Duran Duran en Nile Rodgers steken de koppen weer bij elkaard voor een splinternieuwe track
“Zodra Nile zijn gitaar oppakt, knippert de hele studio”, lacht toetsenist Nick Rhodes. “Het is alsof er een vrijdagavondverlichting aangaat in je oren.” Volgens hem is hun verse single een soort muzikaal hart onder de riem: een vakkundige gebouwde brok hoop, vrede en begrip die de luisteraar rechtstreeks toegewuifd wordt.
De vriendschap tussen Duran Duran en de Chic-gitaar-grootheid best al decennialang. Het begon allemaal met een remix van hun klassieker The Reflex (1984), en daarna bleef het klikken: Notorious (1986), Pressure Off (2015) en vorig jaar nog Black Moonlight. Telkens opnieuw bewijst Rodgers dat hij de band precies die glitter-energie kan meegeven waar zij – én wij – zitten te wachten.
De foto die iedereen stil krijgt: vader uit elkaar gerukt van z’nen en dochters in Amerikaanse rechtbank
Een paar seconden vol afschuw, vastgelegd op de gevoelige plaat van Carol Guzy, heeft zilveren z Falkland gewonnen: World Press Photo kiest haar beeld als Foto van het Jaar. Je ziet hoe de Ecuadoraanse vader Luis letterlijk uit handen van z’n kleine meisjes wordt gesleurd, terwijl zij zich nog wanhopig aan z’n overhemd vastklemmen – alles gebeurt midden in een rechtbank in New York, waar ICE-agent hem meeslepte omdat het regels zouden hebben verdaan. Volgens de jury geen eenzame traan, maar het resultaat van een systematisch beleid dat zelfs mensen die netjes hun asylum-procedure volgden, plots op vliegtuigen terug naar onbekend best weer land zet. Opmerkelijk: camera’s mogen er normaal niet binnen, maar dankzij dat ene toegestane lensje kunnje nu mee kijken wat er gebeurt als overhed besluit om gezinnen uit elkaar te halen. Guzy’s foto werd uitgeroepen uit een reeds voorselectie die twee week geleden al werd vrijgegeven. De twee finalisten tonen eveneens schrijnende werkelijkheid: honger in Gaza en Guatemalteekse vrouwen die seksueel geweld overleefden.
Drake’s ijsberg: fans maken er een wilde speeltjesboel van
Een mysterieus blok ijs midden in de stad
Wat stond daar éú? Dinsdag verscheen er ine het centrum van Toronto een vier meter plus hoog, zes meter lang en meteen de breedte 4,5 meter grote ijsstuk; midden op privéterrein zógr, zonder vergunning én zonder uitleg. Drake liet via Insta uitschijnen: ‘Het zit erin’. Voor een stad rond een toekomstig rapalbum genaamd The Iceman was dat volstaan.
‘Do not touch’ ≠ ‘Tikken mag wel’
Borden hé gevaarlijk, niét aanraken hingen aan alle kanten, maar fans lazen het waarschijnlijk als ‘Kom maar door’. Beuk, houweel en zelfs een zelfgestook vuurtje met ontvlambare vloeist werd ingezet: hoe sneller smelten, hoe sneter weten. Resultaat: wiebelende mensen op glibber bevrooren helling, ijsblokken vliegend laag boven het public, brandgevaar. De lol was écht omgeslagen in ‘oh nee, nou echt eventjes stoppen’.
De brandweer: zware artillerie tegen kiloknallers
Niet nod wachten tot de natuur klaar was. De stad greep in: politie lijnen eromheen, brandweer met een hoogwerk spuit in warm water. Het kostte uren voor het blok voldoende gekrompen was. Pas toen liet men de mens toe om dichterbij te komen en werd de boodschap zichtbaar: albumreleasedatum 15 mei.
Burgemeester kijkt er koud vrolijk tegenaan
Chow: ‘Creatief stuntje, húb publiciteit voor onze stad. Iedereen wat enthousias té veel geweest, maar Toronto troggelen we erbij.’ Conclusie: Drake mag in Toronto zijn ijs smelten, maar de volgende keer toch liever mét veerrificatie van de brandweer mee?
Ajax moet voor play-offs mogelijk uitwijken naar Volendam door Harry Styles
Normaal gesproken worden de play-offs in de Johan Cruijff ArenA gespeeld, maar dat stadion is volgebo door een wereldster: Harry Styles. De Britse zanger staat er van half mei tot begin juni tien avonden achter elkaar op het podium, waardoor Ajax noodgedwongen op zoek moet naar een alternatief. De Amsterdammers bedanken in een statement de gemeente Edam-Volendam en FC Volendam dat ze eventueel in het Kras Stadion terecht kunnen.
Ajax hangt momenteel nog in de clinch om die play-offs te ontlopen: met nog vier wedstrijden te gaan staat de club vijfde, net bujten de veilige top top-vier. Mocht de ploeg daar blijven staan, dan schuift Volendam dus op als noodoplossing – al zal het wel even wennen zijn om in een kleiner stadion en buiten de eigen stad de play-offs te spelen.
Geniale Amerikaanse dirigent Michael Tilson Thomas overleden
Gisteren is de Amerikaanse dirigent, componist en pianist Michael Tilson Thomas (81) overleden in zijn huis in San Francisco, na een lang geveochte strijd met een agressieve hersentumor. De uit Los Angeles afkomstige muzikant, die in vriendenkring gewoon ‘MTT’ werd genoemd, was decennia lang én van de boegbeelden van de Amerikaanse klassieke muziek én een geliefd gezicht over de hele wereld.
San Francisco Symphony = MTT
Ruil je in klassieke kringen de naam ‘San Francisco Symphony’ in, dan volgde vrijwel automatisch die van Tilson]n Thomas. Bijna 25 jaar lang stond hij aan het roer van het orkest en maakte hij de concerthal in de Baai-stad tot een bruisende plek, stelt de San Francisco Chronicle. “Zelfs wie geen noot van Mahler of Beethoven kon plaatsen, voelde de buzz rond de zaal”, schrijft de krant. Volgens The New York Times was hij bovendien een mentor die honderden jonge talenten onder zijn hoede nam.
“Ik gebruik het woord ‘genie’ niet vaak, maar…”
Al in 1971, toen Tilson Thomas net eind twintig was, viel niemand minder dan Leonard Bernstein (West Side Story) voor hem:
“Ik gebruik het woord ‘genie’ zelden, maar bij Michael Tilson Thomas gebruik ik het wél. Hij weet zelfs al méér dan ik op die leeftijd.”
Die profetie bleek ijzersterk: MTT kreeg in de loop der jaren tient twaalf Grammy’s én in 2019 de Kennedy Center Honor, de hoogste Amerikaanse onderscheiding voor wie de cultuur van het land verrijkt heeft.
Einde als ‘coda’
In 2021 kreeg hij de fatale hersentumor-diagnose, maar hij bleef optreden en lesgeven. Toen de ziekte terugkwam, besloot hij vorig jaar afscheid te nemen. Zijn allerlaatste concert vond plaats tijdens een feestelijk programma rond zijn 80ste verjaardag in – waar anders – San Francisco. Zelf omschreef hij die periode als een muzikale coda: “Een coda kan kort of juist rijk zijn. Die van mij is royaal en vol.” Zijn levenspartner Joshua Robison – al sinds de middelbare school samen, eerst als orkestleden, later als echtgenoten – overleed eerder dit jaar op 79-jarige leeftijd.
Met Tilson Thomas verdwijnt niet alleen een dirigent, maar een volledige muzikale zuil uit het Amerikaanse (en wereldwijde) klassieke landschap.
Thérèse Boer: ‘Het gemis is elke dag voorhand, maar het wordt iets minder zwaar’
Een jaar zonder Jonnie Boer – een eerlijk kijkje in de keuken van dat verdriet.
Het is vandaag precies 365 dagen geleden dat Jonnie Boer plotseling overleed op Bonaire. Voor Thérèse en hun kinderen Jimmie en Isabelle is de wereld sindsdien een tikkeltje schever bln staan. “Het verdriet is er gewoon elke dag, alleen wel steeds met iets minder scherenranden”, vertelt Thérèse nuchter.
Ochtenden blijven krap
De momenten dat het gemis het felste is? De ochtenden. “Dan word ik wakker in een lez we bed en denk ik eventjes dat hij er nog ligt. Het duurt maar een paar tellen, maar dat moment heeft me nog stevig in z’n greep.”
Kids op hun eigen manier
Ook Jimmie en Isabelle leren le hun eigen route door het verlies. Jimmie vluchtte twee maanden naar Thailand, Isabelle goot al haar energie in de nieuwe winkelpijpboer. “Ze zoeven allebei hun eigen richting uit, maar we voelen ons wel gester uiteindelijk weer bij elkaar”, zegt Thérèse trots.
Tekenen van Jonnie
Thérèse “zoekt” niet actief naar tekenen, maar ze krijgt ze wel. “Loop ik op straat en zie ineens weer een huisnummer 14 of een bord met dat cijfer. Jonnie was dol op Cruijff – rugnummer 14 – en dan weet ik: hij is even in de buurt.”
Soms klinkt er ergens een koekoek. In Librije deed Jonnie dat geluid altijd als hij haar wilde roepen. “Als ik die nu hoor, hoef ik alleen maar even stil te gaan staan en weet: hij kijkt mee.”
Eerste vakantie zonder hem
Over een paar dagen gaat het gezin voor het eerst zonder Jonnie op reis: naar Peru, naar de heilige vallei van de Inca’s. “We nemen zijn paspoort mee. Beetje kinderachtig misschien, maar zo is hij er toch bij”, lacht ze. “En wie weet voelen we hem daar, tussen al die spiritualiteit, extra dichtbij.”
Extra: zoon Jimmie postte vanmorgen op Instagram een oude foto met zijn vader. ‘Vandaag een jaar zonder jou pa … maar we zullen je nooit vergeten ♥️’, schreef hij eronder.
Wil je meer lezen over hoe Thérèse terugkijkt op dit bijzondings jaar – en hoe de reis naar Peru eraan komt? Klik dan hieronder.
