks: een 21-jarige Nederlander schreef geschiedenis door als eerste ooit de dubbele-gloucester-kaas te grijpen tijdens de beruchte kaasrolwedstrijd op Coopers Hill in Brockworth. Zijn naam? Niels Wennemars – en jawel, zoon van oud-schaatser Erben. Zijn reactie: “Ik ben hier gewoon een soort god.”
Van TikTok naar top van de heuvel
Eerder op Instagram en TikTok stuitten die korte filmpjes op hem: mensen die meters naar beneden tuimelen achter een snel-rollende kaas. Niels dacht meteen: dit wil ik! “Ik ben fan van elke sport die grenzen opzoekt, dus dit leek me perfect.” Goed voorbereid ging-ie niet: hardlopen helpt, maar het is vooral een kwestie van overleven op een 50% helling van 180 meter.
Het geheim van een winnende kaasvangst
Bestudeerde Niels filmpjes – check. Hij ontdekte hoe je iets langzamer start, zodat je lichaam niet als koekje in elkaar zakt. “Pak één lijn in je hoofd en blijf daarop focussen; harder beginnen was voor mij een doodvonnis.” En het werkte: met gras in zijn haar en twee schaafwonden, rende hij als eerste door het lint. Intussen racete die kaas 110 kilometer per uur naar beneden – amper iemand haalt hem écht in, maar wie onderaan eerste is, wint de kaas.
Oranje krijgt eindelijk een stukje cheddar
Toen hij de finish over was, sloeg de Britse chaos om in Oranje-rode loper. “Overal waar ik liep met die kaas onder m’n arm, werd een rood kleed uitgerold. Echt als een heerser!” De scene klinkt als een film, maar het was wel echt. Tot zeven rondes telde het festival: twee kinderrondes (de kinderen renden juist omhoog – slim!), drie mannenrondes, één vrouwenronde en een gemengde klim-wedstrijd voor volwassenen.
Geen kaasrol in Nederland
Niels kan zich niet voorstellen dat zo’n spektakel ooit in Nederland zou kunnen. “We zijn te georganiseerd; hier mag je je niet eens van te voren inschrijven. Gewoon opdagen en meedoen. En het is echt levensgevaarlijk!” Geen helmen, rotsblokken overal; verpleegwagens staan stand-by. Gelukkig hoefde hij niet mee terug. “M’n telefoon staat inmiddels roodgloeiend en ik geniet nog even van de adrenalinekick. Die dip komt later vandaag wel.”
Avontuur belooft: dit is Ravenring, de nieuwe Efteling-attractie waar jij zelf mag sturen!
Zin in een ritje waarin jij beslist of je scheef door de lucht zweeft of gewoon lekker rechtuit vliegt? De Efteling heeft dinsdag eindelijk de verborgen kaart getrokken: Ravenring komt eraan, pal naast de muren van het bestaande Raveleijn. Het is geen mega-coaster, maar een horizontaal ronddraaiend rad met maar liefst achttien bakjes eraan vast – en jij bepaalt wat je ermee doet.
Steek je kop in een ravenkop en vlieg mee
Je stapt in een gevleugeld voertuig dat sprekend lijkt op de zwarte raven uit de Raveleijn-show. Het idee: jij en je maatje worden klaargestoomd tot helden die de magische stad komen beschermen. “Tijdens de vlucht worden hun vliegkunsten en uithoudingsvermogen op de proef gesteld,” vertelt het attractiepark trots. Klinkt serieus, maar het is vooral hartstikke leuk.
Onderweg kun je met een hendel je eigen bakje kantelen. Wil je lekker rechtuit glijden of een paar flinke zwanenhalzen maken? Aan jou de keuze. Je schiet tot zo’n vijf meter de lucht in en haalt ongeveer veertig kilometer per uur – snel genoeg voor een flinke windvlaag, maar het blijft prima te doen voor de kleinsten.
Voor wie?
Kleine helden vanaf vier jaar die minstens een meter lang zijn mogen mee. Per rit gaan er 36 passagiers tegelijk – dus twee personen per bakje – en je bent ongeveer anderhalve minuut onderweg. Hoef je dus niet eeuwen in de rij te staan voor een supersnel ritje.
Welk element kies jij?
Aan het einde ontdek je welk magisch element het best bij je past: water, vuur, hout, aarde of metaal. Smoes om nog een extra vluchtje te maken? Zoja, dan staat Ravenring lachend klaar.
Raveleijn krijgt een complete metamorfose
Ravenring is natuurlijk niet het enige nieuwe wapenfeit. Al sinds vorig jaar augustus was bekend dat het complete terrein rond Raveleijn grondig wordt aangepakt. De paarden en de draak uit de oude show werden dus met pensioen, want het park gebruikt geen levende dieren meer. In plaats daarvan komt er een vernieuwd verhaal plus extra horeca en een souvenirladen waar je je tas weer mee vult. De geplande openingsdatum: eind 2026, dus nog even oefenen op geduld.
Sonny Rollins eraf, de ‘jaa-maar-dit-kan-nog-beter’ saxheld
Michiel Hartzuiker redacteur Online Michiel Hartzuiker redacteur Online
We moeten zonder onze uiterst kritische jazz-grootheid Sonny Rollins verder. De man die tot op 94-jarige leeftijd nog steeds dacht “morgen ga ik het beter doen”, is op 95-jarige leeftijd overleden. Van eind jaren 40, nog bloedjeugdig, tot 2014 vulde hij meer dan zestig albums en duizenden concerten met ademloze solo’s – soms een half uurtje non-stop gierende noten. Terwijl collega-iconen Miles Davis en John Coltrane al veel eerder vertrokken, bleef Rollins stoïcijns doorslijpen. Thuis hield hij het liefst stil, maar op het podium was hij pure leeuw.
Een broertje uit de Bronx (nou ja, Manhattan)
Geboren in New York, kind van migranten afkomstig uit St. Thomas – precies dat eiland waar hij later de wereldhit “St. Thomas” aan vastknoopt. Op de middelbare school zat hij al in een bandje dat later bekende namen zou voortbrengen. Hij was tegelijk de vaste koffiedrinker bij buurman Coleman Hawkins, dé sax-legende van toen. Nog geen twintig plakte hij zijn naam op singles met Bud Powell, J.J. Johnson én Miles himself. Thelonious Monk gaf hem her en der “muzikale brooddozen”: “Luister hier en speel het gewoon níet zo stom als ik”, moet Big Monk hebben gezegd.
Rikers, rehab en een comeback die pijn deed
Begin jaren 50 liep het even anders: wapenoverval, heroïne, tien maanden Rikers Island én een terugval. Vervolgens pakte hij de bus naar het Federal Medical Center in Kentucky – half gevangenis, half afkickhotel. Methadon werkte; Sonny kwam terug in Chicago, stond opeens weer te blazen met Max Roach en schilderde daarna tussen eind ’55 en eind ’56 zeven lp’s op rij, waaronder Tenor Madness en het beroemde Saxophone Colossus.
De brug als repetitiekamer
Tevreden? Nooit. Van 1959 tot 1961 stond hij elke dag op de Williamsburg Bridge – zomer, winter, windkracht 7. Vijftien, zestien uur per dag schreeuwde z’n tenor in het voorbijrijdende geluid van de metro. Reden: hij wilde z’n zwangere buurvrouw niet lastigvallen met oefenpauzes. “Ik kon wel m’n hele leven daar blijven”, zei hij ooit, maar The Bridge (z’n comeback-lp) kreeg prioriteit.
Na de brug weer overal
Smalle bezetting – slechts bas + drums – werd z’n nieuwe gimmick. In 1959 passeerde ook Nederland op z’n agenda. In 1962 jamde hij met oude held Hawkins (Sonny Meets Hawk) en gooide standards als jazz-vehicle in de strijd, compleet doorrot geïmproviseerd.
Tweede ontevredenheidsperiode: Jamaica en India
Tussen 1966 en 1972 verdween hij opnieuw. De albums stopten, hij dook op in Jamaica en later in India om yoga, meditatie en sitar-ritmes in z’n longen te blazen. In de jaren 70 kreg een groove-aanpassing: elektro-funky edges, gastoptreden (verrassing!) op het Rolling Stones-album Tattoo You, zij het zó stealth dat z’n naam nergens prijkt. In 1985 dook hij helemaal solo, zonder bandje, dus alleen maar hijzelf en adem (plus natuurlijk z’n sax).
Tien seconden 9/11
11 september 2001 – Sonny woont in Greenwich Village, hoort de twee klappervliegtuigen in de Twin Towers – grijpt z’n tenor en rent hij weg. Vijf dagen later: benefietconcert Boston, later uitgebracht als Without a Song: The 9/11 Concert. Grammy binnen in 2001 voor This Is What I Do.
Stoplicht op 82
2012: hij legt het podium neer. 2014: longfibrosis dwingt hem ook thuis de sax neer te leggen. Prijzen regenen, dokters verbieden, maar hij schudt bescheiden z’n hoofd: “Alle prijzen zijn voor de muziek, niet voor mij.”
