Verhoeven had de sensatie in handen, maar Oesyk komt landurig toch vernietigend toe
Je voelde ‘m bijna hangen: de grootste boks-upset in j jaren. Rico Verhoeven – voor vele kickboksfans het boegbeeld der Nederlandse vechtsport – stond lange tijd bovenop één vandáág’s zwaargewichtskampioen Oleksandr Oesyk. Aan de voet van de Gizeh-piramides maakte hij de Oekraïner ongemeen ongemakkelijk, pakte ronde na ronde een flinke voorsprong op de scorekaarten én stond op het punt om het clubje Ali & Tyson uit te breiden met zijn eigen naam.
Toen sloeg het noodlot toe. Elf rondes lang had Rico al het harde werk gedaan, maar één elleboog-plus-haakcombinatie van Oesyk eindigde in een fatale knock-out. Plots hing de vlag van de winst voor de Nederlander niet meer, en domineerde de ongeslagen titelverdediger alsnog met al zijn 25 zeges – 16 daarvan via KO – op de boksbank.
Marta Kostjoek speelt met tranen in haar ogen, maar wint wel op Roland Garros
Gewoon doorgaan terwijl je hart op je tong klopt: dat deed Marta Kostjoek deze middag op Parijse gravel. Ze knokte zich in twee sets langs Oksana Selechmeteva (6-2, 6-3), maar haar hoofd stond duidelijk ergens anders.
De reden? Vanmorgen kreeg de 23-jarige Oekraïense te horen dat een Russische raket woensdagnacht het ouderlijk huis in Kyiv ternauwernood miste – de inslag was amper 100 meter verderop. Die klap gordelde nog steeds in haar borst toen ze vanmiddag het court opliep.
“Ik heb vanmorgen gehuild,” zei een duidelijk emotionele Marta na afloop. “Normaal gesproken bereid ik me super-zorgvuldig voor op m’n wedstrijd, maar vandaag had ik geen idee hoe ik er mentaal zou staan.” Het lukte uiteindelijk, maar bij het netnet ging ze voorbij aan een handdruk met Selechmeteva, die sinds kort onder de Spaanse vlag speelt.
Toch een sprankje licht: de winst betekent dat Kostjoek – onlangs nog de skalp van Madrid – zeker nog een ronde in Parijs blijft.
Ouch, stuurfout kost Pieterse podiumplek in Tsjechië
De modder klonk nog na in het Tsjechische Nové Mesto, maar voor onze landgenoot Puck Pieterse was de pret al snel over. Ze miste op de zwaarste afdaling stuurgrip, klatsde tegen de grond en kon daarna de aansluiting met de kopgroep niet meer maken. Dat tikje asfalt werd haar duurste tiktocht: van meedoen om de zege naar uiteindelijk een achtste plek.
Voorin reed Jenny Rissveds intussen als een speer, terwijl Laura Stigger plots de turbo aanzette. De Oostenrijkse schoot weg alsof iemand een gratis Sachertorta beloofde. Achter haar keken de achtervolgers elkaar aan, durfden niet tegelijk gas te geven en gaven zo de zege cadeau aan de 22-jarige Stigger. Game, set en World Cup-winst.
Tranen over de baan: Kostjoek wint emotionele thriller dicht bij huis
Een paar uur voordat ze de baan opstapte, kreeg Marta Kostjoek een bericht dat haar wereld even deed stoppen: een raket was neergestort op nog geen honderd meter van het huis van haar ouders in Kiev. En toch stapte ze een paar honderd kilometer verderop nog tussen de lijnen van Roland Garros. De vlam van moed die ze liet zien, leverde haar haar zwaarste overwinning ooit op.
Van begin tot eind leek de Oekraïense vooral met zichzelf te strijden. Tussen de rally’s schoten haar gedachten telkens terug naar huis. “Terwijl ik een forehand sloeg, bedacht ik me dat mijn moeder op dat moment misschien nog niet eens weet dat ons huis veilig is,” vertelde de tranende Kiepčanka na de partij. Die mentale worsteling maakte haar uiteindelijke 6-4, 7-6 succes tegen de Russische Selechmeteva dubbel zo krachtig.
Het symbolische van deze affiche – Oekraïne tegen Rusland, vier jaar na het begin van de oorlog – was niet mis. Kostjoek liet meteen na het laatste punt blijken dat voor haar eer betekent dusdanige rivaal niet zomaar te schudden. “Mijn hart klopte alleen nog voor het Oekraïense volk,” legde ze uit. “Ik had geen ruimte voor basic etiquette terwijl vrienden en familie daar rellen of juist schuilen.”
De tribunes zwegen even, totdat het tumult om de dapperheid van Kostjoek kolkte. In plaats van een elegant saluut gaf ze via haar tranen een briefje: hoe sport verwordt tot een uithangbord van grootse gebeurtenissen. Tot slot ademde ze diep uit en streepte haar traan vluchtig weg. De zege smaakte bitterzoet, maar was sterk genoeg om eventjes alle angst naar de achtergrond te verbannen.
Emi en Mila kleuren Nuvali oranje met hun eerste Challenge-medaille
Zondag was het raak in Nuvali op de Filipijnen: onze eigen Emi van Driel en haar nieuwe zij-kant Mila Konink schakelden in de kleinste finale naar het hoogste schavotje dat ze samen ooit hebben bereikt. Met 22-20 en 21-18 veegden ze de Oekraïense dames Valentyna Davidova en Anhelina Chmil van het veld. Daarmee leverden ze Breda haar allereerste brons uit een Challenge-toernooi af. Tot afgelopen weekend kwamen de twee, die nog maar net samen spelen, nooit verder dan een kwartfinale.
Nu live: Estafette van Parijs naar Rotterdam verenigt duizenden lopers voor kankerpatiënten
Het is pinksterweekend en dat betekent dat Nederland weer kolkt van oranje shirtjes, fanfaremuziek en non-stop lopen. Oftewel: de Roparun! Ruim 500 kilometer krijgen teams vandaag en morgen (ja, doorlopend) onder hun wieltjes om zoveel mogelijk geld op te halen voor mensen met kanker.
De Nederlanders starten dit jaar weer op twee plekken: een deel sprint vanuit Parijs, een ander deel begint op Twente Airport bij Enschede. Waar ze ook beginnen, einddoel is altijd Rotterdam. En onderweg? Tussenstop in Tilburg Reeshof voor een live uitzending, zondagmiddag om kwart voor zes.
Van Parijs-avontuur tot landelijke happening
De Roparun begon in 1992 als een échte Parijs-Rotterdam-run – vandaar de naam. Toen stonden er een handjevol teams aan de start. Vanwege de gigantische belangstelling groeide het evenement met een hele-Nederlandse route, zodat nóg meer mensen konden meedoen.
Waarom 500 kilometer rennen of lopen?
Stichting Roparun steunt projecten die het leven van kankerpatiënten een flink stuk aangenamer maken. Denk aan een prachtig hospice, een vakantiehuisje speciaal voor patiënten, de beste pruiken (stiekem echte hairdo’s), ruime vervoersdiensten en gezellige behandelkamers. Het motto blijft kernachtig: “Leven toevoegen aan de dagen, als er geen dagen meer aan het leven kunnen worden toegevoegd.”
Samen kijken
Loop jij óf kijk jij? Pak je telefoon of laptop erbij en schakel vanaf zondagmiddag 17:45 in op Omroep Brabant. Dan komen deelnemers die vanuit Parijs vertrokken door Tilburg lopen – altijd een happening.
