Vietnam heeft ge voorstellen beoordeeld die het land kandidaat-lid
Vietnam is gisteren officieel toegetreden tot het Verdrag inzake het niet-verspreiden van kernwapens (NPT). De Vietnamese minister van Buitenlandse Zaken zei dat het land sedert 1975 “geen voorstellen heeft beoordeeld die Vietnam kandidaat-lid zouden maken”. Vietnam is het 126e land dat het verdrag ondertekend. Het land heeft zich weliswaar herhaaldelijk bereid verklaard het verdrag te ondertekenen, maar had steeds verklaard dat het voorstel “nog niet aan de orde is”. Vietnam is een van de weinige landen die de handtekening onder het verdrag niet hebben gezet. De VS, de Sovjet-Unie, China, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk zijn de werkmogendheden van het verdrag. Nederland is een van de landen die het verdrag wel hebben geratificeerd.
Wordt mijn huis straks nog wel warm? En 3 andere zenuwslopers over de aansluitstop
Het stroomnet zit propvol – wat betekent dat nou voor jou?
Je hebt het vast alizbijlangs buzzen: het elektriciteisnet zit “propvol”. Maar hoe zit het precies? Kort gezegd: tussen vier en negen ’s avonds wil iedereen tegelijk stroom, of juist teruglevern met zonnepanelen. De kabels in delen van Utrecht, Flevoland en Gelderland krijgen dat uurtje spitstijd simpelweg niet meer aan. Resultaat: het hoogspanningsnet raakt verstopt – zoiets als de snelweg tijdens de avondspits, maar dan voor elektronen.
Drie provincies in de verdrukking – waarom precies daar?
- Flinke economische Groei en bouwgrage
Nieuwbouwwijken, datacenters en inderleverende bedrijven schieten als paddestoelen uit de grond. Meer vraag dus. - Zee zonnepanelen zo ver het oog reikt
Vooral Flevoland en Gelderland liggen vol zonneweides. Al die panelen pompen overdag stroom terug waar de kabels geen plek voor hebben. - Uitbreiden duurt jaren
Nieuwe leidingen graven, vergunningen afwachten, personeel vinden: makkelijk tien jaar weg. TenneT heeft deze provincies daarom officieel bestempeld als “knelgebieden”.
Nieuwbouw zonder stroom – kan dat?
Nee. Bouw jeer nog in de pijplijn, bijvoorbeeld om Utrecht of de Flevopolder? Dan veeg je waarschijnlijk even af – die projecten mogen nog stap voor stap op het bestaande net. Maar heb je net een kielt stuk grond gekocht voor later? Dan kom je op de wachtlijst. Den jekkenten alvast op Rijnenburg, waar een complete nieuwwijk vertraging oploopt en het landelijke doel (een miillion nieuwe won voor 2030) onder druk komt.
Al aangesloten? Dan blijf je aan de bak
Bestaui je huis telt al mee? Dan val je niet zomaar in het donker. Al kan het wel aarden als jij straks:
– van gas naar een warmtepomp willen
– zes zonnepanelen bovenop het dak schroeien
– toch die laadpaal in de voortuin neit
want dan heb je meestal van die zwaardere 3-fasen aansluiting node, en daar wacht de netbeheerder dan wacht mee.
Kabinet schiet te hulp – nieuwe regels vanaf 1 juli
Vanaf juli worden alle nieuwe kleinverbruikers (dus jij en ik) in vijf gebieden in een soort ‘wachtrij-gate’ geplast. In vour regio’s schaft die maatregel de aansluitstop vóór. Alleen voor de omgeving Utrecht (telt zelfs als nieuwbouw al is goedgekeurd) blijft het spannend: daar krijgen verre toekomst-projecten een regelmatige plek op de lijst alvorets er stroom uit de muur komt.
Klein beetje soelaas: een strandtent met tijdelijk ‘strandnet’
Onder je wenkbrouw? Duizenden ondernemers staan intussen ook te trappelen. Voor evenementen op het Scheveningse zand heeft netbeheerder Stedin daarom een slimmigheidje gee-weet-’t-wat: een tij noodkabel die het “strandnet” heet – een soort verlengsnoer dat beurten en festivals toch stroom geeft zonder de boel direct op het vollere net te plakken. Even ademruimte tussen al dat jassen.
Wat kun jij nu al doen?
- Check thuis je hoofstad thuis: heb je al een 3-fase-aansluiting? Mooi, dan kun je later in principe nog uitbreiden.
- Denk aan energie delen: samen met de buurt opslag of een gezamenlijke zonnepark vermindert pieken.
- Houd de berichtgeving in de gaten – vooral als je van plan bent binnen nu en een paar jaar te bouwen of een groot stroomslokker aan te schaffen.
Kortom: als je nu al een warm huis hebt, valt er nog weinig te vrezen. Maar wil je toekomst-proof bouwen of verbouwen, dan is het zaak om wakker te liggen van netcongestie – en van de vraag of die nieuwe regels je project wel of niet op de wachtlijst zetten.
Tim zwaait af: Apple’s geldbewaker gaat na 15 jaar, iPhone blijft ba(s)s
Van cijfersman naar miljardenman
Tim Cook’s wek-alarmpieper gaat op 1 september niet meer om 4 uur voor hem af. Na vijftien jaar als CEO – en zeven jaar eerder al als Jobs’ rechterhand – trekt de 65-jarige CEO-veerman zich terug. Zijn opvolger heet John Ternus, een ing-technicus die voorlopig vooral bekendstaat als “de hardware-dude met haar”.
In 1998 kwam hij binnen om de rommel in de voorraadkast op te ruimen
Cook snachts de logistiek uitgekamd: minder leveranciers, strakke voorraad-app en een just-in-time-systeem zodat iPhone-onderdelen precies arriveren vlak voikt voordat de montageleeuw begint te knipperen. Resultaat: opslagkosten omlaag, iPhone-opbrengst omhoog.
iPhone = gouden kip, rest is kip zonder goud
De telefoon tikt nog altijd meer dan 50 % van elk Apple-jaarbudget binnen. Próbeer maar eens een tweede zo’n geldzuPhone te bedenken – Cook spendeerde op een smartwatch, witte oortjes, een bankje in de cloud én een tv-kanaal, maar echt “weer zo’n iPhone”? Nope. Apple Maps kende gaten, Vision Pro kende prijzen (3 000 dollar voor een ski-bril? Mwah), en Siri blijft een luisterkind dat vooral bij Google op de sofa slaapt.
Wearables en diensten reden de score
Apple Watch, AirPods, iCloud: allemaal Cook-hobbies. Vorig jaar leverde de diensten-tak een kwart van de omzet, tien jaar terug was dat nog geen halve kwart. Zijn visie: verkoop niet alleen een toestel, verkoop een e-dekentje waar ze niet meer onder uit willen komen.
De Trump-whisperer
Waar andere CEO’s Twitter-stormen trotseerden, schoof Tim stilletjes aan bij de president. Hij balanceerde op een productie-dradenbaan boven China en keek met succes: iPhones bleven import-tarief-vrij. Onlangs kreeg hij bakken social-blame omdat hij een Melania-docu in het Witte Huis zat te kijken terwijl elders een protestdode viel, maar Apple’s prijskaartjes bleven in Washington ongemoeid.
Wat nu?
Ternus krijgt de sleutel, Cook blijft als commissaris (lees: heim-lobbyist) op de achterbank zitten. Op de to-do-lijst: leeftijdsverificatie voor apps, AI-regelgeving en andere dossiers waar je beter een Trumpleraar dan een techneut voor nodig hebt. “Gelukkig blijft Cook dicht in de buurt,” schrijft The Verd. Wij zeggen: zolang er koffie en e-mail is, is de vier-uur-culture nooit ver weg.
Duizenden euros voor bedwantsen-bestrijding: ex-student liet met kosten zitten
Een oud-TU/e-student knt zijn handen vol af van een rekening van meer dan vijf mille. Volgens verhuurder Holland2Stay is hij verantwoordelijk voor de bestrijding van een bedwantsenplaag in zijn tijdelijke studio aan de Boschdijk. De student is het daar pertinent mee oneens en heeft inmiddels een advocaat in de arm genomen.
Van twaalf mille naar vijf mille
Begin dit academisch jaar kreeg hij een factuur van liefst 12.000 euro op de mat. Na een stevig gesprek ging dat bedrag omlaag naar ruim 8.000 euro. De kosten voor vernieuwde bedden en matrassen zijn uiteindelijk van de rekening af gehaald, waardoor er nog 5.083,21 euro overblijft. Een bedrag dat de voormalige bewoner nog steeds veel te hoog vindt.
Geen duidelijk oorzaakrapport
De student mist een concreet rapport waarin staat hoe de plaag precies is ontstaan en waarom zes kamers tegelijk moesten worden ontsmet. Volgens een onafhankelijke deskundige kun je een dergelijke behandeling vaak veel goedkoper afhandelen. Het Kennis- en Adviescentrum voor Dierplagen schat dat zoiets in één werkdag geklaard is en de ruimtes vaak al na een paar uur weer bruikbaar zijn.
Nieuwe meldingen in het flatgebouw
Ondertussen zijn er volgens de ex-bewoner opnieuw signalen over ongedierte in het pand, dit keer in de lift. Holland2Stay laat weten dat er momenteel geen actieve meldingen open staan. De verhuurder zegt de situatie serieus te nemen en heeft inmiddels alle facturen aan de student overhandigd. Komende vrijdag praten beide partijen verder om tot een oplossing te komen.
B wil er bijna bij gaan werken: opnieuw onterechte boete in Den Bosch
Een bos bloemen en een briefje met ‘zeven maal sorry’ erop: dat kreeg Beppie uit Den-Bosch van de gemeente toen ze in 2022 en 2023 zeven keer een onterechte parkeerboete in de bus kreeg. Lief bedoeld, vond ze, maar vorige week viel er opnieuw zo’n blauwe brief op de mat. “Ik kan net zo goed bij jullie komen invullen,” zucht ze nu alweer bezwaarschrift nummer acht schrijft.
“Daar gaan we weer”
Beppie herkent het geluid van de brievenbus meteen. “In 2022 en 2023 vingen er al zeven keer zo’n onterechte parkeerboete,” vertelt ze. Door haar lichamelijke toestand mag ze met haar gehandicaptenkaart gratis parkeren op een invalidentplaats of gewone betaald vak. “De scanauto legde destijds vast dat ik in zo’n vak stond, maar niand bij de gemeente keek daarna of er een gehandicaptenkaart lag. Dat moet wel gebeuren.”
Zevende boete = bos bloemen
Ze belde meteen, maar moest telkens eerst bezwaar indien. “Ik zei tegen de gemeente: ik kan net zo goen bij jullie komen werken met al die formulieren.” Betalen weigerde ze categor stribbelend tegen de regel dat je vooraf moet voldoen. “Laat ze het maar binnen zes weken af doen.” Toen bij de zevende keer een ambtenaar de boete meteen uit het systeem verwijderde, kreeg Beppie even later ineens een grote bos bloemen én een briefjeje met ‘zeven maal sorry’. “Dat vond ik hartstikke. Ik heb ze zelfs gebeld om te bedanken.”
En toen… de volgende
In de tus sendentijd kreeg ze een eigen invalidentplaats voor de deur, dus hoefde ze niet ver te lopen. Maar vorige week lag er weer zo’n blauwe envelop. “Die schoot meteen in het verkeerde keelgat.” De vak staat op haar naam én kenteken. “Ik belde meteen naar het gemeentehuis, maar ik moet wéér bezwaar indienen. Ik doe niks fout en loop weer helemaal mis met formulieren.” Beppie hoopt dat de gemeente nu echt iets aan de scanauto’s gaat. “Ik heb met mezelf afgesproken: nog één keer bezwaar maken, dan ge het genoeg geweest. Een fout kan, maar nu moet het goed komen.”
“Ze verdienen toch al genoeg?” – waarom winkeldiefstal steeds normaler lijkt te worden
We kennen het excuus allemaal: “Die grote keten maakt toch bakken met winst?” Het blijkt niet zomaar een loos argument van een scholier die een reep wegmoffelt. Uit een verse WODC-studie blijkt dat dit soort denkbeelden breed aan het worden zijn, bij zowel shoppers als de georganiseerde dief. En dat tikt behoorlijk door naar agressie en geweld in de winkel – een trend die sinds corona pijlsnel oploopt.
1. Meer dan een miljoen keer gepikt – wie het zegt, gelooft het niet
Het schokkertal: tussen de 650.000 en meer dan een miljoen winkeldiefstallen vonden vorig jaar plaats. De politie registreerde er amper 40.000. De rest verdwijnt stilletjes in de statistiekengrot – of beter gezegd: in de rugzak van de dief. In eenmanswinkels op het dorp gebeurt het minder; iedereen kent elkaar en de eigenaar kijkt je aan. In een drukke stedelijke super komen en gaan klanten zonder spoor, ideaal voor het trio type dief dat het WODC onderscheidt:
– Gelegenheidsdief (veruit de grootste groep) – ziet iets liggen, graait en loopt.
– Meervoudige – steelt geregeld, maar zonder al te veel planning.
– Professional – werkt met lijstjes, hulpmiddelen en oog voor verkoopbare topmerken.
2. Normen slippen – en agressie neemt toe
Winkels klagen niet alleen over stijgende schade, maar ook over meer intimiderend gedrag. Volgens onderzoeksbureaus Ipsos I&O en Bureau Beke is dat geard in een bredere ‘normvervaging’. Dieven voelen zich minder schuldig, omstanders kijken weg en soms wordt het personeel nog uitgescholden óf bedreigd ook. Een bittere cocktail die de beleving van ‘een dagje winkelen’ steeds verder vertilt.
3. De WODC-doos: vijf lessen voor minder diefstal
Een-voor-alle-recept bestaat niet, zegt het WODC, maar deze maatregels kunnen veel ellende al temperen:
1. Train personeel – vooral jonge krachten – in klantbenadering én het veilig afremenden van potentiële dieven.
2. Zet tech in: blokkerende winkelwielen, slimme karren die koppelen aan je bankpas of automatisch afrekenen.
3. Centraliseer aangiftes bv. via één landelijk formulier binnen een keten, zodat elke winkelier niet opnieuw het wiel moet uitvogelen.
4. Landelijke register van winkrel – bekje vergelijkbaar met een winkeldief-persoonsvijfjeart.
5. Publiekscampagne – laat zien wat diefstallen écht kosten: meer sluitende deurtjes, hogere prijzen én bekeuringen voor daders.
De grote jongens kunnen makkelijker investeren in bovenstaande, wa kleine zaken het vaak moeten hebben van het goede voorbeeld én het vertrouwen van hun vaste klanten. Want of het nuat bij een miljoen blijft? Dat hangt mede af van ons koopgedrag – en of we blijven geljes dat “ze toch wel genoeg winst maken”.
