Ruim zestig doden na crash van militair vliegtuig in Colombia
Het is een van de zwaarste luchtvaartongelukken in Colombia’s recente geschiedenis: een Colombiaans leger-vliegtuig – een C-130 Hercules – stortte maandag vlak na het opstijgen neer bij Puerto Leguízamo, een stadje aan de grens met Peru. En het aantal slachtoffers blijft stijgen.
Het dodental loopt op
Inmiddels zijn er ruim zestig doden te betreuren. Volgens het Colombiaanse leger staat het aantal officieel vast op 66. Daarnaast liggen tientallen gewonden in ziekenhuizen, en vier militairen worden nog steeds vermist.
Wie zat er in het toestel?
De Hercules had volgens de legerleiding 128 mensen aan boord: 115 militairen, 2 politieagenten en 11 bemanningsleden. Het toestel was onderweg naar een andere locatie toen het kort na het opstijgen uit de lucht verdween – en neerstortte in een landelijk gebied vlak bij het vliegveld.
Geen sporen van beschieting
De legerchef heeft duidelijk gemaakt dat er tot nu toe geen aanwijzingen zijn dat het vliegtuig is neergehaald of beschoten. Wat er wel precies gebeurde, wordt momenteel grondig onderzocht. Een groot deel van het wrak raakte tijdens of direct na de crash in brand – wat het onderzoek extra complex maakt.
Ali B blijft ontkennen in hoger beroep — noemt getuigenverklaring ‘levensgevaarlijk’
Opvallend genoeg kiest Ali B nu voor een heel andere aanpak dan tijdens de eerste rechtszaak. Toen stond hij bewust in het zonnetje: hij liet zich graag filmen en gaf vrijmoedig interviews voor de camera. Nu is het andersom — alleen zijn stem mag worden opgenomen tijdens de zitting, en vragen van journalisten laat hij liever links liggen. Volgens hem lag de aandacht toen te veel op hoe hij overkwam, en te weinig op wat er feitelijk gebeurd is. Dat zei hij zelf bij binnenkomst bij het gerechtshof in Amsterdam.
Tijdens de zitting benadrukte hij hoeveel druk hij voelt — en herhaalde hij meerdere keren dat hij totaal onervaren is met rechtszaken en nog nooit eerder met justitie te maken heeft gehad. Daardoor zou hij soms dingen hebben gezegd waar hij zich niet goed meer mee kan herinneren, ‘om mee te denken’.
Eén van de zaken waar hij voor wordt vervolgd, is de verkrachting van een vrouw in 2018 in Heiloo. Volgens de officiële versie zou Ali B toen vingers bij haar hebben ingebracht, terwijl zij met Ronnie Flex seksuele handelingen verrichtte. Vandaag kwam de verklaring van Ronnie Flex uitgebreid ter sprake. Hij had namelijk gezegd dat hij volledig gefocust was op de vrouw — en daarom niets van die handelingen met Ali B heeft gezien of gemerkt.
Daarop ontstond een belangrijke discussie: was Ronnie Flex juist zo afgeleid door wat er gebeurde, dat hij niets zag? Of juist zo geconcentreerd, dat hij alles had moeten merken? Ali B is ervan overtuigd dat het onmogelijk is dat Ronnie Flex niets heeft opgemerkt — zeker niet toen er een ophef ontstond en woorden als ‘consent’ en ‘verkrachting’ volgens de vrouw werden gebruikt. Voor Ali B is dat juist een bewijs dat er niets is gebeurd.
En dan komt het nog heftiger: hij noemde het ‘levensgevaarlijk’ dat de rechtbank een getuigenis heeft gebruikt van een vrouw die pas twee jaar geleden — tijdens de inhoudelijke behandeling van de zaak — bij de politie is gekomen. Het gaat om een vrouw die verklaarde dat ze het slachtoffer huilend bij een bushokje aantrof en haar een lift gaf. Volgens het slachtoffer zou ze toen tegen die vrouw hebben gezegd dat ze door Ali B was verkracht.
Ali B vindt het onbegrijpelijk dat deze vrouw zich pas zo laat meldde. Hij vermoedt dat ze mogelijk is beïnvloed door de media-aandacht rond zijn zaak — en noemde haar in het gerechtshof ‘een vrouw met een missie’. Geëmotioneerd zei hij: “Dat dat wordt gebruikt om mij bij mijn kinderen weg te halen… Dat vind ik erg.”
Hier hoor je dat moment — letterlijk — in de zaak.
Ali B wordt in totaal verdacht van vier zaken:
– Aanranding van een vrouw in Heiloo (2018)
– Verkrachting van dezelfde vrouw in Heiloo (2018)
– Aanranding van zangeres Jill Helena
– Verkrachting van Ellen ten Damme
De zaken met Helena en Ten Damme komen later vandaag nog aan bod. Zij zullen via hun advocaten gebruikmaken van hun spreekrecht als slachtoffer.
Deze zaak wordt nu in hoger beroep behandeld, omdat zowel Ali B als het Openbaar Ministerie het niet eens waren met de oorspronkelijke uitspraak: twee jaar cel. De rechtbank vond hem schuldig aan één verkrachting en één poging tot verkrachting (van de vrouw uit Heiloo én van Ellen ten Damme), maar vrijsprak hem van twee aanrandingen. De rechter omschreef hem toen als een ‘tamelijk dwingend persoon die geen nee accepteert’.
Donderdag is de tweede dag van het hoger beroep. Dan wordt het requisitoir uitgesproken — en hoort Ali B welke straf het OM in hoger beroep tegen hem eist. Daarna neemt zijn advocaat het woord voor de verdediging. Volgende week maandag krijgt hij nog de kans om het laatste woord te spreken.
Kapotte vrachtwagen zorgt voor flinke vertraging op de A58 bij Oirschot
Een pechgevallen vrachtauto heeft dinsdagochtend flink de boel verstoord op de A58 richting Eindhoven, vlak bij Oirschot. Door de stilstand moest de rechterrijstrook worden afgesloten — en dat had meteen gevolgen: rond halfacht was er een file van zo’n drie kwartier. Gelukkig was de situatie snel onder controle: vanaf halfnegen kon alles weer gewoon doorrijden.
Docente moet ruim 57.000 euro terugbetalen omdat ze de relatie van haar dochter met een collega jarenlang zwijgend liet voortduren
Nadat de school in maart vorig jaar ontdekte dat een docent een relatie had gehad met zowel de moeder als de dochter van een leerling, werd hij meteen ontslagen. Op het moment dat hij begon met de dochter, was zij nog op dezelfde school ingeschreven én nog minderjarig. Ook de docente — de moeder van die leerling — kreeg ontslag. Volgens de school had zij door de relatie van haar dochter niet te melden, bewust toegestaan dat er een onveilige situatie voor leerlingen bleef bestaan.
De 48-jarige docente, die al een kwart eeuw voor de scholengemeenschap werkte, vond dat ze ten onrechte werd ontslagen en ging naar de rechter. In eerste aanleg had ze gelijk: in augustus oordeelde de kantonrechter in Arnhem dat de school haar niet zomaar op straat mocht zetten. Vanwege verzachtende omstandigheden kreeg ze toen ruim 55.000 euro aan ontslagvergoedingen.
Maar de school ging tegen die uitspraak in hoger beroep — en gisteren gaf het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden haar gelijk. Het hof zag wel in dat de vrouw onder grote druk stond: haar dochter had ernstige psychische problemen, en dat speelde mee bij haar beslissing om niets te zeggen. Toch vond het hof dat ze wel eerder had moeten ingrijpen — zeker nadat een jaar later bleek dat de docent de relatie met haar dochter nog steeds voortzette. Dat gedrag noemt het hof ‘ernstig verwijtbaar’. Volgens het hof had ze als docent juist moeten afwegen wat nodig was om de veiligheid van alle leerlingen te waarborgen — en dat deed ze niet.
Dat betekent: het ontslag was wél terecht. En dus hoeft de school géén ontslagvergoedingen te betalen. De docente moet nu ruim 57.000 euro terugbetalen — inclusief rente en proceskosten. Daarnaast draait ze ook nog eens op voor ruim 4.000 euro aan proceskosten van haar voormalige werkgever.
Als eerste op de hoogte van het laatste nieuws
Verwoesting en ontheemding in Libanon: niet gewoon ‘bijvangst’, maar een doelbewuste strategie
Verwoeste dorpen. Gebombardeerde bruggen, waterleidingen en ziekenhuizen. Luchtaanvallen die zich dag na dag herhalen – soms tientallen per dag – en gevechten op de grond in het zuiden van Libanon. De oorlog tussen Israël en Hezbollah escaleert snel: meer dan 1000 doden, ruim een miljoen mensen op de vlucht. Israël zegt Hezbollah – een beweging met banden naar Iran – te willen ontwapenen. Maar die reden is nu nauwelijks nog los te koppelen van wat er daadwerkelijk gebeurt op het terrein: systematische vernietiging van infrastructuur, massale ontheemding en het innemen van Libanees grondgebied.
Dat conflict loopt al jaren – eigenlijk sinds Hezbollah opkwam, toen Israël Zuid-Libanon bezette. Na de 34-daagse oorlog in 2006 leek het even stil, maar in 2023 laaide het weer op, parallel aan de oorlog in Gaza. Toen vielen er al aanvallen heen en weer over de grens, en werden veel topfiguren van Hezbollah uitgeschakeld. En zelfs tijdens het ‘staakt-het-vuren’ bleef Israël Libanon dagelijks bombarderen. Het trok nooit echt helemaal terug: vijf strategische punten in het zuiden bleven onder Israëlische controle.
Nu zegt Israël dat het Hezbollah wil ontmantelen – maar daarbij wordt ook steeds duidelijker dat het land een zogenoemde bufferzone wil creëren in Zuid-Libanon. Hoe groot die precies moet worden, is nog onduidelijk. Wat wel duidelijk is: het gebeurt met grof geweld. Hele dorpen worden met de grond gelijkgemaakt. Mensen krijgen geen kans om terug te keren – sommigen waarschijnlijk nooit meer.
En dat is geen toeval. Zoals noodhulpcoördinator Tom Fletcher van de VN zei: “Ik vrees dat Libanon het nieuwe Gaza wordt.” Die zorg wordt gedeeld door organisaties als Oxfam, die merkt dat Israël nu dezelfde tactiek toepast als in Gaza – bijvoorbeeld door doelbewust de waterinfrastructuur te raken. Ook de Israëlische minister Smotrich sprak eerder over de zuidelijke wijken van Beiroet die “spoedig zullen lijken op Khan Younis in Gaza”. En gisteren kondigde defensieminister Katz aan dat huizen in Zuid-Libanon moeten worden vernietigd – op dezelfde manier als in Gaza, waar grote delen van Rafah en Beit Hanoun werden platgelegd en grote gebieden onder Israëlische controle kwamen te staan.
Mensenrechtenorganisatie HRW noemt dit wat het is: oorlogsmisdaden. Vernietiging van woningen, gedwongen ontheemding, gerichte aanvallen op burgers – dat valt buiten elke norm van internationaal recht. Israël zegt de bufferzone nodig te hebben om burgers in Noord-Israël te beschermen. Maar hier is iets opmerkelijks: deze keer zijn die burgers niet geëvacueerd – zoals wel gebeurde tijdens eerdere conflicten. En de aanvallen zijn nu ook veel minder gericht: grootschaliger, wijdverspreider, en vergezeld van massale evacuatiebevelen.
Volgens universitair docent conflictstudies Nora Stel is de situatie in Libanon niet letterlijk hetzelfde als in Gaza – maar de logica wel. Ze spreekt over het ‘Gaza-scenario’, dat eigenlijk zijn wortels heeft in de Dahiya-doctrine: een militaire strategie uit de Libanonoorlog van 2006, waarbij de Dahiya-wijk in Beiroet (een Hezbollah-bolwerk) volledig werd verwoest. Die doctrine stelt dat je geen onderscheid hoeft te maken tussen strijders en burgers – dat je juist op grote schaal burgerdoelen aanvalt om de militie los te weken van haar achterban.
En dat is precies wat nu gebeurt. Een op de vijf Libanezen is nu ontheemd. Voor veel van hen is er weinig hoop op terugkeer – niet omdat hun huis toevallig raak is, maar omdat het bedoeld is vernietigd. En dat is geen neveneffect. Dat is een tactiek. Ontheemding wordt gebruikt om Hezbollah te isoleren én om Libanees grondgebied in handen te nemen.
Een einde van het conflict lijkt ver weg. Israëlische legerchef Zamir zei zondag dat de ‘langdurige campagne’ tegen Hezbollah pas net is begonnen. En zolang de VS geen duidelijke halt toeroept, blijft de druk op Libanon groeien. Bovendien: zelfs als er ooit een staakt-het-vuren komt tussen Israël en Iran, betekent dat niet automatisch een einde aan de oorlog met Hezbollah.
Duizend magnolia’s veranderen Peters dorp in een bloemenparadijs
Elk voorjaar wordt Ossendrecht een echt sprookjesdorp — vol roze, paarse en witte bloesems die zomaar uit een droom lijken te stappen. “Alsof je door een schilderij loopt… alleen ken ik geen enkele schilder die dit zo mooi kan vastleggen als de natuur zelf”, zegt Peter Blommerde (66) met een glimlach. En ja, hij is de grote kracht achter al dat bloeiende mooi op de Brabantse Wal. Al meer dan dertig jaar kweekt hij magnolia’s — en wat een kweek het is! In zijn tuin staat een ware reus: een vier meter hoge magnolia met enorme, kelkvormige bloemen en een geur die je niet snel vergeet. “Dit is de Soulangeana White Giant. Tsja… wat moet ik daar nog aan toevoegen?”
Wist je dat magnolia’s ouder zijn dan dinosaurussen? Peter weet er alles over — en dat is ook wel logisch, want hij heeft de kennis van jaren bijeengebracht. De bomen behoren tot de oudste bloeiende planten ter wereld: fossielen tonen aan dat ze al zo’n 120 miljoen jaar bestaan. “Ze hebben de dinosaurussen overleefd — dus ja, het is een behoorlijk stevige boom”, grapt hij. Zijn passie is langzaam maar zeker overgeslagen op het hele dorp. Eerst op zijn buren, daarna op de gemeente. Het resultaat? De afgelopen vijf jaar zijn ruim 350 jonge magnolia’s gratis uitgedeeld aan inwoners. En waar eerst kale plekken lagen in het openbare groen, staan nu bloeiende oases — dankzij Peter en een vaste ploeg vrijwilligers. Totaal: duizend magnolia’s. Ossendrecht is officieel het magnoliadorp van Nederland.
“Er worden zelfs communiefoto’s mee gemaakt, en mensen komen van heinde en verre om het te bewonderen”, vertelt Peter. Maar één ding blijft lastig: het vastleggen op foto. “Je moet het gewoon ter plekke beleven.” En ter plekke hoor je ook constant dat zachte, zoemende geluid: hommels en bijen die zich volop vermaken. Voor Peter is dat pure muziek. “Magnolia’s komen oorspronkelijk uit Japan. Sommigen vinden dat we alleen inheemse soorten moeten kweken. Ik vind: laat maar. Als mensen én insecten er blij van worden, dan is het goed.”
Door het ontbreken van nachtvorst en de ongewoon warme dagen is de bloei dit jaar alweer twee weken eerder begonnen dan normaal. Vanaf woensdag komt er veel regen, en dan is het hoogtepunt even voorbij. Maar Peter maakt zich geen zorgen: “Geen paniek — er staan nog talloze bomen in de knop. De komende weken is er dus nog volop te zien!”
