Irak dringt aan op uitstel cruciale WK-kwalificatiewedstrijd
De Iraakse voetbalbond heeft een dringend verzoek ingediend bij de FIFA om de belangrijke play-off finale voor het WK uit te stellen. De nationale ploeg kampt namelijk met grote logistieke problemen die een tijdige afreis naar Mexico in de weg staan.
Gesloten luchtruim en visumproblemen
Door de oorlog in het buurland Iran is het luchtruim boven Irak tot 1 april gesloten. Daarnaast verloopt de visumaanvraag voor Mexico moeizaam, omdat veel ambassades in de regio dicht zijn. Bondscoach Graham Arnold geeft aan dat het hierdoor bijna onmogelijk is om de selectie, waarvan het merendeel in Irak woont en speelt, op tijd het land uit te krijgen.
Voorstel: speel een week voor het WK
Arnold stelt voor om de beslissende wedstrijd, tegen Suriname of Bolivia, niet op 31 maart te spelen, maar te verplaatsen naar begin juni. Dat is vlak voor de start van het wereldkampioenschap. Eerder moest hij al plannen voor een trainingskamp in Houston aanpassen. Een FIFA-voorstel om de spelers via een 25 uur durende autorit naar Turkije te laten reizen, werd volgens The Guardian afgewezen.
“We hebben ons beste team nodig”
De bondscoach sluit ook de optie uit om een team samen te stellen met alleen spelers uit buitenlandse competities. “Dan zijn we niet op volle sterkte,” benadrukt hij. “We hebben ons beste team nodig in de belangrijkste wedstrijd voor ons land in veertig jaar.” Irak deed één keer eerder mee aan een WK, in 1986.
Mogelijk strategisch voordeel voor FIFA
Arnold ziet voor de FIFA een mogelijk bijkomend voordeel bij uitstel. Het zou de bond meer tijd geven om een beslissing te nemen over de deelname van Iran, dat in oorlog is met mede-gastland de Verenigde Staten. Mocht Iran zich terugtrekken, dan zou Irak een kanshebber zijn om die plek in te nemen. In dat scenario zou een ander Aziatisch land, zoals de Verenigde Arabische Emiraten, mogelijk de play-off tegen Suriname of Bolivia spelen. De FIFA heeft nog niet gereageerd op het Iraakse voorstel.
Dana’s avontuur bij Galatasaray: ‘De passie voor voetbal voel je overal’
Dat Galatasaray een enorme club is, wist Dana Foederer natuurlijk al. Maar sinds de 23-jarige uit Veldhoven er zelf voetbalt, ontdekt ze pas echt hoe alles daar leeft. “In Istanbul leeft iedereen voor voetbal”, vertelt ze.
Na haar tijd in Amerika bij Utah Royals FC, kreeg ze tijdens de laatste winterstop een aanbod van Galatasaray via haar zaakwaarnemer. “Eerst twijfelde ik of ik me hier wel thuis zou voelen, maar die twijfel was snel weg. Hoe vaak krijg je zo’n kans? En het is een stuk dichter bij huis dan de VS, waar het elf uur vliegen was met een groot tijdsverschil.”
Hoewel de naam Galatasaray bekend was, verbaasde de sfeer in Istanbul haar toch. “Ik ben naar een wedstrijd van het mannenteam geweest. Het keiharde gezang voor de club en het uitfluiten van de tegenstander – dat was echt uniek om mee te maken. Die passie proef je overal in de stad.”
Met Galatasaray strijdt Dana om de titel, al staat Fenerbahçe momenteel bovenaan. “Maar we spelen elkaar nog, dus alles is mogelijk. We hebben een sterk team met internationals uit allerlei landen. Het verschil tussen de top en de rest is groot, maar dat zie je in meer competities. Onze faciliteiten zijn top, maar we spelen ook op hobbelige velden. Het niveau groeit wel.”
Het avontuur gaat verder dan voetbal. “In twee jaar Amerika groeide ik ontzettend. Ik kon niet bij mijn ouders terecht, kende niemand en moest continu Engels praten. De stap naar Turkije is weer een nieuwe uitdaging in een andere cultuur. Ik geniet hier volop en leer steeds nieuwe dingen. Het plaatje klopt gewoon.”
Dat ze nu in een wereldstad speelt voor zo’n topclub, had ze als meisje nooit gedurfd dromen. Ze begon bij jongensteams bij SV Rood-Wit Veldhoven en UNA, kwam via CTO-Zuid bij PSV terecht en speelde later ook voor SC Heerenveen en Fortuna Sittard. “Een terugkeer naar PSV zou ooit mooi zijn”, zegt ze. “Maar ik kijk steeds naar wat me het meeste brengt. Nu is dat Galatasaray, en ik ben superdankbaar dat ik dit mee mag maken.”
Haar droom om voor Oranje uit te komen blijft, maar ze denkt dat de Turkse competitie bij de bondscoach niet hoog op het lijstje staat. “Ik heb veel jeugdinterlands gespeeld, maar mijn focus is veranderd. Ik zoek nu vooral de omgeving waar ik het beste uit mezelf kan halen, als voetballer én als mens.”
Dana’s avontuur: van Amerika naar topvoetbal in Istanbul
Dat Galatasaray een enorme club is, wist Dana Foederer als voetbalfan natuurlijk al. Maar sinds de 23-jarige Veldhovense er sinds een paar maanden speelt, beseft ze pas echt hoe die club leeft. “Istanbul is een stad waar mensen voor voetbal léven,” vertelt ze.
Eerst voetbalde Dana in Amerika bij de Utah Royals FC. Tijdens de laatste winterstop kwam haar zaakwaarnemer uit Oss met een aanbod van Galatasaray. “Ik twijfelde eerst of ik mezelf wel in Istanbul zag wonen en voetballen. Maar al snel wist ik: deze kans moet ik pakken. Hoe vaak krijg je die? Bovendien is het veel dichter bij huis dan Amerika – daar was het elf uur vliegen en acht uur tijdsverschil.”
De naam Galatasaray kende ze, maar in Istanbul was ze toch onder de indruk van de uitstraling van de club. “Ik ben naar een wedstrijd van de mannen geweest, de sfeer was ongelooflijk. Dat keiharde gezang voor de club en het uitgejouw van de tegenstander – dat was uniek voor mij. De passie voor voetbal voel je overal in de stad.”
Met Galatasaray strijdt ze om de landstitel, al staat Fenerbahçe momenteel aan de leiding. “Maar we spelen elkaar nog, dus alles kan nog. We hebben een sterk team met internationals uit Turkije en andere landen. Het verschil tussen de top en de rest is groot, maar dat zie je in veel competities. Onze faciliteiten zijn top, maar we komen ook op hobbelige velden tegen. Het niveau groeit wel.”
Het is niet alleen een voetbalavontuur voor de afgestudeerde psychologe. Ook als mens groeit ze. “In twee jaar Amerika groeide ik wel tien jaar. Ik kon niet terugvallen op mijn ouders, kende niemand en moest continu Engels praten. De stap naar Turkije is weer een nieuwe uitdaging in een andere cultuur. Ik geniet hier, ontdek en leer constant. Het plaatje klopt.”
Dat ze nu in een wereldstad woont en voor een topclub speelt, had ze als meisje nooit durven dromen. Tot haar vijftiende speelde ze bij jongensteams bij SV Rood-Wit Veldhoven en UNA. Daarna kwam het talententeam CTO-Zuid, een opstap naar PSV. “Toen ik naar de mooiste club van Nederland mocht, twijfelde ik geen seconde. Later speelde ik nog bij SC Heerenveen en Fortuna Sittard, voor ik naar het buitenland vertrok. Ooit terugkeren naar PSV zou mooi zijn,” zegt de ex-jeugdinternational. “Ik kies altijd wat mij het meeste brengt, en dat is nu Galatasaray. Ik ben superdankbaar dat ik dit mee mag maken.”
Het Nederlands elftal blijft een droom, maar ze denkt niet dat de Turkse competitie hoog aangeschreven staat bij de bondscoach. “Ik speelde jaren jeugdinterlands, tot Jong Oranje. Vroeger wilde ik snel naar een topclub en Oranje. Dat is veranderd – nu kijk ik meer naar welke omgeving het beste in me naar boven haalt. Als voetballer, maar vooral als mens.”
Paralympische Winterspelen: Kansen voor Nederland in de super-G
Na een dag zonder medailles voor Oranje zijn er vandaag weer volop kansen bij het alpineskiën. De parasnowboarders Chris Vos en Dean van Kooij haalden gisteren de finale op de cross niet, maar nu is het de beurt aan de paraskiërs. Op de piste in Cortina gaan vier Nederlanders de uitdaging aan in de super-G.
Bij de mannen gaan Niels de Langen (zaterdag nog zilverwinnaar op de afdaling), Jeroen Kampschreur (die hard viel tijdens die afdaling) en Thijn Speksnijder voor een plek op het podium. Ze krijgen te maken met de sterke Noor Jesper Pedersen, de regerend paralympisch kampioen op dit onderdeel die zaterdag al goud pakte.
Bij de vrouwen komt Claire Petit (21) voor de tweede keer in actie, na haar paralympisch debuut afgelopen zaterdag. Barbara van Bergen skiet vandaag niet mee; zij liep bij haar val een lichte hersenschudding op en slaat ook de supercombinatie van morgen over. Of ze donderdag en zaterdag wel kan starten op de slalom en reuzeslalom, is nog onzeker.
Ook buiten het skiën is er actie. De curlers werken vandaag weer een dag met groepswedstrijden af in Cortina. Verderop in Milaan gaan de groepswedstrijden in het ijshockey verder. Op het programma staan onder meer China tegen Italië, Tsjechië tegen Slowakije, Japan tegen Canada en Duitsland tegen de Verenigde Staten. Bij die laatste duel is een bijzonder gezicht: de 50-jarige Nederlander Bas Disveld komt uit voor het Duitse team.
Een leuk weetje over paralympisch ijshockey: het is een gemengde sport. Hoewel mannen en vrouwen samen mogen spelen, is dat momenteel maar bij één land het geval. In de Japanse ploeg speelt Akari Fukunishi (35) als enige vrouw tussen zeventien mannen.
Paraskiër Jeffrey Kampschreur pakt goud op de super-G
In Cortina d’Ampezzo ging de 26-jarige Nederlander van start na de Noorse topfavoriet Jesper Pedersen. Kampschreur draaide een kleine achterstand bij de start vlot om en finishte uiteindelijk 0,72 seconde sneller dan de Noor. Pedersen ging met zilver naar huis, terwijl de Amerikaan Andrew Kurka het brons pakte.
Voor Kampschreur is dit zijn tweede paralympische titel. Hij won acht jaar geleden ook al goud, toen op de supercombinatie. Deze Spelen had hij de eer om een van de Nederlandse vlaggendragers te zijn. Zaterdag leek hij nog op weg naar een goede tijd op de afdaling, maar hij kwam helaas ten val. Niels de Langen, die zaterdag met zilver de eerste Nederlandse medaille won, eindigde op de super-G als vijfde. De derde Nederlander, Thijn Speksnijder, werd zeventiende.
Ambitieuze plannen van nieuwe technisch directeur Ajax
“Ik hoor niet bij het soort mensen dat zegt: over een paar jaar wil ik dit of dat bereikt hebben. Ik kan snel door een situatie heen prikken. Mijn doel is om een team neer te zetten dat meteen om het kampioenschap kan vechten”, zegt Cruijff, die een verbintenis is aangegaan tot de zomer van 2028. “Een contract voor vier jaar zorgt ervoor dat je het jezelf gemakkelijk maakt. Ik heb meer een korte-termijnmentaliteit. Hoe meer spanning erop staat, hoe scherper ik word. Dan draai ik op mijn top. Mijn vader heeft me altijd geleerd: als je onderuit gaat, ga dan tenminste onderuit met je eigen overtuigingen.”
