Veijer pakt meteen weer asfalt na herstart in Amerika: valt twee keer in één race!
Oef, wat een ellende was dat voor onze landgenoot in de Moto2-race op COTA. Terwijl Senna Agius (Australië) uiteindelijk met de hoofdprijs aan de haal ging, vond Veijer met een herstart nog niet genoeg spektakel en dook hij binnen een paar ronden opnieuw het grind in. Celestino Vietti uit Italië mocht als tweede mee het podium op, maar voor Nederland kleurt de uitslag toch vooral grijs. Zonta van den Goorbergh kwam namelijk z’n punten niet eens tegen.
Al met al zit Veijer nu op 13,5 WK-puntjes na drie Grands Prix, terwijl Spanjaard Manuel González de bal aan het dicteren is met het dubbele aantal: 39,5 punten.
Swinkels kickt op haar eigen succes: “Ik mag eindelijk zélf voor de zege gaan”
Karlijn Swinkels is al jaren de stille kracht in het elitepeloton. De 27-jarige Handelares bungelt al heel lang in de top-twintig op de wereldranglijst, maar op straat krijgt ze nog weinig aandacht. “Toch grappig: dit is echt het eerst dat jullie mij komen opzoeken,” lacht ze tijdens het NOS-gesprek. “Ik ben gewend dat anderen het podium pakken en ik de kar trek. Maar ik voel dat mijn moment nu écht daar is.”
Einde aan eeuwige ‘dienstmeid’-rol
De ontlading kwam twee weken geleden in Italië. In de Trofeo Alfredo Binda schudde Swinkels alle favorieten af, klopte nipt Anna van der Breggen in de sprint en stond opeens met armen in de lucht op het hoogste schavotje. “Plots was die overwinning daar – VEEL groter dan ik ooit gewonnen had.”
Ze is nuchter over haar lange aanloop: “Sommigen knallen al als junior zoals Wiebes of Vollering. Bij mij duurde het langer. Helaas altijd net dat kleine beetje snelheid of klimvermogen tekort, dus reed ik voor een ander. Dat was prima, maar nu wil ik voor MIJ fietsen.”
UAE-ADQ gelooft erin – en nummer 1 ook
Vorige winter ging ze het gesprek aan met UAE-ADQ. “Ik durfde echt te zeggen: ik wil zelf afrekenen in de grote koersen. En dat wilden zij ook: voor het eerst maken we een plan róndom mij.” Ploegleider Michel Cornelisse heeft meteen een pluim klaar: “Haar explosieve ontwikkeling is in gang gezet – de absolute top is binnen handbereik, als die er al niet is.”
De belangrijkste blok weken één voor één
Nu lonken de steenwegen van Vlaanderen. Aankomende zondag In Flanders Fields, vervolgens de Ronde van Vlaanderen en later de Amstel Gold Race. “Vorig jaar kon ik dit hele voorjaar niet rijden door een blessure, dus elke startplaats is cadeau. De Ronde? Dream big natuurlijk. En ik hoop zo graag dit najaar in Canada het WK-shirt om mijn schouders te mogen dragen.”
Giri begint kandidatentoernooi met nul
Anish Giri is het kandidatentoernooi al meteen lelijk op z’n neus gegaan. Tegen de pas 20-jarige Indiër Praggnanandhaa gaf hij halverwege (zes rondes) al zijn eerste punt weg – nadat hij na 51 zetten zijn koning moest laten vallen.
Praggnanandhaa (iedereen zegt kortweg “Pragg”) is precies dat type schrikreactie-in-de-arena: jong, leergierig en levensgevaarlijk. Hij hoort tot hetzelfde Indische top-talent-gangnetwerk waar ook momenteel regerend wereldkampioen Gukesh uit komt. Met de witte stukken stapte hij direct in de razendsnelle Grand Prix-aanval tegen Giri’s gesloten Siciliaans. De Nederlander fronste meteen, schoof de klok nog wat verder door en zocht een weg naar remise-kalmte.
Zo’n pad kreeg hij even, tot beweging 36: een slordige paard-terugzet gooide roet in het eten. Pragg rook bloed, offerde een pion en voor je ‘t weet speelde hij die vrije pion naar de overkant alsof het een snelcursus instant-win was. Giri probeerde nog te blokkeren, mocht nog een keer draaien en verloor uiteindelijk onvermijdelijk.
Verlies of niet: de aftrap van een zevenweekse marathon betekent nog lang geen aftocht. De gokkers zetten Giri nog steeds naast Nakamura en Caruana in de topfavorieten-lijst. Wie aan het einde van dit circus op Cyprus bovenaan staat, mag later dit jaar in een tweekamp Gukesh aanvallen voor de echte wereldtitel. Giri kent deze rit al: in 2016 remiseerde hij gestaag alle veertien (!) potjes en in 2020 eindigde hij op plaats drie. Er liggen dus nog zes kilometer schaak-asfalt om recht te zetten.
Lorena Wiebes snelt naar jubel-driepak in het West-Vlaamse windlandschap
Wow, wat een afsluiting van een fantastisch weekend voor onze Nederlandse toprenster! Lorena Wiebes heeft zondag voor de derde keer achter elkaar de roze strik weten te strikken in de In Flanders Fields. Vroeger kende we deze koers als Gent-Wevelgem, maar het nieuwe loopje – 135 km met kuitenbrekende heuveltjes – bleek opnieuw op maat van Wiebes’ benen.
De koers kwam pas echt los op de Baneberg
De openingsfase was, eerlijk gezegd, een snippertje saai. Pas toen Elisa Chabbey de Baneberg inhaakte en keihard doortrok, werd het veld tonnetje rond. Zij hoopte natuurlijk dat onze supersprintster in het oostenbleek van de flanken zou blijven steken. Niet dus: twaalf andere kanjers – waaronder het pure sprinttalent Charlotte Kool, Karlijn Swinkels, Daniek Hengeveld en Elisa Balsamo – wisten ook nog mee te liften. Het peloton al die tijd: “Pffff, die Nemesis Wiebes rijdt wel weer mee.”
Kemmelberg deed de groep inkrimpen tot een handjevol kanjers
Op de Kemmelberg gooide onze regerend kampioene zelf de trappers in de fik. Resultaat: vijf over. Naast Wiebes overbleven Chabbey, Swinkels, Gasparrini en Fleur Moors. Ze vijf schroefden lekker door, pakten een flinke snee voorsprong en er was geen volger die hen nog uit de hank terugtrok. (Bij de mannen gebeurde dat wel, maar dat is een ander soepje.)
Last-gasp aanvallen, maar afrekenen doe je in de eindsprint
Met nog drie kilometeronherroepbaar op de klok probeerde Eleonora Gasparrini mindstens twee keer om Lorena af te troeven. Lekker detail: ze sprintte elke keer weg, maar Wiebes dichtde de gaatjes zelf. Daarmee kon ze in haar eigen parfum wachten. De laatste rechte lijn werd een nek-aan-nek tussen haar en Fleur Moors. Bijna nog een verrassing, maar: klik – driepak binnen!
Lekker voor haar mindset ook: na de slapeloze nacht donderdag in de Ronde van Brugge (waar ze als topfavoriet uiteindelijk negende werd) pakte ze nu flink revanche. Volgende missie: gewoon doorgaan met dat… winnen!
Emma ‘duracell-knipoogt’ tijdens hete titelstrijd bij PSV Vrouwen
De Vrouwen Eredivisie barst uit zijn voegen. Met nog vijf fluitsignalen te gaan zijn vier teams dik in de titelrace en wie durft nog te zeggen wie straks met de schaal zwaait? PSV staat bovenaan – yes, echt waar – en droomt zomaar van het allereerste landskampioenschap in de geschiedenis van de club. Tussen de linies dartelt als een wervelwind de 21-jarige Emma Frijns uit Uden, loopwonder én trotste bezitster van longen waar trainers en teamgenoten jaloers op zijn. “Vaak krijg ik de vraag hoe groot mijn longinhoud precies is. Weet ik veel, maar blijkbaar valt het op!”
Van lol maken met de jongens naar prof-contract
De typische voetbaldroom? Emma vond er iets minder dramatisch over. “Klinkt misschien raar, maar profvoetbal stond ooit helemaal niet op mijn bucketlist. Bij UDI’19 bij de jongens had ik het te leuk; altijd strakke potten, af en toe tegen jeugd van PSV of Feyenoord, gewoon puur genieten.” Toch sloeg het noodlot – of geluk – toe toen PSV in 2020 aan haar deur klopte. Stap voor stap rollen ze door de jeugd- en belofteformatie, tot eind mei 2022 haar debuut in het eerste. Twee jaar later volgde het definitieve handtekeningetje: profcontract vast onder de streep.
Links, rechts, alles doorlopen
Dit seizoen heeft Ten Berge haar keer op keer nodig en vaak gewoon omdat de rest van de verdediging in de lappenmand lag. “Ik begon centraal achterin, maar nu kom ik ook op de backposities. Dat vind ik tof: hard op en neer, voetje aan het gaspedaal en nooit puffen. Duracellbunny-materiaal, hoor ik dan.” Na de 4-1-overwinning tegen NAC hoort ze zichzelf weer de vraag krijgen hoeveel zuurstof eigenlijk in die longen past. “Geen idee, maar het werkt!”
Kan PSV het echt maken?
Vijf wedstrijden, vier kandidaten. PSV leidt met één puntje voorsprong op FC Twente. Ajax hangt op drie puntjes, Feyenoord op vijf. Je hoeft geen wiskundige te zijn om te weten dat het spannend blijft. Zondag 5 april is Ajax in Eindhoven, en de laatste speeldag nemen de Eindhovense dames de trein richting Enschede om bij de aartsrivaal te bewijzen wie het langst blaast. “We leven in finaleweeks, maar plakken onze focus op het spel. Spelen we goed, dan rollen de goals er vanzelf uit”, vindt Emma.
Dubbel voor de deur?
Het kan nóg mooier. Op zaterdag 16 mei staat namelijk de bekerfinale op het programma – jawel, tegen FC Twente. “De dubbel moet kunnen. We werken bliksems hard, duimen dus maar dat de prijs straks niet langs ons heen suist.” En dan is er natuurlijk dat ene gevoelige snaartje: Oranje. “Met Jong Oranje beleefde ik het WK in Colombia; vierde plaats, heerlijke herinneringen. Nu wil ik door naar de grote jongens. Altijd vol gas!”
