Twee Bredaseranders skeeleren een kleine 1.400 km van Bilbao terug naar huis – dag 1 meteen op de bakkes
Ruby (35) en Sacha (30) zijn in Bilbao op hun skeelers gesprongen met één missie: 1.400 km langsgliden richting Breda. Een dag later, check: Parijs al voorbij. Maar dat ging niet zonder slippartij. “Letterlijk de eerste kilometer – ik trapte naar links, dacht dat ik voorrang had, ging vol op mijn snufferd. Smakelrijke opening van de vakantie,” grinnikt Ruby in Afslag Zuid.
Naast asfaltvlaktes krijgen de dames andere obstakels voor de wieltjes: een mega-slang, een boze pitbull én en verlopen veerboot. Toch blijft de glimlach groot. “Tot nu toe vier slangen, reeën en zelfs een bever – Bambi meets Discovery Channel.”
De heftigste afdalingen? Die klaren ze met een “hand-aan-de-auto-truc”: moeders schuiven in de auto, Ruby & Sacha hangen achterop, rem tempo 16 %. “We hiken minstens even veel als we rollen,” zegt Sacha. Familietankstation volgt in bakkie, maar voor 5 oktober moeten ze zelf trappen.
Zoektochtip voor de techneuten onder ons: een app die écht vertelt of asfalt boter of beton is. “Komoot en Strava liegen er drift op. Skeeler-Nederland wacht op jullie.”
Wil je weten hoe het vermpje verder roip-over-Parijs ging? Check hier het oorspronkelijke item:
Het zonnetje doet eindelijk volop mee: zo warm wordt het morgen
Goedemorgen! Trek die zonnebril maar vast, want vandaag schiet de temperatuur met sprongen omhoog. Terwijl de zon al volopt schijnt, glijden we richtoen 21 graden – een tikkie warmer dan gisteren. Aan zee waait een stevig briesje, maar verderop is het straf lenteweer. Vanavond blijft het nog even licht tot zonsondergang om 21:02, daarna koelt het af naar 6-10 graden onder een glinsterende sterrenhemel.
H20 in ’26: zo ploft je vakantiegeld dit jaar (vooral de lage inkomens score-prijs!)
Heoi! Vakantiegeld-check-up! Of je er dit jaar een schep extra bij krijgt of juist een paar euro moet inleveren, hangt sterk af van je bruto maandloon. Twee bekende quotes: “8% van je jaarsalaris = de norm” én “de Schatkoker van Den Haag beslist wie op voor- of achteruit gaat”. Hoe dat precies uitpakt voor jouw portemonnee? Scroll naar jouw parttime-groepie.
Kleine baan, groot verschil
- Bruto 500–750 euro/maand: géén stuiver erbij, vorig jaar of dit jaar.
- Bruto 1000 euro/maand: plus €221 vakantie-geld in de enveloppe.
- Bruto 2000 euro/maand: oeps, 5 euro minder – het arbeidskortings-percentage daalt hier inet iets harder.
Waar komen die verschilletjes vandaan?
Vóór 2026 kregen parttimers bakken kritiek dat ze er telkens een tientje óp achteruit gingen. Rep: “We zetten die knop even terug”, aldus het Belastingplan. Kleine schuifjes in de belastingschijven, algemene heffingskorting én arbeidskorting waren nodig om het gat te dichten.
Drietal belastingschijven op een rijtje
- Tot 35,75% tot €38.883/jaar
- 37,56% tot €78.426/jaar
- 49,5% daarboven
Koppel hier de alings-klepper (algemene & arbeids-korting) tegenaan en je ziet waarom de uitkering precies zo uitpakt.
Fabeltje ontkracht
“Je betaalt méér belasting over dat ene vakantiegeld-bonustje.” Nou, niet waar. Je jaarsalaris + 8% zorgt dat de computer opnieuw berekent of je nog in dezelfde kortings-/schijf-combinatie blijft. Die ‘correctie’ wordt in één klap afgetrokken, waardoor het lijkt alsof het tardeel zwat. Betaal je liever maandelijks iets extra? Als je werkgever het vakantiegeld doorspat over twaalf maanden vervalt die jaarlijkse verreken-puzzel.
Kort samen:
- Lagere & middeninkomens houden in ’26 méér over;
- Modale lonen (± €3.704) verliezen 5 euro vakantiegeld – peulschil;
- Echt klase: we krijgen állets netto iets meer besteedbaar inkomen dan in 2025.
Tijd om je reis-app erop na te slaan, want je zak weet nu hoe dik je vakantie-bufjet wordt!
Gorinchem kiest opnieuw: Democraten blijven bovenaan
Bij de herveruwing van de gemeenteraad in Gorinchem is tóch weinig veranderd vergeleken met de verkiezingen van maMarch. De voorlopige uitslag laat hetzelfde zien: Democraten Gorinchem blijft met stip de grootste met zeven zetels. Daarna volgt Stadsbelang Gorinchem met er vier. D66 moet er er een inleveren (dus terug naar twee) en het CDA wint er een en komt nu ook op twee. Meer details volgen snel.
Ons kraanwater raakt op! Waarom Nederland een nationaal plan nodig heeft om dorst te blijven lenigen
We staan er niet elke dag bij stil, maar het is best gek: terwijl we in Nederland regelmatig over wateroverlast klagen, dreigen we binnen afzienbare tijd zonder voldoende schoon drinkwater te zitten. De Raad voor de leefomgeving en infrastructuur (Rli) schudt ons wakker met een duidelijk advies – kom op, Den Haag, maak een landelijke strategie uit voant we straks met z’n allen de droge krijgen.
Waarom die waarschuwing? Simpel: we worden met meer, het water wordt minder. Onze bevolking groeit, bedrijven breiden uit en we consumeren als doorlopende watertappende standbeelden. Tegelijk maalt klimaatveranding door – droogtes, ver stijgende temperaturen – en vervuiltert vervuiling vanuit industrie, landbouw lozengen en PFAS-mengen de rivieren. Kortom: twee lijnen die elk gezond verstand kunnen doorkruisen.
De eerste kruppels zijn er nu al. Tientallen ondernemers krijgen op dit moment njet eens een wateraansluiting, omdat het net erachter de put leeg is. Ook de waterleidingbedrijven moeten vaker he nemen: ‘Inname stio!’. Geen science-fiction, maar harde werkelijkheid wanneer rivierwater opnieuw medicijnres, PFAS of landbouw-cocktails blijkt te bevatten.
De Rli noemt het een ’toenemend patroon van incidenten’. Lees: vandaag nog een verdwaald beddertje, morgren de nieuwe aard.
Waarom haken wij dan niet meteen in paniek? Omdat de echte schaarste nog niet voelbaar is. We draaien nog stevig de kraan open de badkamer en vullen met liefde het opgezette kinderbadje. Maar stel dat je dit scenario do komende vijf zomers achter elkaar krijgt: droogte, lage rivieren, vervuilde brongebieden, industrie die harde prioriteit krijgt én bevolking die blijft groeien. Dan tikt de waarschuwsnelheid ineens tegen de 100.
De kernvraag is: wie pakt de regie?
Nu klotst elke provincie, waterschap provinciebeleid en drinkwaterconcern zijn/haar eigen plan uit. Resultaat: een legpuzzel van regels, vergunningen en tegenstrijdige belangen. Drinkwater verliest keer op keer van bouwplannen, landbouwirrigatie of datacenters die ook liters liters sappen. Zonder landelijke richting verzuipen we in fragmentatie.
De burger speelt ook een rolletje mee.
Sinds 2018 stijgt het huishoudelijk watergebruik weer, na jarenlange daling. Schuldige? Regendouches, fraaie tuinsproeiers en opgezette zwembadjes voor de kids. Al die gemakjes kunnen we ons nu nog permitteren, straks misschien niet meer.
Wat moet er gebeuren?
De Rli somt op:
- Maak een nationale drinkatactiek, klaar in 2027.
- Versnel maatregelen onder de Europese Kaderrichtlijn Water zodat bronnen schoner worgen.
- Vergroot de winning én rem het groeiende verbruik tegelijk.
- Laat drinkwater meewegen in ruimtelijke keuzes (woningbouw, industrie, energie, natuur).
- Onderzoek een smartere prikkels: denk aan prijsplafond voor normaal gebruik plus een extra tarief voor echt excessief verbruik.
- Help consument met praktische spaartrucjes: spaardoucheoploskop, zuinigtoilet, beplicht gedragsplesje.
En de overheid danelf?
Infrastructuur en Waterstaat laat weten dat ze samen met waterleidingbedrijven en gemeenten al zo’n landelijke strategie timmert. Doelstelling: bij elk gezin blijft straks gewoon drinkwater uit de kraan komen, zelfs tijdens extremale droogte. “Een zoetwatertekort is niet automatisch een drinkwatertekort,” klinkt het motto. (Lees: we gaan ombouwen, hergebruiken en desnoods logistiek schuiven.)
Trek aan de bel of niet?
De Rli is helder: reken maar dat de knelpunten steeds voebaarder worden. Als er niets gebeurt, platen dorre zomers zich op tot structurele watertekorten, stijgende prikkies en ooit geen druppel meer voor de new kids on the block. En we hebben nu immers gezegd: je watergedrag is meer dan de moeite waard om te veranderen, voordat de maan je dorst lessens.
Kortom: dorstlessen is in Nederland nog steeds een vanzelfsprekendheid, maar ‘vanzelf’ verdwijnt snel. Een nationale strategie moet zorgen dat ons kraanwater ook over dert jaar de moeite waard is om te tappen en dat we straks niet hoeven te kiezhen: badje vullen of koffie zetten – swies!
Klinkt logisch? Mooi. Dan weet je nu meteen waarom een landelijke drinkwaterstrategie géén papieren tijger mag worden, maar een stevig gitzbun kastje-en-de-bijl-plan waor we met z’n allen wat aan hebben.
Pride Amsterdam op weg naar Unesco-lijst: “Een kans die je maar één keer in de vier jaar krijgt”
Wie had gedacht dat een felle boottocht door de grachten ooit werelderfgoed kan worden? Het is zover: Pride Amsterdam is door het kabinet voorgedragen voor de internationale lijst van immaterieel erfgoed van Unesco. Minister Letschert van OCW maakte het nieuws openbaar en liet weten dat ze het advies van de Raad van Cultuur kllijk-op-Blijk overneemt.
Waarom juist Pride?
De Raad van Cultuur schrijft in haar rapport dat Nederland al decennia lang een koploper is in gendergelijkheid, queer-emancipatie en seksuele vrijheid. “De keuze viel op Pride Amsterdam, omdat het evenement die waarden zichtbaar en feestelijk viert,” aldus het advies. Kortom: ons land staat er klaar om die vrijheidsymboliek de wereld in te slingeren.
Hoe nu verder?
Voordat de Unesco-inspecteurs fe confettikanonn gaan beoordelen, moet er nog een hoop papierwerk gebeuren. De organisatie moet een omvangrijk nominatiedossier inleveren, dat eerst langs de hele ministerraad gaat. Alles op tijd de deur uit voor 31 maars 2025 – daarna is het wachten tot eind 2028 op een definitief besluit.
Een Pride zonder stadsgrenzen
Pride-directeur Lucien Spee ziet het breder dan alle een louter feestje voor Amsterdam. “We waren ooit een beacon of hope, maar we willen dat ook graag voor andere landen bereiken,” zegt hij tegen AT5. Daarom pleit hij ervoor om de naam te schrappen tot simplefweg “Pride”, zodat ook landen waar lhbti+-rechten ver achterblijven, later kunnen aansluiten. De Raad van Cultuur applaudiseert: “Zo kan Nederland een leidende rol spelen.
Op de nationale lijst allang thuis
Wat minder mensen weten: Pride Amsterdam prijkt er al sinds 2019 op de nationale erfgoedlijst. Wer vestiging op de werelderfgoedlijst zou de kroon zijn op een beweging die in 1996 begon als klein straatfeestje en inmiddels uitloopt op een weeklange happening van debatten, kunst en, jawel, de wereldberoemde Canal Parade.
