Nepbellers sfen nam van onze Bredase wijkagent Jutka – hoe brutaal kan je zijn?
Ze deden zich vier keer voor als ‘Jutka de Rooij’ zelf
Stel je voor: je krijgt een belletje van iemand die zegt dat hij of zij wijkagent Jutka de Rooij is. Ze waarschuwt je meteen voor een heuse inbraakgolf in je straat en stelt vervolgens voor om je waardevolle spullen even te “veiligstellen”. Alleen klinkt de stem tóch niet helemaal vertrouwd … En dat klopt, want de echte Jutka belt niet zomaar om sieraden en laptopjes in beslag te nemen.
Precies deze babbeltruc is afgelopen week liefst vier keer gebeurd in Jutka’s eigen stad. De echte wijkagent van Breda zag haar naam overal opduiken en schrok zich wild: “Ze gebruiken mijn volledige voor- én achternaam alsof ik het zelf ben. Heel brutaal en ook persoonlijk pijnlijk.”
Geluk bij een ongeluk: niemand trapte erin
De nepagenten vertelden hun slachtoffers dat een collega-agent langs zou komen om spullen op te halen, maar — zoals altijd bij een klassieke babbeltruc — ging het natuurlijk alleen om stelen. Gelukkig bleek niemand deze week slachtoffer. “We vragen zoiets nooit,” benadrukt Jutka, “dus als het toch gebeurt, weet je dat het flauwekul is.”
Echte Jutka maakt zich zorgen over vertrouwen
Voor haar is het drama dubbel. “Mensen kunnen straks wantrouwen als ik op straat agentenwerk kom doen. Of ik moet eerst extra uitleggen dat ik het echt ben.” De dieven maken het niet alleen hun doelwitten, maar ook haar werk lastiger. Daarom heeft de wijkagent direct de verdediging ingezet: bellers die ‘Jutka de Rooij’ inschakelen krijgen nu een duidelijke waarschuwing: “Hang op en bel meteen 112, dan kunnen we deze boeven te grazen nemen.”
Volgende stap: aangifte van smaad en laster
En de criminelen kunnen nog een extra verrassing krijgen. “Ik bekijk of ik aangifte doe vanwege smaad en laster,” aldus Jutka strijdvaardig. Hopelijk schrikt dat mensen af van dit soort flauwe fratsen. Voor nu weet iedereen in Breda dus één ding zeker: belt er iemand met de naam ‘Jutka de Rooij’ die meteen je bezittingen wil bewaken? Dan is het 100 % nep!
Brussel is boos: “Wat deed Budapest met onze geheimen?”
De Europese Commissie heeft z’n handen vol aan Hongarije. Vandaag eist Brussel opheldering over audio-opnamen waarop de Hongaarse buitenlandminister, Péter Szijjártó, zou rapporteren aan zijn Russische collega Lavrov. De Commissie spreekt van “superzorgwekkend” als het klopt dat vertrouwelijke EU-dossiers meteen naar Moskou worden doorgestuurd.
Commissievoorzitter Von der Leyen wil het op de volgende Europese top met de andere staatshoofden kapittelen, laat haar woordvoerder weten. De boodschap: als er echt samen wordt gewerkt met Rusland tegen Europese belangen, is dat een flinke klap voor onze veiligheid.
De bewuste opnames (of toch niet?)
De NOS heeft de geluidsfragmenten niet kunnen checken, maar Szijjártó bevestigt zelf dat zo’n telefoontje heeft plaatsgevonden. “Niets aan de hand,” zegt hij. “De EU-sancties raken onszelf harder dan Poetin. Het echte schandaal is dat ze me afluisteren.” Eerder schreef The Washington Post al dat hij tijdens EU-toppen telkens in de pauze even naar Lavrov belde om te melden waar de neuzen stonden. Volgens Szijjártó: fake news.
“Ik stuur wel even dat vertrouwelijke documentje”
Onderzoekscollectief Vsquare dook nu zelf in de stukken en vond details van een gesprek in 2023. Toen praatten de regeringsleiders over het openen van EU-toetredingsgesprekken met Oekraïne en Moldavië. Voor premier Orbán was het wel een voorwaarde: geef ons die 22 miljard euro aan bevroren EU-gelden terug. Volgens Vsquare belde Szijjártó daarna toch even met Lavrov, die “soms is goedbedoelde chantage de beste oplossing” zou hebben geroepen. Minister Szijjártó zou Lavrov te hulp zijn geschoten met een annex over talenrechten van minderheden: “Ik stuur het je, geen probleem – via onze ambassade in Moskou komt het zo bij jouw staf.”
Geen verrassing: Orbán en Poetin zijn maatjes
Iedereen weet dat Budapest warme vriendschapsbanden met het Kremlin heeft. Hongarije blokkeert of remt Europese steun aan Oekraïne bijna standaard. Afgelopen zomer heeft de Hongaarse regering nog meerdere keren sancties afgewezen.
En nu stemmen de Hongaren
Zondag mag Hongarije naar de stembus, en ineens kijkt iedereen mee. De oppositiepartij Tisza van Péter Magyar ligt in de peilingen zelfs voor op Orbáns Fidesz. Zestien jaar lang regeerde Orbán onafgebroken; als Tisza wint, waait er hoogstwaarschijnlijk een nieuwe, pro-Europese wind door Boedapest. Niet gek dat zowel de EU-wachtkamer als Moskou met spanning zit te wachten op de uitslag van een landje van nog geen tien miljoen inwoners.
300 handballers hoppen zonder thuis van sporthal naar sporthal
Stel je voor: weliswaar driehonderd leden tellen, maar elke week verhuizen omdat er nergens één stukje vloer écht van jou is. Dat is exact wat HV Tachos uit Waalwijk meemaakt. De grootste handbalclub van Brabant kraakt in zijn voegen: trainingsgroepen moeten uitwijken naar Sprang-Capelle, Waspik én zelfs Breda – gewoon omdat Waalwijk geen eigen zaal voor hen heeft. Penningmeester Marcel van den Broek kan erover meepraten: “We zwerven eigenlijk als nomaden tussen de hallen.”
Geen kantine, nul clubgevoel
Een voetbalclub heeft een shirt aan de muur en foto’s van helden. Bij Tachos moeten ze een kantine delen met andere sportverenigingen, waardoor dat typische “dit is ons hok”-gevoel er gewoon niet is. Van den Broek: “We missen identiteit, hoor. Dat knaagt.” Toch knalt er zaterdagavond geregeld 400 man op de tribune – onder veel jeugd. Mooi, maar fragiel: “Velen komen niet voor Waalwijk, maar omdat ze met goede maten kunnen ballen.”
Seniors slalommen tussen turnende kleuters
Ook de ouderen die “Walking Handbal” beoefenen, lopen tegen de muren. Hun vertrouwde zaal in Sprang-Capelle werd ineens gedeeld met gymles. Cor Stams (85) – nog steeds fanatiek – zucht: “Ik wil lekker blijven bewegen, maar die kids vullen twee derde van de hal. Je kunt elkaar nauwelijks verstaan.” Annie Meijer knikt: “Met gehoorapparaat is het echt lastig als de trainer iets uitlegt.”
Petitie voor een thuisbasis
De frustratie is zó groot dat er inmiddels een petitie rondgaat – al 1.000 handtekeningen – om de gemeente te overtuigen. Van den Broek: “Spelers stoppen elk jaar omdat ze amper kunnen trainen. Dat is bezopen. We hopen dat de nieuwe raad zegt: jullie hebben een punt.”
Zwangere en op de werkvloer? Vijf van de tien vrouwen krijgen een hak
Ministerie grijpt in: “Er is geen sprake van verbetering.”
Cijfer blijft steken op 44 %
Je hoopt dat het minder wordt, maar niks ervan: uit een vers vandaag verschenen rapport blijkt dat 44 op de 100 werkende of solliciterende zwangere vrouwen waarschijnlijk te maken krijgt met discriminatie. Dat percentage stond vorig jaar al op 43 % – dus even ernstig als altijd. Het onderzoek is uitgevoerd door bureau SEO in opdracht van het ministerie van Sociale Zaken, en dat komt zo ongeveer op hetzelfde neer: stagnatie.
Telgeld draait nog steeds: solliciteren terwijl een buikje
Waar merk je het snelste? Precies, tijdens solliciteren:
– Ongeveer de helft van de vrouwen schat dat ze op een mailtje niet meer terug wordt gebeld.
– 10 % krijgt zelfs het duidelijke woord: “Ja, maar u bent zwanger”.
– Weer 10 % wéét dat zwangerschap de onzichtbare breek is.
Nauwelijks bijgekomen is promotie, salarispotje of een leuke opleiding: ook daar hoeft een ronde buik je duur te komen.
Vijlbrief: “Gelijkbehandeling non-negotiable”
Minister Vijlbrief snapt dat er geen zier vooruitgaat. “Daar moeten we wat aan doen,” zegt hij. Volgende stap: hij roept werkgevers én vakbonden aan tafel om te kijken hoe dit sneeuwballengebeuren wordt afgeremd.
FNV lanceert meldpunt
FNV schiet in actie. De vakbond opent een meldpunt waar zwangere vrouwen hun ervaring kunnen delen. Doel: alle verhalen bundelen, én met z’n allen de druk op de werkgever én de politiek verhogen. “De cijfers liegen niet – er moet nu een totaal andere kant uit,” vindt FNV-coryfee Lisa Viktorsson.
Nederlanders zijn Trumps bombarie liever geworden
Trump schreeuwt weer dat hij de NAVO uit is, maar blijkt in Nederland niet de spreekwoordelijke vrees meer in te boezemen. “De man geeft ons nu een soort ‘mwoah’-moment,” zegt een respondent.
“Bij ons gebeurt er niks meer”
Als president Trump weer eens z’n stem laat horen en stelselmatig de Europese landen “lafar” noemt, de NAVO een “geknepen tijger” noemt en wéér dreigt Amerika te halverwege het bondgenootschap weg te trekken — ja, dan kijkt Nederland nu eerder met een verveeld gezicht. Slechts 33 procent maakt zich nog zorgen, terwijl de rest z’n schouders ophaalt of een blik op z’n telefoon werpt. Volgens RTL-peiler Gijs Rademaker is dat een opmerkelijk verschil met vorig jaar: “Vlak na zijn aantreden was het paniek en piep. Nu denken mensen: we kennen ‘m, kom maar met een nieuwe serie tweets.”
Vertrouwen in America #slacking
Een grote ontlading is er overigens tegenover Amerika zelf als bondgenoot. “Slechts 40 procent noemt de VS op dit moment nog een eigenlijke ‘vriend’. De rest zegt: twijfelend, of gewoon nee,” vertelt Rademaker. Die draai begon na de aanval op Venezuela, begin januari. “Sinds die actie gaan Nederlanders steeds vaker denken: dat is geen onberekenbare leiders, dat is een land dat bij ons in de buurt gaat liggen turbulenter doen dan we gezond vinden.”
Bureau Rutte aan de werk
De NAVO wankelt dus óók louter op imago, want slechts 37 procent heeft nog vertrouwen in de slagkracht van het bondgenootschap. “Toen Trump kwam, was dat nog over de helft,” zegt Rademaker. Deze week wist NAVO-kanjer Rutte met een bezoek aan het Witte Huis de boel weer even bij elkaar te schrapen (denk aan voorgaande periodes rond Groenland en Oekraïne). Zijn truc: Rutte babbelde Trump uitgebreid naar zijn ego, riep “daddy” bijna clubhouse-style en strooide met complimenten. “Niet chic, maar twee derde van de Nederlanders snapt: doe wat moet om de boel op de rit te houden.”
Onderzoek op een vroege woensdag
Het onderzoek is uitgevoerd op 1 en 2 april 2026 onder ruim 20.000 leden van het RTL Nieuwspanel, representatief voor leeftijd, geslacht, opleiding, werk en politieke kleur na de Tweede Kamerverkiezingen van 2025. Het panel kampt met de luxe-klacht dat telt ruim 63.000 mensen die wel van meningmakers houden. Wil je óók meedoen aan polls waar je rustig “Trump” kunt tyfen zonder daarna half gereanimeerd te worden? Meld je hier aan!
Kan Iran mazzel heffen in de Straat van Hormuz? – in vliegende vaart uitgelegd
1. Mag dat überhaupt, tol vragen voor een zeestraat?
Eerlijk? Het is een grijs gebied. Er bestaat een VN-verdrag dat bepaalt: schepen moeten vrij kunnen varen, ook in krappe gaatjes zoals de Straat van Hormuz. Maar zowel Iran als de VS heeft dat stukje papier níét getekend. Toch hielden ze zich er tientallen jaren braaf aan – tot nu dus. Kortom: technisch gezien verboden, politiek gezien… discussiebaar.
2. Komt er nog wel wat door de straat heen?
Sinds de recente Amerikaanse én Israëlische knalpartij met Iran schiet het aantal schepen pijlsnel omlaag. Gisteren telde de New York Times er nog maar vijf – zonder olietankers erbij. Voor de aanvallen waren het er zo’n 135 per dag. De spaarzame passanten moeten bovendien rekening houden met (mogelijke) VS-sancties als ze onverhoopt aan Iran afrekenen. Kortom: het is één groot vraagteken of je er veilig doorheen kunt.
3. Waarom wil Iran per vat olie enkele dollars?
Op een gemiddeld schip zitten zo’n twee miljoen dollar aan “tol”-kosten. Van dat bedrag belooft Iran de buurman Oman een plukje mee te geven. Handige zijlijn: Iran wil het geld in crypto ontvangen – bitcoin zou prima zijn – zodat buitenlandse regeringen het niet kunnen bevriezen. De ironie wil dat ook president Trump heeft aangegeven best tol te willen innen… hetzelfde idee waarvan de VS Iran eerder nog “illegaal” beschuldigde.
En alsof dat nog niet genoeg is, waarschuwt professor Jason Chuah (City St Georges University) dat dit precedent gevolgen kan hebben: Maleisië, Spanje of zelfs Jemen kunnen straks dezelfde truc uithalen in hun eigen belangrijke zee-engtes.
