Nieuwe campagne: thuis hoort veilig te zijn
Op de Internationale Dag van de Vermiste Kinderen lanceert Amber Alert Europe een frisse, Europese campagne om kindervermissing te voorkomen — niet door sneller te reageren nadat een kind verdwenen is, maar door eerder in te grijpen voordat het zover komt. De kern? Veel kinderen die verdwijnen, zijn eigenlijk op de vlucht uit een onveilige thuissituatie. Denk aan huiselijk geweld, emotioneel misbruik of langdurige verwaarlozing. En dat is precies waar de campagne ‘Thuis hoort veilig te zijn’ op focust.
Amber Alert Europe is een samenwerkingsverband van politie, overheden en hulporganisaties over heel Europa. Volgens hen verdwijnen jaarlijks duizenden kinderen nadat ze zijn weggevlucht uit een thuissituatie die voor hen ondraaglijk is. Maar vaak zijn er al maanden, soms jaren, signalen geweest — alleen werden die niet herkend, genegeerd of niet serieus genomen.
Deze campagne start vandaag tegelijkertijd in twintig landen en in veertien talen. En het doelgroep? Niet de kinderen zelf — maar de volwassenen rondom hen: leraren, sportcoaches, buren, jeugdzorgmedewerkers, dokters, familieleden… Mensen die regelmatig met kinderen omgaan en dus kans hebben om iets op te merken.
Vijf signalen die je niet moet negeren
De campagne noemt vijf mogelijke waarschuwingstekens van huiselijk geweld bij kinderen:
– Plotselinge veranderingen in gedrag (bijv. teruggetrokkenheid of agressie),
– Onverklaarde verwondingen,
– Het kind lijkt voortdurend op zijn/haar hoede — alsof het op een dreiging wacht,
– Duidelijke angst om naar huis te gaan,
– Moeite om gevoelens te uiten of te vertrouwen.
En ja — een blauwe plek is niet per se bewijs van misbruik. Maar zoals oprichter Frank Hoen zegt: “Wanneer iets niet goed voelt, is het belangrijk om op dat gevoel te vertrouwen.” Het gaat niet om oordelen, maar om luisteren, observeren en — als het moet — veilig delen met iemand die kan helpen.
Want een vermist kind is zelden een plotselinge gebeurtenis. Het is vaak het laatste punt in een langdurig, onzichtbaar verhaal. En daarom wil deze campagne volwassenen beter bewust maken: jij kunt een verschil maken — voordat het te laat is.
De actie wordt gesteund door politie, overheden en kinderbeschermingsorganisaties in onder meer België, Duitsland, Italië, Spanje, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten.
Meer complexe burenruzies: ‘Het is zelden nog een simpel conflict’
Een ruzie over te harde muziek, of een kind dat ’s ochtends vroeg door het trappenhuis rent en schreeuwt — vaak begint het klein. Maar wat vroeger een snelle afspraak op de overloop kon zijn, wordt steeds vaker een veel ingewikkelder gebeuren. Dat zeggen buurtbemiddelingsorganisaties die dagelijks met burenconflicten te maken hebben. En ja: het is zelden nog een simpel conflict.
Waarom worden burenruzies nu zo ingewikkeld?
Denk aan mensen met verward gedrag, taalbarrières, langdurige wachtlijsten voor psychologische hulp of huizen die gewoon slecht geïsoleerd zijn. Die factoren spelen allemaal een rol. In 2025 kwamen er ruim 20.000 meldingen van burenruzies binnen bij buurtbemiddelaars in Nederland. Van al die meldingen was ruim 30 procent ‘complex’ — vijf jaar geleden was dat nog 21 procent. Dus het aantal moeilijke gevallen neemt duidelijk toe.
En soms loopt het zelfs dramatisch uit: in Breda werd onlangs een vrouw uit haar scootmobiel geslagen tijdens een burenruzie — ze raakte bewusteloos. Het begon met niets anders dan een klacht over geluidsoverlast.
Hoe werken buurtbemiddelaars nu?
In 315 gemeenten in Nederland zijn buurtbemiddelingsorganisaties actief. Samen tellen ze meer dan 3.200 vrijwilligers die zich inzetten om buren weer met elkaar in gesprek te brengen. Meestal gaan twee bemiddelaars samen aan de slag: eerst bij degene die klaagt, dan bij de andere partij. Als beide kanten openstaan, volgt vaak een gezamenlijk gesprek — maar soms is dat al niet eens nodig. “Soms denken de buren na ons aankloppen: ‘Dit is toch eigenlijk te gek, dat mensen van buiten ons moeten helpen om met elkaar te praten’”, vertelt ervaren bemiddelaar Hanne Groenendijk. En dan lossen ze het zelf op. Mooi meegenomen.
Het is nooit meer ‘gewoon’ een burenruzie
Claudia Helsloot, directeur van Beterburen in Noord-Holland, beaamt dat: “Het is bijna nooit meer een gewone burenruzie. Het zijn complexe zaken — met mensen die meerdere problemen tegelijk hebben, of een ‘rugzakje’ vol lastige omstandigheden.” Haar team werkt vanuit het motto: oordeel uit, aandacht aan. Ze weten dat ze mensen niet kunnen veranderen — maar wel afspraken kunnen helpen maken waardoor het leven voor iedereen leefbaarder wordt.
En dat vraagt om meer dan alleen goede wil. Daarom is Beterburen gestart met een pilot waarbij dertig vrijwilligers zich verder specialiseren. Want soms is de basistraining gewoon niet genoeg om in deze situaties adequaat te reageren.
Communicatie is vaak de sleutel
Een mooi voorbeeld: een bemiddeling tussen een Nederlands gezin en een Syrisch gezin dat pas kort in Nederland woont. De Nederlandse buren hadden last van geluid rond 19.00 uur — precies als de kleine kinderen in het Syrische gezin naar bed gingen. Met behulp van een tolk, afzonderlijke bezoeken én daarna een gezamenlijk gesprek, kwam er duidelijkheid. De Syrische buurman bleek juist heel graag een goede relatie met zijn buren te willen. Vandaag gebruiken ze Google Translate om rechtstreeks met elkaar te communiceren als er iets is. Soms is het echt zo simpel — en toch zo belangrijk.
Jongen van 12 dood gevonden langs Franse rivier — natte handdoek om nek
Een twaalfjarige jongen is dood aangetroffen langs de oever van de rivier de Vilaine, vlak bij een appartementencomplex in de buurt van Rennes. Dat meldt Le Parisien. Volgens getuigen hoorde een visser het kind eind van de middag schreeuwen — maar hulp kwam te laat. De hulpdiensten konden niets meer doen.
De plek waar het lichaam werd gevonden ligt verrassend dicht bij het centrum van Rennes: slechts zo’n tien minuten lopen. En het is geen rustig hoekje — buurtbewoners noemen het juist een druk recreatiegebied. “Het is raar dat hier iets dergelijks kon gebeuren”, zegt één bewoner tegen AFP. Een andere vrouw spreekt van een ‘echte schok’. Ze vertelt dat er af en toe tenten van daklozen langs het water staan, “maar ik heb er nooit last van gehad”.
Sinds gisteren is het een komen en gaan van forensisch onderzoekers op de plek. De ouders van de jongen zijn opgevangen door hulpdiensten en worden op de hoogte gehouden van elk nieuw ontwikkeling.
Jaarlijkse hadj is van start gegaan in Mekka – al 1,5 miljoen pelgrims zijn er al
De jaarlijkse hadj, de grootste islamitische pelgrimstocht ter wereld, is officieel begonnen in Mekka. En het ziet er naar uit dat het dit jaar weer een gigantische aangelegenheid wordt: al ruim 1,5 miljoen gelovigen zijn op dit moment gearriveerd om hun heilige reis te voltooien.
De tocht rond de Kaäba: het hart van de hadj
Het meest iconische moment van de hele pelgrimstocht is zonder twijfel de tawaf – de zeven keer tegen de klok in lopende omcirkeling van de Kaäba, het kubusvormige heiligdom op de binnenplaats van de Grote Moskee. Op livestreams is al te zien hoe honderden pelgrims zich daar massaal bij hebben aangesloten. Het is een emotionele, spirituele en fysiek veeleisende daad – en voor veel mensen het hoogtepunt van hun leven.
Later in de week volgt één van de belangrijkste dagen: de bezoek aan de Arafat-heuvel. Volgens de islamitische traditie gaf profeet Mohammed daar zijn beroemde afscheidsrede. Dat maakt deze plek extra zwaar van betekenis – en het bezoek erheen is een van de kernrituelen van de hadj.
Extra veiligheidsmaatregelen vanwege de spanningen in de regio
Gezien de kwetsbare staakt-het-vuren-situatie in het Midden-Oosten heeft Saoedi-Arabië besloten geen enkele kans te nemen. Het land heeft dan ook op meerdere fronten extra veiligheidsmaatregelen getroffen. Zo zijn onder andere luchtafweerbatterijen geïnstalleerd – beelden van het Saoedische ministerie van Defensie laten dat duidelijk zien. Alles is gericht op een veilige, soepele en vredige hadj.
Als eerste op de hoogte van het laatste nieuws?
Duizenden arbeiders legden voor 30 cent per uur de Maas recht
Een oudejaarsnacht om nooit te vergeten
Bidden. Dat was eigenlijk het enige wat mensen nog konden doen. Het was de laatste dag van 1925 — een zware regenbui, smeltende sneeuw, en een woedende storm deden de waterstand in de Maas opschieten tot een recordhoogte. En die oudejaarsavond? De dijk bij Overasselt (aan de overkant van Grave) gaf het gewoon op. Een dag later, op nieuwjaarsdag 1926, brak ook de dijk bij Cuijk. Van Nijmegen tot Den Bosch: één groot, dreigend wateroppervlak. Gelukkig vielen er geen doden — maar wel duizenden daklozen. Deze watersnood werd de doorslaggevende reden voor een gigantisch plan: de Maas tussen Grave en Den Bosch ‘rechttrekken’. Bijna twintig kilometer korter maken. En het werkte: de ramp van 1926 was — precies honderd jaar geleden — de laatste grote overstroming in dit gebied. Tot dan toe hoorde hoog water gewoon bij het leven.
IJsbergen in de Maas? Ja, echt gebeurd
Voor bewoners langs de dijk, zoals Toon en Piet Verhoeven (de hoofdpersonen uit de Omroep Brabant-podcast Moord aan de Dijk), was het vaak een angstig bestaan — vooral in de winter. Als het vroor, kon het al snel gevaarlijk worden. IJsschotsen kwamen kruien, stopten de rivier op, en lieten het water nergens heen. Een krant uit die tijd beschrijft hoe zich in de Maas een reusachtige ijsklomp vormde: 200 meter lang, 140 meter breed en wel vijf meter dik. Zo’n ‘ijsberg’ bleef dagenlang liggen — zelfs als het begon te dooien.
Een rivier opnieuw in kaart brengen
Na de watersnood van 1926 werd besloten: tien scherpe bochten tussen Grave en Den Bosch zouden worden afgesneden. De Maas zou daardoor inkorten van 56,5 naar 37,5 kilometer. Een ingrijpende ingreep — zowel in het landschap als in de gemeentegrenzen. Het dorp Keent (voorheen Gelders) kwam opeens in Brabant te liggen. En Alem bij Maren-Kessel? De inwoners werden op een ochtend wakker als… Gelderlanders. Voor schippers was het fijn: snellere vaart. Maar het belangrijkste? De rivier kon nu 3200 kuub water per seconde afvoeren — in plaats van de oude limiet van 1200 kuub. Om te voorkomen dat de Maas in de zomer droogviel, werden stuwen gebouwd — onder meer in Grave en Lith.
Werk, water en 30 cent per uur
De uitvoering viel samen met de grote economische crisis van de jaren 30. Werkloosheid was enorm. En dus werd de kanalisatie van de Maas het grootste werkverschaffingsproject van Nederland. Duizenden werklozen graafden met de schop een nieuwe rivierloop uit — midden in de zuigende klei van de uiterwaarden. En voor al dat zwoegen, dat doorstaan van kou, modder en risico: 30 cent per uur.
Een moord die niemand vergat
Ook bij Toon en Piet Verhoeven aan de Oijense Benedendijk in Oijen werd een bocht afgesneden — in mei 1934. De bejaarde broers stonden vaak op de dijk te kijken naar het werk. En bij de arbeiders ging een gerucht rond: “Ze hebben geld verstopt in hun boerderij.” Dat gerucht zou leiden tot een gruwelijke roofmoord — een gebeurtenis die in de podcast Moord aan de Dijk tot in detail wordt verteld.
Op 23 augustus 1934 werd de doorsteek bij Oijen officieel geopend. Toon Verhoeven leefde die dag niet meer mee. Piet woonde toen ook niet meer aan de dijk. Hun boerderij was afgebroken. Maar de Maas stroomde voortaan soepel, recht en krachtig — zoals nooit tevoren. Iedereen was blij. Nou ja… bijna iedereen.
Schrijver Antoon Coolen, die in 1934 zijn boek Dorp aan de Rivier publiceerde (over Lith aan de Maas), sloeg een bittere toon aan:
“Er komt een dag dan (…) hebben handen het water der rivier in een nieuwe bedding geleid (…) dan is de rivier rechter en korter. Mijn God, rechter en korter…”
Woedende jongeren stormen ziekenhuis voor ebola-patiënten in Congo
Een groep boze jongeren heeft een ziekenhuis in de Democratische Republiek Congo bestormd — precies daar waar mensen met ebola worden verzorgd. Het is al het derde geweldsincident tegen een zorginstelling in die regio sinds donderdag. De jongeren eisten dat medewerkers de lichamen van twee overleden familieleden aan hen uitleverden. Bij het ziekenhuis in Mongbwalu werd ook geschoten, maar wie er op wie schoot, is nog onduidelijk. Het personeel moest snel actie ondernemen: patiënten werden haastig in veiligheid gebracht. Of er doden of gewonden zijn gevallen, weten we niet — en of de aanvallers uiteindelijk alsnog lichamen mee konden nemen, is eveneens onbekend.
Dat laatste is extra gevoelig, want lichamen van overleden ebola-patiënten zijn extreem besmettelijk. Daarom mogen ze niet zomaar worden overgedragen aan familie. In plaats daarvan worden ze door hulpverleners in volledige beschermingspakken begraven. En om te voorkomen dat mensen te dichtbij komen tijdens de begrafenis, staan er vaak bewapende beveiligers bij de begraafplaatsen.
De spanningen bouwen al een tijdje op. Afgelopen zaterdag staken inwoners van Mongbwalu een tent van Artsen zonder Grenzen in brand — een plek waar ebola-patiënten werden opgevangen én waar mensen met mogelijke symptomen konden terecht. Sindsdien zijn achttien patiënten spoorloos. Er is grote angst dat zij het virus verder gaan verspreiden. En eerder, afgelopen donderdag, werd in Rwampara ook al brand gesticht bij een opvangtent voor ebola-patiënten. Ook daar eiste een groep familieleden het lichaam van een man die waarschijnlijk aan ebola was overleden.
Tedros Ghebreyesus, voorzitter van de WHO, meldt dat er nu meer dan 800 verdachte en 101 bevestigde ebola-gevallen zijn — en minstens 176 doden. Hij benadrukt dat veel wantrouwen in de lokale gemeenschap richting hulpverleners speelt. Volgens hem is het daarom essentieel om niet alleen spoedhulp te geven, maar ook langdurige gezondheidsprojecten op te zetten: denk aan kraamzorg, bestrijding van ondervoeding en brede vaccinatiecampagnes. Maar dat is allesbehalve eenvoudig — want in Oost-Congo woedt al jaren een burgeroorlog. Het Congolese leger voert strijd tegen zowel islamitische terreurgroepen als de M23-rebellen (die volgens rapporten steun krijgen van Rwanda). Die instabiliteit maakt de bestrijding van ebola enorm lastig. In het gebied wonen vijf miljoen mensen — één op de vier heeft volgens de WHO dringend noodhulp nodig, en één op de vijf is ontheemd… inclusief hulpverleners zelf.
Het eerste officiële ebola-geval van deze uitbraak werd eind april vastgesteld. Maar experts vermoeden dat het virus al veel langer rondging — mogelijk omdat eerder gevallen werden afgewezen als een andere, veelvoorkomende soort koorts. Zo maakt het Rode Kruis zich zorgen over drie vrijwilligers die overleden zijn aan ebola. Zij waren waarschijnlijk al eind maart besmet — tijdens een gezondheidsproject dat niets met ebola te maken had. Vermoedelijk raakten ze besmet via contact met overleden patiënten.
Buitenland
Deel artikel:
