Truffelceremonies in Brabant: 20 plekken, veel variatie, en een flinke waarschuwing van experts
Op twintig verschillende locaties in Brabant kun je tegenwoordig een truffelceremonie bijwonen — een begeleide groepservaring waarbij je onder supervisie truffels inneemt. Hoewel het legaal is, zit er meer achter dan alleen ‘even trippen’. Volgens psycholoog Michiel van Elk (Universiteit Leiden) is het verre van een garantie voor mentale genezing — en voor sommige mensen kan het zelfs contraproductief zijn. “Als je al niet zo lekker in je vel zit, is meedoen aan zo’n ceremonie vaak geen goed idee.”
Truffels behoren net als paddo’s tot de psychedelica: de werkzame stof psilosybine verandert hoe je de werkelijkheid ervaart. Dat wordt vaak ‘op reis gaan’ genoemd — een ervaring die vier tot vijf uur kan duren, met meditatie, intentie-delingsmomenten en naafsluiting via delen van ervaringen én een gezellige maaltijd.
Voorbereiding? Niet zomaar een formaliteit
Omdat truffels fysiek én mentaal ingrijpend kunnen zijn, leggen veel begeleiders de nadruk op grondige voorbereiding. Denk aan intakeformulieren over gezondheid en medicatiegebruik — sommige combinaties zijn gewoon gevaarlijk. Daarna volgt vaak een persoonlijk gesprek. Carolien Heestermans van Bij Nuna in Sterksel laat bijvoorbeeld nooit iemand ontsnappen aan een eerlijk gesprek: “Als ik merk dat het nog niet veilig of verstandig is, bespreek ik dat openlijk — ook al betekent dat ‘nee’ verkopen.”
Nazorg: waar het pas echt begint
De ceremonie zelf is slechts het begin. Veel begeleiders bieden nazorg aan: een telefoontje na een week, een check-inberichtje, of ruimte om na te denken over wat je hebt geleerd. Volgens Carolien is dat cruciaal: “Als je de inzichten of lessen niet bewust integreert in je dagelijks leven, blijft het een mooie ervaring — maar geen echte verandering.”
Kwaliteit? Van luxe retreat tot hutje op de hei
Er is een enorm verschil in aanpak, zegt Van Elk. “Je hebt alles: van heel spirituele of luxueuze setuppen tot mensen die het organiseren in een eenvoudige hut op de hei.” Iedereen doet het met de beste bedoelingen — maar de kwaliteit loopt, zachtjes gezegd, nogal uiteen. Vooral op het gebied van inhoud en begeleidingskwaliteit. En daar zit de crux: veel mensen horen over ‘psychedelische therapie’ in de media en denken dat een truffelceremonie daar een soort vervanging voor is. Dat is niet zo. “Psychedelische therapie is nog niet legaal beschikbaar — alleen in wetenschappelijke onderzoeksomstandigheden. Een truffelceremonie is iets anders, met andere doelen, regels en risico’s.”
Gelukkiger? Misschien. Maar ook risico’s
Onderzoek geeft geen eenduidig beeld. Aan de ene kant rapporteren veel deelnemers verbeterde stemming, minder depressieve klachten en meer geluk — soms tot drie maanden later. Aan de andere kant ervaart ongeveer één op de drie deelnemers bijwerkingen: denk aan terugkerende flashbacks, emotionele instabiliteit of zelfs hallucinaties. Waarom dat bij sommige mensen gebeurt, is nog onduidelijk — wel weten we dat het vooral riskant is als je al kwetsbaar bent.
Wat nu? Wetenschap is nog bezig
De wetenschap staat op dit moment in fase drie: grootschalige studies om uit te vinden of psychedelische therapie daadwerkelijk werkt, hoe, en of het beter is dan bestaande behandelvormen. Tot die tijd blijft een truffelceremonie precies wat het is: een persoonlijke, niet-medische ervaring — met alle vrijheid én verantwoordelijkheid die daarbij hoort.
Aantal kinderen in noodopvang in vier jaar verdrievoudigd: ‘Bijna stelselmatig’
Je hoort het wel vaker: er is te weinig plek voor asielzoekers in Nederland. Maar wat veel minder besproken wordt, is dat dit vooral kinderen zwaar treft — en dat het al jarenlang zo blijft. Het aantal kinderen dat terechtkomt in de noodopvang (denk aan sporthallen, asielboten en hotels) is in slechts vier jaar tijd verdrievoudigd. En volgens mensen die hier dagelijks mee te maken hebben, is dat niet meer toevallig — het begint bijna stelselmatig te lijken.
Waarom zitten kinderen eigenlijk in een sporthal?
Volgens Dullaert is de kern van het probleem simpel: er is gewoon te weinig structurele opvang. “Jarenlang is er flink ingekort op permanente opvanglocaties. En nu vullen we die leegte met noodopvang — terwijl ‘nood’ juist betekent: tijdelijk. Alleen: deze kinderen slapen soms al jarenlang in een sporthal, op een boot of in een hotelkamer.”
En die omstandigheden? Niet ideaal. Denk aan:
– Te weinig privacy (bijvoorbeeld slapen achter schermen, waarbij je alles hoort wat er om je heen gebeurt),
– Slechte slaapomstandigheden (licht dat te lang aanblijft, geen toezicht),
– Te weinig toiletten,
– En te weinig gezondheidszorg.
Van school naar sporthal — en terug… en weer verder
Veel kinderen worden regelmatig verplaatst — vaak zes tot acht keer tijdens hun verblijf in de noodopvang. Dat betekent dat ze soms maandenlang niet naar school gaan. En dat heeft gevolgen. Artsenrapporten wijzen uit dat kinderen in deze situatie vaak last hebben van misselijkheid, darmklachten en slaapproblemen. Maar ook mentaal gaat het hard: angststoornissen, woedeaanvallen, gedragsproblemen — en bij een paar kinderen is zelfs sprake van hersenschade.
Dullaert zegt het scherp: “Als je 7.000 kinderen met een Nederlands paspoort in deze omstandigheden zou zetten, dan zou het huis te klein zijn.” Toch laten we het met deze kinderen blijkbaar al jarenlang gebeuren — terwijl ook internationale instanties, zoals het VN-Kinderrechtencomité, al lang op de vingers tikken.
Politiek: veel woorden, weinig daden
Het onderwerp staat al jaren op de politieke agenda. Vorig jaar werd zelfs een motie aangenomen door het demissionaire kabinet om de situatie voor kinderen te verbeteren. Het resultaat? Een sporthal in Assen werd gesloten — maar over de rest van het land is niets veranderd. Kinderen zijn nog steeds in noodopvang.
Anderhalve week geleden was er een debat over de spreidingswet — en weer werd benadrukt hoe ernstig het is. Maar actie? Nee. En volgende week is er weer een debat over asiel en migratie… maar het onderwerp staat niet eens op de agenda.
Het COA zegt dat de oplossing ligt in de uitvoering van de spreidingswet: alle gemeenten moeten plekken bieden voor asielzoekers. Op dit moment voldoen 108 gemeenten daar echter niet aan. En die gemeenten die wel wilden meewerken, werden soms met rellen begroet — denk aan Loosdrecht en IJsselstein, waar de politie met stenen en vuurwerk werd bestookt en het gemeentehuis werd vernield.
“Blijkbaar vinden we dit toelaatbaar”
Dullaert vat het samen: “Als zoveel instanties, artsen, organisaties én de Kamer zelf herhaaldelijk waarschuwen — en er toch niets gebeurt — dan krijgt het iets stelselmatigs. Blijkbaar vinden we dat we dit mogen toestaan. En dat is heel, heel ernstig.”
Flotilla-activist escaleert hongerstaking tot volledige staking van voedsel én drank
Abukeshek en zijn mede-activist Thiago Avila zitten sinds vorige week vast in Israël — opgepakt terwijl ze deelnamen aan de Global Sumud Flotilla, een initiatief van activisten die humanitaire hulp naar de Gazastrook willen brengen. Al jaren blokkeert Israël de zeeën rond Gaza, waardoor schepen met medicijnen, voedsel en andere levensnoodzakelijke goederen niet door mogen. Abukeshek en Avila worden gezien als de drijvende krachten achter deze vlootactie.
De Global Sumud Flotilla had al eerder aangekondigd dat beide mannen in hongerstaking waren gegaan — maar nu is het verder geëscaleerd: Abukeshek heeft ook gestopt met drinken. Volgens de organisatie is dit een harde, symbolische oproep aan de wereld om ‘wakker te worden’ voor wat er in Gaza speelt. Ze roepen landen en internationale instanties op om Israël onder druk te zetten om de blokkade onmiddellijk op te heffen.
Deze extreme stap volgt op een beslissing van een Israëlische rechter om hun detentie te verlengen. Ze deden nog beroep, maar dat werd afgewezen — ze blijven dus zeker tot zondag vastzitten. De flotilla noemt hen ‘politieke gevangenen’ en spreekt zelfs van een ‘illegale ontvoering’, omdat ze werden gearresteerd in internationale wateren. Eerder meldden ze al slechte behandeling in de cel — onder meer lichamelijk geweld. Abukesheks echtgenote sprak zelfs over martelingen. Israël ontkent dit nadrukkelijk.
Vandaag riep ook het mensenrechtenkantoor van de Verenigde Naties Israël op om de twee activisten onmiddellijk vrij te laten.
In deze video delen activisten van de Gaza-Flotilla hoe zij de aanhouding door Israël ervaren:
Noord-Korea zegt officieel: “Zuid-Korea is een ander land — en geen broederstaat meer”
Noord-Korea heeft zijn grondwet opnieuw aangepast — en deze keer is de boodschap duidelijk: Zuid-Korea wordt nu formeel beschouwd als een volledig afzonderlijke, onafhankelijke staat. Geen ‘noordelijke helft’ van één Korea meer, geen verwijzing naar hereniging, geen sprake meer van ‘broedervolken’. Alles wat er in de oude grondwet stond over een gezamenlijk nationaal project of toekomstige eenheid, is uit het nieuwe concept verdwenen.
Volgens een door Reuters ingezien conceptdocument wordt het Noord-Koreaanse grondgebied nu anders omschreven — zonder enige verwijzing naar ‘het schiereiland als geheel’ of ‘de noordelijke helft’. In plaats daarvan wordt expliciet erkend dat het land aan het zuiden grenst… aan Zuid-Korea. En ja: dat staat letterlijk zo in de tekst.
Ook bijgevoegd bij de wetswijziging is een nieuwe officiële territoriale kaart. Daarop staat wel dat Noord-Korea “nooit enige inbreuk” op zijn grondgebied zal dulden — maar waar die grens dan precies loopt, wordt niet verder uitgelegd. En over zee- of luchtgrenzen? Niets te vinden.
Deze stap past in een langdurige verschuiving: eind 2023 kondigde Noord-Korea al aan dat het Zuid-Korea niet langer zag als een potentiële partner voor hereniging, maar als een vijandelijke staat. In 2024 werd dat zelfs vastgelegd in de grondwet — dus niet meer alleen retorisch, maar juridisch bindend.
Voor wie het zich afvraagt: de grens tussen beide landen bestaat sinds de wapenstilstand van 1953. Geen vrede, geen vredesverdrag — alleen een tijdelijke stilstand. De bijna 250 kilometer lange gedemilitariseerde zone (DMZ) is sindsdien een van de meest bewaakte grenzen ter wereld: vol met soldaten, mijnen, prikkeldraad en obstakels. Terwijl Zuid-Korea een democratie is met een krachtige economie, blijft Noord-Korea een gesloten, communistische staat onder leiding van een dictator.
Singapore grijpt hard in tegen pesten – stokslagen voor jongens op school?
Singapore denkt niet bepaald zacht over pesten op school. De minister van Onderwijs, Desmond Lee, kondigde gisteren in het parlement aan dat stokslagen – ja, echt: met een bamboestok – onder strikte voorwaarden mogen worden toegepast als laatste redmiddel tegen ernstige gevallen van pestgedrag. En ja: deze maatregel geldt alleen voor jongens.
Volgens Lee moet er duidelijkheid zijn over wat wel en niet mag – en wat er gebeurt als grenzen worden overschreden. Hij baseert dit op onderzoek waaruit zou blijken dat kinderen betere keuzes maken als ze weten dat overtredingen echte, zware gevolgen kunnen hebben. Maar het is geen ‘slaan op commando’: een schooldirecteur moet persoonlijk toestemming geven, en elke situatie wordt apart beoordeeld op passendheid.
Niet iedereen is enthousiast. De Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) wijst al jaren op de schadelijke gevolgen van lijfstraffen. Kinderen die hiermee te maken krijgen, lopen volgens hen een hoger risico op angst, depressie, een laag zelfbeeld én vertraging in hun ontwikkeling. En toch leven nog steeds zo’n 732 miljoen kinderen wereldwijd in landen waar stokslagen op school niet volledig verboden zijn.
In Nederland is het al sinds de negentiende eeuw verboden om leerlingen te slaan. Volgens WHO-expert Etienne Krug levert fysieke straf geen enkel voordeel op voor gedrag, ontwikkeling of welzijn van kinderen – en het is hoog tijd om deze praktijk wereldwijd te stoppen. Hier kiest men juist voor preventie en interventie bij geweld van leerlingen onderling, niet door docenten of schoolleiding.
Heldendadige redding in het ijskoude kanaal: Dzmitry krijgt officiële medaille
Op 9 januari gebeurde het – een moment dat voor veel Eindhovense bewoners nog lang zal naspelen. Dzmitry Viarbitski, een Wit-Rus die in een AZC vlakbij het kanaal woont, zag plots een auto het water in rijden. Geen seconde aarzelen: hij dook direct in het ijskoude water, redde de bestuurster en duwde – alleen – de zware auto naar de oever. Een daad die niet alleen moed vergt, maar ook ongelooflijke kracht en kalmte onder druk.
Een verrassingsmoment in het stadhuis
Woensdagmiddag werd Dzmitry met een smoesje naar het Eindhovense stadhuis gelokt… en daar wachtte hem een grote verrassing: burgemeester Jeroen Dijsselbloem overhandigde hem de oudste officiële medaille voor dapperheid die Nederland kent. In zijn toespraak vroeg de burgemeester zich hardop af waar Dzmitry op dat moment de kracht vandaan had gehaald: “Dat is echt heel bijzonder, bijna onvoorstelbaar.”
Dzmitry, die de Nederlandse taal nog aan het leren is, antwoordde met een bescheiden glimlach – via zijn vriendin als tolk – in gebroken Nederlands: “Een beetje, ja een beetje held.” En toen, met een diepe ademhaling en een lach: “Mijn benen werkten voor drie man… My hands, ook.”
Meer dan een redder: een nieuwe Brabander
Dzmitry was op weg naar de winkel toen het gebeurde. Binnen drie minuten had hij de vrouw, die door een navigatiefout in het kanaal terecht was gekomen, veilig op de kant. Hij heeft nu een verblijfsvergunning en mag blijven – en volgens burgemeester Dijsselbloem is dat goed nieuws voor Eindhoven: “Ik geloof dat we er een hele goeie inwoner weer bij hebben.”
En wat de brandweer betreft? Nog geen baanaanbod – maar Dzmitry lacht erom: “Nee, ik moet eerst Nederlands leren.” Toch staat hij al klaar om aan de slag te gaan. En als het om heldendaad gaat? Zonder twijfel: hij zou het zo weer doen.
