Atleet der atleten: Ehammer smasht het wereldrecord op de zevenkamp en wint goud bij de WK indoor
Simon Ehammer, de Zwitserse meerkampster met de glinsterende ogen en de ijzeren longen, heeft op de WK indoor écht een stempel gedrukt — en wel een wereldrecordstempel. De 26-jarige atleet pakte goud in de zevenkamp met een ongelofelijk totaal van 6.670 punten, waarmee hij het oude wereldrecord van Ashton Eaton (6.645 punten uit 2012) definitief achter zich liet.
Op maar liefst vier van de zeven onderdelen was Ehammer de beste: hij sprintte als eerste over de 60 meter (6,69 sec), sprong verder dan iedereen bij het verspringen (8,15 m), domineerde de 60 meter horden met een krankzinnige 7,52 sec — de snelste tijd ooit in een meerkamp — en sloot af met een persoonlijk record op de 1.000 meter: 2.21,04. Dat was ruim onder de benodigde 2.43,26 die hij nodig had om het wereldrecord te halen. Kortom: hij wist precies wat hij moest doen — en deed het met stijl.
Achter hem pakten de Amerikanen Heath Baldwin (6.337) en Kyle Garland (6.245) respectievelijk zilver en brons.
En dan nog even over onze eigen Jeff Tesselaar: de Nederlandse meerkamper won het slotonderdeel — de 1.000 meter — met een knappe 2.32,49, en klom daarmee naar een mooie zevende plaats in de eindstand. Zijn totaal van 5.960 punten was niet alleen een persoonlijk record, maar ook zijn eerste WK-ervaring op dit niveau. “Zevende van de wereld, dat is fantastisch op mijn eerste WK”, zei hij stralend. En over Ehammer’s prestatie? “Dat is echt mega bizar. Dan ben je de atleet der atleten — dit is niet te vergelijken met een andere sport.”
Frans (85) fluit nog steeds elke week bij RKSV Volkel — en dat al 60 jaar lang
Met een fluitje in zijn hand, een scherpe blik en een glimlach die zegt: ‘ik ben hier op mijn plek’, rent Frans van Os over de velden van RKSV Volkel. Hij is 85, maar je zou het nooit zeggen. Elke week staat hij weer op het veld — zaterdag bij de veteranen, zondag bij de derde tot zesde teams. En dat al sinds 1964. Zes decennia. Één club. Één passie.
“Ik schei er niet mee uit”, zegt hij nuchter, terwijl hij zich voorbereidt op de volgende wedstrijd. Geen grapje, geen poespas — gewoon Frans, door en door een man van het veld.
Van speler naar fluitmeester
Frans begon bij RKSV Volkel als voetballer, maar al snel ontdekte hij dat het fluiten hem nog meer boeide. Op zijn 25e stapte hij over — en sindsdien is hij nooit meer weggegaan. “Ik deed dan voetballen én daarna nog fluiten”, vertelt hij met een knipoog. Geen wonder dat hij zich zo thuis voelt: de club werd in 1937 opgericht, Frans kwam drie jaar later ter wereld. Bijna vanaf het begin dus — en bijna de hele geschiedenis van de club heeft hij zelf meegemaakt.
Geen ‘thuisfluiter’, wel een clubman tot in het merg
Zijn enthousiasme? Onverminderd. Zijn oordeel? Onwankelbaar. “Ik vind het nog steeds geweldig. Keimooi. Kei goed. Vooral met die mannen hier, die zijn allemaal tevreden.” De spelers lachen: “Wij winnen bijna alles!” Waarop Frans meteen reageert: “Ik ben absoluut geen thuisfluiter. Dan stop ik er morgen mee — maar dat weten ze wel.”
Zijn rust, ervaring en eerlijkheid maken hem onmisbaar. Daarom kreeg hij ook de hoogste eer: erelid van RKSV Volkel. Een waardering voor zestig jaar betrokkenheid, inzet en liefde voor de club.
Wilco van Nuland, secretaris van de club, zegt het simpel: “Hij doet het echt goed. Het is knap dat hij het zo lang vol kan houden. Hij is niet voor niks erelid.” En Frans’ inzet? Die is grenzeloos. “Het liefste fluit hij zelfs twee wedstrijden achter elkaar”, vertelt Wilco. “Die man is niet kapot te krijgen. Echt bizar.”
“Dit is mijn leven”
Voor Frans is RKSV Volkel meer dan een club — het is zijn leven. “Dit is mijn club, dit is mijn leven.” Stoppen? Daar denkt hij nog lang niet aan. Toen iemand hem onlangs vroeg wanneer hij met de VUT zou gaan, antwoordde de voorzitster: “Hij gaat stoppen met zijn 90e.” Frans lacht: “Ik heb geen einddatum. Ik schei er niet mee uit.”
En dus loopt hij — zoals altijd — het veld op. Fluitje in de hand, ogen open, klaar om de wedstrijd af te trappen. Zoals hij dat al 60 jaar doet.
Alleskunner Ehammer pakt met wereldrecord zevenkamp goud op WK indoor
De Zwitserse superatleet Simon Ehammer heeft bij de WK indoor écht alles op een rijtje gezet: goud, wereldrecord én een knallende show van veelzijdigheid. De 26-jarige ‘alleskunner’ liet op de zevenkamp een totaal van maar liefst 6.670 punten noteren — en daarmee sloeg hij het oude wereldrecord van Amerikaan Ashton Eaton (6.645 punten uit 2012) definitief op de bon.
Ehammer was niet alleen de beste in het eindklassement, maar ook op vier van de zeven onderdelen: hij sprintte snelst over 60 meter (6,69 seconden), sprong verst in het verspringen (8,15 meter), was razendsnel over de 60 meter horden (7,52 seconden — de beste tijd ooit in een meerkamp!) en finishte als eerste op de 1.000 meter (2.21,04 — een persoonlijk record!). Op kogelstoten en hoogspringen bleef hij stevig op koers voor de top, en na het vijfde onderdeel wist hij al precies wat hij moest lopen op de slotafstand om het wereldrecord te halen: 2.43,26. En ja — hij liet het gewoon vliegen.
Achter hem pakten de Amerikanen Heath Baldwin (6.337) en Kyle Garland (6.245) zilver en brons. Nederlandse atleet Jeff Tesselaar had een sterke afsluiting: hij won het laatste onderdeel, de 1.000 meter, en klom daarmee naar een fraaie zevende plaats in de eindstand.
Voor Ehammer is dit zijn tweede wereldtitel op de zevenkamp — na zijn overwinning in 2024. En met dit wereldrecord lijkt hij nog lang niet klaar met indruk maken.
Het leven van Tess de Vocht? Dat is écht padel — 24/7, geen vakantie (maar wel volop plezier)
Tess de Vocht (22) uit Vlijmen leeft haar droom — en die draait helemaal om padel. Terwijl veel van haar ex-klasgenoten al jaren in een kantoor zitten of aan hun eerste baan werken, koos zij na haar hbo-studie Technische Bedrijfskunde voor iets heel anders: fulltime padelen. En dat terwijl ze de sport pas sinds 2019 speelt — dus maar zo’n zes jaar. Toch staat ze nu al op plaats 168 in de wereldranglijst bij de vrouwen. “Er zijn genoeg voorbeelden van speelsters die het wél haalden, dus waarom zou het bij mij niet lukken?” zegt ze met een knikje.
In veel toplanden zoals Spanje groeien kinderen letterlijk met een padelracket in hun hand op. Tess kreeg ook een racket op jonge leeftijd — maar dan voor tennis. Pas toen in Vlijmen nieuwe padelbanen werden aangelegd, stapte ze over. “Ik leerde het vrij snel dankzij mijn tennisbasis, maar het is écht een andere wereld”, vertelt ze. “Bij tennis was ik de ‘hardhitter’ die van hoek naar hoek sloeg. Bij padel blijft de bal door het glas terugkomen — soms is een zachte, gevoelige bal véél effectiever dan kracht. Dat was flink wennen!”
Dit weekend strijdt ze samen met Puck Bernard in Eindhoven om de Nederlandse titel. En dat is maar één onderdeel van haar hectische schema: trainen, lesgeven, wedstrijden in binnen- en buitenland — vaak meteen weer op pad. “Laatst vroeg iemand me hoe de vakantie was, omdat ze me met een koffer zagen lopen”, lacht ze. “Maar hoor eens: absoluut geen vakantie. Al geniet ik er wel ontzettend van. Bij buitenlandse wedstrijden zie ik vaak alleen de padelhal, het hotel en misschien nog een straat — verder niets.”
Financieel is het geen ‘vetpot’, maar Tess heeft goede sponsors en hoopt op nog meer steun — vooral nu haar grote doel in zicht is: de Olympische Spelen van 2032 in Australië. “Padel is nog niet officieel olympisch, maar ze zijn er serieus mee bezig. Ik geloof erin.” Haar andere droom? De top 75 op de wereldranglijst bereiken. “Er zijn meerdere speelsters die pas later van tennis naar padel overstapten en toch in de top kwamen. Waarom zou dat bij mij niet kunnen?”
Als Tess geen racket vastheeft, dan kijkt ze waarschijnlijk naar padel — op tv, online of gewoon bij haar familie. “Bijna iedereen die ik ken speelt tegenwoordig padel. Mijn hele gezin is overgestapt — behalve mijn moeder, die nog steeds tennis speelt. Zou ik liever eerder met padel zijn begonnen? Tijd kan ik niet terugdraaien — maar ik geloof echt dat mijn dromen nu uitkomen.”
Nederlandse handballers onderuit in Golden League tegen Noorwegen
De Nederlandse handbalploeg heeft helaas een nederlaag geleden in de Golden League van Noorwegen. In de eerste helft kregen de gastheren het voor het zeggen: ze pakten al snel een flinke voorsprong en gingen met een 23–16-voorsprong naar de rust.
In de tweede helft wist Oranje de kloof stabiel te houden — beide teams scoorden daar elk vijftien keer — maar een comeback bleef uit. Het was een duidelijke uitslag, maar ook een belangrijke oefenwedstrijd op weg naar de WK-kwalificatie in mei. Daarbij speelt het toernooi in Duitsland in januari 2027 een cruciale rol: wie zich dan kwalificeert, is zeker van deelname.
Miljoenentransfer Pepi naar Fulham is van de baan — ‘Liggen gewoon te ver uit elkaar’
Er was al een akkoord in zicht, er stonden zelfs miljoenen op het spel… maar uiteindelijk blijft Ricardo Pepi toch bij PSV. De geplande transfer naar Engelse club Fulham is niet doorgegaan — en dat komt volgens technisch directeur Earnest Stewart vooral door één punt: de vraag wie wanneer verantwoordelijk is voor de speler.
Volgens Stewart was er geen overeenstemming over het moment waarop die verantwoordelijkheid van PSV naar Fulham zou overgaan. Het werd lastig toen Fulham aangaf dat ze de deal wilden afblazen als Pepi dit seizoen nog geblesseerd raakte voordat hij officieel bij hen speelde. PSV wilde daarentegen dat die verantwoordelijkheid meteen na het ondertekenen van het contract bij Fulham lag — en dat vond de Engelse club blijkbaar te riskant.
“Die verantwoordelijkheid over de speler is een heel belangrijk detail geweest wat altijd in de weg heeft gestaan”, legt Stewart uit. “We zijn wel dichter bij elkaar gekomen, maar uiteindelijk bleven we gewoon te ver uit elkaar liggen.”
Pepi was eerder deze week al in Londen voor de medische keuring, maar is inmiddels weer terug in Eindhoven. Stewart ziet geen reden om bezorgd te zijn over zijn prestaties bij PSV: “Hij heeft geen rancune richting de club. Zoals ik Ricardo ken, gaat dit hem niet tegenhouden.” En hoewel de deal nu op de helling staat, is het volgens ESPN niet helemaal afgeblazen — er is nog geen gesprek geweest met mogelijke vervangers.
