Wat gebeurt er precies met dat ‘bevrijdingsplan’ van Trump?
Vandaag is het een jaar geleden dat Trump flitste met z’n nieuwe speelgoed: superhoge invoertarieven. Hij noemde het zonder blikken of blozen “Liberation Day”, alsof heel Amerika plotsklaps bevrijd zou worden door duurdere chips en kledingstroken. Een importheffing is simpel gezegd een belasting op spullen die van buiten de VS komen. Die belasting rekent de Amerikaanse webshop, groothandel of supermarkt aarzelend af. En wat kregen we toen? Een jaar lang kat-en-muis: gedreig, onderhandel, wacht nog even, nog hoger, ineens lager, rechters er bij, gerechtshof er aan, en terug naar af. Het summum: de tarieven liggen nu veel hoger dan toen Trump in januari 2025 aantrad.
Vier brandende vragen – samengevat
-
Hoe hoog zijn die tarieven nou echt?
Net binnen: gemiddeld lag het percentage bij Trumps intrede op nog geen 3 procent. Maar na staalprikkels in maart en een grote salvo in april, schoot het omhoog. Eind april gooide het Hooggerechtshof roet in het eten en verbande de Libération-Day-heffingen. Trump haalde snel een ander wetskapstok bij en liet 10 procent vanaf nu op de hele wereld rusten. Tijdelijk weliswaar, binnen 150 dagen moet het Amerikaanse parlement rood of groen licht geven. -
Wie betaalt de rekening?
De Amerikaanse centrale bank heeft uitgerekend: slechts 14 procent van de extra kosten blijft achter bij buitenlandse fabrikanten. Die bijten op hun tanden en verlagen de prijs om mee te blijven draaien. De overige 86 procent? Die betaal jij, als consument, of je werkgever als importeur. In de eerste maanden slikten Amerikaanse bedrijven nog veel zelf, maar eind 2025 konden ze de hogere prijzen netjes doorschuiven. Daardoor voelt de doorsnee Amerikaan de pijn steeds harder. -
Wat doet dit met Nederlandse bedrijven?
Elmar Otten van Evofenedex: “Sommigen hebben de stekker uit de VS getrokken, omdat het echt niet rendabel meer was. Anderen juicen omdat hun concurrent uit een ander land nu nóg hogere tarieven krijgt.” Onderzoek van de branchevereniging laat een wisselend beeld zien: 23 procent van de Nederlandse exporteurs zag de omzet naar de VS dalen, bij 46 procent juist stijgen. Door lange termijn-pessimisme verlagen bedrijven hun Amerikaanse groei- targets. Een comfortabel sopje: de EU zet op volle kracht nieuwe handelspartners aan boord – India, Australië, Zuid-Amerika – zodat telkens één deur dichtgaat, elders weer een luik openzwaait. -
Haalt het Amerikaanse maakindustrie er nieuwe banen mee binnen?
Tot nu toe niet. Tussen april 2025 en februari 2026 zijn er nauwelijks 89.000 fabrieksbantjes verdwenen, terwijl juist meer lokale productie de bedoeling was. Het Witte Huis wuift met een traagheids-argument: nieuwe fabrieken bouw je niet in een paar weken. Onderzoek naar Trump 1.0 in 2021 leert dat de teloorgang meestal groter is dan het baanwonder dat wordt beloofd. Toen werden staal- en aluminiumheffingen ingevoerd, waarna Amerikaanse staalfabrieken inderdaad mensen aannamen. Maar ondertussen lagen de bedrijven die ineens met een sterk prijziger stukje metaal moesten werken er helemaal uit. Balans: netto minder jobs.
Kortom, een jaar na het grote ‘bevrijdingsplan’ is de balans vooral hogere prijzen, glazen ogen bij consumenten en exporterende bedrijven, plus industriële banen die (vooralsnog) in het rood blijven staan.
Het condoleanceregister voor een 184 jaar oude plataan: kom nog even afscheid nemen in Veghel
Hij stond er al bijna twee eeuwen, maar de beroemde plataan achter de bibliotheek in Veghel overleeft het niet. De afgelopen twaalf maanden wilden ze van alles proberen om hem te redden, maar helaas: de boom is zwak en wordt een risico. De gemeente heeft inmiddels een kapvergunning aangevraagd. Terwijl we nog even van hem kunnen genieten, legde bibliotheekmedewerker Evelien Lucius een herinneringsboekje klaar. Want één ding is zeker: die boom is Veghel.
Een boekje vol warme woorden
Het kleine boekje – met op de kaft een oud prentkaartje uit 1840 – ligt al een paar dagen bij het raam van de bieb, pal naast die imposante stam. “Toen we hoorden dat hij niet zou overleven, wilden we iets groots bedenken,” vertelt Evelyn. Collega’s dachten mee en zo ontstond het idee van een soort condoleanceregister: tekenen, schrijven of één van die foto’s uit de oude doos erin plakken. Alles mag. De eerste reacties stroomden al binnen. Fe krabbelde zonder poespas: “Deze mag echt niet gekapt worden!” En Helma plakte een foto met gedicht erbij: “Als de bomen konden praten…” Je snapt meteen dat dit boekje allesbehalve stoffig wordt.
De bever en de Aa
Waarom gaat-ie dan echt om? “Een bever heeft zich onder de wortels genesteld,” zegt Eef Vissers, vestigingsmanager van de bibliotheken in Meierijstad. “De wortels kregen geen houvast meer en begonnen weg te zakken in de Aa.” April 2024 werd de boom al extra gemonitord, maar vorig jaar liep de nood zo hoog op dat ondernemers uit Veghel in volle actie kwamen: rigoureus gesnoeid, grote ankerkabels bevestigd, hele hoop cement – alles om hem nog even rechtop te houden. Het hielp, tot vorige week bleek dat de stam meterslange holtes bevat en de kabels strakker staan dan ooit. “Hij zakt nog wat verder weg en is, nu echt, op omvallen,” aldus Vissers. Kortom: de finale beslissing is genomen.
Een laatste groet
Veghel zal ’m missen, weet Evelyn zeker. Ook bezoeker Huub kijkt nog even naar de fraaie kruin. Zijn vrouw exposeerde er ooit over natuur én maakte met de kleinkinderen een filmpje onder de brede takken. “Gewoon balen,” zegt hij. Misschien hadden we de boom wat eerder moeten beschermen, maar nu is het moment om alsnog even terug te gaan, genieten van het flakkerende zonlicht door het blad en een rij op te schrijven in het boekje. De komende weken blijft het register klaarliggen. Kom je ook je herinnering aan de iconische, historische plataan toevertrouwen?
Strafeis voor oud-advocaat Weski: 4,5 jaar celstraf
“Ik ontkén het en ik zal blijven ontkennen wat mij ten laste wordt gelegd”, liet Inez Weski vanochtend kort maar krachtig weten in de rechtszaal. De voormalig strafpleiter zwaaide met een beleefd maar klinkend nee tegen alle beschuldigingen. En vragen beantwoorden? Geen sprake van: volgens haar zit de geheimhoudingsplicht van een advocaat nog steeds als gips om haar mond.
Waar gaat dit precies over?
Weski viel vorig jaar (april 2023) plots in handen van de politie en moest ruim anderhalve maand haar vrijheid inleveren. Het Openbaar Ministerie zegt dat ze “een essentiële schakel” was in het doordraaien van de drugshandel en het witwassen binnen de organisatie van Ridouan Taghi. Het OM schetst haar als boodschapper tussen Taghi – die sinds 2019 op slot ligt in de Extra Beveiligde Inrichting (EBI) – en de buitenwereld.
Woordvoerster zonder antwoorden
Tijdens de zitting legde Weski uit dat ze als advocaat in het megazaak Marengo simpelweg haar werk deed: “Ik was degene die als eerste de laatste nieuwtjes hoorde, maar ik kan die informatie niet zomaar op straat gooien.” Haar boodschap is duidelijk: de stilte blijft.
Was steun en toeverlaat Weski nu echt Taghi’s binnendoor-man?
Brandpunt vandaag in de Amsterdamse rechtbank: strafpleitkanonneel Inez Weski pleitte jarenlang voor Ridouan Taghi, maar moet nu zélf verantwoording afleggen. We zitten bijna precies drie jaar na haar spectaculaire aanhouding en vlak nu begint de échte rechtszaak. Het OM duwt haar het hoekje in als lid van Taghi’s criminele organisatie én als doorgeefluik van gevoelige info via een tjokvolle PGP-telefoon.
Waarom belasten die duizenden chats haar?
De aanklagers zeggen: Weski speelde sinds 2019 (toen Taghi al op de EBI zat) een soort postkoetsje, duizenden berichten heen en weer. Ze zou de gesloten kooi wereldwijd hebben opengebroken door strategische info door te sluizen naar Taghi’s netwerk. Volgens Brinkhoff komt het dus neer op: hoeveel van die tekstjes zijn écht pijnlijk? En waarmee kun je aantonen dat ze één team vormden met Taghi’s bende?
Stilte uit zelfbescherming of plicht?
Weski zelf krijgt vanaf dag één lippendienst: “ik kan, en mag, gewoon niets zeggen” – verschoningsrecht, zei ze in Buitenhof. Dat maakt haar verdediging knap lastig. Als Taghi haar ooit onder druk zette (denk aan dreigmail naar familie), hoe kan ze dat dan uitleggen zonder precies datzelfde gevaar op te roepen? Volgens Carry en Geert-Jan Knoops (haar duo-advocaten) is “de hele theorie van het OM gebouwd op enkele selectieve chatregels”.
Déjà-vu met neef-advocaat Youssef
Een rondje in de annalen: Taghi’s neef-advocaat Youssef T. kreeg vorig jaar 5+ jaar cel omdat hij “millimeter voor millimeter” werd meegezogen. Brinkhoff ziet gelijkenis: ook toen had je tussendoorgeleunde info, beperkte zichtlijnen, en een verdachte die achteraf zuchtte: had ik dit maar nooit gehoord.
Wat wil het OM bereiken?
De officier van justitie tilde er eerder zwaar aan dat het verschoningsrecht “voor de cliënt, niet als schild voor de advocaat” dient. Brinkhoff vat het cynisch samen: “Het OM wil waarschijnlijk via Weski z’n boordoor naar de onderwereld schreeuwen: jullie krijgen onze advocaten niet kapot.”
Dreigt een encore?
Nog een Taghi-advocaat, Vito Shukrula, werd vorig jaar ook al aangehouden na een EBI-bezoek. Ook hij loopt rond met een aanhoudingszaak én onder voorwaarden mag hij nog dossiers plakken. Zo tast de zaak-Weski verder dan één rechtszaal uit.
Van scheldpartij tot afgebeten oor: waarom is voetbal zo’n kruitvat?
Een klap, wat getrek en zowaar een afgebeten oor. Het gebeurde allemaal in één weekeind buiten het veld. Maar waarom loopt het juist bij voetbal zo snel uit de hand, terwijl volleybal- en hockeywedstrijden doorgaans sfeervol en ongewelddadig verlopen? Onderzoeker Rens Cremers (Mulier Instituut) heeft zich verdiept in voetbalgeweld en weet het antwoord: voetbal is al decennia een ontzettend stoere, mannelijke sport. En die stoerheid heeft wel een keerzijde.
Waarom liegt het echt op de loop?
Volgens Cremers hoort bij ‘orthodoxe mannelijkheid’ een grove manier van praten: veel schelden, respectloos of zelfs discriminerend. “Juist die koppige ‘wij-tegen-zij’-mentaliteit zorgt dat emoties heel snel door het dak schieten.” Als de onderzoeker het teamgevoel beschrijft, lijkt het haast alsof een krappe luchtbal in eigen doel glijdt: “Je moet stoer zijn, mag geen pijn laten zien én moet elkaar dekken. Van scheldpartij gaat het al gauw naar duw- en trekwerk.”
Geen ref, geen respect?
Sportfilosoof Sandra Meeuwsen voegt daar nog wat zout en peper aan toe: voetbal is ooit begonnen als een variant op rugby. “Toen strakke regels en fluitende scheidsrechters kwamen, verdween het ouderwetse respect uit het spel. Ironisch, maar hoe harder je de lijnen aangeeft, hoe lekkerder het is om er overheen te springen.” Bovendien trekt voetbal als volkssport simpelweg hordes mensen aan – van blond tot buurtfiguur – en daar zit spanning nu eenmaal tussen. Meeuwsen ziet tribunegedrag dan ook als een spiegel van het veld: als spelers de regels breken, voelt het publiek ook weinig belemmeringen.
Bom barst als de druk oploopt
De buitenwereld krijgt een prominente rol volgens de twee. “Er gebeurt vanalles: oorlog, economische onzekerheid”, zegt Meeuwsen. “Mensen slepen dat gezeik mee naar de wedstrijd.” Volgens Cremers barst de bom vooral aan het seizoenseind of bij pikante derby’s als de druk hoger wordt. Een ruzietje bij de koffiecorner een week eerder? Check; ingetogen fan die privé net ontslagen is? Eveneens check. Eén vonk en de lont raakt klaar.
Van straat naar veld: hoe zelfbeheersing breekt
Ook typetjes als Luis Suárez passen in het rijtje. De Uruguayaan beet Otman Bakkal in 2010, ondanks een “verder fantastische reputatie”, zegt Meeuwsen. “Suárez overleefde op straat; het instinct om terug te happen zit diep. Zelfbeheersing is dan echt een knop die kapot kan springen.”
Meer ‘verzachtende waarden’ in de kleedkamers
Het advies van het duo is simpel, maar taai werk: voetbal moet steviger investeren in sociale veiligheid. Denk aan lenige regels, heldere VOG-eisen voor trainers en zichtbare vertrouwenspersonen. Enfin, een soort buurtvadersdienstrooster, maar dan mét lef om óók echt tussenbeide te komen. Bovendien mogen jonge spelers al vroeg leren waar ze hun energie in moeten stoppen: geen energie slaan in een duel, maar energie in de bal.
Stil protest op de rekening: waarom een woelig Midden-Oosten je vakantiepot kan leegtrekken
Salaris erbij, koopkracht omlaag? Hallo inflatie!
Het voelt bijna oneerlijk: je leest dat de cao dit jaar een flinke 3,9 % opslag geeft, terwijl de prijzen ‘slechts’ met 3 % omhoog zouden gaan. Lekker cashen, toch? Volgens Marcel Klok, de huiseconoom van ING, moet je dat feestje nog even uitstellen. Die mooie rekensom klapt namelijk als een kaartenhuis zodra de spanningen rond Iran blijven duren. Olie- en gasrekeningen die al richting 100 dollar barrel en 50 euro per MWh zweven kunnen El Niño- style opspelen. Besef het even: het ING-basisscenario gunde ons ‘maar’ 70 dollar olie en 28 euro gas. Net als met je tuinset in de december-storm: dat gaat er niet beter van worden.
Bakkers, tankstations en supermarkten: zij gaan het ook niet opvangen
Stel je voor dat de bakker om de hoek z’n elektriciteitsnota dubbel zo hoog vindt liggen. Gaat-ie zeggen: “ach, ik betaal het wel zelf, brood blijft 1,80”? Nee hè. Volgens Klok slijten die hogere energiekosten binnen zes tot twaalf maanden zo je brood, je benzine en je boodschappenmandje in. Reken maar dat het tarwebroodje, al was het alleen door duurdere olie én door hogere transportkosten, snel richting twee euro glijdt. Zolang de oorlog duurt, tikken de extra kosten dus door en komt de inflatie in zo’n somber scenario niet uit op 3 of 4 %, maar op maar liefst 6 %. Daarmee is je salarisstijging al net zo verdwenen als warme chocolademelk op een winterdag.
Tijdslijn in mineur: hoe lang blijf je pijn hebben?
• 2026: ING wipte de inflatieverwachting al schaamteloos omhoog naar 4 % én kan zelfs door naar 6 % als bedrijven alles doorslijten. Rabobank zat een tikje lager (3,3 %), maar check hun januari-inflatie: 2,4 %. Inmiddels dus een hele stap omhoog.
• Eind april: Dzambo houdt deze maand aan als waterscheiding. Duurt het conflict langer, dan verdwijnt ook bij de Rabo de grootste tranche van de koopkrachtwinst.
• 2027: Helemaal ontbijten met onzekerheid. De meeste banken mikten eerst op 2,2-2,3 % inflatie, maar nu al praten ze over 3,4 %. Als er ook nog laadterminals gesloopt zijn kan het verhaal nog donkerder worden: stijgende prijzen én hogere vakbondseisen die de bedrijven vervolgens wéér doorslikken. Het spreekwoordelijke olievlek, letterlijk en figuurlijk.
Wat kun jij nú verwachten als de bommen blijven vallen?
Even voor de duidelijkheid: niemand zegt dat eind april alles voorbij is. En als schepen straks de Straat van Hormuz weer gebruiken, maar de kades en pijpleidingen zijn geraakt, dan heb je aan dat ‘gevarengebied-lift’ nog niks. Conclusie: behalve een paar extra zonneklaare procenten op je loonstrook kun je ook voorbereid zijn op een stevige tik in je portemonnee. Of zoals de economen het zeggen: reken je in 2026 én 2027 maar op een koopkrachtdip als de overheid niet snel met steunmaatregelen komt.
Check de uitleg én de chips-aanbieding
In korte clip hieronder legt RTL in beeld uit hoe elke explosie in het Midden-Oosten mogelijk ook je boodschappentas doet exploderen – qua prijs dan. Pas wel op: na het zien wil je mogelijk naar de dichtstbijzijnde supermarkt sprinten om nog even voordelig chips te scoren. Succes!
