Is met Ye de grens nu écht bereikt?
Nieuwe muziek, nieuwe rel
Pas viel het nummer Highs and Lows uit zijn verse album Bully. Snel daarna kreeg Ye wel weer een dieptepunt erbij: hij wordt de UK geweigerd vanwege alle antisemitische dingen die hij de laatste tijd uitkraamt. Denk aan “ik ben een nazi” en T-shirts met hakenkruis – keiharde signalen.
Twaalf studio-albums vol pionieren
Muziekjournalist Atze de Vrieze (3voor12) somt in podcast De Dag de pieken en dalen op. Van The College Dropout tot Yeezus: Ye heeft in de afgelopen twintig jaar popmuziek voortdurend op z’n kop gezet. Nu rijst de vraag waar het publiek zijn grens trekt.
Gelredome geeft podium – en discussie
Antwoord op die vraag lijkt er nog even niet te komen. Ye staat op de planning in het Gelredome in Arnhem, dus het doek valt nog niet meteen. Hoe ga jij hiermee om? Laat het weten via dedag@nos.nl.
De dorpscast van MAX: Huub en Wim zijn terug!
“Het programma draaide toentertijd op NPO 1 en scoorde keer op keer goede kijkcijfers”, vertelt Jan Slagter enthousiast. “Veel kijkers baalden keihard toen na twee seizoenen plotseling de stekker eruit werd getrokken. Nu, vier jaar later, is het stilzwijgen voorbij: we starten binnenkort met de opnames van maar liefst acht gloednieuwe afleveringen.”
Wel een kleine verhuizing: vanaf nu kun je Van Het Dorp niet op NPO 1, maar op NPO 2 vinden. Jan legt uit: “Elke NPO-zender heeft z’n eigen smoel, dus de serie krijgt een licht ander jasje. Toch blijft de insteek exact hetzelfde: Huub Stapel en Wim Daniëls, twee beroemde dorpsjongens, trekken het hele land door op zoek naar wat het leven in een dorp zo bijzonder maakt – én wat het kan bedreigen.”
Wanneer de afleveringen precies te zien zijn, houdt Omroep MAX nog even geheim. Wat we wel weten: het laatste seizoen tikte in 2022 niet de gewenste miljoen kijkers aan, waarna de NPO besloot te stoppen. Nu krijgt het dorp – en wij – een tweede kans!
375.000 mensen gingen bijna twee maanden lang helemaal Olaf in het Stedelijk
Wow, wat een run! De show Freedom rondom Erwin Olaf bracht maar liefst 375.000 mensen naar het Stedelijk Museum. Voor deze super-vette overzichtstentoonstelling haalde het museum het complete olaf-oeuvre van stal: van vroege zwart-witfoto’s van homo-demonstraties in de jaren 80 tot de gloednieuwe serie Muzen, die hij net voor zijn dood in 2023 afmaakte.
Je kon er Royal Blood, Grief, Berlin en Skin Deep spotten, maar ook scherpe campagnebeelden die Olaf maakte voor ons eigen Aidsfonds. Muzen stond centraal – een intiem zwanenzang over sterfelijkheid en zelfacceptatie. Voor het eerst stond die reeks in volle glorie in de topzaal.
Rein Wolf glundert nog na: “Bezoekers zijn met liefdevolle frisse ogen over het werk heen gelopen. De van Olaf houden wordt steeds sterker.” Eén van Erwins laatste wensen: een XXL-overzicht in het Stedelijk. Mission accomplished!
Tijd om afscheid te nemen: Janine Abbring presenteert laatste reeks Zomergasten
Abbring keert terug voor het slotakkoord
In LUBACH, waar ze nu eindredacteur is, liet Janine Abbindk weten dat zij de presentatie van het laatste seizoen Zomergasten op zich neemt. Ze was er al tussen 2017 en 2022 te zien, wat haar een van de langstzittende presentatoren van het programma maakt. Na haar vertrek nam Griet Op de Beeck vorig jaar het stokje over, maar nu neemt Janine dus nog één laatste keer plaats in de zomeravondstudio.
De kracht van een goed fragment
Het signatuur van Zomergasten is simpel maar effectief: drie uur lang krijgt één gast alle ruimte om verder gedreven te worden in gesprek, steeds aangedreven door zelf uitgekozen fragmenten. Abbring ziet die beeldclips als goud. “Vaak zie je iemands lichaamstaal omslaan terwijl er een scene loopt,” vertelde ze. “Dan gebeurt er iets waarvoor je met een vraag nooit op die manier een knop kan omzetten.”
Einde verhaal na 26 juli
De VPRO maakte eind vorig jaar al bekend dat Zomergasten over de kling wordt gejaagd binnen de NPO. Het laatste seizoen start op 26 juli; wie er ditmaal op de luifelstoel komen zitten, houdt de omroep nog even voor zich.
‘Mijn lichaam schreeuwt nu echt: rust!’
De buikjes zijn inmiddels niet te missen: Iris de Graaf – gezicht van het NOS Journaal – heeft haar zevenmaanden-babybump meegenomen naar een zonnig festival. Samen met haar Tony slenterde het stel over het terrein, drinkpakje in de ene hand, EHBO-tent in het vizier. Whahaha, “Dit moet nog even kunnen, hè?”
Tussendoor pasten ze ook nog een serieuze portie shoppen in. Kinderwagens testen, wiebelen met wielen, kleurtjes vergelijken – dat soort werk. “Voorbereiden op de laatste maanden met z’n tweetjes”, legt Iris uit. Alles moet straks klaarstaan voor het kleine mandje dat half juli komt logeren.
En dan die verjaardag: tjonge, 35 kaarsjes al. Tussen hapjes en high-fives moest ze even slikken. “Ik moet er nu echt aan wennen dat ik alles terug moet schakelen. Mijn energie is op slot, mijn lichaam schreeuwt: nu even chillen!”
De wereld draait gewoon door, het NOS Journaal blijft natuurlijk op de buis, maar Iris laat de versnelling stevig zakken. Eerst nog even dat laatste festival-ijsje pakken – en dan: bank, sokken, rust.
In januari lieten Iris en Tony weten dat ze voor het eerst ouders worden.
Onderwerp van artikel
Met een flinke brok energie minder verlaat Curaçao vandaag een van zijn pioniers: film- en theatermaak-er Norman de Palm is op 78-jarige leeftijd heengegaan. Norman stond aan de wieg van de Curaçaose film- en theaterwereld en wist als geen ander Caribische verhalen voor het voetlicht te brengen. Kennen doe je hem van Almacita di Desolato, Desirée en Ava & Gabriel – die laatste sleepte in 1990 een Gouden Kalf binnen, de Oscars van Nederland.
Van studeerkamer naar podium
Geboren in Oranjestad, Aruba, in 1948 – met een Nederlandse mama en een Curaçaose papa – groeide Norman deels op Curaçao. Met achttien stapte hij op de boot naar Nijmegen om klinische psychologie te gaan studeren. Eenmaal terug op het eiland werkte hij overdag als psycholoog, maar ‘s avonds vond hij weg naar het toneel als acteur.
Een vanzelfsprekende samenwerking
In 1976, toen Norman 28 was, botsten creatieve breinen: hij ontmoette Felix de Rooy. Vanaf dat moment stonden de poppen écht op de Curaçaose cultuurkaart. Norman ging aan de slag bij De Rooys stichting Ilushon Kosmiko en samen produceerden ze stukken als E tres kriayanan, waarmee Papiamentstalig theater stevig voet aan de grond kreeg.
‘Desirée’: van Caribische zaal tot wereldpodium
In 1980 maakten ze de rauwe en onvergetelijke Desirée. Het verhaal van een jonge zwarte vrouw die de confrontatie aangaat met racisme en uitsluiting raakte nog nauwelijks af en het publiek klopte al aan. Het stuk werd extra toegankelijk gemaakt en kreeg later hervertolkingen in New York, Edinburgh én Haarlem (ja, zelfs in 2024). Felix verfilmde het uiteindelijk, met behoorlijk wat succes.
Liefdesdrama in warme kleuren
Met Ava & Gabriel toonden ze een zijde van Curaçao dat weinig mensen hadden gezien: een liefdesdrama aan het eind van de jaren veertig, vol zonsondergangen en sociale spanningen. De productie liet zien dat verhalen van het eiland ook de grote schermen konden halen.
Een huis voor de volgende generatie
Norman richtte eind jaren negentig Teatro Luna Blou op in Willemstad, het grootste theater van Curaçao. Het werd letterlijk de huiskamer van frisse theatermakers die acte en verbeeldingskrust konden vieren – zonder direct op een vliegtuig te hoeven stappen richting New York.
“Hij tilde de hele eilandcultuur naar een hoger level”
Theatermaker én oud-politicus John Leerdam noemt Norman een voorbeeldfiguur. Volgens Leerdam gaf hij jonge makers niet alleen een kans, maar ook de ruimte om te spelen, expirimenteren en groeien. “Zijn impact op de infrastructuur en het niveau van Curaçaose kunst – als je die zou durven meten – is onbetaalbaar.”
Het kroontje op het werk
In 2013 kreeg Norman de hoogste cultuuronderscheiding in het Caribisch deel van het Koninkrijk: de Cola Debrotprijs, voor zijn rol in het vormen van de culturele identiteit van Curaçao én voor het stimuleren van Papiamentstalig theater. Een prachtig applaus, terwijl hij al enkele jaren leed aan de ziekte van Parkinson.
Rust zacht, Norman, en bedankt dat je inspiratie nam op reis en die verhalen keer op keer naar ons bracht – in filmdoek, op planken en, belangrijker nog, in ons hart.
