Vroege uitschakeling voor Nederlandse judokampioenen op EK
Jur Spijkers en Michael Korrel zijn op het Europees Kampioenschap judo in Tbilisi, Georgië, al in de achtste finales uitgeschakeld. Dat is best een teleurstelling, zeker omdat beide judoka’s in 2022 nog Europees kampioen werden in hun eigen gewichtsklasse.
Spijkers, die uitkomt in de zwaarste klasse (boven 100 kg), verloor van de Est Karl Priilinn Turk. Omdat Spijkers in de eerste ronde vrij was, was dit meteen zijn eerste partij van het toernooi. Het was een spannende strijd die na de reguliere tijd nog gelijk stond, dus moest de winnaar in een ‘golden score’ worden bepaald. Daarin wist Priilinn Turk Spijkers in een houdgreep te nemen en een ‘yuko’ te scoren, genoeg voor de overwinning.
Voor Michael Korrel (tot 100 kg) was dit zijn eerste groot toernooi na een schorsing van tien maanden. Hij begon nog goed met een overwinning, maar in de achtste finales was de Zwitser Daniel Eich te sterk. Eich versloeg Korrel in de golden score met een overtuigende ippon.
Catharina vecht door naar kwartfinales
Het nieuws is niet alleen maar slecht voor Nederland! In dezelfde gewichtsklasse als Korrel zit Simeon Catharina namelijk nog wel in de race. Hij maakte indruk door zijn eerste partij tegen een Poolse tegenstander op ippon te winnen. Ook in de achtste finales liet hij geen twijfel bestaan en versloeg hij een Roemeense judoka, wederom met ippon. Daarmee heeft hij een plek in de kwartfinales veiliggesteld.
Winnares Blasi over haar onverwachte zege in de Gold Race
De Spaanse renster vertelt dat ze zelf aan tweevoudig winnares Marianne Vos voorstelde om samen het gat dicht te rijden. “Ik zat op één beklimming in een heel slechte positie. Toen dacht ik dat mijn wedstrijd voorbij was. Tot ik Marianne zag. Zij zei dat ze kapot was, maar dat gold eigenlijk ook voor mij.” Omdat het tempo van de groep favorieten even lager was, lukte het het duo om weer aan te sluiten. Blasi: “Ik probeerde te volgen, maar voor mij is het makkelijker om voorin te zitten. Het voelde goed en toen ben ik ervoor gegaan. Eenmaal alleen aan kop vond ik het eigenlijk makkelijker dan in het peloton.”
Live kijken: MXGP in Italië met Herlings op jacht naar de leiding
Het is spannend in de MXGP! Jeffrey Herlings uit Oploo droomt van de wereldtitel, maar de strijd is keihard. Op dit moment staat hij tweede in het klassement, vlak achter de Belg Lucas Coenen. Aankomende zondag gaat de vijfde Grand Prix van het seizoen van start in het Italiaanse Pietramurata. Herlings hoopt daar de koppositie over te nemen. Je kunt de hele race live volgen via de stream in dit bericht.
De Belg Lucas Coenen is momenteel de leider in het wereldkampioenschap en heeft een voorsprong van veertien punten op Herlings. De Fransman Tom Vialle volgt op zestien punten achterstand. Herlings is trouwens niet de enige Brabander die meedoet in Sardinië. Ook Calvin Vlaanderen uit Heeswijk-Dinther (nummer tien in het klassement) en Kay de Wolf uit Eersel (negende) zijn van de partij. Roan van de Moosdijk uit Eindhoven maakt het Brabantse gezelschap compleet.
Jeffrey Herlings wint in Italië en jaagt WK-leider angst aan
Motorcrossfenomeen Jeffrey Herlings heeft afgelopen zondag flink huisgehouden op de Grote Prijs van Trentino! De Brabander uit Oploo pakte de zege en zet daarmee de spanning in het wereldkampioenschap MXGP flink op scherp. Hij liep een flinke stapel punten in op de Belgische leider Lucas Coenen, waardoor het verschil in de stand nu nog maar vier punten is. Het wordt dus bloedspannend!
Op het bekende circuit van Pietramurata schreef de vijfvoudig wereldkampioen zijn 114e GP-overwinning bij op zijn imposante palmares. Het was knap werk: in de eerste race was hij meteen de sterkste, en in de tweede manche moest hij alleen de Sloveen Tim Gajser voor zich dulden. Voor WK-leider Coenen verliep de dag een stuk minder soepel; een valpartij in de eerste heat bezorgde hem een twaalfde plaats, waarna hij in de tweede race als derde finishte.
Herlings gaf na de races wel aan dat het niet allemaal van een leien dakje ging. Zijn starts waren matig, waardoor hij zich in beide races naar voren moest vechten. “Daar moet ik aan werken,” gaf de 31-jarige Honda-coureur toe. “Ik moest heel wat jongens inhalen, maar had wel de goede lijn te pakken. Jammer dat ik Gajser in de tweede race niet meer kon pakken.” Het belooft in ieder geval een spectaculair slot te worden van dit WK!
Jeffrey Herlings maakt WK motorcross spannend met 114e GP-zege
Motorcrosser Jeffrey Herlings heeft zondag de Grote Prijs van Trentino gewonnen en daarmee het wereldkampioenschap MXGP een stuk spannender gemaakt. De rijder uit Oploo heeft flink wat punten goedgemaakt op de Belgische leider Lucas Coenen. Het verschil tussen hen is nu nog maar 4 punten! De vijfvoudig wereldkampioen pakte op het circuit van Pietramurata zijn 114e GP-overwinning ooit. In Italië was hij de sterkste in de eerste manche en eindigde hij als tweede in de tweede race, net achter de Sloveen Tim Gajser. Lucas Coenen kwam door een valpartij niet verder dan een twaalfde plek in de eerste heat, maar herstelde zich met een derde plaats in de tweede race. Herlings moest in beide races flink knokken na wat mindere starts. “Daar moet ik echt aan werken”, gaf de 31-jarige Honda-coureur toe na afloop. “Ik moest veel inhalen, maar had wel de goede lijnen te pakken. Helaas kon ik Gajser in die tweede race niet meer te pakken krijgen.”
Zoals beloofd: Remco Evenepoel zegeviert in de Amstel Gold Race
Remco Evenepoel was vorig jaar meteen fan toen hij het parcours van de Amstel Gold Race voor het eerst reed. Hij werd toen derde en maakte een belofte aan racebaas Leo van Vliet: “Ik kom terug om te winnen.” Precies een jaar later staat hij op het podium met de beker en bloemen, terwijl een stralende Van Vliet – die na dertig jaar afscheid neemt – toekijkt. “Een superwinnaar,” noemt Van Vliet de Belg, die alle verwachtingen waarmaakte door Mattias Skjelmose ver achter zich te laten in de eindsprint.
Voor Evenepoel is dit, na even twijfelen, de “mooiste overwinning van dit seizoen”. De Amstel Gold Race staat “zeker in zijn top acht”. Dat klinkt misschien niet heel spectaculair, maar er is veel concurrentie op zijn erelijst: twee olympische titels, drie wereldtitels tijdrijden en één op de weg, de Ronde van Spanje en twee keer Luik-Bastenaken-Luik. In tegenstelling tot ‘Luik’ hoort de grootste Nederlandse wielerwedstrijd niet bij de vijf monumenten, maar voor Evenepoel maakt dat weinig uit. “In mijn ogen is het de wedstrijd die net onder de monumenten hoort. En een van de mooiste parcoursen. Echt een heel mooie wedstrijd. En altijd een eerlijke winnaar, denk ik.”
Teamwerk en tactiek
Na de finish bedankte Evenepoel meteen zijn ploeggenoten Danny van Poppel en Tim van Dijke van Red Bull-Bora-Hansgrohe, die zich op thuismonument helemaal leegreden om hun kopman op de juiste plek te houden. “We hadden afgesproken de koers te controleren. Daarom zaten Danny en Tim in de selectie, zij kunnen dat goed. We zaten altijd goed vooraan. Voor mij was de druk vooral om het werk van de jongens af te maken. De druk van buitenaf ben ik wel gewend.”
Tim van Dijke was als ‘brommer’ cruciaal voor Evenepoel, maar vond die rol zelf minder leuk. Evenepoel bleek op de klimmetjes de sterkste en zag een deel van zijn concurrenten uitvallen na een pijnlijke val van Kévin Vauquelin en Matteo Jorgenson. “Het was net vol koers,” blikt Evenepoel terug. “Ik wilde op de Eyserbosweg vol doorrijden en daar hebben we ook een groot gat geslagen. Het was jammer dat die jongens vielen. Maar ik ben ook wel eens gevallen, dan wachten ze ook niet.”
De beslissende finale
Op weg naar de laatste beklimming van de Cauberg, vlak voor de finish, had alleen Skjelmose hem nog kunnen volgen. “Ik ben behoorlijk hard omhoog gereden en zag over mijn schouder dat hij op zijn limiet zat. Daarom had ik het vertrouwen dat ik de sprint kon winnen. Mijn sprintwaardes zijn ook beter dan vorig jaar. Ik wilde gaan op 200 meter en zo ging het deze keer beter,” verwijst hij naar zijn verloren sprint van een jaar geleden tegen dezelfde Skjelmose en Tadej Pogačar.
Een trotse racebaas en een doorgeefmoment
“Als je Evenepoel zo hoort praten, ben ik sowieso trots,” zegt Van Vliet over de mooie woorden van de winnaar over ‘zijn’ race. “Een superwinnaar, en zo hebben we er al veel gehad.” Van Vliet geeft het stokje door aan Tom Dumoulin, die de Amstel Gold Race zes keer reed en als stagiair naast de directeur in de auto zat. “Het is in goede handen, maar hij moet het waar gaan maken. Tom moet zorgen dat de Amstel Gold Race de Amstel Gold Race blijft. Ik hoop dat Tom over dertig jaar hetzelfde trotse gevoel heeft als ik, zoals mijn voorganger Herman Krott dat dertig jaar geleden ook had.”
