Een hart onder de riem voor Warsak
Wordt hij nu eindelijk geholpen?
Donderdagochtend stond 66-jarige Gabbi met haar labradoodle en een klembord voor het stadskantoor in Den Bosch. Ze had één simpele vraag: “Waarom krijgen honden in Nederland direct opvang, maar een zwaar gehandicapte man niet?” Ze deed haar verhaal voor wie het maar wilde horen, op zoek naar een veilige plek voor Warsak.
Wie is Warsak?
Warsak is 52, maar leeft in zijn hoofd als een peuter. Dertien jaar geleden kwam hij met zijn moeder hiernaartoe na hun vlucht uit Armenië. Zonder verblijfsvergunning. Toen zijn moeder twee jaar geleden overleed, bleef hij achter bij kennissen en vrienden. Die redden het simpelweg niet meer: de zorg is te intens. De afgelopen weken liep hij zelfs een keer op de snelweg.
Van sofa naar sofa
Stichting Vesta, Gabbi’s opvrefuge voor uitgeprocedeerde vrouwen en kinderen, kreeg Warsak daarom drie weken geleden op de bank. Gabbi zit al 44-jaar in het werk en zegt: “Ik kan hem hier niet houden. Het is te riskant.” Ze vertelt dat hij eieren aanzet en dan op de bank in slaap valt. Of dat hij er gewoon vandoor gaat. “Als er iets misgaat, krijg ik het verwijt.”
Gemeente springt bij
Gelukkig kwam er snel een gemeente-ambtenaar naar buiten met de mededeling dat er in het stadhuis overleg is. Gewoon, in diezelfde middag. Volgens de gemeente is er eindelijk “ernst van de situatie ingezien” en wil Den Bosch ondersteuning bieden om een definitieve oplossing te vinden.
Hoop op een bed
Gabbi hoopt dat de gemeente echt het voortouw neemt. Via de Regeling Onverzekerbare Vreemdelingen kan Warsak medisch geholpen worden; nu is het zaak dat hij ook een plekje krijgt waar professionals altijd aanwezig zijn. Zodat hij niet meer steeds op dat ene gele klapstoeltje te wiegelen zit terwijl Gabbi zijn hand vasthoudt.
De Spanningskick in Helsingborg: Zweden’s Maiden NAVO-familiereünie én de vraag of Uncle Sam wel langskomt
Helsingborg, normaal gesproken zo’n laidback stadje in het zuiden van Zweden, sinds gisteren een soort mini-fort. Overal politiemensen, boven je hoofd drone-gezoem en al die helikopters die cirkelen als meeuwen om een patatje. Reden? De eerste NAVO-bijeenkomst ooit in Zweeds grondgebied. Ze hebben voor deze havenstad gekozen omdat die de perfecte kijkpost is op de Ãresund – dé slagader waar tientallen schepen per dag voorbij stampen en tegelijkertijd de toegangspoort tot de Oostzee. Denk: kijk, daar ligt Denemarken, en schuin aan de overkant zie je Misschien-wel-Rusland. Spannend dus.
Niet alleen op het vasteland wordt er geschoven met maritieme schaakstukken, ook op zee speelt zich iets af. Vorige week was er al een grote NAVO-oefening op Gotland – dat piepkleine eiland midden in de Oostzee dat opeens het kloppend hart van de regio lijkt. Het hele circus dient vooral als opwarmertje voor de grote leiders-bijeenkomst van juli in Ankara. Dan wordt er gekeken of de beloftes van vorig jaar in Den Haag nog steeds gelden (spoiler: sommige landen doen hun best, anderen nog niet zo erg).
Maar de échte koffiekamer-gossip gaat natuurlijk over Amerika. Trump blaast af en toe schepen de Oostzee in met tweets en dreigt stilletjes met het opzeggen van het NAVO-lidmaatschap. Zweden’s minister van Defensie zei onlangs nog dat Europa “af moet van de Uncle Sam-luier” en zijn eigen blauwe bavianen moet gaan trainen. Minister Berendsen (CDA) knikt instemmend tijdens een interview in de Zweedse zon: “We moeten nu gewoon zelf onze verantwoordelijkheid nemen.”
Druk, drukker, drukst
NAVO-baas Mark Rutte rent inmiddels door de wandelgangen met een mega-krijt-etui vol cijfers om landen te overtuigen dat 2% van het BBP echt niet zoveel is. Zijn mantra: investeer meer, dan blijft Washington misschien liever aan boord. Want als Trump straks echt duizenden militairen uit Duitsland en Polen trekt, scheurt er een flink gat in onze beschermingsdeken. Roel Schreinemachers, met microfoon in de aanslag, flitst nog even dat die aankondiging gisteravond over de Poolse troepen misschien een mini-sprietje hoop biedt – maar het voelt vooral als een pleister op een gapende wond. “De afstand tussen Europa en de VS is erger dan ooit sinds Trumps herverkiezing,” zegt hij droog.
Wie dan leeft, wie dan zorgt
Nu richt iedereen zich op Marco Rubio, de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken die wél naar Zweden komt (de vorige sessie sloeg hij lachend over). Wat hij gaat zeggen? Geen idee. Maar je kunt er gif op innemen dat heel Helsingborg straks met gespitste oren en een vers gevoerde koffiebeker gaat zitten luisteren.
Lekker weer-alert: pak die zonnebrand maar vast!
Goedemorgen! Trek je korte broek maar aan, want vandaag schijnt de zon volop en wordt het lekker warm. In het noordoosten en oosten hangt er nog een beetje hoge bewolking, maar die verdwijnt grotendeels vanzelf. De wind blijft rustig uit het oosten tot het zuiden waaien en tegen de tijd dat je je lunchpauze hebt is het al gauw 20 tot 23 graden. Daarmee zitten we er nu al warmer bij dan gisteren de hele dag!
Middag in de zon
Na de koffie barst het zonnetje helemaal los. Hier en daar verschijnen luchtige stapelwolken, maar alleen in het noordoosten kunnen ze even dicht bij elkaar schuiven. In de rest van het land blijft het strakblauw. De wind draait een tikje naar het zuidoosten en het kwik klimt naar 24 graden in het noorden en een smeuïge 28 tot 29 graden in het zuiden. Op de Wadden is het een stuk frisser: bijna 22 graden, prima om even uit te waaien.
Tips om koel te blijven:
- Neem regelmatig een slok water
- Zoek een plekje in de schaduw tussen de middag
- Smeer jezelf in – yes, ook al lijkt het bewolkt
Straks en vannacht
Vanavond blijft het helder. Af en toe drijft er een dun wolkje voorbij, maar dat hindert nergens. De zuidoostenwind blaast een zacht briesje en de thermometer zakt naar een comfortabele 10 tot 15 graden. Je hoeft dus niet met dikke dekens te slepen; het blijft best zacht.
Morgen doortrekken met de deur open
Morgen begint de dag weer kraakhelder. Vooral in het noorden kan er wat bewolking aandrijven, maar regen verwachten we niet. De wind draait overdag van west-zuid naar noord en de temperatuur schiet van 23 graden in het noordwesten naar lokaal 30 graden in het zuiden. Zonnen of verkoeling zoeken: jij kiest!
Pinksterweekend in één woord: zalig
• Zondag, eerste pinksterdag, is er nog volop zon, maar het loopt iets frisser: 21-22 graden in het noorden tot 28 graden in het zuiden.
• Maandag, tweede pinksterdag, tilt het zuiden het kwik opnieuw naar de 30 graden, waarna het verder droog en zonnig blijft.
Kortom: een heerlijk vooruitzicht voor een lange weekendje buiten barbecueën, strandwandelen of gewoon lui in de tuin liggen. Geniet ervan!
Nederlandse activisten veilig in Turkije na grimmige ontmoeting met Israëlische autoriteiten
Eindelijk thuisreis in zicht
Een klein beetje normaal begint nu pas te krijgen: de Nederlandse deelnemers aan de hulpmissie naar Gaza zijn vanmiddag geland in Istanbul. Zeven dagen geleden nog werden ze in internationale wateren opgepakt en meegesleurd. Drie speciale Turkse charters brachten ze weg van Israëlische cellen en naar een vliegbasis buiten Istanboel, waar familie en ambtenaren hen opwachtten met applaus en bloemen.
Verhalen over een nachtmerrie aan land
De Nederlanders die aansloten bij de zogeheten Global Sumud Flotilla vertelden vol afgrijzen over hun lot. Jesse van Schaik (21) hoeft de pleisters om haar polsen niet eens omhoog te schuiven om de snijwonden te laten zien. “Zestien uur lang stalen boeien die zo strak zaten dat mijn handen dood gevoeld werden”, zegt ze tikken met haar vingers tegen elkaar. “Ze trokken me letterlijk als een lappenpop door gangen, over grond waar ik steeds opnieuw viel.”
Ze staat even stil als ze een vriendin met gebroken ribben en een andere met geslagen tanden in haar verhaal noemt. “Seksueel geweld, schoppen, schelden – alles kwam voorbij. Wij kregen de volle laag, en dan weet je dat de Palestijnen dit dag in dag uit meemaken.”
Van bus naar vliegtuig zonder waarschuwing
Vanochtend vroeg werden de Nederlanders plotseling opgewacht in hun cellen, in lange rijen op een bus gemaand en over land gereden naar een verlaten vliegveldveiligheidszone. “Je was blij dat je uit die betonnen bakken kwam, maar opeens zat je al in een vliegtuig dat opstoomde”, zegt Van Schaik, die nog steeds geen rij-insctructies of papiertjes heeft ontvangen. Pas boven Turkse horizonten merkte ze dat de spanning uit haar lichaam zakte. Hier kan ze nu kort slapen, morgen vertrekken de Nederlandse charters naar Schiphol.
Volgende boot al in gedachten
Ze knikt zacht, bijna nonchalant, als gevraagd wordt wat ze gaat doen als haar voeten straks weer Amsterdamse stoep voelen. “We gaan door. Als ík nu afhaak, wie blijft er dan nog? Gaza kan ons niet opgeven, dus wij geven Gaza ook niet op.”
Ouder-schoolruzie in Roosendaal: 14-jarige zit nu noodgedwongen thuis
Wat begon als een vraag over een aardrijkskunde-cijfer is uitgemond in een kort geding. Aanleiding: het Norbertus in Roosendaal stuurde een 14-jarige leerlinge naar huis – niet vanwege haar gedrag, maar omdat de vertrouwensband met haar moeder kapot is.
Van cijferdiscussie tot breuk
Volgens mama viel er begin vorig schooljaar al het één en ander te piekeren over de rapportcijfers. Ze meende dat haar dochter hoger had gescoord dan wat er op het papier stond. Daarop vroeg ze om inzage in de toetsen. De school bekeek het meisje voor 3 havo, terwijl moeder zeker wist dat zij in 3 vwo thuishoorde. Een simpel beschuitje van onbegrip, zo leek het.
De school ziet het anders
De advocaat van scholenkoepel OMO (waar het Norbertus onder valt) haalde de cijfers erbij: een 4 voor aardrijkskunde en een 6 voor Nederlands. Volgens hem maakt dat 3 vwo simpelweg “niet haalbaar”. De breuk werd alleen maar groter toen de moeder, zo stelt de school, talloze e-mails verstuurde, instanties inschakelde én gesprekken met docenten stiekem opnam en deelde via een (alleen voor genodigden toegankelijk) YouTubekanaal. Volgens OMO voelen medewerkers zich er onveilig door: te veel onrust, te ver gegaan. Tel daarbij op dat er geen herstel lukte, en het voorstel “kom maar niet terug” was al snel gemaakt.
Mama: „Mijn dochter voelt zich ziek van dit onrecht”
De moeder vindt dat ze simpelweg informatie vroeg en haar kind beschermt. “Ze werd ziek van het idee dat niemand naar haar luistert.” Maar de school wil niet meer om tafel; zij denkt dat het meisje een frisse start op een andere scholengemeenschap beter zal bevallen. De rechter drukte haar vooral op het hart om te weten “waar de strijd ophoudt”. Over twee weken volgt uitspraak.
Eén familie, één traditionele fuik en een missie: redd de weervisserij
Weervissen, zo oud als de polder zelf, balanceert op de rand van verdwijnen. In Bergenoude Bergen op Zoom waren er vroeger stapels vissersfamilies die hun brood verdienden met deze unieke techniek. Tegenwoordig? Valt het nog mee als je beide handen van één en dezelfde persoon gebruikt.
Aan het roer: Henk van Schilt (65) en een waterdicht gevoel voor traditie
“Nergens anders in Europa zie je dit nog, écht nergens”, zegt Henk terwijl hij zijn boot richting het houten kunstwerk in de Oosterschelde stuurt. Dat kunstwerk bestaat uit kilometers lange houten palen in V-vorm, opgetrokken door zeventiende-eeuwers en nog steeds dienst doend als vernuftige visfuik. Tussen eb en vloed zwemt de vis recht het net in – en de visser zwemt erna. Twee keer per dag pure beulenarbeid; tien weken lang, non-stop.
Henk staat kletsnat tot over zijn schouders in het water. “Je bent er 24/7 mee bezig”, lacht hij, “maar we doen het uit liefde, hè. Het zit in ons bloed.”
Historisch rijtje: van bakken vol tot lege haren
De teller staat nog maar op twee mensen: Henk en zijn zwager, de laatste Mohicanen van de familie Van Dort. Vroeger küste elke ansjovis nog even snel een net voordat hij in de kisten belandde. Tegenwoordig? Donderdagmiddag, net geïnspecteerd, nul ansjovis.
Waarom die stilte onder water? Meningen zijn net zo zout als de Oosterschelde zelf: water te schoon, water te zout, water te weinig plankton om leven te voeden. “Maar ja”, zucht Henk, “of we het nu snappen of niet, wij zitten ermee.”
Niet voor de knip, maar wel voor het hart
Commercieel is het seizoen allang afgeschreven. Henk’s boterham verdient hij met andere vangsten. Gelukkig springt Stichting Behoud Weervisserij bij: zij loodst toeristengroepjes naar het werkende monument. Vandaag is het druk: één gaster, die met een massive glimlach mee het water induikt. “Dit moest ik echt een keer zien”, roept hij nét voordat zijn hoofd verdwijnt in een golf.
De toekomst, al dan niet verzilt
Voorzitter Toine Mathijssen ziet het al helder voor zich: “Over tien jaar bestaat deze traditie nog steeds. Geen twijfel mogelijk.” Het plan is simpel maar solide: nieuwe vrijwilligers klaarstomen, het vakwerk doorgeven en de zeventiende-eeuwers troosten met wetenschap dat hun palen blijven staan.
Henk knikt instemmend, schudt z’n natte pet en roept: “We doen het uit liefde, en die raakt nooit leeggevist.”
