John de Bever: “Waar blijft die monumentale vuist voor Vader Abraham?”
“Och, ik erger me kapot!” John de Bever steekt van wal terwijl hij de telefoon hoog op z’n oor klemt. De zanger uit Den Bosch hoort vandaag – de verjaardag van zijn grote held – pijnlijk geregeld “nog niks concreets” over een standbeeld voor Pierre Kartner. “Het is toch zot dat Breda nog steeds geen blijvend eerbetoon heeft voor deze muzieklegende?”
John blijft hameren op eerbetoon
Op de dag dat Pierre Kartner zijn 91e verjaardag zou hebben gevierd, duikt John opnieuw in de bres. “Hij overleed twee jaar geleden, maar zijn muziek leeft sterker dan ooit. Dan wil je toch gewoon dat de stad waar hij vandaan komt, z’n naam in steen zet. Ik zeg: geen gedenksteentje, maar een écht beeld waar mensen foto’s kunnen maken en kinderen kunnen vragen: wie was die man met die baard?”
Begin bij een babbeltje op straat
De band tussen John en Pierre begon in 1980, toen de veertienjarige John op de Nijmeegse Vierdaagse een paar liedjes zong. Een dag later stond die gouden Porsche al in het straatje van z’n ouders. “Pierre zei letterlijk: ‘Stop maar, we gaan meteen de studio in.’ Geloof je ‘t? Ik hing nog in puberbroeken en mocht een single opnemen. ‘Als ik later eens trouw’ werd een knaller. Dat moment vergeet ik nooit.”
Respect dat bleef
Tussen de twee kwam later meer afstand toen John de focus op voetbal legde, maar het respect verdween nooit. “Vijfendertig jaar later stonden we weer samen in de studio voor een nieuwe versie van ‘Het kleine café aan de haven’. Toen besefte ik pas écht hoe groot hij was – en blijft. ‘Het smurfenlied’, liedjes voor Corry Konings, Ben Kramer, zelfs Marco Schuitmakers ‘Engelbewaarder’ allemaal van zijn hand. En zeventien prijzen! Noem eens één collega die dat heeft.”
Een datum om te onthouden
John knikt. “11 april is voor mij drie keer feest: Pierre, mijn goeie vriend Kees én mijn opa. Toeval bestaat niet, zeg ik dan. Het toverwoord is nu simpel: standbeeld, Breda. Ik sta vooraan bij de onthulling. Beloofd.”
Waarom besparingen op bijstand uiteindelijk iedereen duur kunnen komen te staan
Het kabinet trekt 30 miljoen euro per jaar uit de bijstand, maar niemand straalt. Wetenschappers, de Nationale ombudsman én economen schudden massaal het hoofd: zo dupeer je juist degenen die al op hun tandvlees lopen én het levert straks méér kosten dan opbrengst op.
Wie treft de rotzooi?
Ongeveer 210.000 mensen – ruim één op de drie die recht hebben – vragen de bijstand helemaal níet aan. Hoe kan dat?
– De aanvraag is een doolhof van formulieren.
– Mensen denken áls toch een baan te hebben geen recht te hebben.
– Angst voor terugvorderingen zorgt dat men liever thuis zit dan dat-ie zich bloot geeft.
Je landt dus op de cheque van een mini-groepie, maar eigenlijk hoor je er niet bij – en dat weet Den Haag donders goed.
De ‘proactieve’ reddingslijn – die komt er niet
In juli zou een nieuwe wet gemeenten toestaan om met één muisklik te zien wie onder het sociale minimum leeft zodat ze hém/haar ḱunnen bellen: ‘Hè, u laat geld liggen!’ Topplan, vinden de ombudsman en juist élk onderzoeksbureau dat zich erover boog. Maar in de voorjaarsnota trekt het kabinet de stekker specifiek uit de algemene bijstand. Handig: zo verdwijnt er dus minder geld in de portemonnee van wie het het hardst nodig heeft. Besparing: check. Emotionele én financiële ravage: later zien we wel.
Betalen in de supermarkt én op de begroting
Onderzoeker Jasper van Dijk legt de rekening uit: chronische geldstress leidt tot meer ziekteverzuim, dalende productiviteit en een balletje ellende dat rechtstreeks bij schuldhulpverlening en sociale dienverlening belandt. Alleen al voor problematische schulden tikt de maatschappelijke teller jaarlijks op minstens 8,5 miljard euro. Door mensen nu precies te berooven van het minimale wat hen staat, sparen we dus een paar tientjes, om straks tienduizenden euro’s per gezin kwijt te zijn.
“Ik kan er met mijn hoofd niet bij”
Ombudsman Van Zutphen spreekt in radio-interviews vooral moeders en werkende armen die nú moeten kiezen tussen gympen voor de kinderen of brood op vrijdag. Hij heeft de tool, hij heeft het plan – nu nog de politieke wil. “Met één pennenstreek zegt Den Haag: ja leuk plan, maar doen we niet.”
De Tweede Kamer beslist … volgende week
De Wet proactieve dienstverlening wordt ná 1 juli van kracht – mét of zonder bijstand erin. De Kamer bepaalt.
Deze plek stonk naar wc en bewoners puurden naar de tv – gemeente trekt stekker eruit
De gemeente Rheden heeft bevestigd tegenover RTL Nieuws dat het verzorgingshuis op zwart is gezet. De zes bewoners zijn gisteren met z’n allen naar een andere zorgboer in de buurt gebracht. Wat als druppel was? Het bezoek van de inspectie: de gemeente besloot meteen de boel op slot te gooien.
Inspectie knalde deur hard dicht
De Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd had opdracht gegeven om binnen vier weken een nieuw thuis te vinden, maar burgemeester en wethouders wilden niet nog langer wachten. De signalen die binnenkwamen bevestigden een peperdik rapport en bevestigden dat de veiligheid van de bewoners echt in het geding was. Kortom: geen vertrouwen dat het beter zou worden.
Geen UIT-weekklas, wel een eeuwig tv-marathon
Toen de inspectie in het pand rondliep, zagen ze bewoners van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat voor de buis hangen. Geen dagbesteding, geen spelletje, niks. Daarnaast lagen de dossiers overal door elkaar en was niet te checken of medicijnen überhaupt werden ingenomen. En de lucht? Die deed denken aan een openbaar toilet dat al dagen niet was schoongemaakt. Vuilniszakken en een propvolle asbak maakten het plaatje compleet.
Zonder diploma achter de rollator
Ook het personeel liet te wensen over: sommige hadden geen diploma, anderen zaten nog midden in hun opleiding. Op acht van de twaalf normen werd maar net een voldoende gehaald en het management stuurde geen millimeter bij. Met deze cocktail van ellende was duidelijk: dicht ermee.
Noordereiland in volle voorbereiding: orkaan Vaianu op komst
Wat goed is voor een tropische stranddag is nu een nachtmerrie: windstoten tot 130 kilometer per uur en bakken regen die op het punt staan om het Noordereiland te overstromen. De orkaan – die ze daar Vaianu hebben gedoopt – komt vandaag waarschijnlijk aan land.
Waarom natte voeten vandaag nog meevallen
Volgens de autoriteiten kunnen overstromingen en aardverschuivingen op elk moment beginnen. Langs de kust is het water nu al zo’n zes meter hoger dan normaal. Denk aan Auckland: één van de drukste stukken strandpromenade ligt er nu al zo nat dat je er met een surfplank naartoe zou kunnen.
Noodtoestand en de ‘pak-je-spullen’-oproep
In veel streken is de noodtoestand afgekondigd, dus overal zie je hulpdiensten razen en klinken megafonen. Duizenden mensen kregen het ronduit zuur-verdiende bericht: pak je koffers en wegwezen.
Golven van dertien meter én een burencheck
Dat klinkt niet futuristisch: volgens meteorologen kunnen er golven komen zo hoog als een flatgebouw. Premier Luxon zei eerder vandaag in zijn boodschap dat iedereen rekening moet houden met veel schade en stroomuitval. Zijn allerbelangrijkste zin? “Loop even bij je binnen over de vloer en vraag hoe het gaat.”
Flashback: 2023 nog vers in het geheugen
Nog geen twee jaar geleden ramde orkaan Gabrielle het land toen al. Elf mensen overleefden het niet en duizenden verloren hun huis door aardverschuivingen. Het was de zwaarste natuurramp hier deze eeuw – en het geheugen zit nog in diepe sporen.
Let op je snelheid: flitsmarathon start 15 april
Duizenden agenten gaan weer in touw tijdens de Europese Speedweek. Het leukste Duitse woord voor deze controleactie? De „Blitzwoche”. De Nederlandse versie is echter zo simpel als hij klinkt: vanaf woensdag 15 april is het gewoon 24 uur lang flitsen, flitsen en nog eens flitsen.
Waarom precies?
De politie veegt enkel met buitenspiegels, om ervoor te zorgen dat iedereen netjes 100 of 130 rijdt in plaats van 110 of 145. Ze staan vooral op plekken waar auto’s elkaar nog wel eens kruisend tegenkomen – denk aan provinciale wegen, dorpskernen en zelfs de oprit van de snelweg bij jou om de hoek.
Pluspunt: als je wel binnen de lijntjes blijft, komt er geen envelop op je deurmat. Lukt het niet? Dan tikt de chauffeur dit jaar vooral dieper in de buidel. De boetes zijn met 3 à 4 procent omhoog geschroefd. Voor tien kilometer te hard op de snelweg lapt de overheid zo’n 84 euro van je bankrekening – en bij harder heb je snel een maandloon bij elkaar gespaard.
Totaalscore vorig jaar
2024 leverde de marathon in heel Europa ruim 150.000 bonnetjes op. Alleen in Nederland werden al 23.000 overtredingen vastgelegd. Tja, als die mini-bus-cams steeds kleiner en onzichtbaarder worden…
Augustusbonus-actie
Heb je de april-flitsers gemist? Laat je jas hangen, want in augustus gaat-ie nog een keer. Vanaf 3 augustus spannen we samen met de buurlanden opnieuw de kroon. En voor wie denkt dat zwaait een spoorwegovergang altijd voordat een trein passeert: ook hier krijg je gewoon een flitser in je klapper als je een flitspaal negeert. ProRail heeft stiekem al een rijtje palen neergezet bij spooroverwegen waar de stunteligheden voort te vaak richting kattenkwaad escaleren.
Kortom: hou voet bij stuk, cruise soepel binnen de limieten en wens je medeweggebruikers een ongeschreven dag. Anders krijg je later die week een leuke herinnering in bruine envelop-vorm.
De ultrageheime Bende die jarenlang onder ons lèvde
Twee tieners, een metaaldetector en een zompig stuk bos in Haelen: het klinkt als het begin van een jongensboek. Toen de detector vorige week doordenderde en de eerste kist open klápte, bleek de realiteit nog wilder dan fictie. Geweren, munitie en explosieven – niet een spoor van ‘40-’45, maar keurig gestocheld materiaal van een organisatie waar nog steeds niemand officieel van mag weten.
Schaduwclub sinds de jaren ’40
Ongeveer twee-honderd Nederlanders vormden de kern van Stay Behind, opgericht net ná de bevrijding. Stel je voor: een schaduwleger dat in alle stilte klaar lag voor als de Russen ooit zouden komen. De échte missie? Sabotage, spionage en, als het moest, eliminatie. Binnen bepaalde kringen werd simpelweg gegapt als het codewoord ‘sectie stiekem’ viel, en dan zweeg iedereen dood.
Werkendam, Fort Bakkerskil en andere speeltuinen
De meeste actie vond plaats in het zuiden. Fort Altena bij Werkendam diende als hét kloppende hart: zalen vol knipperende kabeltjes, verborgen ruimtes en een permanente lucht van gedempt gevaar. Iets verderop, bij Fort Bakkerskil in Nieuwendijk, trainden leden ’s nachts met scherpe munitie. Totaal verboden terrein, maar binnen de club was het doodnormaal om om drie uur ’s nachts door de modder te kruipen met een walkietalkie vol geheimtaal.
Documentaire Gewapende Vrede trekt het doek écht open
Regisseurs Hanneke Coolen-Colsters en Joyce Hamers pakken het bij Brabant+ groots aan: acht afleveringen puur spionage-nostalgie. Ze spreken met kinderen van ‘oud-gasten’, snuffelen in kistschuilen één-op-één nabootsen en wandelen met defensie-expert Antoon Meijers – de man die in 1980 de wapenkuil uitgroef – letterlijk terug naar het moment dat het tijdpad van Nederland kantelde. Zijn woorden: “Het was de vondst van mijn leven, maar besefte ik pas veel later.”
Onthullend, spannend én nog steeds een beetje creepy: willen we echt weten wat er allemaal onder onze voeten ligt begraven?
