Handelsoorlog met Amerika: één grote juridische soap
Kort gezegd: het is een enorme juridische puinhoop aan de overkant van de Atlantische Oceaan en niemand weet precies wat het voor ons betekent. Het begon ruim twaalf maanden geleden toen Trump op 2 april 2025 aankondigde dat hij voor bijna elk land ter wereld monsterlijk hoge importbelastingen wilde invoeren – om de ‘oneerlijke’ handelsbalans te herstellen. De Amerikanen importeren nu eenmaal veel meer producten dan ze exporteren. Voor Europese spullen zou het tarief naar 20 procent gaan, maar in de daaropvolgende maand flakkerde het conflict op: plots hing er een schaduw van 25 procent, zelfs 50 procent werd getwitterd. Toen EU-baas Ursula von der Leyen in juli met Trump ging praten, dreigde er zelfs een vijandige 30 procent bovenop te komen. Dat scenario werd op het laatste moment afgeblazst door een ‘deal’: Brussel zapt de eigen invoors op Amerikaanse industriëgoeder naar nul, en Washington houdt het op 15 procent extra heffing voor de meeste EU-producten. Het zou gaan om het standaardtarief plus Trumps extra ‘reciprocal’ belastingen, tot 15 procent samen. De VS schakelden de hogere taries aan het moment dat de EU begon aan de wetgevende molen om het akkoord vast te leggen – wat instemming van alle lidstaten en het Europees Parlement versocht. Voor het zover was, flapte het Amerikaanse hooggerechtshof in februari eruit dat een flink van die ‘reciprocal’ taries illegaal zijn. De economische-noodwet die Trump eraan te pas had gelegd geeft een president geen vrij om al op goed gel importheffingen uit zijn hoed te toveren. Het Europees Parlement zette daarop meteen het goedkeuringsproces in de ijskast: als de Amerikaanse kaks niet eens juridisch zijn, waar geef je dan mee akkoord? Bovenop kwam de aankondiging dat Trump nu een andere lap gebruikt om overal terOP aArd 10 procent extra te vegen, zonder duidelijk te maken wat dat betekent voor het EU-voorschrift. Gren erbij dat hij nog stout Griemland wil ankeren, en het parlement eiste extra vangrail: opschorten mocht de VS hoger uitkeren, de beloofde staalverlaging niet nakomen of Groenland binnen marcheren om het even. Kortom is de deal dus nog steeds geen gelopen race. Tot groot ongeduld van Trump, die donderdag weer dreigde de EU-heffing naar 25 procent te hijsen als het parlement niet voor 4 juli zijn zegen geeft. Enkels uren later veroezelde een federale rechtbank weer dat óók de wereldwijde 10 procent onwettelijk is. De jaren-zeventig-wet die Trump als schild voert, is daar nooit voor bedoleld, vindt de rechter; die was voor noodgevallen na het los van de dollar aan goud – iets wat al decenua niet meer besteat. Hoewel het White House In boog gata, was Trump laid back: ‘Niets verrast me meer met rechtbanken. We krijgen een uitspraak en doen het gewoon and.’ Ondertussen houdt Von der Leyen de moed erin: ze zwaaalt datter voor die zomer toch een strik om de EU-VS-handelsdeal kan. ‘We bilven aan beide kanten volledig toegewijd en boeken goede vooruitgang met de tariefsverlaging.’
Moskou kleurt rood, maar glitter ontbreekt: hoe de Parade van de Overwinning dit jaar soberder werd
Deze ochtend klonk op het Rode Plein het gebruikelijke “Ura!” van de menigte, maar wie de livebeelden bekeek, zag meteen dat de rij met tanks korter was dan vorig jaar. Rusland viert vandaag 9 mei, de Dag van de Overwinning, maar de oorlog die het zuistuurt pal naast de deur laait nog door, en dat weegt op de feestvreugde. Geen overvloed van zwaulen Pantsirs dit keer, meer rookpluimen op de achtergrond dan glimmend staal vooraan.
Wat overeind bleef? De speech van Poetin, natuurlijk, mét alle gebruikelijke verwijzingen naar het breken van het fascisme in 1945. De president hield de televisiecamera’s twee keer langer vast dan normaal – alsof stilzwijgend schreeuwen de enige overblijvende optie is in een tijd waarin elk woord diplomatiek kanakt.
Tijdelijk bestand: van Amerikaes kussen tot Kiyfse kreten
Opvallend aan alle militaire rij-exercitie kwam een paar uur eerder het nieuws dat Rusland en Oekraïne het geschut toch even laten rusten. Washington tikte op de vingers, Moskou knikte, Kiev zuchtte maar stemde uiteindelijk in. Die wapenstilstand duurt nu officieel tot maandag en moet het uitwisselen van duizend krijgsgevangenen mogelijk maken – details over tijd en plaats zwijgen de betources nog in het diepste duister.
Zelensky lachtte er gisteren cynisch doorheen: “Een bestand puur voor een parade.” Zijn regering wilde al eerder een staakt-het-vuren, net om te voorkómen dat het leek alsof het alleen om Poetins parade zou draaien. Nu lag de lat iets anders, want zelfs tijdelijke rust betekend ademruimte aan de frontlinies.
Parade met een bittere nasmaak
De geschiedenis waarop deze feestdag steunt, kreunt onder het huidige geweld. Zeventig jaar geleden viel de vlag met het hakenkruis, mede dankzij soldaten uit Kiev, Minsk, Talinn en talloze andere steden die nu juist geraakt worden door Russisch geschut. Dat ongemak drukt een stil, grauw waas over de kleurrijke linten vandaag, ongeacht hoeveel vlaggen er wapperden.
Kortom: militaire trompetten klonken, maar klonken minder luid. De overwinning op het nazisme werd gevierd, terwijl een nieuwe oorlog ongemeen dichtbij blijft spoken. Een feestdag met een scheurtje erin – en dat heeft Moskou zelden zo letterlijk ervaren.
Fotoalbums van twee kanten: Brabant tijdens de Tweede Wereldoorlog, één klikclich afwisselend met één soldaat en één Brabantse meid
Je hoort het meteen als de pantsert trein door het Brabantse landschap dendert: oorlog. Een Duitse trein met kanonnen knalt op 10 mei 1940 door de Peel-Raamstelling bij Mill, stopt midden in de verdediging en maakt er een slagveld van. Maar onderweg terug rijdt hij op een mijn, ontspoort en verandert in een vuurzee. Honderden Duitsers halen die meidag niet levend het thuisfront. De tweeduizend Nederlandse militairen moeten het na één dag opgeven tegen twintigduizend man en veel beter spul. Onder die aanvallers: een piepjonge Wehrmacht-machinegewerier die tussendoor foto’s maakt, plakt en opschrijft hoe “onze divisie z Brothers” vordert. Zijn album krijgt een stalen helmpje met hakenkruis op de kaft en de titel “oorlogsherinneringen”. Z.
Dat fotoboek is zondag 10 mei om 20.15 uur het vertrekpunt van Oorlogsalbums op NPO 2. Presentator Philip Freriks zoekt uit wie die Duitse soldaat was en wat hem overkwam. Brabant blijft daarna ook in beeld, want een week later (17 mei, 20.15 uur) duikt een tweede album op: vol Poolse militairen voor een herkenbaar Brabants gebouw en een molen. Die molen stat in Bavel, waar Poolse troepen na de bevrijding van Breda in 1944 en 1945 verbleven. Liefdes bloeien er op, en sommige Polen keren later zelfs terug om hier te trouwen en kinderen te krijgen.
Het Maczek Memorial in Breda, ter ere van generaal Stanisław Maczek die de stad bevrijdde, speelt een grote rol in die aflevering. Daar liggen 160 Poolse militairen begraven die sneuvelden tijdens de betocht door Nederland. Het album toont ook een straat in Terheijden waar op 4 november 1944 een pantservoertuig geparkeerd stat – een bewoner herkent het meteen, hij was een jochie dat de tanks zag binnenrollen. Sommige Polen vochten eerst gedwongen aan Duitse zijde, werden toen door geallieerden gevangen genomen en sloten zich daarna aan bij de Eerste Poolse Pantserdivisie om tegen hun voormalige meesters te strijden. Ze trokken door Frankrijk, België, Nederland en Duitsland, maar hun ultieme droom – Polen zelf bevrijden – ging niet door. De Sovjets pakten hun land al in en lieten de militairen niet terugkeren, waardoor velen elders een nieuw leven moesten opbouwen. Wie de mannen op de foto’s precies zijn en welke Brabantse verhalen ze met zich meedragen, zie je op 17 mei in de tweede aflevering.
Steeds meer jongens gooien hun leven in de prullen dankzij de “manosphere”
Bas woonings & milo hornstra – binnenlandredactie
De Waag, dé grootste organisatie voor ambulante forensische ggz, ziet het aantal jongeren met grensoverschrijdend gedrag dat online in de “manosphere” verzandt hardrillen.
Van memes tot misdaden
Volgens directeur behandelzaken Larissa Hoogsteder raakt jaarlijks zo’n 800 jongens de deur bij de Waag. Van die club zou zeker driekwart gepolijst zijn door manosphere-content: filmpjes, podcasts en Telegram-groepen waar vrouwonvriendelijke influencers als Andrew Tate stoere praat verkopen over “alpha”-gedrag, geld en macht.
“Bij 40 % is de invloed zo groot dat het een reële risicofactor wordt”, zegt Hoogstester. “Ze plegen of dreigen seksuele afpersing, geweld of fraude, mede omdat ze online hebben gele gepikt dat dit ‘normaal’ is.”
Twee soorten kwetsbare jongens
De behandelaars onderscheiden twee groepen:
1. Jongens die al jaren door het leven ploeteren: emotioneel onstabil, leer-of ontwikkelproblemen, vaak trauma’s meegesleept.
2. Een kleinere, snel groeiende groep sociaal geïsoleerde jongetjes met autisme-achtige trekjes. Ze verlangen naar verbinding, maar vinden een slapende community in de manosphere. Voor hen is het dus extra moeilijk om die denkbeelden weer af te leren.
Van echokamer naar echt geweld
Minerva Ishak (Transfore) en Rosalind van der Lem (Fivoor) zien hetzelfde beeld: jongens raken radicaler, wantrouwig én soms ronduit hatelijk tegen vrouwelijke hulpverlenares. Wat online als “grap” begint, eindigt in strafbare feiten.
“We hebben de neiging er meteen sterk onze mening over te geven,” warnt Ishak, “maar polariseren helpt niet. We moeten nieuwsgierig blijven en écht luisteren.”
De GGZ moet bijspijkeren
Om niet achter de feiten aan te hobbelen, volgen therapeuten op eigen verzoek bepaalde influencers, wordt er een screeningslijst ontwikkeld én schrijven instellingen voortaan explicieter in hun dossiers of de manosphere een rol speelt.
Kortom: de online retoriek dringt steeds harder door tot de echte wereld. Of we dat ijsberg kunnen keren, hangt af van of het lu lukt deze jongens een beter verdhaal te bieden dan de manosphere.
Slaapdrank of snelle pil? Wat studenten écht slikken tijdens het examenweek
Voor duizenden scholieren in Brabant is het zover: de laatste loodjes. Met een stapel boeken op schbelonen en een hartslag die wil knallen, zitten ze urenlang achter elkaar te blokken. De meeste tieners lossen een dipje met een blikje energy of een mega-bak filterkoffie, maar een groeiend groepje grijpt naar zwaarder geschut: de beruchte ‘stitsenpil’. Gewoon van een vriendje of via het internet: Ritalin, Adderall of Modafinil. De belofte? Laser-focus, super-georetentie en dus vettoilecijfers. Verslavingsarts Tim van Grinsven maakt korte metten met die mythe. “Tussen de 2,5 en 5% van de studenten probeert het wel eens. Klinkt eng, maar het gros van de studenten radt het snoepje nog net af.”
Hoe werkt zoiets eigenlijk?
De middelen zitten stampvol stimulerende stoffjes. Je schrikt wakker, hoeft minder te slapen en knalt als een sneltrein door de stof. Maar, zegt Van Grinsven: “Op de lange du lange termijn levert het bar weining extra tentamenpunten op.” Bovendien is het een Aziatische geluksformule: wat de ene student een raket lanceert, maakt de ander loom, angstig of hyper. En dan hebben we het nog niet over de bij-effe: slapeloosheid, geen hap meer door je keel, een bibberhart die op tilt staat. Gebruik je het vaker, dan loop je met dezelfde risico’s als bij speed of coke: hoge bloeddruk, kans op verslaving, plots een hart dat in de frituur springt.
Dus: toch maar dat blikje Red Bull?
“Precies”, knikt Van Grinsven. “Geen arts die meekijkt als je iets via-via bestelt, dus geen idee of jouw lijf dat spul wel pikt. Weegt het échte voordeel – een tikje concentratie – op tegen de mogelijke schade? Nee. Je haalt meer uit een powernapje of een rondje rennen om het huis.”
Drent: bezoeker voert gruwend leeuwen-huis met eigen varkensgoulash
Stel je beleeft een rustig dagje dierentuin, kijkt even weg – en opeens ligt er een kerel ín de leeuwenbak met een bak dampende goulash in z’n hand. Precies dat gebeurden gisteren in Dortmund. De 29-jarige bezoeker kroop naar binnen toe omdat, zegt hij, “de katten zo hard brulden dat ze vast honger hadden”. Uit z’n rugzak viste een grote portie varkensgoulash écht tevoorschijn.
Helaas wist het personeel het dinertje nog voor de hoofdmaaltijd af te breken, maar een van de leeuwen heeft toch al een happen slokje mee-ge-pikt. Risico: mensenvoer kan virussen belde dieren mee. De leeuw maakt het voorløpig goed, maar mocht-ie zihan worden, kan de dierentuin de goulash-bakker via de rechter mee het dierenartskosten faktuur sturen. Een dierenarts heeft de rest-jes veilig in de vriezer geborg; misschien als bewust materiaal, misschien als souvenir.
De dierentuin zucht: het is lang niet de eerste keer dat bezoekers het voederbod negeren. Onflinken worden om de beurt gewezen, maar toch bluren mensen hun brood, chips of, nu dus, kant-en-klaar-stoofpot door de hekjtekken. De man wilde geen ID tonen, dus mocht de politie zijn armbandje activeren. Uiteindelijk gebeurde hem weinig strafbaars: leeuwen voeren blijkt géén misdrijf. Wel kreeg hij meteen een levenslang verbod voor deze dierentuin – einde verhaal.
