Geen excuus meer: kabinet nodigt gemeenten uit voor crisisgesprek over asielopvang
Dringender dan ooit komen het kabinet én de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG) vanavond samen. Aanleiding: de toenemende chaos en geweldplegerij rond plekken waar asielzoekers tijdelijk onderdak krijgen.
Uit protest wordt brand gesticht
In IJsselstein én Loosdrecht liepen betogingen de afgelopen dagen compleet uit de hand. In Laatstgenoemde ging men zover dat er knalvuur bij een toekomstige opvanglocatie werd gemaakt. Brandweerlieden én agenten die wilden blussen werden met stenen bekogeld, waardoor hulpverleners niet bij het vuur konden.
Haags alarmbel voor gemeenten
Tijdens een TK-debat floepte minister Van den Brink (Asiel) de oproep van de VNG binnen. Hij beloofde meteen het gesprek aan te gaan. Premier Jetten, plus ministers Heerma (Binnenlandse Zaken) en Van Weel (Justitie & Veiligheid) schuiven nu aan tafel.
VNG maakt zich zorgen
Volgens de VNG nemen gemeenten keihard hun verantwoordelijkheid, maar gebeurt dat steeds vaker onder bedreiging. De brief aan Jetten klonk klaar en duidelijk: “Gemeenten besluiten democratisch op te vangen. Die besluiten worden nu actief ontzet door intimidatie, geweld en onrustzaaiers.” De organisatie smeekt om extra steun en nieuwe maatregelen om erger te voorkomen.
Spannende situatie
Van den Brink herhaalde deze maand nog dat 7.900 extra opvangplekken nodig zijn en liet weten dat de spreidingswet van kracht blijft “totdat het aanbod eerlijk verdeeld is”. Tegelijkertijd maakt hij zich druk over het resultaat van de gemeenteraadsverkiezingen van maart, waarin partijen die nieuwe azc’s afwijzen flink wonnen.
Burgemeesters klagen aan: politici in Den Haag maken het erger
Doetinchems burgemeester Boumans (VVD, vice-voorzitter VNG) vergeleek de sfeer met “de periode voor de Tweede Wereldoorlog”. Hij wil dat premier Jetten de regie pakt – desnoods het leger inzet. Ook vindt hij bepaalde uitspraken van Haagse politici “gevaarlijk”, omdat ze gemeenten wijsmaken dat ze asielzoekers kunnen weren.
Als een ‘griepje’ je leven op z’n kop zet: het indrukwekkende verhaal van Marelinde
Van hoofdpijn tot veertig graden koorts
We beginnen een gewone nacht in januari 2020. Marelinde (toen 4) roept dat haar hoofd en benen zeer doen. “Je groeit, joh,” denkt mama Marieke nog. Al snel moet haar dochter overgeven en wil ze ’s ochtends niet meer uit bed komen. Veertig graden koorts → beetje paniek. De huisarts vermoedt eerst een heupontsteking. Bloedprikken, maar Marelinde valt steeds weg. Thuis krijgt ze plots witte vlekken die rood kleuren, en binnen tien minuten sit ze in de ambulance.
“Hadden we een half uurtje later gewacht, dan was ze er niet meer geweest.” – Mama Marieke
Renbaan ic: nierfalen, dialyse, isolatie
In het Amphia ziekenhuis blijkt het een bloedvergiftiging door meningokokken te zijn. Doorgezet naar het Sophia Kinderziekenhuis, waar Marelinde meteen in isolatie ligt. Wat begint als ‘stabiel’ glijdt al snel af: ze reageert nergens meer op, krijgt nierdialyse en komt pas weer een beetje bij als haar lichaam de overmaat aan antibiotica kwijt is. Twee weken later van de ic naar de kinderafdeling, nog twee weken oplappen, maar het zit tussen de oren. Marelinde wil haar bed niet meer uit; een rolstoelritje naar beneden = pure paniek.
Knip-oog foto’s
Om huis en thuis weer te verbinden maakt moeder Marieke een fotoboekje. Bij het eerste doorbladeren zegt Marelinde: “Ik kon jullie stemmen wél horen,” wat iedereen de tranen in de ogen jaagt. Eindelijk naar huis, maar het lichaam blijft achter: sneller vermoeid, liters water drinken om de nieren soepel te houden – anders vallen ze weer uit.
Wat bleef hangen: PTSS en een waarschuwing
Zes jaar verder zijn Marelinde en haar mama gediagnosticeerd met ptss. “We weten: het is een trauma dat nooit meer weggaat, we dragen het gewoon mee.” Marieke roept andere ouders op: leer de verschijnselen van meningokokken, was je handen, nies in je elleboog. Tijdens de eerste coronagolf hoorden de zusters op de kinderafdeling geen één meningokokken-kind meer binnen komen door al die maatregelen. Kleine dingen die groot verschil kunnen maken.
De “sexy priester-kalender” van Rome: niemand op die cover is écht een geestelijke
Denk je in Rome al die knappe pastoors op kalenders te spotten? Fout! De coverboy van het bekendste exemplaar, Giovanni Galizia, lacht in La Repubblica: “Ik ben steward, nooit priester geweest.” Volgens hem was het in 2004 gewoon een grappenmakerij met fotograaf Piero Pazzi, die een reeks “hot priests” wilde schieten.
De truc bleek goud waard: rond 2010 vlogen er jaarlijks 75.000 kalenders de kiosk uit en nog altijd strijkt Pazzi dikke winst. Losgeld voor het vaticaanbewijs? Nope—gewoon een sneaky manier om kleine Vaticaanweetjes tussen blote polsen te verstoppen. Het Vaticaan zelf heeft nul bemoeienis en verdient zelfs geen cent.
Galizia, die binnenkort 40 wordt, kruipt nog steeds op z’n zestiende in elke souvenirshop in Rome. En hoe zit het met de rest van de heren? “Ook priesters van papier,” bevestigt hij. Dus als jij dacht dat je in één oogopslag twaalf echte pastoors bekeek… time for confession!
Negentien vwo’ers gooien schermen tijdelijk in de kluis: ‘Straks echt nergens meer op kunnen scrollen’
Stel je voor: even snel je laatste appje verstuurd en dan gaat je telefoon op slot voor de rest van de week. Precies dat gaan negentien tweedejaars-gymnasium-leerlingen van het Christiaan Huygens College in Eindhoven doen. Vanaf maandagochtend 8.30 uur leveren ze alles in – mobiel, laptop, je kent het wel. Hun mentor Karin Nieuwenhuis bedacht deze schermvrije week om te ontdekken hoe het leven er zonder pikselgloed uit gaat zien.
‘Veel te veel uurtjes op m’n mobiel’
De meeste scholieren gebruiken gewoon nog een oud papieren klassenboekje om hun planning bij te houden. Het schrikbeeld is vooral dat laatste spiekmomentje op TikTok of Spotify. “Toch wel moeilijk: geen muziek tijdens het huiswerk en geen wekker om wakker te worden,” voorspelt Willem. Ardyan schat dat hij makkelijk twee tot drie uur per dag op z’n scherm zit. “Dan maar buiten spelen of gewoon vervelen. Kan best goed uitpakken, toch?”
Straks Monopoly in plaats van Netflix
Ook mentor Karin gooit haar eigen telefoon in de groepskluis. “Vrees dat ik echt afkickkriebels ga krijgen. M’n vriend wil ’s avonds vast weer Risk of Monopoly op tafel leggen. Benieuwd hoe lang ik me kan bedenken met een nog-ongeopend boek.” De afsluiting is alvast gepland: vrijdag mogen ze alle apparaten weer ophalen en gaan ze samen uit eten. Hopelijk is niemand dan nog in ‘ontgifting’, maar als dat wel zo is telt dat gewoon mee, zegt Karin. “Eerlijk blijft eerlijk, ook met je data.”
Onderwerp van artikel
Snapback maar dan voor je hersenen: waarom je de hele dag alleen maar aan snacks denkt
Niet gewoon “zullen we straks pizza halen?”, maar een non-stop-etende-hersentractor op repeat. Zo beschrijft Lindelotte de Koster (27) food noise: een 24/7 kanaal in je hoofd dat vragen stelt als “wat ga ik eten?”, “mag dit wel?”, “heb ik al genoeg gehad?” Ze kent het nog vanuit haar eetstoornis-tijd en ook nádat die echt over was, bleef de geluidsmachine draaien. “Het vreet tijd en ruimte. In plaats van boeken lezen of mensen bellen, draait alles om etiketten en calorieën.”
Een nieuw woord, amper onderzoek
Prof. Ingrid Steenhuis (Vrije Universiteit) stelt dat food noise een nog jong begrip is. Vooral mensen met obesitas liggen in de schijnwerpers, maar schrijven anderen meteen af? Niet nodig. Iedereen heeft wel eens trek, maar dit is anders: de gedachtes blijven hangen, lijken te escapen en voelen vervelend. Onze snack-overgoten wereld helpt niet; reclame op stations, donuts op Instagram – overal prikkels.
Foute knoppen: honger, hormonen en GLP-1
Internist-endocrinoloog en hoogleraar Liesbeth van Rossum (Erasmus MC) legt uit dat bij obesitas de interne “ik-benzat-knop” kapot kan zijn. Eén van de belangrijkste actoren is het darmhormoon GLP-1; dat zorgt normaal voor een “oke, ik hoef niet meer”-signaal, maar werkt bij sommigen niet optimaal. Resultaat: net ontbeten en toch alweer mega-trek. Nieuwe medicijnen bevatten precies dat GLP-1 en kunnen de ruis dus verminderen.
Diëten maken het erger, niet beter
Diëtist Maria Sahakian ziet in haar praktijk dat food noise als een luidruchtige buur kan optreden zodra je strak gaat tellen, schrappen of elke gram weegt. “Verbied jezelf chocola en je fantasie draait er alleen maar harder door.” Wat wél helpt volgens haar: regelmatig en gewoon eerlijk eten zonder rekenmachine.
Stress, slapen en emoties
De Koster stelt dat eten soms een soort mute-knop is voor andere ruis. “Slecht geslapen of een rot dag? De keukenkast schreeuwt harder dan je gevoel.” Ze hamert erop dat gevoel erkennen, reguliere maaltijden en minder prikkels de grootste winst geven. Eén pilletje lost het niet op; het vraagt om een puzzel van slaap, stress, omgeving én soms medicatie.
“We gaan door!” – Nederlandse activisten betrapt in internationale wateren voor de kust van Cyprus
En weer kleurt de zee grijs
Je weet dat het menens is als de radar rood oplicht en er ineens Israëlische marineschepen opduiken. Precies dat is vandaag gebeurd met de activisten van de Global Sumud Flotilla, de vloot die via zee hulpgoederen wil brengen naar Gaza. Ze lagen rustig te varen, zo’n 463 kilometer van de kust, toen het leger boten begon te entern. Tik-tak, contact weg – elke keer als een boot geraakt werd, viel de verbinding meteen uit.
Ook Nederlanders aan boord
Op de vloot zitten zes Nederlanders, waaronder Pieter Rambags en Jesse van Schaik. Die twee zijn inmiddels van boord gehaald, bevestigt de organisatie. “We hebben geen flauw idee hoe het met ze gaat,” zegt Marieke Stam van de Nederlandse groep. Jesse zelf stuurde eerder nog een videoboodschap terwijl ze met zeven anderen op hun bootje zat: “Er varen militaire schepen om ons heen. Sommige boten zijn al binnengevallen, andere nog niet. We weten gewoon niet wat er gebeurt.” Ze denkt dat acht van de in totaal 51 kleine schepjes ondertussen geënterd zijn.
Israël: “Kwaadaardig plan verijdeld”
Premier Netanyahu is duidelijk: de marine moest ingrijpen omdat er een boosaardig plan in de maak zou zijn. Volgens Israël zitten er trouwens géén hulpgoederen aan boord, en zou de actie alleen maar bedoeld zijn om de aandacht van Hamas af te leiden. Het ministerie van Buitenlandse Zaken mikt er ook nog snel een sneer tegen Trump’s vredesplan in, maar dat zien de activisten anders.
“We hebben dus wél spullen mee”
GSF Nederland laat via het ANP weten dat elk bootje “honderden tot soms duizenden kilo’s hulpgoederen” vervoert. “We varen dus oprecht door naar Gaza,” houdt Jesse vol. “We hebben spullen aan boord en we willen die bezorgen.”
Het eerdere kat-en-muisspel
Deze flotilla toert al een tijdje rond. Vorige week vertrokken ze uit Turkije. Daarvoor hadden Israëlische troepen eind april nog schepen rond Kreta onderschept. Na wat heen-en-weer-gereis mocht begin mei bijna iedereen weer gaan. Twee Nederlanders kwamen toen op Schiphol aan, terwijl twee hoofdorganisatoren – een Palestijns-Spaanse man en een Braziliaan – pas ruim een week later alsnog het land uitgezet werden.
Turkije schiet in de pen
De onderschepping is inmiddels officieel “piraterij” volgens het Turkse ministerie van Buitenlandse Zaken. Maar ondanks alle commissievergaderingen blijft voor de activisten de boodschap simpel: “We gaan door – échte hulp komt per schip.”
